Джеймс Гарвин: Британ журналисінің өмір жолы мен еңбектері
J. L. Garvin
Джеймс Гарвин – британ журналисі, редакторы және жазушы. «The Observer» газетін жаңғыртып, қаржылық қиындықтардан құтқарған тұлға. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Луис Гарвин (12 сәуір 1868 – 23 қаңтар 1947) – британдық журналист, редактор және автор. 1908 жылы Гарвин «The Observer» жексенбілік газетінің бас редакторлығына келісіп, жексенбілік журналистиканы түбегейлі өзгертіп, сол кезде қаржылық қиындыққа тап болған газетті қайта табысқа жеткізді.
British journalist, editor and author
James Louis Garvin (12 April 1868 – 23 January 1947) was a British journalist, editor, and author. In 1908, Garvin agreed to take over the editorship of the Sunday newspaper The Observer, revolutionising Sunday journalism and restoring the paper, which was facing financial troubles at the time, to profitability in the process.
Жастық шағы мен журналистиканың алғашқы жылдары
Екі баланың кенжесі Гарвин Біркенхедте дүниеге келді. Оның әкесі Майкл Гарвин, кедей ирланд жұмысшысы болған, Гарвин екі жасқа толғанда теңізде қаза болып, оны анасы Кэтрин тәрбиеледі. Ол жақсы оқырман болғанымен, он үш жасында мектепті тастап, алдымен хабаршы, кейін кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. Оның ағасы Майкл мұғалім болды; отбасының негізгі табыс көзі ретінде 1884 жылы Халлға, ал бес жылдан кейін Ньюкаслға көшуге тура келді. Мемлекеттік қызметке емтихан тапсырғанына қарамастан, Гарвин ерте жасынан редактор болуға құштарлық танытты. Жасөспірім шағында «Eastern Morning News» және «Dublin Weekly Freeman» газеттеріне хаттар мен мақалалар жазды, олардың көпшілігі оның үй автономиясын қолдауын көрсетті. 1891 жылы Гарвин Джозеф Коуэнге «Newcastle Evening Chronicle» газетінде жұмыс беру үшін өтініш берді. Коуэн оның ұстазы және әкесі секілді болғандықтан, Гарвин келесі сегіз жыл бойы журналист ретінде өнерін жетілдірді. Бірақ Гарвин үлкен аренаға ұмтылды, және онжылдықтың соңында «Fortnightly Review» журналына тұрақты (бірақ анонимді) мақалалар жаза бастады, оны сол кезде У. Л. Кортни басқарды. Гарвиннің амбициясы Ньюкаслдан асып түсті. Кортнимен байланысы арқасында 1899 жылы «Daily Telegraph» газетінің мақала жазушысы болып тағайындалды. Лондонға көшіп келгеннен кейін, саясат және әдебиет туралы жазғандары оған тез атақ әкелді. Осы кезде оның саяси көзқарастары өзгерді, ол одақтасқа айналып, Джозеф Чемберленді қолдады. 1904 жылы Гарвин Чемберленнің тарифтік реформасын насихаттау үшін платформаға айналған «The Outlook» апталық басылымының редакторы болды. «The Outlook» таралымы мен ықпалы тез өсті, бірақ пайда табуға жетпегендіктен, газет сатылып, Гарвин екі жылдан кейін кетіп қалды.
The youngest of two children, Garvin was born in Birkenhead. His father, Michael Garvin, was an impoverished Irish labourer who died at sea when Garvin was two, leaving him to be raised by his mother Catherine. Though a voracious reader, he left school at the age of thirteen and worked first as a messenger, then as a clerk. His elder brother, Michael, became a teacher; his status as the family's primary source of income led them to move, first in 1884 to Hull, then to Newcastle five years later. Despite undergoing examination to join the civil service, from an early age Garvin yearned to become an editor. As a teenager he contributed letters and articles to the Eastern Morning News and the Dublin Weekly Freeman, much of which reflected his early advocacy for Home Rule. In 1891, Garvin applied to Joseph Cowen for a position at the Newcastle Evening Chronicle. Given a position as a proof reader and occasional contributor, Garvin spent the next eight years honing his skills as a journalist, with Cowen serving as his mentor and father figure. Yet Garvin yearned for a larger stage, and by the end of the decade he became a regular (though anonymous) contributor to the Fortnightly Review, then edited by W. L. Courtney. Garvin's ambition extended beyond Newcastle, however. Through his association with Courtney, Garvin gained a position as a leader writer for the Daily Telegraph in 1899. Moving to London, his writings on politics and literature soon earned him renown. By now his politics had changed, as he became a unionist and a follower of Joseph Chamberlain. In 1904, Garvin accepted the editorship of The Outlook, a weekly publication which was being turned into a platform for the promotion of Chamberlain's scheme of tariff reform. Though The Outlook quickly saw a rise in circulation and influence, its failure to turn a profit led to the paper's sale and Garvin's exit two years later.
Соғысқа дейінгі "The Observer" редакторы
"The Outlook" газетінен кеткеннен кейін Гарвинге газет магнаты Лорд Нортклифф жүгінді. Гарвин Нортклифтің флагмандық басылымы "Daily Mail" үшін жазуға жасалған әлдеқандай табысты ұсыныстан бас тартса да, 1908 жылы тарихи жексенбілік "The Observer" газетінің бас редакторы лауазымын қабылдауға келісті. 1791 жылы тұңғыш рет жарық көрген газет жақында қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, Нортклифф оны сатып алды. Он сегіз ай ішінде Гарвин "The Observer" газетін жаңартты, жексенбілік журналистикаға революция жасады және газетті қайтадан табысқа жеткізді. Юнионист партиясы 1906 жылғы жалпы сайлаудағы ауыр жеңілістен әлі де қалпына келмей жатқан кезде, Гарвин Юнионист саясатындағы маңызды тұлға ретінде тез арада көзге түсті. "The Observer" газетін платформа ретінде пайдаланып, ол 1909 жылы Қаржы министрі Дэвид Ллойд Джордж ұсынған бюджетті сынап, оны ветолау үшін Юнионист басымдығы бар Лордтар палатасын шақырып алды. Ирландияға дербестік беру мәселесі британ саясатын басып озған кезде, Гарвин осы мәселені федералистік тұрғысынан шешуді жақтады. 1911 жылға қарай Гарвин мен Нортклифф арасында тарифтік реформа мәселесі бойынша келіспеушілік туды. Олардың дауларына тосқауалғанда, баспасөз магнаты газетті Уильям Уолдорф Асторға сатуға келісті, ол Гарвиннің Асторға тиесілі "Pall Mall Gazette" газетін де басқаруы шартымен меншігін қабылдады. 1915 жылы Астор екі газетті ұлы Вальдорфқа туған күніне сыйлық ретінде табыстады; Вальдорф Астор кейін "Pall Mall Gazette" газетін сатты, бұл Гарвинге сол газеттегі лауазымынан кетуге және "The Observer" газетін басқаруға толық назар аударуға мүмкіндік берді.
Soon after his departure from The Outlook, Garvin was approached by newspaper magnate Lord Northcliffe. Though he turned down a financially lucrative offer to write for Northcliffe's flagship publication, the Daily Mail, in 1908 Garvin agreed to take over the editorship of the historic Sunday newspaper The Observer. First published in 1791, the paper had recently faced financial troubles that led to its acquisition by Northcliffe. Within eighteen months, Garvin had reshaped The Observer, revolutionising Sunday journalism and restoring the paper to profitability in the process. With the Unionist Party still recovering from its massive defeat in the general election of 1906, Garvin soon emerged as a dominant figure in Unionist politics. Using The Observer as a platform, he denounced the budget introduced by Chancellor of the Exchequer David Lloyd George in 1909, and he encouraged the Unionist dominated House of Lords to veto it. As the question of Home Rule for Ireland increasingly overshadowed British politics, Garvin advocated a federalist solution to the problem. By 1911, a rift had emerged between Garvin and Northcliffe over the critical issue of tariff reform. When their dispute became public, the press baron agreed to sell the paper to William Waldorf Astor, who accepted Garvin's proposal to assume ownership on condition that Garvin edit the Astor owned Pall Mall Gazette as well. In 1915, Astor gave the two papers to his son, Waldorf as a birthday gift; Waldorf Astor then sold the Pall Mall Gazette, which allowed Garvin to leave his position with that paper and focus on editing The Observer.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Гарвин неміс мәдениетінің жанкүйері болғанымен, елдің халықаралық саясатта Ұлыбританияға төнген күшейіп келе жатқан қаупінен алаңдады. Бірінші теңіз лорды адмирал Джон Фишермен достығы арқасында ол теңіз істері бойынша құпия ақпаратқа қол жеткізіп, үлкен теңіз күшін құру бағдарламасын талап ететін редакциялық мақалалар жариялады. 1914 жылы соғыс басталғанда Гарвин Ұлыбританияның қақтығысқа араласуын қолдады. Ол биліктегі көптеген адамдармен жақын қарым-қатынаста болды, ең бастысы Фишер (қақтығыс басталғаннан кейін көп ұзамай Бірінші теңіз лорды лауазымына қайтып келді), Ллойд Джордж және Уинстон Черчилль, және ол осы кезеңде зор ықпалға ие болды. Бірақ бұл соғыс Гарвинге зор қайғы әкелді. Соғыс басталған кезде оның жалғыз ұлы Роланд Джерард Гарвин (отбасында "Гед" деп танылған) Оңтүстік Ланкашир полкіне қатысып, Францияға жіберілді. Кейіннен штабқа бекітілгенімен, Гед Сомма операциясы басталғаннан кейін көп ұзамай қайтадан жауынгерлік бөлімге ауыстырылды және шілде айының соңында неміс шебіне түнгі шабуыл кезінде қаза тапты. Гедтің қазасы Гарвинге ауыр соққы болды, ол одан ешқашан қалпына келмеді, және бұл оның кейінгі оқиғаларға деген көзқарасын қалыптастырды. Немістерге деген ашуына қарамастан, Гарвин соғысты әділ шешу қажеттігіне сенді. Бітімге келгеннен кейін көп ұзамай ол өзінің алғашқы кітабын, "Бейбітшілік экономикалық негіздері" атты еңбегін жариялады, онда ол тиімді Ұлттар Лигасының құрылысы үшін кеңшілдік келісім және ағылшын-американдық ынтымақтастыққа шақырды. Версаль келісімінің жазалау шарттары жарияланғанда, ол бас мақаласында немістерге "құтылудан басқа ешқандай үміт қалдырмағанын" айыптады.
Despite being an admirer of German culture, Garvin was alarmed by the growing challenge the country posed to Britain in international politics. Through his friendship with First Sea Lord Admiral John Fisher, he gained access to inside information on naval matters which he used to inform editorials calling for a greater naval construction programme. When war broke out in 1914, Garvin embraced Britain's involvement in the conflict. He was close to many people in power, most notably Fisher (who left retirement to return to his former position as First Sea Lord soon after the start of the conflict), Lloyd George, and Winston Churchill, and he enjoyed considerable influence during this period. Yet the conflict brought great personal tragedy to Garvin. At the start of the war his only son Roland Gerard Garvin (known to his family as "Ged") enlisted with the South Lancashire Regiment and was shipped to France. Though subsequently assigned a staff position, Ged transferred back to a combat posting soon after the start of the Somme campaign and was killed in a night assault on German line in late July. Heartbroken at the loss, Garvin never recovered from Ged's death, and it shaped many of his attitudes to subsequent events. Despite his bitterness towards the Germans, Garvin believed in the need for a just settlement of the war. Soon after the armistice he published his first book, The Economic Foundations of Peace, in which he called for a lenient treaty and Anglo American co operation as the cornerstone for an effective League of Nations. When the punitive terms of the Treaty of Versailles were published, he denounced it in an editorial as leaving the Germans "no real hope except in revenge."
Кейінгі жылдар
1921 жылы Гарвин Лондоннан Биконсфилдке көшіп келді. Сол жерде, бір кезде Эдмунд Берк агентіне тиесілі болған үйден ол "The Observer" газетін редакциялауын жалғастырды және өзінің құрмет тұтқан Джозеф Чемберленнің өмірбаянын жазуға кірісті. Чемберленнің өмірбаянының үш томы 1930 жылдардың басында жарық көрді, бірақ Гарвин төртінші, соңғы томды жазбады, ал жобаны оның қайтысынан кейін Джулиан Амери аяқтады. Осы кезеңде Гарвин "Encyclopædia Britannica" энциклопедиясының 14-шы басылымының бас редакторы қызметін атқарды (1926–1932). Дегенмен, Гарвиннің әдебиеттегі беделі осы кезеңде оның ықпалының төмендеп бара жатқанын жасырды. Биконсфилдте жұмыс істеу оны британ астанасының саяси өмірінен алшақтатты. Гарвинмен байланысы аз болған британ саясаткерлерінің жаңа буыны қалыптасты. Германияда Адольф Гитлердің билікке келуіне алаңдаған ол қайта қарулану бағдарламасын қолға алды. Ол сондай-ақ Гитлерге уақыт беру және итальяндық басшының қолдауын алу үшін Бенито Муссолинимен келісуді жақтады. 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғанына қарамастан, Гарвин соғысқа белсенді қолдау көрсетті. Черчилльдің Әскери-теңіз министрлігіне оралуынан күш алып, Гарвин 1940 жылдың мамырында премьер-министр болғаннан кейін ескі досына толыққанды қолдау көрсетті. Мұндай қолдау Гарвин мен Астор арасында шиеленіс тудырды. Екеуі де келісу саясатын қолдағанмен, Астор Черчилльдің қолына соғыс билігін шоғырландыруға қарсы болды. Астордың ұлы Дэвид газетке көбірек либералдық көзқарас енгізуге тырысқанда, Гарвин мұны премьер-министрді сынау әрекеті деп қарады. Нәтижесінде, 1942 жылдың ақпанында Гарвин Черчилльдің қорғаныс министрі және премьер-министр лауазымында қалуын қолдаған редакциялық мақала жариялағанда, Асторлар бұл шартты бұзу деп есептеп, Гарвиннің отставкасын талап етті. Гарвин 1941 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде "Құрмет серіктері орденінің" мүшесі аталды. Бұрын ол 1918 жылы Ллойд Джорджтан, ал 1929 жылы Рамзи Макдональдтан құрметті атақтарды қабылдаудан бас тарған еді. Гарвинге Лорд Бивербрук оның "Sunday Express" газеті үшін апталық бағана жазуды ұсынды. 1945 жылдың қаңтарында "Daily Telegraph" газетіне ауысқан Гарвин 78 жасқа толғанда пневмониядан қайтыс болғанға дейін апталық бағанасын жазуын жалғастырды.
In 1921, Garvin moved from London to Beaconsfield. From there, in a home once owned by Edmund Burke's agent he continued to edit The Observer, and he began work on a biography of his hero Joseph Chamberlain. Though three volumes of the Chamberlain biography were published in the early 1930s, Garvin never wrote the final fourth volume, and the project was completed after his death by Julian Amery. During this period Garvin also served as editor in chief of the fourteenth edition of the Encyclopædia Britannica (1926–1932). Yet Garvin's stature as a man of letters masked his declining influence during this period. Working from Beaconsfield cut him off from much of the political life of the British capital. A new generation of British politicians emerged with whom Garvin had few connections. Alarmed by Adolf Hitler's rise to power in Germany, he pushed for a programme of rearmament. He also became an advocate of appeasement, both of Hitler to buy time for rearmament, and Benito Mussolini in an effort to win the Italian leader's support for an alliance. Saddened by the outbreak of war in September 1939, Garvin nonetheless was a strong supporter of the war effort. Heartened by Churchill's return to the Admiralty, Garvin offered unflinching support for his old friend after he became Prime Minister in May 1940. Such support created a rift between Garvin and Astor. Though the two had been of like mind regarding appeasement, Astor opposed the concentration of war powers in Churchill's hands. Adding to the tension was Astor's son David, whose attempts to inject a more liberal tone into the newspaper were viewed by Garvin as an effort to criticise the Prime Minister. As a result, when Garvin published an editorial in February 1942 in support of Churchill remaining in office as Minister of Defence as well as Prime Minister, the Astors viewed it as a breach of their contract and requested Garvin's resignation. Garvin was made a Member of the Order of the Companions of Honour in the 1941 New Year's Honours List. He had previously declined honours from Lloyd George in 1918, and Ramsay MacDonald in 1929. Garvin quickly received an offer from Lord Beaverbrook to write a weekly column for his newspaper the Sunday Express. Switching to the Daily Telegraph in January 1945, Garvin continued to write a weekly column until just prior to his death from pneumonia at the age of 78.
Жеке өмір
Гарвин екі рет үйленген. 1894 жылы ол Кристина Эллен Уилсонға үйленді, ол оған ұл Гедті және төрт қызды: Виола, Уна, Кэтрин және Урсула туды. 1918 жылы Кристинаның қазасынан кейін Гарвин, юнионист саясаткер Морис Вудстың бұрынғы әйелі Виола Вудсқа (Тейлор) үйленді.
Garvin was married twice. In 1894 he married Christina Ellen Wilson, who bore him his son Ged and four daughters: Viola, Una, Katherine, and Ursula. After Christina's death in 1918, Garvin married Viola Woods (née Taylor), the former wife of Unionist politician Maurice Woods.