Уильям Раборн: Американдық Әскери Теңіз Флотының адмиралы және Орталық Барлау Басқармасының директоры

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің адмиралы Уильям Фрэнсис Раборн, кіші (1905 жылдың 8 маусымы – 1990 жылдың 6 наурызы) 1965 жылдың 28 сәуірінен 1966 жылдың 30 маусымына дейін АҚШ Орталық барлау қызметінің директоры болды. Ол сонымен қатар «Поларис» зымыран жүйесін жасау жобасын басқарған және 1963 жылы вице-адмирал шындығында Әскери-теңіз күштерінен зейнетке шыққан АҚШ Әскери-теңіз офицері болды.

Ерте өмір және теңізшілік мансап

Техас штатының Декатур қаласында туған ол 1928 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Аэронавтика бюросының артиллериялық жаттығу бөліміне жетекшілік етті. Ол сондай-ақ Тынық мұхитындағы авианосецтерде қызмет етті: Раборн «Хэнкок» авианосецінің палубасы камикадзе шабуылынан зақымданған кезде кемедегі бас офицер болды. Ол палубаны төрт сағаттың ішінде жөндеп, кеменің ұшақтарының (камикадзе шабуылы кезінде әуеде болған) қауіпсіз қонуын қамтамасыз етті – осы үшін Раборнға «Күміс жұлдыз» ордені табысталды. Кейіннен ол «Байроко» және «Беннингтон» авианосецтеріне қолбасшылық етті. Раборн 1955 жылғы 8 қарашада қару-жарақ бюросының арнайы жобалар директоры болып тағайындалған кезде контр-адмирал болған. Оның міндеті – су астынан ұшырылатын баллистикалық зымыранды әзірлеу еді. Ол тікелей Әскери-теңіз күштерінің Бас штабы адмиралы Арли Беркке және Әскери-теңіз күштері министрі Чарльз Томасқа есеп берді. Раборнға жаңа жүйенің 1963 жылдың басына дейін алдын ала мүмкіндікке және 1965 жылдың басына дейін толық мүмкіндікке жетуі керек екені айтылды. «Джордж Вашингтон» – алғашқы баллистикалық зымыранға толы су асты кемесі 1959 жылғы 30 желтоқсанда қолданысқа берілді, алғашқы сынақ зымыранын 1960 жылғы 20 шілдеде ұшырды және 1960 жылғы 15 қарашада теңіз күштерінің алғашқы ескерту патруліне шықты. Раборн «Құрметті қызмет медалімен» марапатталды және 1960 жылы вице-адмирал болып тағайындалды. Сол жылы ол «Полярис» бойынша жұмысы үшін Коллиер сыйлығымен марапатталды. Раборн «Полярис» жоспардан үш жыл бұрын жеткізді, бұл оның PERT әдістемесін қолдануының нәтижесі болды. 1962 жылы ол даму жөніндегі Әскери-теңіз күштері Бас штабының орынбасары болды. Раборн 1965 жылы Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шықты және сол жылдың 28 сәуірінде, барлау саласында тәжірибесі болмаса да, президент Линдон Б. Джонсон Раборнды Орталық барлау қызметінің (ОБҚ) жетінші директоры етіп тағайындады. ОБҚ директоры ретінде оның басты міндеттерінің бірі – Орталық барлау агенттігін басқару болды. Time журналы оның ұйымдастырушылық қабілетінің «деректерге батып кету қаупі бар» екенін мойындаған ЦРУ үшін аса құнды болады деп жазды, тіпті ЦРУ-ның өзінің тарихшылары «Раборн ДКЖ жұмысына бейімделмеді» деді. Кейінірек ЦРУ директоры Уильям Колби Раборнды барлау технологиясына баса назар аударған, ал шетелдік азаматтар мен үкіметтермен қарым-қатынастағы мәдени мәселелерге жеткілікті назар бермеген деп сипаттады. Раборн 1966 жылғы 30 маусымда ДКЖ директоры болып қызмет еткен он төрт айдан кейін отставкаға кетті. Оның орнына оның орынбасары Ричард Хелмс келді. ЦРУ-да қызмет еткен кезінде ол «Рампартс» журналына және оның редакторларына қарсы алғашқы әрекеттерге қатысты. Раборн Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясының зиратында жерленген.

Born in Decatur, Texas, he graduated from the U. S. Naval Academy in 1928. During World War II he directed the Gunnery Training Section at the Bureau of Aeronautics. He also served in the Pacific on aircraft carriers: Raborn was the executive officer of the carrier Hancock when her deck was damaged by a kamikaze attack. He had the deck repaired in four hours, allowing the ship's aircraft (which had been airborne when the kamikaze struck) to land safely – for this Raborn was awarded the Silver Star. He later commanded the carriers Bairoko and Bennington. Raborn was a rear admiral when he was appointed, on November 8, 1955, as director of special projects at the Bureau of Weapons. His task was to develop a submarine launched ballistic missile. He reported directly to Chief of Naval Operations Admiral Arleigh Burke and the Secretary of the Navy Charles Thomas. Raborn was told the new system had to achieve interim capability by early 1963 and full capability by early 1965. The George Washington, the first ballistic missile submarine, was commissioned December 30, 1959, fired its first test missile July 20, 1960, and departed on the navy's first deterrent patrol on November 15, 1960. Raborn received the Distinguished Service Medal and was appointed Vice Admiral in 1960. The same year he was awarded the Collier Trophy for his work on Polaris. Raborn had delivered Polaris three years ahead of schedule, due in part to his application of the PERT methodology. He became Deputy Chief of Naval Operations for Development in 1962. Raborn retired from the navy in 1965 and on April 28 of that year, despite his having no intelligence experience, President Lyndon B. Johnson appointed Raborn as the seventh director of Central Intelligence (DCI). As DCI, one of his primary responsibilities was to direct the Central Intelligence Agency. Time magazine wrote that his organizational skills would be invaluable in a CIA that admitted it was in danger of being "drowned in data", and even the CIA's own historians said "Raborn did not 'take' to the DCI job". A later CIA director, William Colby, described Raborn as focused on intelligence technology and not sufficiently attuned to the cultural issues involved in dealing with foreign nationals and governments. Raborn resigned on June 30, 1966, having served for only fourteen months as DCI. He was replaced by his deputy, Richard Helms. He was involved, during his time at the CIA, in its early activities against Ramparts magazine and its editors. Raborn is buried in the United States Naval Academy Cemetery in Annapolis, Maryland.

Басқа марапаттар мен марапаттар

1962 жылы Раборн Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығымен марапатталды.