Христиан діндеріндегі қасиетті дәрежелер

Кіріспе

Кейбір христиандық конфессиялардағы сакраменттер

Кейбір христиандық конфессияларда киелі ордендер – епископ, діни қызметкер (пресвитер) және диаконның тағайындалған қызметтері, сондай-ақ кандидаттарды осы ордендерге бекітуге арналған сакрамент немесе рәсім. Бұл ордендерді мойындайтын шіркеулерге католик шіркеуі, шығыс православие (ιερωσύνη [hierōsynē], ιεράτευμα [hierateuma], Священство [Svyashchenstvo]), шығыс православие, англикан, ассириялық, көне католик, тәуелсіз католик және кейбір лютеран шіркеулері кіреді. Лютерандықтар мен кейбір англикандықтардан басқа, бұл шіркеулер діни қызметке бекітуді сакрамент (sacramentum ordinis) деп есептейді. Конфессиялардың киелі ордендер туралы түсініктері әртүрлі. Англикан және кейбір лютеран шіркеулерінде епископ, діни қызметкер және диаконның дәстүрлі ордендері ординалдардағы рәсімдер арқылы беріледі. Дегенмен, осы дәстүрлерде діни қызметке бекітудің сакраменттік емеспігі туралы ішкі пікір қақтығыстары болып келген. Баптистер діни қызметті сакраменттік сипатта емес деп санайтын және оны «киелі ордендер» ретінде қарастырмайтын конфессиялардың қатарында. Тарихи тұрғыдан алғанда, «орден» сөзі (латынша ordo) иерархиясы бар белгілі бір азаматтық орган немесе ұйымды білдірген, ал ordinatio – осы органға заңды түрде кіруді білдірген. «Киелі» сөзі шіркеуді білдіреді. Осы контексте, киелі орден шіркеудегі қызмет үшін бөлінген болып табылады. Папа, патриарх, кардинал, монсеньор, архиепископ, архимандрит, архиерей, протопресвитер, иеромонах, протодиакон және архидиакон сияқты басқа лауазымдар сакраменттік ордендер емес, ерекше қызметтер болып табылады.

Англикандық

Англикан шіркеулері өз епископтарын апостолдар мұрагерлігінде деп санайды, бірақ дін қызметкеріне бекітуді құдайға сыйынған қасиет ретінде қарастыру қажет пе деген мәселеде пікірлер екіұшты. Англикандық дін туралы ережелер тек крещение мен Иеміздің соңғы кешкі асы ғана Евангелияның құдайға сыйынған қасиеттері саналады дейді, сондай-ақ басқа діндерде (мысалы, Рим католицизмінде) «құдайға сыйынған қасиеттер» деп аталатын басқа да рәсімдер Иса Мәсіх Евангелияда белгілемегенін мәлімдейді. Крещениедегі су және Евхаристиядағы нан мен шарап сияқты ешқандай материалдық заттар болмағандықтан, олар Евангелияның құдайға сыйынған қасиеттеріне жатпайды. «Ортақ дұғалар кітабының» әртүрлі басылымдары және басқа да англикандық діни мәтіндер епископтарды, дін қызметкерлерін және дьякондарды бекіту рәсімдерін ұсынады. Адамдарды дін қызметіне тек епископтар ғана бекіте алады. Англикандық дәстүрде епископтыққа бекіту үшін әдетте үш епископ қажет, ал дін қызметкерлігіне және дьякондыққа бекіту үшін бір епископ жеткілікті.

Католицизм

Католик шіркеуінің діни қызметкерлеріне епископтар, дьякондар және пресвитерлер жатады, латын тілінде бұл sacerdos деп аталады. Тағайындалған діни қызметкерлік пен барлық крещендік өткендердің діни қызметкерлігі (немесе жалпы діни қызметкерлік) функциясы және мәні жағынан ерекшеленеді. "Көнегер" (priest) және "пресвитер" терминдерінің арасында айырмашылық бар. 1983 жылғы Канондық құқық кодексінде былай делінген: "Латын тіліндегі sacerdos және sacerdotium сөздері епископтар мен пресвитерлердің ортақ діни қызметкерлігін білдіреді. Ал presbyter, presbyterium және presbyteratus сөздері діни қызметкерлерге [ағылшын тіліндегі мағынасында] және пресвитерлерге қатысты қолданылады". Қасиетті өмір өз мәні бойынша діни қызметкерлікке де, миряндарға да жатпайды, бірақ діни қызметкерлер қасиетті немесе зайырлы (диоцездік) өмір институтының мүшелері болуы мүмкін.

Шығыс христиандығы

Шығыс православие шіркеуі діни қызметке тағайындауды (cheirotonia, "қол қою") қасиетті құпия (μυστήριο, батыста тағам деп аталады) деп санайды. Барлық басқа құпияларды пресвитер орындауы мүмкін болса да, діни қызметке тағайындауды тек епископ қана бере алады, ал епископты діни қызметке тағайындауды бірнеше епископтар бірге ғана орындауы мүмкін. Cheirotonia әрқашан құдайлық литургия кезінде өтеді. Елшілердің міндеті бүкіл әлемге барып, Ізгі хабарды уағыздау және Оған сенушілерді Қасиетті Ұш Тұрғанның атымен шомылдыру рәсімінен өткізу еді. Ертедегі шіркеуде қауымдарды басқаратын адамдар episcopos (епископ) немесе presbyteros (құрметті) деп аталатын. Бұл елшілердің мұрагерлері өздерінің қызметіне қол қою арқылы тағайындалды және Шығыс православие теологиясына сәйкес, елшілермен және олар арқылы Иса Мәсіхпен тірі, органикалық байланыс жасады. Шығыс православие шіркеуінде кішігірім ордендерге (cheirothesia, "қол қою" деп аталады) тағайындалу бар, ол әдетте епископ арқылы құдайлық литургиядан тыс орындалады, бірақ ставропегиялық монастырлардың кейбір архимандриттері өз қауымдарының мүшелеріне cheirothesia бере алады. Епископ – бұл епархияның ақшасын жинаушы және Киелі Рухтың energeiaсы (құдайлық рақымы) шіркеудің қалған бөлігіне ағып жатқан Рақымның тірі ыдысы. Әдетте, жаңадан құлшылыққа тағайындалған епископ діни қызметкер мен диаконды құлшылыққа тағайындаған кезде діни қызметке тағайындайды. Діни қызметкер тек өз епископтың қалауы бойынша қызмет ете алады. Епископ діни қызметкерге хризма мен антимин беру арқылы факультеттерді (диоцезиясында қызмет етуге рұқсат) береді; ол факультеттерді алып тастап, осы заттарды қайтаруды талап ете алады. Діни қызметкер діни қызметкер ретінде тағайындалу анафора (Евхаристиялық дұға) алдында жүзеге асырылады, осылайша ол сол күні Евхаристиялық рәсімге қатыса алады: Осы уәдеңізді қабылдап, оны соңғы деміңізге дейін толық және зақымданбай сақтаңыз, өйткені сіз біздің ұлы Иеміз, Құдайымыз және Құтқарушымыз Иса Мәсіхтің екінші және қорқынышты келуі кезінде есеп беруге тиіссіз. Диакон ешқандай құрметті рәсімдер мен литургиялық қызметтерді өз бетімен орындай алмайды, тек діни қызметкердің көмекшісі ретінде қызмет етеді және діни қызметкердің батасынсыз киінбеуі мүмкін. Диаконның тағайындалуы анафорадан (Евхаристиялық дұғадан) кейін болады, өйткені оның рөлі қасиетті құпияны орындау емес, тек қызмет етуден тұрады. Лютердің Кіші катехизисінде қасиетті бұйрықтарға мыналар кіреді, бірақ олармен шектелмейді: епископтар, пасторлар, уағыздаушылар, мемлекеттік кеңселер, азаматтар, ерлер, әйелдер, балалар, қызметкерлер, жұмыс берушілер, жастар және жесірлер. Алайда, сондай-ақ, "Конкорд кітабында" былай делінген: "Егер діни қызметке тағайындауды Сөз қызметіне қатысты деп түсінсек, біз діни қызметке тағайындауды құрметті рәсім деп атауға қарсы емеспіз. Құдай сөзін уағыздау қызметіне Құдайдың өсиеті мен салтанатты уәделері кіреді, Римдіктерге 1:16: Ізгі хабар - Мәсіхке сенетін әркімді құтқаратын Құдайдың күші. Исая 55:11: Менің сөзім де солай болады, ол аузымнан шығып, Маған бос қайтпайды, Мен қалаған нәрсені істейді. Егер діни қызметке тағайындау осылай түсінілсе, онда біз де діни рәсім ретінде қол қоюды қабылдамаймыз. Өйткені шіркеуде діни қызметкерлерді тағайындауға бұйрық бар, бұл бізге өте ұнайды, өйткені біз Құдай осы қызметті мақұлдағанын және қызметте [Құдай адамдарға және адамдар таңдаған адамдарға уағыздап, жұмыс істейтінін] білетіндігімізді білеміз".

The Eastern Orthodox Church considers ordination (known as cheirotonia, "laying on of hands") to be a sacred mystery (μυστήριο, what in the West is called a sacrament). Although all other mysteries may be performed by a presbyter, ordination may only be conferred by a bishop, and the ordination of a bishop may only be performed by several bishops together. Cheirotonia always takes place during the Divine Liturgy. It was the mission of the Apostles to go forth into all the world and preach the Gospel, baptizing those who believed in the name of the Holy Trinity. In the Early Church those who presided over congregations were referred to variously as episcopos (bishop) or presbyteros (priest). These successors of the Apostles were ordained to their office by the laying on of hands, and according to Eastern Orthodox theology formed a living, organic link with the Apostles, and through them with Jesus Christ himself. The Eastern Orthodox Church also has ordination to minor orders (known as cheirothesia, "imposition of hands") which is performed outside of the Divine Liturgy, typically by a bishop, although certain archimandrites of stavropegial monasteries may bestow cheirothesia on members of their communities. A bishop is the collector of the money of the diocese and the living Vessel of Grace through whom the energeia (divine grace) of the Holy Spirit flows into the rest of the church. Customarily, the newly consecrated bishop ordains a priest and a deacon at the Liturgy during which he is consecrated. A priest may serve only at the pleasure of his bishop. A bishop bestows faculties (permission to minister within his diocese) giving a priest chrism and an antimins; he may withdraw faculties and demand the return of these items. The ordination of a priest occurs before the Anaphora (Eucharistic Prayer) in order that he may on the same day take part in the celebration of the Eucharist:
Receive thou this pledge, and preserve it whole and unharmed until thy last breath, because thou shalt be held to an accounting therefore in the second and terrible Coming of our great Lord, God, and Saviour, Jesus Christ. A deacon may not perform any sacrament and performs no liturgical services on his own but serves only as an assistant to a priest and may not even vest without the blessing of a priest. The ordination of a deacon occurs after the Anaphora (Eucharistic Prayer) since his role is not in performing the Holy Mystery but consists only in serving; In Luther's Small Catechism, the holy orders include but are not limited to the following: bishops, pastors, preachers, governmental offices, citizens, husbands, wives, children, employees, employers, young people, and widows. However, also according to the Book of Concord: "But if ordination be understood as applying to the ministry of the Word, we are not unwilling to call ordination a sacrament. For the ministry of the Word has God's command and glorious promises, Rom. 1:16: The Gospel is the power of God unto salvation to every one that believeth. Likewise, Isa. 55:11: So shall My Word be that goeth forth out of My mouth; it shall not return unto Me void, but it shall accomplish that which I please. If ordination be understood in this way, neither will we refuse to call the imposition of hands a sacrament. For the Church has the command to appoint ministers, which should be most pleasing to us, because we know that God approves this ministry, and is present in the ministry [that God will preach and work through men and those who have been chosen by men]."

Процесс және реті

Қасиеттілік ордені келесі ретпен қабылданады: кішігірім ордендер, диакон, діни қызметкер, епископ. Католиктер үшін семинарияда оқу жылдарында ер адамның диакондыққа тағайындалуы қалыпты жағдай. Екінші Ватикандық собордан бері католиктер кейде діни қызметкерлікке дайындалып жатқандарды тұрақты диакондардан ажырату үшін оны «өткінші диакондық» деп атайды. Олар белгілі жағдайларда уағыз айтуға, крещение беруге және католиктердің некелерін куәландыруға құқылы, бірақ басқа да қасиеттіліктерді орындауға рұқсат етілмейді. Олар Евхаристияға немесе ғибадатқа қатысады, бірақ нан мен шарапты қасиеттеуге құқылы емес. Әдетте, алты ай немесе одан астам уақыт өткен соң, адам діни қызметкерлікке тағайындалады. Діни қызметкерлер уағыз айтуға, крещение беруге, құттықтауға (өздерінің басшысынан арнайы рұқсат алған жағдайда), некеге куәлік етуге, мойындауды тыңдауға және күнәларды кешіруге, науқастарды майлауға және Евхаристияны тойлауға құқылы. Православ семинарияларының студенттері семинарияға түсер алдында әдетте оқырмандар ретінде тонурланады, кейін субдиакон немесе диакон болуы мүмкін. Әдет-ғұрыптар семинариялар мен православиелік юрисдикциялар арасында әртүрлі. Кейбір диакондар диакондық қызметін өмір бойы жалғастырады, ал көпшілігі кейін діни қызметкер болып тағайындалады. Православ дін қызметкерлері көбінесе үйленген немесе монах болып табылады. Монастырлық диакондар иеродиакон, ал монах діни қызметкерлер иеромонахтар деп аталады. Православ дін қызметкерлері субдиакондыққа (немесе жергілікті әдет-ғұрыпқа сәйкес диакондыққа) тағайындалғанға дейін үйленуі керек, және көбінесе монахқа тонурланады немесе үйленеді. Диакон немесе діни қызметкер діни қызметтен бас тартпай тұрмысқа шығуға немесе жесір қалған жағдайда қайта үйленуге құқылы емес. Көп жағдайда жесір қалған діни қызметкерлер монах болып, ант етеді. Православ епископтары әрқашан монахтар болып табылады. Жалғыз немесе жесір ер адам епископ болып сайлануы мүмкін, бірақ ол епископтыққа бекітілгенге дейін монахқа тонурлануы керек. Англикандықтар үшін адам теологиялық колледжді бітіргеннен кейін әдетте диакон болып тағайындалады. Епископтың кандидатты жеке оқытуының («орденге дайындалу») тарихи дәстүрі әлі де сақталуда. Кейін кандидат көбінесе көмекші пастор болып қызмет етеді және епископтың қалауы бойынша діни қызметкер болып тағайындалуы мүмкін. Басқа диакондар осы шенде қалуды таңдай алады. Англикан диакондары уағыз айтуға, крещение беруге және жаназаны өткізуге құқылы, бірақ діни қызметкерлерден айырмашылығы, Евхаристияны тойлай алмайды. Англикан шіркеуінің көптеген тармақтарында әйелдер діни қызметкер болып тағайындала алады, ал кейбіреулерінде епископ болып тағайындалуы мүмкін. Епископтар католиктік дәстүрді ұстанатын шіркеулердегі діни қызметкерлердің арасынан таңдалады. Рим-католик шіркеуінде епископтар, діни қызметкерлер сияқты, бойдақ және үйленбеген болады. Сонымен қатар, епископқа қасиеттілік орденінің толық құқығы берілгендігі айтылады, ол оған диакондарды, діни қызметкерлерді және Папаның келісімімен басқа епископтарды тағайындауға мүмкіндік береді. Егер епископ, әсіресе епархия немесе архиепархия басшысы ретінде әрекет ететін болса, тағайындалса, оны әдетте үш епископ, әдетте архиепископ немесе жергілікті епископ басқаруы керек. Шығыс ритуалдық католик және Шығыс православие шіркеулерінде үйленген діни қызметкерлерге рұқсат беріледі, епископтар үйленбеуі керек немесе әйелдерімен қарым-қатынас жасамауға келісуі керек. Мұндай епископтардың барлығы діни ордендерден шыққан деген жалған пікір бар. Бұл көбінесе дұрыс болғанымен, абсолютті ереже емес. Католиктер (Батыс және) Шығыс католик, Шығыс православие және Шығыс православие шіркеулерінде олар әдетте епархиялар деп аталатын аумақтық бірліктердің басшылары болып табылады (немесе Шығыста оның эквиваленті – епархия). Тек епископтар ғана қасиеттілік орденін дұрыс беруге құқылы.

The sequence in which holy orders are received are: minor orders, deacon, priest, bishop. For Catholics, it is typical in the years of seminary training that a man will be ordained to the diaconate, which Catholics since the Second Vatican Council sometimes call the "transitional diaconate" to distinguish men bound for priesthood from permanent deacons. They are licensed to preach sermons (under certain circumstances a permanent deacon may not receive faculties to preach), to perform baptisms, and to witness Catholic marriages, but to perform no other sacraments. They assist at the Eucharist or the Mass, but are not able to consecrate the bread and wine. Normally, after six months or more as a transitional deacon, a man will be ordained to the priesthood. Priests are able to preach, perform baptisms, confirm (with special dispensation from their ordinary), witness marriages, hear confessions and give absolutions, anoint the sick, and celebrate the Eucharist or the Mass. Orthodox seminarians are typically tonsured as readers before entering the seminary, and may later be made subdeacons or deacons; customs vary between seminaries and between Orthodox jurisdictions. Some deacons remain permanently in the diaconate while most subsequently are ordained as priests. Orthodox clergy are typically either married or monastic. Monastic deacons are called hierodeacons, monastic priests are called hieromonks. Orthodox clergy who marry must do so prior to ordination to the subdiaconate (or diaconate, according to local custom) and typically one is either tonsured a monk or married before ordination. A deacon or priest may not marry, or remarry if widowed, without abandoning his clerical office. Often, widowed priests take monastic vows. Orthodox bishops are always monks; a single or widowed man may be elected a bishop but he must be tonsured a monk before consecration as a bishop. For Anglicans, a person is usually ordained a deacon once he (or she) has completed training at a theological college. The historic practice of a bishop tutoring a candidate himself ("reading for orders") is still to be found. The candidate then typically serves as an assistant curate and may later be ordained as a priest at the discretion of the bishop. Other deacons may choose to remain in this order. Anglican deacons can preach sermons, perform baptisms and conduct funerals, but, unlike priests, cannot celebrate the Eucharist. In most branches of the Anglican church, women can be ordained as priests, and in some of them, can also be ordained bishops. Bishops are chosen from among priests in churches that adhere to Catholic usage. In the Roman Catholic Church, bishops, like priests, are celibate and thus unmarried; further, a bishop is said to possess the fullness of the sacrament of holy orders, empowering him to ordain deacons, priests, and – with papal consent – other bishops. If a bishop, especially one acting as an ordinary – a head of a diocese or archdiocese – is to be ordained, three bishops must usually co consecrate him with one bishop, usually an archbishop or the bishop of the place, being the chief consecrating prelate. Among Eastern Rite Catholic and Eastern Orthodox churches, which permit married priests, bishops must either be unmarried or agree to abstain from contact with their wives. It is a common misconception that all such bishops come from religious orders; while this is generally true, it is not an absolute rule. In the case of both Catholics – (Western and) Eastern Catholic, Oriental Orthodox and Eastern Orthodox, they are usually leaders of territorial units called dioceses (or its equivalent in the east, an eparchy). Only bishops can validly administer the sacrament of holy orders.

Басқа шіркеулердің ордендерін тану

Рим-католик шіркеуі шығыс шіркеулеріндегі дін қызметкерлерін тағайындаудың жарамдылығын толық мойындайды. Кейбір шығыс православие шіркеулері католик дін қызметкерлерін қайта тағайындайды, ал басқалары «экономия» (шіркеу экономикасы) тұжырымдамасын қолданып, олардың католик тағайындалуын қабылдайды. Англикан шіркеулері апостолдық мұрагерлікті сақтап қалғанын мәлімдейді. Алайда, Англикан епископтарының мұрагерлігі бәріне бірдей танымал емес. Рим-католик шіркеуі 1896 жылы папа Лео XIII «Apostolicae curae» жазбасында англикандық тәртіптердің жарамсыз екенін айтқанда, англикандық тәртіптерді жарамсыз деп таныды, себебі дін қызметкерлерін тағайындау рәсімі 1547 жылдан 1553 жылға дейін және 1559 жылдан архиепископ Уильям Лаудтың (Кентербери архиепискобы, 1633–1645 жылдар) кезіне дейін дұрыс оқылмаған. Рим папасы католик епископын дайындау үшін форма мен мазмұн жеткіліксіз деп мәлімдеді. «Механикалық» мұрагерлік, яғни дұға және қол қою рәсімі даусыз болды. 1559 жылы Мэтью Паркердің төрт құлшылық етушісінің екеуі Эдуард тәртібі бойынша, ал екеуі Рим тәртібі бойынша тағайындалған. Дегенмен, олар бұл апостолдық мұрагерлікте үзіліс тудырды деп есептеді, соның салдарынан барлық келесі тағайындамалар жарамсыз болып саналды. Шығыс православие шіркеуінің епископтары кейде англикан дін қызметкерлері православиеге ауысқанда «экономия» жасады. Әртүрлі православие шіркеулері, егер сұраныс бойынша епископтар нағыз сенімді сақтаған болса, англикандық тәртіптерді жарамды деп жариялады, себебі православиелік апостолдық мұрагерлік тұжырымы бойынша сенім дұрыс ұсталып, берілуі керек, тек қана дін қызметкерін епископ етіп тағайындау рәсімі дұрыс орындалуы емес. Король Эдуард VI кезінен бері англикан тәртібінің өзгеруі және Реформацияға дейінгі тәртіптерді жақсырақ бағалау, англикандық тәртіптерді толығымен жоюдың дұрыстығы күмәнді екенін көрсетеді. Англикан апостолдық мұрагерлігіне қатысты күмәнді азайту үшін, әсіресе 1930 жылғы Англикан және Көне Католик шіркеулері арасындағы Бонн келісімінен кейін, кейбір Англикан епископтары өздерінің құлшылық етушілерінің қатарына Көне Католик шіркеуінің епископтарын қосты, олардың киелі тәртібі Рим-католик шіркеуімен жарамды және дұрыс деп танылды. Рим-католиктер де, Англикан шіркеулері де апостолдық мұрагерлікті сақтамайтын протестант шіркеулеріндегі дін қызметкерлерін тағайындаудың жарамдылығын мойындамайды; бірақ кейбір Англикан шіркеулері, әсіресе төменгі шіркеулер немесе евангелисттер, протестант дін қызметкерлері мен олардың қасиеттіліктерін жарамды деп санайды. Рим де апостолдық мұрагерлікті сақтаған лютерандық ұйымдардың апостолдық мұрагерлігін мойындамайды. Ресми түрде, Англикандық қауымдастық өз шіркеулерімен толық қарым-қатынаста болған, мысалы Скандинавияның лютерандық мемлекеттік шіркеулері сияқты ағымдардың тағайындалуын қабылдайды. Егер дін қызметкері болмаса, олар діни қызметте басшылық етуі мүмкін.

The Roman Catholic Church unconditionally recognizes the validity of ordinations in the Eastern churches. Some Eastern Orthodox churches reordain Catholic priests who convert while others accept their Roman Catholic ordination using the concept of economia (church economy). Anglican churches claim to have maintained apostolic succession. The succession of Anglican bishops is not universally recognized, however. The Roman Catholic Church judged Anglican orders invalid when Pope Leo XIII in 1896 wrote in Apostolicae curae that Anglican orders lack validity because the rite by which priests were ordained was not correctly worded from 1547 to 1553 and from 1559 to the time of Archbishop William Laud (Archbishop of Canterbury 1633–1645). The papacy claimed the form and matter was inadequate to make a Catholic bishop. The actual "mechanical" succession, prayer and laying on hands, was not disputed. Two of the four consecrators of Matthew Parker in 1559 had been consecrated using the Edwardine Ordinals and two using the Roman Pontifical. Nonetheless, they believed that this caused a break of continuity in apostolic succession, making all further ordinations null and void. Eastern Orthodox bishops have, on occasion, granted "economy" when Anglican priests convert to Orthodoxy. Various Orthodox churches have also declared Anglican orders valid subject to a finding that the bishops in question did indeed maintain the true faith, the Orthodox concept of apostolic succession being one in which the faith must be properly adhered to and transmitted, not simply that the ceremony by which a man is made a bishop is conducted correctly. Changes in the Anglican ordinals since King Edward VI, and a fuller appreciation of the pre Reformation ordinals, suggest that the correctness of the enduring dismissal of Anglican orders is questionable. To reduce doubt concerning Anglican apostolic succession, especially since the 1930 Bonn agreement between the Anglican and Old Catholic churches, some Anglican bishops have included among their consecrators bishops of the Old Catholic Church, whose holy orders are recognised as valid and regular by the Roman Catholic Church. Neither Roman Catholics nor Anglicans recognize the validity of ordinations of ministers in Protestant churches that do not maintain apostolic succession; but some Anglicans, especially Low Church or Evangelical ones, commonly treat Protestant ministers and their sacraments as valid. Rome also does not recognize the apostolic succession of those Lutheran bodies which retained apostolic succession. Officially, the Anglican Communion accepts the ordinations of those denominations which are in full communion with their own churches, such as the Lutheran state churches of Scandinavia. Those clergy may preside at services requiring a priest if one is not otherwise available.

Неке және діни ордерлер

Үйленген ер адамдар тұрақты дьякондыққа қабылдануы мүмкін, бірақ католик шіркеуінің латын дінінде дін қызметкері ретінде қабылдануы әдетте мүмкін емес. Шығыс католик шіркеулерінде және Шығыс православие шіркеулерінде үйленген дьякондар дін қызметкері болып қабылдануы мүмкін, бірақ епископ бола алмайды. Шығыс діні мен православие шіркеулеріндегі епископтар көбінесе үрімтағанатқа уәде берген монахтардың арасынан таңдалады. Олар жесір болуы мүмкін, бірақ ешқашан үйленбеген болулары міндетті емес. Кейбір жағдайларда, жесір қалған тұрақты дьякондар дін қызметкері ретінде қабылданады. Сонымен қатар, бұрын үйленген және аңгликан немесе лютеран шіркеуінде дін қызметкері ретінде қабылданған ер адамдар католик дін қызметкері ретінде қабылданып, латын шіркеуінде шығыс дінінің дін қызметкерлері сияқты қызмет етуге рұқсат алады. Бұл жағдайда sub conditione (шартты түрде) қабылдау болмайды, себебі католик канондық құқығында протестанттық конфессияларда нағыз дін қызметкері жоқ. Мұндай қабылдау тек дін қызметкерінің епископының келісімімен және Папаның арнайы рұқсатымен ғана жүзеге асырылуы мүмкін. Аңгликан дін қызметкерлері қабылдануға дейін немесе қабылданудан кейін үйленуге құқылы. Ескі католик шіркеуінде және тәуелсіз католик шіркеулерінде некеге байланысты қабылдауға шектеулер қойылмаған.

Діни қызметке тағайындаудың басқа ұғымдары

Діни қызметке бекіту рәсімі мен процедуралары конфессиялар бойынша әртүрлі болады. Әртүрлі шіркеулер мен конфессиялар лауазымға кіру үшін әртүрлі деңгейде қатаң талаптар қояды, ал бекіту процесі де аталған топқа байланысты түрлі дәрежеде салтанатты түрде өткізіледі. Көптеген протестанттар билікті беру үшін және лауазымға кірушілерге қол тигізу арқылы бекітеді, мұнда қолды тигізуді ағымдағы басшылар жасайды.

Методистік шіркеулер

Америкалық методистік модель – бұл епископтық жүйе, ол Англикан шіркеуінен шыққандықтан, Англикан шіркеуінің үлгісіне негізделген. Ол алғаш рет 18-ші ғасырдың соңында Методист Епископтық шіркеуінің епископтары Томас Кок пен Фрэнсис Асбери басшылығымен жасалды. Бұл тәсіл бойынша ақсақал (немесе ‘пресвитер’) сөзбен (уағыз айту және оқыту), құрметті рәсімдермен (крещение және Раббының соңғы кешкі асын беру), тәртіппен (шіркеу өмірін басқару және, епископтардың жағдайында, миссионерлік қызмет пен қызметке басқаларды дайындау) және қызметпен тағайындалады. Дьякон – тек сөзбен және қызметпен тағайындалған адам. Мысалы, Біріккен Методист шіркеуінде семинарияны бітіргендер Арнайы тағайындалған министрлердің Конференциялық кеңесімен және содан кейін Діни қызметкерлер сессиясымен тексеріліп, мақұлданған. Олар «конференцияның сынақ (уақытша) мүшелері» ретінде қабылданады. Жергілікті епископ оларды толық уақытты қызметке «уақытша» қызметшілер ретінде тағайындай алады. (1996 жылға дейін түлектер ауыспалы дьякон ретінде тағайындалатын, бұл уақытша рөл кейіннен жойылған. Дьякондық тәртіп қазір Біріккен Методист шіркеуіндегі бөлек және ерекше дін қызметкерлерінің тәртібі болып табылады.) Сынақ кезеңінде, кем дегенде екі жыл өткеннен кейін, сынақтан өтуші қайтадан тексеріледі және сынақ кезеңі жалғастырылады, тоқтатылады немесе тағайындалу үшін мақұлданды. Конференцияның Діни қызметкерлер сессиясының соңғы мақұлдауынан кейін сынақтан өтуші Конференцияның толық мүшесі болады, содан кейін оны жергілікті епископ ақсақал немесе дьякон ретінде тағайындайды. Ақсақал ретінде тағайындалғандар Ақсақалдар орденінің мүшелері, ал дьякон ретінде тағайындалғандар Дьякондар орденінің мүшелері болып табылады. Джон Уэсли Томас Кокты (жоғарыда епископ ретінде аталған) ‘Суперинтендант’ етіп тағайындады, бұл гректің episcopos («қадағалаушы») сөзінің аудармасы, ол әдетте ағылшын тілінде ‘епископ’ деп аударылады. Британдық Методист Конференциясында пресвитер және дьякон екі бөлек тәртіп бар. Онда епископтар жеке қызмет тәртібі ретінде қарастырылмайды. Британдық Методист шіркеуінде 500-ден астам суперинтендант бар, олар жеке қызмет тәртібі емес, бірақ пресвитерлер тәртібіне кіретін қызмет. Епископтардың әдеттегі қызметтері жыл сайынғы Конференция арқылы оның президенті (немесе бұрынғы президенті) арқылы пресвитерлер мен дьякондарды тағайындауда; барлық пресвитерлердің растауында; жергілікті қадағалауда суперинтенданттардың; аймақтық қадағалауда округтер төрағаларының қызметінде көрінеді.

The American Methodist model is an episcopal system loosely based on the Anglican model, as the Methodist Church arose from the Anglican Church. It was first devised under the leadership of Bishops Thomas Coke and Francis Asbury of the Methodist Episcopal Church in the late 18th century. In this approach, an elder (or 'presbyter') is ordained to word (preaching and teaching), sacrament (administering Baptism and the Lord's Supper), order (administering the life of the church and, in the case of bishops, ordaining others for mission and ministry), and service. A deacon is a person ordained only to word and service. In the United Methodist Church, for instance, seminary graduates are examined and approved by the Conference Board of Ordained Ministry and then the Clergy Session. They are accepted as "probationary (provisional) members of the conference." The resident bishop may commission them to full time ministry as "provisional" ministers. (Before 1996, the graduate was ordained as a transitional deacon at this point, a provisional role since eliminated. The order of deacon is now a separate and distinct clergy order in the United Methodist Church.) After serving the probationary period, of a minimum of two years, the probationer is then examined again and either continued on probation, discontinued altogether, or approved for ordination. Upon final approval by the Clergy Session of the Conference, the probationer becomes a full member of the Conference and is then ordained as an elder or deacon by the resident bishop. Those ordained as elders are members of the Order of Elders, and those ordained deacons are members of the Order of Deacons. John Wesley appointed Thomas Coke (above mentioned as bishop) as 'Superintendent', his translation of the Greek episcopos ("overseer") – which is normally translated 'bishop' in English. The British Methodist Conference has two distinct orders of presbyter and deacon. It does not have bishops as a separate order of ministry. The British Methodist Church has more than 500 superintendents, who are not a separate order of ministry but a role within the order of presbyters. The roles normally undertaken by bishops are expressed in ordaining presbyters and deacons by the annual Conference through its president (or a past president); in confirmation by all presbyters; in local oversight by superintendents; in regional oversight by chairs of Districts.

Пресвитериан шіркеулері

Пресвитериан шіркеулері, шотландтық ата-бабаларының дәстүрін жалғастыра отырып, бақылаушылар туралы қағидаларды қабылдамайды, орнына епископ (грек тілінде епископос) және ақсақал (грек тілінде пресбутерос, осыдан «пресвитериан» термині шыққан) лауазымдарын мойындайды. Бұл екі термин Киелі кітапта көбінесе бір-бірін алмастыра қолданылған сияқты (Тит 1:5–9 және 1 Тим. 3:2–7-ге қараңыз). Олардың шіркеу басқару жүйесі пресвитериандық басқару деп аталады. Ақсақалдардың әрбір деңгейдегі жиналысында (қауым немесе приходқа «сессия», содан кейін пресвитерия, мүмкін синод, және соңында Бас Ассамблея) құзырет арта түссе де, ақсақалдардың иерархиясы жоқ. Әрбір ақсақал өзі отырған кеңесте тең дәрежеде дауыс береді. Ақсақалдар көбінесе жергілікті деңгейде таңдалады, қауым сайлап, сессия бекітеді немесе сессия тікелей тағайындайды. Кейбір шіркеулер ақсақалдардың қызмет мерзімін шектейді, ал кейбіреулері ақсақалдарды өмір бойына тағайындайды. Пресвитериандар сондай-ақ (қол қою арқылы) Сөз бен Құрбан рәсімдерінің пасторларын (кейде «оқытушы ақсақалдар» деп те аталады) тағайындайды. Бұл пасторлар тек басқа міндеттерге тағайындалған пресвитерлер ретінде қарастырылады, бірақ іс жүзінде жергілікті сессияға жетекшілік етеді. Кейбір пресвитериандар практикалық қызметтерге (қол қою арқылы) тағайындалғандарды (Елшілердің істері 6:1–7) диякондар (грекше diakonos, «қызметші» деген мағынада) деп атайды. Көптеген қауымдарда ерлер мен әйелдердің тобы қауымның материалдық жағдайын және қаржысын басқару үшін бөлінеді, бұл ақсақалдарды «рухани» жұмыстарға босатады. Бұл адамдар жергілікті дәстүрге байланысты «диякон», «кеңес мүшесі» немесе «басқарушы» деп аталуы мүмкін. Ақсақалдар мен пасторлардан айырмашылығы, олар көбінесе «намыспен тағайындалмайды» және қауымның шешімімен белгілі бір мерзімге сайланады. Басқа пресвитериандар жалпы шіркеуге толық уақытты қызмет ету үшін «диякон орнын» пайдаланады. Пасторлардан айырмашылығы, олар діни рәсімдерді өткізбейді және үнемі уағыз айтпайды. Шотландия шіркеуі жақында осы лауазымға диякондарды тағайындай бастады. Епископалдық жүйеден айырмашылығы, бірақ жоғарыда сипатталған Біріккен методистік жүйеге ұқсас, екі пресвитериандық лауазым дәрежесімен емес, түрімен ерекшеленеді, себебі ақсақал болу үшін диякон болу міндетті емес. Иерархия болмағандықтан, екі лауазым техникалық мағынада «орденді» құрамайды, бірақ киелі ордендер терминологиясы кейде әлі де қолданылады.

Presbyterian churches, following their Scottish forebears, reject the traditions surrounding overseers and instead identify the offices of bishop (episkopos in Greek) and elder (presbuteros in Greek, from which the term "presbyterian" comes). The two terms seem to be used interchangeably in the Bible (compare Titus 1.5–9 and I Tim. 3.2–7). Their form of church governance is known as presbyterian polity. While there is increasing authority with each level of gathering of elders ('Session' over a congregation or parish, then presbytery, then possibly a synod, then the General Assembly), there is no hierarchy of elders. Each elder has an equal vote at the court on which they stand. Elders are usually chosen at their local level, either elected by the congregation and approved by the Session, or appointed directly by the Session. Some churches place limits on the term that the elders serve, while others ordain elders for life. Presbyterians also ordain (by laying on of hands) ministers of Word and Sacrament (sometimes known as 'teaching elders'). These ministers are regarded simply as Presbyters ordained to a different function, but in practice they provide the leadership for the local Session. Some Presbyterians identify those appointed (by the laying on of hands) to serve in practical ways (Acts 6.1–7) as deacons (diakonos in Greek, meaning 'servant'). In many congregations, a group of men or women is thus set aside to deal with matters such as congregational fabric and finance, releasing elders for more 'spiritual' work. These persons may be known as 'deacons', 'board members' or 'managers', depending on the local tradition. Unlike elders and ministers, they are not usually 'ordained', and are often elected by the congregation for a set period of time. Other Presbyterians have used an 'order of deacons' as full time servants of the wider Church. Unlike ministers, they do not administer sacraments or routinely preach. The Church of Scotland has recently begun ordaining deacons to this role. Unlike the Episcopalian system, but similar to the United Methodist system described above, the two Presbyterian offices are different in kind rather than in degree, since one need not be a deacon before becoming an elder. Since there is no hierarchy, the two offices do not make up an 'order' in the technical sense, but the terminology of holy orders is sometimes still developed.

Конгрегационалистік шіркеулер

Конгрегационалистік шіркеулер әртүрлі схемаларды қолданады, бірақ шенеуніктердің өкілеттігі, әдетте, пресвитериандық немесе епископтық үлгілерге қарағанда төмен болады. Кейбіреулері тек пасторларды тағайындайды және кеңесші кеңес мүшелерін (кейде ақсақалдар кеңесі немесе дьякондар кеңесі деп аталады) ауыстырып отырады. Лауазымдар салыстырмалы түрде аз күшті болғандықтан, шенеуніктерді тағайындау рәсімінде қатаң талаптар мен той-қуаныш көбінесе аз болады.

Ирвинг шіркеулері

Ирвингтік шіркеулер «апостолдар, пайғамбарлар, жаңашылдар және пасторлар» деген төрт түрлі міндет туралы үйретеді.

Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуі

Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуі (LDS Church) діни қызметкерлердің неке қиюға заңдық құқығын мойындайды, бірақ Соңғы күнгі қасиеттілердің дініндегі тағайындалмаған пасторлар орындайтын басқа да қасиетті рәсімдерді танымайды. Соңғы күнгі қасиеттілер белгілі бір рухани "апостолдық ізбасарлық" доктринасын ұстанады, бірақ ол католиктер мен протестанттардың дәуірлегенінен едәуір өзгеше, себебі бірінші ғасыр мен LDS шіркеуінің негізін қалаушы Джозеф Смит өмірі арасында ізбасарлық немесе үзіліссіздік болған жоқ. Мормондар діни қызметкерліктің ежелгі заманда жоғалып, ХІХ ғасырға дейін қайта қалпына келтірілмегенін үйретеді, ол Джозеф Смитқа тікелей берілді. Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуі салыстырмалы түрде ашық діни қызметкерлік жүйесіне ие, он екі және одан асқан жастағы барлық лайықты ересек ер адамдар мен ұлдарды тағайындайды. Соңғы күнгі қасиеттілердің діни қызметкерлігі екі бөлімнен тұрады: Мәліксадық діни қызметкерлігі және Һарон діни қызметкерлігі. Мәліксадық діни қызметкерлігі Мәліксадықтың жоғары дәрежелі бас діни қызметкер болғандығына байланысты аталды. Оның заманынан бұрын ол Құдай Ұлының тәртібімен киелі діни қызметкерлік деп аталды. Бірақ Жоғарғы Жаратушының атын құрметтеу және оның атын жиі қайталамау үшін, шіркеу ежелгі заманда сол діни қызметкерлікті Мәліксадықтың атымен атады. Кіші діни қызметкерлік Мәліксадық діни қызметкерлігіне қосымша болып табылады. Ол Һарон мен оның ұлдарына олардың барлық ұрпақтары арқылы берілгендіктен Һарон діни қызметкерлігі деп аталады. Мәліксадық тәртібінің лауазымдары (шамамен төмендеу ретімен) елші, жетпісші, патриарх, жоғары діни қызметкер және ақсақалды қамтиды. Һарон тәртібінің лауазымдары - епископ, діни қызметкер, мұғалім және дьякон. Тағайындау рәсімі кем дегенде, тағайындалып отырған лауазымды иеленген екі немесе одан көп адамның қолдарының салынуынан тұрады, сонда біреуі діни қызметкерлік немесе лауазымды беруде сөйлеуші ретінде әрекет етеді және әдетте, иегеріне бата айтады. Мұғалімдер мен дьякондар басқаларды діни қызметкерлікке тағайындауға құқылы емес. Барлық шіркеу мүшелері, діни қызметкерлікке тағайындалғандарына қарамастан, шіркеуде жақсы қалыпты сақтағанша, үйретуге және уағыздауға құқылы. Шіркеу "қасиетті тәртіп" терминін қолданбайды.

The Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church) accepts the legal authority of clergy to perform marriages but does not recognize any other sacraments performed by ministers not ordained to the Latter day Saint priesthood. Although the Latter day Saints do claim a doctrine of a certain spiritual "apostolic succession," it is significantly different from that claimed by Catholics and Protestants since there is no succession or continuity between the first century and the lifetime of Joseph Smith, the founder of the LDS church. Mormons teach that the priesthood was lost in ancient times not to be restored by Christ until the nineteenth century when it was given to Joseph Smith directly. The Church of Jesus Christ of Latter day Saints has a relatively open priesthood, ordaining nearly all worthy adult males and boys of the age of twelve and older. Latter day Saint priesthood consists of two divisions: the Melchizedek Priesthood and Aaronic Priesthood. The Melchizedek Priesthood because Melchizedek was such a great high priest. Before his day it was called the Holy Priesthood, after the Order of the Son of God. But out of respect or reverence to the name of the Supreme Being, to avoid the too frequent repetition of his name, the church, in ancient days, called that priesthood after Melchizedek. The lesser priesthood is an appendage to the Melchizedek Priesthood. It is called the Aaronic Priesthood because it was conferred on Aaron and his sons throughout all their generations. The offices, or ranks, of the Melchizedek order (in roughly descending order) include apostle, seventy, patriarch, high priest, and elder. The offices of the Aaronic order are bishop, priest, teacher, and deacon. The manner of ordination consists of the laying on of hands by two or more men holding at least the office being conferred while one acts as voice in conferring the priesthood or office and usually pronounces a blessing upon the recipient. Teachers and deacons do not have the authority to ordain others to the priesthood. All church members are authorized to teach and preach regardless of priesthood ordination so long as they maintain good standing within the church. The church does not use the term "holy orders."

Мәсіхтің қауымы

Мәсіхтің қауымы көбінесе ерікті діни қызметкерлерге ие, және діни қызметкерлердің барлығы дәстүрлі христиандық түсінік бойынша некеге тұруға құқылы. Діни қызметкерлер екі дәрежеге бөлінеді: Һаронның діни қызметі және Мелхиседек діни қызметі. Һарондық дәрежеге диакон, ұстаз және діни қызметкер лауазымдары кіреді. Мелхиседек дәрежесі ақсақал (соның ішінде жетпіс адамның арнайы лауазымы) және жоғары діни қызметкер (евангелист, епископ, елші және пайғамбардың арнайы лауазымдары) лауазымдарынан тұрады. Жасынан төленетін қызметкерлерге "тағайындалғандар" және шіркеудің басшылары жатады, олардың кейбіреулері арнайы діни қызметкерлік лауазымдарын (мысалы, президент лауазымы, шіркеу басшылығының үш жоғары лауазымды мүшесіне арналған) атқарады. 1984 жылдан бері әйелдер діни қызметкерлікке қабілетті, ол қол қою арқылы өткізілетін діни қызметкерлікке бекіту арқылы жүзеге асырылады. Діни қызметкерлік лауазымдарына жасқа қатысты талаптар болмаса да, LDS шіркеуіндегідей автоматты түрде бекіту немесе дәрежелік өсу жоқ. Жастар кейде диакон, ал кейде ұстаз немесе діни қызметкер болып бекітіледі, бірақ көбінесе діни қызметкерлер жоғары білім алғаннан кейін шақырылады. 2007 жылдың наурыз айында әйел алғаш рет президент лауазымына бекітілді.

Әйелдердің діни қызметке тағайындалуы

Рим-католик шіркеуі, осы мәселеге қатысты теологиялық дәстүрді түсінуіне сәйкес және Папа Иоанн Павел II жазған *Ordinatio sacerdotalis* (1994) энцикликасында анықталған нақты түсініктемеге сәйкес, әйелдерді діни қызметкерлер ретінде тағайындауға құқығы жоқ екенін және болашақта әйелдердің діни қызметкер болуы мүмкін емес екенін ресми түрде үйретеді. Әйелдерді диаконша ретінде "тағайындау" диаконаттың ешқандай сакраменталды мағынасында мүмкін емес, себебі диаконша – бұл жай ғана әйел діни қызметкер емес, ол шеткі қызмет атқаратын лаик лауазымын иеленеді. Осылайша, ол діни орденді қабылдамайды. Көптеген лютерандық, англикандық және басқа да протестанттық шіркеулер әйелдерді діни қызметке тағайындайды, бірақ көбінесе тек диакондық қызметке. Шығыс православие шіркеулерінің әртүрлі тармақтары, соның ішінде грек православиесі де қазіргі уақытта диаконшалардың уәделерін алып тастайды. Кейбір шіркеулер әйелдерді діни қызметке тағайындауға Құран рұқсат бере ме, жоқ па деген мәселеде келіспейді. Дәстүрлердің салыстырмалы көлемін ескерсек (1,1 миллиард рим-католик, 300 миллион православиелік, 590 миллион протестант), әйелдерді діни қызметке тағайындайтын христиан шіркеулерінің саны аз. Протестанттар бүкіл әлемдегі христиандардың шамамен 27 пайызын құрайды, және олардың әйелдерді діни қызметке тағайындаған шіркеулерінің көпшілігі мұны соңғы ғасырда ғана істеді; сонымен қатар, бір дәстүрге жататын конфессиялар әйелдерді діни қызметке тағайындау мәселесінде өзгеше болуы мүмкін. Мысалы, методизмде примитивті методистік шіркеу әйелдерді діни қызметке тағайындамайды, ал еркін методистік шіркеу әйелдерді діни қызметке тағайындайды. Кейбір дәстүрлерде әйелдер ерлермен бірдей лауазымдарға тағайындалуы мүмкін. Басқаларында әйелдерге белгілі бір лауазымдарға рұқсат етілмейді. Әйелдер ескі католик шіркеулерінде және Шотландия, Ирландия, Уэльс, Куба, Бразилия, Оңтүстік Африка, Канада, АҚШ, Австралия, Аотеароа Жаңа Зеландия және Полинезиядағы англикандық/эпископтық шіркеулерде епископ болып тағайындалуы мүмкін. Ирландия шіркеуі 2013 жылы Пэт Сториді тағайындаған. 2013 жылдың 19 қыркүйегінде Стори епископтар кеңесі тарапынан Ричард Кларктің орнын Мит және Кильдар епископы ретінде алмастыру үшін таңдалды. Англия шіркеуінің Бас Синоды 2014 жылы әйелдерге епископтық лауазымға тағайындалуға рұқсат беру туралы дауыс берді, ал Либби Лейн епископ болып тағайындалған алғашқы әйел болды. Әлемдегі жалғасып жатқан англикандық шіркеулер әйелдерді діни қызметке тағайындауға рұқсат бермейді. Кейбір протестанттық конфессияларда әйелдер пастордың көмекшісі ретінде қызмет ете алады, бірақ қауымды басқаратын пасторлар бола алмайды. Кейбір конфессияларда әйелдер ақсақал немесе диакон болып тағайындалуы мүмкін. Кейбір конфессиялар әйелдерді белгілі бір діни ордендерге тағайындауға рұқсат береді. Англикандық және лютерандық сияқты кейбір дәстүрлерде әйелдерді діни қызметке тағайындауға қатысты теология мен тәжірибеде әртүрлілік бар.

The Roman Catholic Church, in accordance with its understanding of the theological tradition on the issue, and the definitive clarification found in the encyclical letter Ordinatio sacerdotalis (1994) written by Pope John Paul II, officially teaches that it has no authority to ordain women as priests and thus there is no possibility of women becoming priests at any time in the future. "Ordaining" women as deaconesses is not a possibility in any sacramental sense of the diaconate, for a deaconess is not simply a female who is a deacon but instead holds a position of lay service. As such, she does not receive the sacrament of holy orders. Many Lutheran, Anglican and other Protestant churches ordain women, but in many cases, only to the office of deacon. Various branches of the Eastern Orthodox churches, including the Greek Orthodox, currently set aside vows of deaconesses. Some churches are internally divided on whether the Scriptures permit the ordination of women. When one considers the relative size of the traditions (1.1 billion Roman Catholics, 300 million Orthodox, 590 million Protestants), it is a minority of Christian churches that ordain women. Protestants constitute about 27 percent of Christians worldwide, and most of their churches that do ordain women have only done so within the past century; moreover, denominations within the same tradition may differ with respect to women's ordination. For example, in Methodism, the Primitive Methodist Church does not ordain women, while the Free Methodist Church does ordain women. In some traditions women may be ordained to the same orders as men. In others women are restricted from certain offices. Women may be ordained bishop in the Old Catholic churches and in the Anglican/Episcopal churches in Scotland, Ireland, Wales, Cuba, Brazil, South Africa, Canada, US, Australia, Aotearoa New Zealand and Polynesia. The Church of Ireland had installed Pat Storey in 2013. On 19 September 2013, Storey was chosen by the House of Bishops to succeed Richard Clarke as Bishop of Meath and Kildare. The Church of England's General Synod voted in 2014 to allow women to be ordained to the episcopate, with Libby Lane being the first woman to be ordained bishop. Continuing Anglican churches of the world do not permit women to be ordained. In some Protestant denominations, women may serve as assistant pastors but not as pastors in charge of congregations. In some denominations, women can be ordained to be an elder or deacon. Some denominations allow for the ordination of women for certain religious orders. Within certain traditions, such as the Anglican and Lutheran, there is a diversity of theology and practice regarding ordination of women.

ЛГБТ дін қызметкерлерінің діни қызметкер болулары

Лесбиянка, гей, бисексуал немесе трансгендер дін қызметкерлерін, егер олар сексуалдық тұрғыдан белсенді болса және осы туралы ашық айтса, дін қызметіне бекіту көптеген негізгі протестанттық қауымдастықтарда қызу пікірталас тудырады. Көптеген шіркеулер гомосексуализмді күнә деп санайды және оның Киелі кітаптағы үйретім мен дәстүрлі христиандық тәжірибеге қайшы келетініне сенеді. Дегенмен, гейлер мен лесбиянкаларды дін қызметіне бекітуге дайын христиан қауымдары мен конфессияларының саны артып келеді. Бұларға Епископалдық шіркеу, Біріккен шіркеу және Америкадағы Евангелистік лютеран шіркеуі сияқты либералды протестанттық конфессиялар, сондай-ақ негізінен ЛГБТ адамдарына қызмет ету үшін құрылған Метрополитен қауымдастығы шіркеуі және мұндай дін қызметкерлері жоғары лауазымдарда қызмет ете алатын Швеция шіркеуі жатады. Норвегия шіркеуінде көп жылдар бойы гомосексуал және лесбиянка дін қызметкерлері, тіпті епископтар болды. 2006 жылы Норвегияда епископ болып тағайындалған алғашқы әйел өзінің сексуалдық белсенді гомосексуал екенін және шіркеуге келмес бұрын-ақ гомосексуал болғанын мәлімдеді. АҚШ Епископалдық шіркеуінде Жене Робинсонды Нью-Гэмпшир епискобы етіп бекіткеннен кейін, дін қызметкерлерін бекіту мәселесі бүкіл әлемдік Англикан қауымдастығында айқын дау тудырды.

Басып шығару ресурстары

Кемпбелл, Дэннис. Бағынудың жүгі, 1988 жыл. Оден, Томас. Пасторальдық теология: Қызметтің негіздері, 1983 жыл. Виллимон, Уильям. Шақыру және мінез-құлық: Тағайындалған өмірдің қасиеттері, 2000 жыл. Виллимон, Уильям. Пастор: Тағайындалған қызметтің теологиясы мен тәжірибесі, 2002 жыл.