Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық журналист, белсенді және теннисші (1864–1932)
British journalist, activist and tennis player (1864–1932)
Леопольд Джеймс Макс (11 қараша 1864 – 22 қаңтар 1932) – ағылшын әуесқой теннисшісі, журналист және 1893 жылдың тамызынан 1932 жылдың қаңтарындағы өліміне дейін консервативті британдық «National Review» басылымының редакторы болды; оның орнына қарындасы Вайолет Милнер редакторлық қызметке тағайындалды. Ол 1893 жылы «National Review» басылымын сатып алған радикалды либералды-ұлтшыл адмирал Фредерик Макстің ұлы болды. Ұлы соғысқа дейін Макс сыртқы саясаттағы либералды идеализмге, Кобденшіл бейбітшілікке, радикалды космополитизмге қарсы шықты және ғасыр басынан бері «неміс қатері» туралы үнемі ескертіп отырды.
Leopold James Maxse (11 November 1864 – 22 January 1932) was an English amateur tennis player and journalist and editor of the conservative British publication, National Review, between August 1893 and his death in January 1932; he was succeeded as editor by his sister, Violet Milner. He was the son of Admiral Frederick Maxse, a Radical Liberal Unionist, who bought the National Review for him in 1893. Before the Great War, Maxse argued against liberal idealism in foreign policy, Cobdenite pacifism, Radical cosmopolitanism and, following the turn of the century, constantly warned of the 'German menace'.
Өмір
Макс Харроу мектебінде және Кембридж университетінің Кингс колледжінде білім алған, бірақ ол онда ешқандай ғылыми дәреже алған жоқ. Оқу орнында жүргенде ол Кембридж одағы қоғамының президенті болып сайланды. Кембриджде ол журналист және нео-якобит Герберт Вивианмен жақын дос болды, екеуі де Оскар Браунингтің пәтеріне жиі қонақтап тұратын. 1890 жылы Кобхемдегі Сент-Эндрю шіркеуінде ол Китти Лушингтонға (Вирджиния Вульфтың «Миссис Даллоуэй» романының прототипі) үйленді. 1902 жылы Фабиандық кампания жүргізушілер Сидни және Беатрис Уэбб құрған әлеуметтік реформаторлардың «Коэффициенттер» клубының мүшесі болды, бірақ кейін торилердің «Die Hards» тобының ең белгілі және ықпалды өкілдерінің біріне айналды. «National Review» журналының өзіндік дауысы ХХ ғасырдың басында ғана қалыптасты. 1903 жылы Макс Джозеф Чемберленнің тарифтік реформаларға ынталы қолдаушысы болды. Содан кейін «National Review» екі онжылдық бойы Консервативтік партияның оң қанатының маңызды идеологиялық тірегіне айналды, және Лордтар палатасы, Одақ және Империяға талапқа сай қолдау көрсетуден қашқан Консервативтік партия мүшелерін қатал сынады. 1911 жылы ол «B. M. G.» («Балфур кетісі керек») науқанын ұйымдастырды, нәтижесінде Артур Балфур Консервативтік партия төрағасы лауазымынан кетіп, Макс консервативтік пікір көшбасшылары арасында есептелуге лайық күшке айналды. Макс Антантаны қолдады, қайта қарулануды және Германия империясына қарсы қатаң саясатты талап етті, оны Британ империясына ең үлкен қауіп деп санады. Макс Ұлы соғысты зор қуанышпен қарсы алды, бірақ үкіметтің кемшіліктерін сынады. 1917 жылдан бастап ол Дэвид Ллойд Джорджға бағынышты деп санайтын Консервативтік партия басшылығына қарсы Ұлттық партияны қолдады, осылайша оны жоғары лауазымда ұстап тұрды. Макс 1918 жылы Германияға қарсы жеңіс одақтастарға Германияның күшін жоюға мүмкіндік бергенін айтты. Ол Гинденбург пен Людендорфтың Германияны сахнадан тыс, қай саясаткер билікте болса да бақылап отырғанын, және Германияның большевик болуына жол бермеу үшін оны жағымпаздыққа бөлеудің қажеті жоқ екенін, себебі пруссиялық милитаризм әлі де басым күш екенін мәлімдеді. Большевиктерді құлату мақсатындағы Ресейдегі одақтастардың араласуын Макс, себебі ол большевизмді ұнатпады ғана емес, сонымен қатар Ресейдің революцияға дейінгі антигермандық рөлін қайтаруын қалады. Макс француз және поляк халқының мүдделерін де қолдады. 1920–1922 жылдары Макс Ллойд Джорджты «үлкен Франция үшін күреспегені, Польшаны қолдамағаны, Богемияны қолдамағаны, Румынияны дамытуға көмектеспегені [және] Ресейдегі одақтастарымызды қолдамағаны» үшін сынады. Ол Палестинаны басып алу әрекеттерін айыптап, британдық сионизмді ашық сынады. Макс Стенли Болдуиннің Консервативтік партия басшысы болғаннан кейін ықпалын жоғалтты.
Maxse was educated at Harrow School and King's College, Cambridge, where he took no degree. While at the latter institution he was elected President of the Cambridge Union Society. He was a close friend of journalist and neo Jacobite Herbert Vivian at Cambridge, and both were frequent visitors at Oscar Browning's apartment. He married Kitty Lushington (the model for Virginia Woolf's Mrs Dalloway), at St. Andrew's Church, Cobham in 1890. He was a member of the Coefficients dining club of social reformers set up in 1902 by the Fabian campaigners Sidney and Beatrice Webb, but would then go on to be one of the most prominent and influential of the tory Die Hards. The National Review did not gain a distinct voice until the early part of the twentieth century. In 1903 Maxse became an ardent supporter of Joseph Chamberlain's Tariff Reform proposals. The National Review then became the most prominent ideological mainstay of the right wing of the Conservative Party for two decades, and would flail those members of the Conservative Party who showed the slightest sign of equivocating on support for the House of Lords, the Union, and the Empire in the required manner. In 1911 he conducted the "B. M. G." (Balfour Must Go) campaign which resulted in Arthur Balfour resigning as Leader of the Conservative Party, showing that Maxse had become a force to be reckoned among Conservative opinion makers. Maxse supported the Entente, demanded rearmament and a strong policy against the German Empire, which he considered to be the greatest threat to the British Empire. Maxse eagerly welcomed the Great War, but was critical of the government's failings. From 1917 he supported the National party against the Conservative Party leadership, whom he regarded as subservient to David Lloyd George and who would, therefore, keep him in high office. Maxse argued that the 1918 victory against Germany gave the Allies a fleeting opportunity to destroy German power. He claimed Hindenburg and Ludendorff controlled Germany from behind the scenes, regardless of which politician was in office, and that it was unnecessary to appease Germany to prevent her from going Bolshevik because Prussian militarism was still the dominant force. The Allied intervention in Russia, aimed at overthrowing the Bolsheviks, was supported by Maxse, not just because he disliked Bolshevism but because he wanted Russia to resume her pre revolution role of being an anti German power. Maxse was also pro French and pro Polish. During 1920–1922, Maxse attacked Lloyd George for failing to "f[i]ght for a greater France, support Poland, sustain Bohemia, nourish Rumania [and] uphold our allies in Russia". He became an outspoken critic of British Zionism, condemning attempts to occupy Palestine. Maxse would lose influence with the advent of Stanley Baldwin as leader of the Conservative Party.
Шығармалары
Ұлы Маркони құпиясы (Лондон: Ұлттық шолу кеңсесі, 1913). "Германия мида" немесе "Абайсыздаудың" құмарлығы: The National Review, 1899–1914 (Лондон: Ұлттық шолу кеңсесі, 1915) журналынан алынған үзінділер. (алғы сөз), Жеңіс пе, еркін сауда пе? (Лондон: Ұлттық шолу кеңсесі, 1917). Соғысқа дайындалып жүрген саясаткерлер (Лондон: Ұлттық шолу кеңсесі, 1920).
The Great Marconi Mystery (London: The National Review Office, 1913). "Germany on the Brain", or, the Obsession of "A Crank": Gleanings from The National Review, 1899–1914 (London: The National Review Office, 1915). (preface), Victory or Free Trade? (London: The National Review Office, 1917). Politicians on the War Path (London: The National Review Office, 1920).