Иллинойс штатының 290 тас жолы

Кіріспе

Иллинойс штатындағы 290-шы мемлекетаралық тас жол (I 290) – Чикаго Loop-тың жанындағы Джейн Бёрн айырысынан батысқа қарай созылатын қосымша мемлекетаралық тас жол. I 290-ның I 294-тен шығыс шегіне дейінгі бөлігі ресми түрде Дуайт Д. Эйзенхауэр тас жолы деп аталады. Ұзақ емес атауында, ол "Айк" немесе Эйзенхауэр деп белгілі. Эйзенхауэр экспресс-жолы деп аталудан бұрын, бұл тас жол Конгресс экспресс-жолы деп аталған, себебі оның бойында сол аттас көше орналасқан және I 290 Loop-тағы шығыс аяғында сол көшеге тікелей қосылады. I 290 Rolling Meadows-тағы I 90 (Джейн Аддамс ескерткіштік ақылы жолы) және Loop маңындағы I 90/I 94 (Джон Ф. Кеннеди экспресс-жолы/Дэн Райан экспресс-жолы) тас жолдарымен байланысады. I 355-тің солтүстігінде бұл тас жол жергілікті жерде Иллинойс 53 (IL 53) немесе жай ғана 53-ші бағыт деп аталады, себебі IL 53 I 290-нан бұрын пайда болған. Дегенмен, қазір ол Бистерфилд жолында I 290-пен бірігеді. Барлығында, I 290-тың ұзындығы 29,84 миль (48 км) құрайды.

Джейн Адамс мемориалдық жол ардагерлер мемориалдық жолға

Бұл бөлігі 7 миль (11 км) ұзындығында және Роллинг Медоуздан Аддисонға дейін созылады. Бұл I 290 тас жолының жергілікті халық "Route 53" деп білетін бөлігі. Мұнда I 290 Шаумбург және Елк Гроув Вилладжы арқылы көбінесе жоғары деңгейде, ал Итаска мен Аддисон арқылы деңгейде немесе одан төмен өтеді. Бұл тас жолдың солтүстік 5 миль (8 км) бөлігі 2003–2004 жылдары қайта жаңартылды. Сол жақ иығы және пандустар арасындағы қосымша жолақтар, сондай-ақ жарықтандыру жақсартылды. IL 390-тан солтүстікке қарай тас жолдың ені төрт жолақты (қосымша жолақты есептемегенде), ал I 355 шығуына дейін оңтүстікке қарай кең сол жақ иығымен бес жолақты. 0 және 4 шақырымдық белгілер аралығында IL 53 Айзенхауэр тас жолының осы бөлігімен бірге өтеді.

Айзенхауэр кеңейтуі

Бұл бөлім 18 шақырым (11 миль) ұзындығында және Аддисоннан Хиллсайдқа дейін созылады. Ол Эйзенхауэр тас жолының Хиллсайдтан солтүстік-батысқа қарай ұзартылуымен атау алды. Бұл бөлікте тас жол көбінесе деңгейде немесе деңгейден жоғары орналасқан. АҚШ 20-шы тас жолы (US 20) Элмхерст маңындағы I 290 тас жолымен 12-13 шақырымдық белгілер аралығында тоғысады және 7-ші мен 18-ші шақырымдық белгілер арасындағы осы бөлімнің қалған бөлігімен қатар жүреді. I 290 тас жолының бұл бөлігі I 290/I 355 бөлімінен шығысқа қарай екі жолақтың бірінен I 355 және US 20 аралығында үш жолақтың біріне дейін, ал US 20/IL 64 (Lake Street/North Avenue; 13B шығу) тұсында үш жолақтан тұрады, сондай-ақ екі шығу жолағы бар. 13B шығудан кейін тас жол үш бағыттық жолаққа қайта оралады. 15-ші шығу арқылы оңтүстікке қарай I 294-ке шығу жиі кептеліске алып келеді, себебі пандус трафигі негізгі тас жолға кері соғып, көбінесе 3 шақырымға (2 миль) дейін жетеді. Бұл пандус негізгі тас жолдан оқшауланбағандықтан, ені бір жолақты, жылдамдығы төмен (пандус ретінде белгіленген) және салыстырмалы түрде қысқа болғандықтан, Солтүстік даңғылдан Индианаға қарай жүк көліктерінің көп көлемін тасымалдайды. Сонымен қатар, шығудың кенеттен пайда болуы ортаңғы жолақтағы көліктердің оң жаққа бұрылуға тырысқанда, әсіресе I 294 шығуының басында апаттарға себеп болады. I 294-ке шығудың соңында оңтүстікке қарай I 294 трафигі батысқа қарай I 88 трафигіне шығу кезінде қауіпті, жоғары көлемді тоқу жағдайы туындайды. 2020 жылы Иллинойс штатының жол төлемі жөніндегі басқармасы I 290/I 88 торабындағы осы операциялық мәселелерді шешу мақсатында, Иллинойс жол төлемінің Орталық Үш Штат жобасының аясында шамамен 700-800 миллион долларлық жобаны салуды бастады. Құрылыс кептелістерді азайтуға және тұйықталған жерді жақсартуға бағытталған және мыналарды қамтиды: шығысқа қарай I 290-нан оңтүстікке қарай I 294-ке дейінгі трафик ағынына байланысты ауыр кептелістерді жеңілдету үшін әртүрлі пандустардың қозғалысын бөлуге арналған бөгеулер; солтүстікке қарай I 294-тен батысқа қарай I 290-қа дейінгі пандустың жаңа дизайны; батысқа қарай I 294 пен батысқа қарай I 290 арасындағы саяхатты жақсарту үшін жаңа эстакада; және батысқа қарай I 290 пен Сент-Чарлс жолы арасында саяхаттайтын жүргізушілер үшін шығу жолының схемасын өзгерту. Жұмыстың 2026 жылдың соңына дейін аяқталуы жоспарлануда. Бұл бөлімнің батыс 5 шақырымы (3 милі) қара асфальттан жасалған, ал IL 83-тің шығысында (10-шы шығу) бастапқы бетон әлі де сақталған.

This section is 11 mile (18 km) long and runs from Addison to Hillside. It took its name when the Eisenhower was extended northwest from Hillside. The highway runs largely at grade or above grade for this length. US Route 20 (US 20) overlaps I 290 around Elmhurst from milemarkers 12 to 13 and runs parallel to the rest of this section between milemarkers 7 and 18. This section of I 290 varies in width from two lanes at the ramp east from the I 290/I 355 split to three lanes between I 355 and US 20, to three lanes plus two exit lanes at US 20/IL 64 (Lake Street/North Avenue; exit 13B). After exit 13B, the highway reverts to three through traffic lanes. Exit 15 to southbound I 294 is a frequent point of congestion due to ramp traffic backing up onto the mainline highway, often as long as 2 mile (3 km). This is because the ramp is not isolated from the mainline, only one lane in width, is a low speed ramp (marked as a ramp), and is relatively short while carrying a high volume of truck traffic south to Indiana from North Avenue. Additionally, the sudden appearance of the exit tends to cause accidents when cars in the center lane try to aggressively turn into the right lane, particularly at the mouth of the I 294 exit. Finally, there is a dangerous high volume weaving situation at the end of the ramp to I 294 with southbound I 294 traffic exiting to westbound I 88. In 2020, the Illinois State Toll Highway Authority began construction of an estimated $700–$800 million project intended to address these operational issues at the I 290/I 88 interchange at I 294 as part of the Illinois Tollway's Central Tri State Project. Construction is intended to reduce backups and improve the chokepoint and include: barriers integrated to separate various ramp movements from merging traffic which is intended to alleviate heavy congestion due to traffic weaving from eastbound I 290 to southbound I 294; new ramp designs from northbound I 294 to westbound I 290; a new fly under ramp to improve travel between westbound I 294 and westbound I 290; and adjustments to the exit travel pattern for drivers traveling between westbound I 290 and St. Charles Road. Work is scheduled to be complete by the end of 2026. The western 3 mile (5 km) of this section are blacktop, while east of IL 83 (exit 10) the original concrete is still in place.

Остин бульварыне дейінгі үш штаттық жол

I 290 тас жолының бұл бөлігі 7 миль (11 км) ұзындығында және Хиллсайдтен Чикагоның батыс шекарасына дейін созылады. Бұл бөлім кейде "Авенюлар" деп аталады. 2002 жылы Чикаго агломерациясындағы ең тығырызды үшінші тас жол болып саналды, Джейн Бёрн айырығы және Дэн Райан экспресс-жолы мен Чикаго Скайвей қиылысынан кейін. Авенюлар арқылы, сондай-ақ Форест Парк және Ок Парктегі сол жақтан шығу/кіру жолдарындағы жоғары көлік қозғалысымен ерекшеленеді. I 290 Маннхайм жолының батысында жоғарыда, ал шығысында немесе одан төменде орналасқан. Маннхайм жолынан шығысқа қарай (17 нөмірлі шығу), тас жол екі жедел және бір жергілікті қатарға бөлінеді; олар I 88 тас жолынан екі қосымша қатармен бірігіп, үш қатарлы жедел қатарлар мен Маннхайм жолына дейін екі қатарлы жергілікті қатарларды құрайды. Маннхайм жолынан кейін тас жол бірден үш қатарға тарылып, шамамен 2 км-ге созылған көлік тілінгенін тудырады. Остин бульварына дейін үш қатарлы қозғалыс сақталады. Батыс бағытында I 290 Маннхайм жолына дейін үш қатарлы, ал одан кейін I 88/I 290 бөліміне дейін төрт қатарлы болып келеді. Гарлем даңғылындағы (21B нөмірлі шығу) және Остин бульварындағы (23 нөмірлі шығу) шығулар инверттік бір нүктелі қалалық айырыстар (инверттік SPUIs) болып табылады, олар сол жақтан кіру және шығу жолдарымен жабдықталған. Бұл жүк көліктерінің қатарларын өзгертуіне және тас жолдың сол жағына көп көлік кіруіне байланысты көлік тілінгенін тудырады. 2001–2002 жылдары 15 және 18 шақырымдық белгілер арасындағы бұл бөлік "Hillside Strangler" мәселесін шешудің бірінші кезеңінде қайта жаңартылды, жергілікті қатарлар мен қосымша кіру жолдары салынды. Екінші кезең, 18 және 23 шақырымдық белгілер арасындағы (Маннхайм жолынан Остин бульварына дейін) тас жолды қайта жаңарту, 2009 жылғы жағдай бойынша құрылыстың алдын ала жобалау кезеңінде жүргізілуде.

Остин бульвары - Чикаго бульвары

I 290 тас жолының ең шығыс бөлігі 7 миль (11 км) ұзындығында және Чикаго қаласы арқылы I 90/I 94 тас жолдарының соңғы нүктесіне дейін созылады. Ол бүкіл ұзындығы бойында төменгі жазықтықта орналасқан. Бұл тас жол екі бағытта да төрт жолақты, ал көптеген кіру және шығу жолдары бір-бірінен небәрі екі блок қашықтықта орналасқан. Сондықтан, бір бағыттағы шығу бір көшемен (мысалы, Ларами даңғылы) көрсетілсе, ал қарсы бағыттағы сол шығу басқа көшемен (мысалы, Цицеро даңғылы) көрсетілуі мүмкін, тіпті көшелер бір блок қана қашықтықта болса да. Бұл конфигурация осы учаскедегі көптеген шығулардың A/B шығулары ретінде таңбалануына себеп болады. Шығыс бағыттағы қозғалыс "Авениулерден" қарағанда осында азырақ, әдетте Кеннеди және Дэн Райан тас жолдарына (Джейн Бёрн түйіскені) шығу кезінде немесе Костнер және Хоман даңғылдарындағы соқыр кіру жолдарында ғана тығырылулар байқалады. Батыс бағытта Ларамиден бастап Остин шығуын қамтитын сол жақ бұрылыс (ол төрттен үш жолаққа дейін тарылу, бейтаныс сол жақ бұрылыс және орталық кіру жолынан келетін көліктердің бірігуі сияқты "жағдайлардың қақтығысын" тудырады) тығырылулар күшейеді. Көптеген түстен кейін бұл тұйық "Поштадан Вольфқа (жолға)" дейінгі сапар уақытын бір сағаттан астамға дейін ұзартуы мүмкін (қозғалыс жоқ болғанда 16 минут). Айзенхауэр тас жолы Костнер даңғылы мен Тәуелсіздік бульвары аралығында бетонды жамылғымен жабылған, ал қалған бөлігінде қара асфальтпен төселген. I 290-ның шығыс соңғы нүктесі I 90/I 94 тас жолдарымен Джейн Бёрн түйіскені болып табылады. Бұл түйіскеннен кейін тас жол көтеріліп, ЛаСалл көшесіне дейін жалғасады, онда ол ЛаСалл көшесі станциясының астынан өтеді және екінші жағынан қалалық көшеге (Ида Б. Уэллс драйвы) шығады. Ида Б. Уэллс драйвы жолы шығысқа қарай Бэкингем фонтанына дейін созылады. Көк желі Эйзенхауэрдің ортасымен Халстед көшесінен Цицеро даңғылына дейін өтеді. Цицеродан кейін желі ортасынан шығып, Des Plaines даңғылына, Forest Park-қа дейін Эйзенхауэрдің оңтүстік жағымен жалғасады.

The easternmost section of I 290 is 7 mile (11 km) long and runs entirely through the city of Chicago to the terminus at I 90/I 94. It runs below grade for its entire length. This highway is four lanes wide in both directions for its entire length, and most onramps and offramps are located just two blocks apart. Therefore, an exit in one direction may be marked one street (e. g., Laramie Avenue), while the same exit in the other direction may be marked another (e. g., Cicero Avenue), even though the streets are only a block apart. This configuration results in most exits on this portion of the road being marked as A/B exits. Eastbound congestion is lighter here than through the "Avenues", generally limited to congestion on the tight onramps to the Kennedy and Dan Ryan expressways (Jane Byrne Interchange) at the eastern terminus or blind onramps at Kostner and Homan avenues. Westbound, congestion is heavy starting at Laramie due to the left hand exit at Austin (which combines a "perfect storm" of a four down to three lane reduction, an unfamiliar left hand exit, and entrance and in merging traffic of the central onramp). Most afternoons, this bottleneck can skyrocket the "Post Office to Wolf (Road)" commute time to over an hour (up from 16 minutes with no traffic). The Eisenhower Expressway runs along blacktop pavement for the length of the section, except between Kostner Avenue and Independence Boulevard, where it runs on concrete pavement. The eastern terminus of I 290 is the Jane Byrne Interchange with I 90/I 94. After this junction, the route becomes elevated and continues as a highway until LaSalle Street, at which point it passes under LaSalle Street Station and comes out the other side as a city street (Ida B. Wells Drive). The Ida B. Wells Drive route continues east until the street is stopped by Buckingham Fountain. The Blue Line operates in the median of the Eisenhower from Halsted Street to Cicero Avenue. After Cicero, the line leaves the median and runs on the south side of the Eisenhower for the remainder of its route to Des Plaines Avenue, Forest Park.

Тарих

Тез транзит болашақ жедел жолдың бойында 1895 жылдан бері қалыптасқан, қашан Metropolitan West Side Elevated Railroad 6 мамырда Marshfield Avenue шығысындағы басты желісін, ал 19 маусымда Garfield Park тармағын 48-ші даңғылға (қазіргі Cicero Avenue) дейін батысқа қарай ашты. 1924 жылы Metropolitan желілері, Чикагоның қалған жедел транзит желілерімен бірге, Chicago Rapid Transit Company (CRT) компаниясына берілді. Айзенхауэр магистралі бойындағы автомобиль жолы 1909 жылғы Дэниел Бернхамның жоспарында көрініс берді, онда батыс жағындағы бульвар сипатталған. Автомобиль пайдалану 1920 жылдары өркендеп, Чикагоның батыс жағындағы қозғалыстың тығырылуына және 1930 жылдардың басында Конгресс көшесі бойындағы жедел жолдың алғашқы жоспарларына әкелді. Ескі почта ғимаратының астындағы өткел осы болашақ жолға өту құқығын сақтау үшін салынды. Жолға 1956 жылғы Федералдық көмек көрсету туралы заңға қол қойған және мемлекетаралық тас жол жүйесінің бастапқы тұжырымын жасаған бұрынғы президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің есімі берілген; бастапқыда ол Конгресс экспрессуэйі деп аталды, өйткені ол Чикагодағы Конгресс Парквейінің (қазіргі Ida B. Wells Drive) бағытын ішінара қайталады. Бірінші бөлім, 4 км ұзындығында, 1955 жылдың желтоқсан айында Маннхайм жолынан 1-ші даңғылға дейін ашылды. 15 желтоқсанда Ашленд даңғылынан (1600 Батыс) Ларами даңғылына (5200 Батыс) дейін қосымша 6 км ашылды. 1960 және 1970 жылдары Эйзенхауэр экспрессуэйі Елмхерстегі Лейк-стрит пен Норт-авенюге дейін ұзартылды. 1963 жылы Эйзенхауэр экспрессуэйінде рампалық реттеудің алғашқы жұмыс үлгісі іске қосылды, бұл Нью-Йорк қаласының туннельдеріндегі сәтті реттеу және Мичиган штатының Детройт қаласындағы рампалардың жабылу деректеріне негізделген. Бірінші іске асыруда полиция қызметкері кіреберіс рампасының үстінде көлік құралдарын тоқтатып, жолға алдын ала белгіленген жылдамдықпен жіберіп отырды. 1972 жылы тағы бір бөлім ашылды, ол Иллинойс штатының Аддисон қаласында солтүстік-оңтүстік экспрессуэйі болды. Ол кезде бұл экспрессуэй Эйзенхауэр экспрессуэйінен қысқа аралықта болды және оны IL 53 деп атады, ол солтүстікке қарай Шомбургке дейін жалғасты. IL 53 жолының құрылысы 1970 жылы аяқталды. 1977 жылға дейін Эйзенхауэр экспрессуэйі I-90 тас жолының бөлігі ретінде белгіленді. 1978 жылы I-90 белгісі Джон Ф. Кеннеди экспрессуэйі мен Солтүстік-Батыс ақылы жолына көшірілді, IL 194-ті алмастырды. Содан кейін Эйзенхауэр экспрессуэйі I-290 болып қайта нөмірленді және 1979 жылы белгілер жаңартылды. I-294-тен IL 53-ке дейінгі бөлім соңғы болып салынғандықтан, тас жолдың бұл бөлігі Эйзенхауэр кеңейтуі деп аталады. Эйзенхауэр экспрессуэйінің, кеңейтуімен қоса, ұзындығы 37 км. Егер I-290-ның IL 53 бөлігі қосылса, автомобиль жолының ұзындығы 48 км құрайды. 2003-2004 жылдары Шомбургтен I-290-ның алғашқы 8 км қайта салынды, оның 20 жылдық қызмет мерзімін асып кеткен жабын алмастырылды. (Бастапқы жабын 1963 жылдан 1970 жылға дейін IL 53 бөлігі ретінде кезең-кезеңмен салынған.) 1, 4 және 5-ші шығулардың кіреберіс және шығу рампалары арасында бесінші қосалқы жолақ қосылды. Ең маңызды қауіпсіздік жаңартуы батыс және шығыс бағыттағы жолақтар арасындағы көтерілген шөпті медианды бұзу және оны тұрақты бетон медианмен және кең иықтармен ауыстыру болды. Hillside Strangler: Чикагоның Hillside қалашығының атымен аталған, ол I-88-мен бірігуді білдіреді және кіретін (шығысқа қарай) қозғалысты атағанда әрдайым қолданылады. Бұл жерде I-88 шығысқа қарай аяқталады. Ол "Қысықтырғыш" деп аталды, өйткені 2000 жылдардың басында қайта құрудан бұрын жеті жолақ үшке дейін біріктіріліп, үлкен тығырындарды тудырды. Қайта құру осы аумақтың бір бөлігін тоғыз жолаққа дейін кеңейтті (бес кіретін; үш арқылы; екі жергілікті; және төрт шығатын). Бұл Маннхайм жолына (US 12/US 20/US 45) I-88-ден тікелей шығуға мүмкіндік берді, рампа I-88 жүк көлігіне шығысқа қарай I-290-қа кіруге де мүмкіндік берді; Маннхайм жолына кіріс коллектор-дистрибьютор рампасын жасады; және түстен кейінгі сағаттарда Рузвельт жолынан (IL 38) кіретін I-290-қа рампаны жабатын уақытқа сай қақпаны қосты. Бұл жақсартулар бұл жердегі тығырындарды азайтуға көмектесті, бірақ олар бұрынғы тығырындарды шығысқа қарай тас жолдың алты жолақты бөлігіне қарай жылжытты. Hillside "Қысықтырғышы" 18-ші шақырымда орналасқан. The Avenues: Майвудтағы 17-ші шақырымдағы Маннхайм жолы мен Бірінші даңғыл арасындағы тас жолдың бөлігі, 5 км. Аталған, өйткені осы екі шығу арасындағы барлық жол қиылыстары сандық түрде аталады, шығысқа (батысқа қарай) көтерілу тәртібімен. 1-ші даңғыл (IL 171) 20-шы шығу. Батысқа қарай 9-шы, 17-ші және 25-ші даңғылдарға шығулар бар. Бұл шығулар шамамен 1 км аралықта орналасқан. Бұл бөлік өте тығырылғандығымен әйгілі. Бұл қиылыс 2013 жылдан 2022 жылға дейін толығымен қайта салынды және қайта конфигурацияланды.

Rapid transit had existed in the vicinity of the future expressway's right of way since 1895, when the Metropolitan West Side Elevated Railroad opened its main line east of Marshfield Avenue on May 6 and its Garfield Park branch west to 48th Avenue (modern day Cicero Avenue) on June 19. The Metropolitan's lines, alongside the rest of Chicago's rapid transit network, were assumed by the Chicago Rapid Transit Company (CRT) in 1924. An expressway along the alignment of the Eisenhower Expressway was foreshadowed by Daniel Burnham's plan of 1909, which described a west side boulevard. Use of the automobile boomed in the 1920s, leading to extreme traffic on Chicago's west side and the first serious plans of an expressway by Congress Street in the early 1930s. The passageway under the Old Post Office was designed to preserve the right of way for this future road. The expressway is named for the former President Dwight D. Eisenhower, who signed the Federal Aid Highway Act of 1956 and came up with the original concept for the Interstate Highway System; it originally was called the Congress Expressway because it partially follows the route of Congress Parkway (portions now called Ida B. Wells Drive) in Chicago. The first segment, 2.5 mile (4 km) in length, opened from Mannheim Road to 1st Avenue in December 1955. On December 15, an additional 4 mile (6 km) was opened, from Ashland Avenue (1600 West) to Laramie Avenue (5200 West). During the 1960s and 1970s, the Eisenhower Expressway was extended to Lake Street and North Avenue in Elmhurst. In 1963, the first working example of ramp metering took place on the Eisenhower Expressway, based on successful metering through New York City tunnels and data from ramp closures in Detroit, Michigan. The first implementation utilized a police officer at the top of an entrance ramp, stopping and releasing vehicles onto the highway at a predetermined rate. Another section opened in 1972, to a north–south expressway in Addison, Illinois. At the time, this expressway was a short spur from the Eisenhower Expressway, and it was referred to as IL 53, which continued north to Schaumburg. Construction on IL 53 had finished in 1970. Until 1977, the Eisenhower Expressway was marked as a part of I 90. In 1978, the I 90 designation was moved onto the John F. Kennedy Expressway and the Northwest Tollway, replacing IL 194. The Eisenhower Expressway was then renumbered as I 290 and signage was updated in 1979. Because the segment from I 294 to IL 53 was built last, that portion of the highway is referred to as the Eisenhower Extension. The Eisenhower Expressway, extension included, is 23 mile (37 km) long. If the IL 53 portion of I 290 is added to that, the highway is 30 mile (48 km) long. In 2003–2004, the first 5 mile (8 km) of I 290 out of Schaumburg were rebuilt, replacing pavement that had well exceeded its estimated 20 year lifetime. (The original pavement was built in stages from 1963 through 1970 as part of IL 53.) A fifth auxiliary lane was added between the entrance and exit ramps of exits 1, 4, and 5. The most important safety upgrade was the demolition of the raised grassy median between the westbound and eastbound lanes, and its replacement with a permanent concrete median and wide shoulders. Hillside Strangler: Named after the Chicago suburb of Hillside, it refers to a major merge with I 88, and almost always is used when referring to inbound (eastbound) traffic. It is at this point that I 88 terminates eastbound. It was called the Strangler because, before its reconstruction in the early 2000s, seven throughlanes were forced to merge to three, creating large backups. Reconstruction widened part of this area to nine lanes (five inbound; three through; two local; and four through outbound). This allowed direct exits to Mannheim Road (US 12/US 20/US 45) from I 88, the ramp also serving for an I 88 truck access to eastbound I 290; created an inbound collector–distributor ramp for Mannheim Road; and added a timed gate that closed a ramp from Roosevelt Road (IL 38) to inbound I 290 during the afternoon rush hours. These improvements helped congestion at the site, but they also pushed preexisting congestion further east to the six lane portion of the highway. The Hillside Strangler is located at about milemarker 18. The Avenues: The portion of the highway between Mannheim Road at milemarker 17 and First Avenue in Maywood, a stretch of 3 mile (5 km). Named because all of the crossroads between these two exits are named numerically, in ascending order traveling outbound (westbound). 1st Avenue (IL 171) is exit 20. There are exits to 9th, 17th, and 25th avenues to the west. These exits are spaced about 0.75 mile (1 km) apart. This stretch is notorious for being very congested. The interchange was completely rebuilt and reconfigured from 2013 to 2022.

Ескі пошта бөлімі

Чикагоның орталығында I 290 және I 90/I 94 тоғысынан шығысқа қарай, Ида Б. Уэллс көшесі арқылы созылған Ескі Чикагоның Бас пошта кеңсесі орналасқан. Егер I 290 тас жолымен шығысқа қарай жүріп, I 90/I 94 арқылы жалғаса берсе, тас жол аяқталып, Ида Б. Уэллс көшесіне айналады. Ескі пошта кеңсесі Чикагоның орталығындағы I 290 тас жолының соңына сілтеме жасау үшін жиі қолданылатын маңызды орын болды. Мысалы, жол ақпаратын хабарлаушы "Мангеймнен Ескі пошта кеңсесіне дейін қырық минут" деп айтуы мүмкін. Бұл үлкен ғимарат 1996 жылға дейін АҚШ Пошта қызметі (USPS) пайдаланды. Ғимарат 1921-1933 жылдары арт-деко стилінде салынған және өте үлкен. Бұл ғимарат, одан бірнеше ондаған жыл бұрын салынған және оның ішінде тас жол өтетін болғандықтан, бастапқыда тас жол үшін жобаланған – тас жолдың өтуі үшін негізгі қабырғаларын алып тастау үшін минималды жұмыс қажет болды. Қолданылмай тұрғанына қарамастан, ғимарат әлі де саяхатшылар мен жұмыскерлер үшін Loop аймағына ресми емес кіреберіс ретінде танымал. 2009 жылдың тамыз айында USPS бұл нысанды ең жоғары баға бергенге сату үшін аукцион жариялады. Жеңімпаз ұсыныс (40 миллион доллар) – ағылшын жылжымайтын мүлік дамытушысы Билл Дэвиске тиесілі болды.

Әсері

Тек Чикаго қаласында ғана Эйзенхауэр тас жолы 13 000 адамды қоныстандырып, 400 кәсіпорынды жойды, нәтижесінде Чикагоның батыс жағында құлдырау орын алды. Оак-Паркте шамамен 100 ғимарат бұзылды. Ал Форст-Паркте, тас жол салу үшін 3 500 қабірлерді зираттардан көшіруге тура келді. Эйзенхауэр Чикагоның орталық бөлігіндегі алғашқы тас жол болды, бірақ 183 миллион долларлық құнына қарамастан, мыңдаған адамдардың қоныс аударуына және аудандардың қирауына байланысты, жол ағлақтары жақсармады. Сол кездегі тұрғындар аудандардың бұзылуын Екінші дүниежүзілік соғыстың бомбалау салдарынан туған қиратуларға теңеді. Тарихшы Берил Саттер бұл тас жол туралы былай деді:

«Ол ауданды екіге бөліп, оны толығымен жойды. Күнделікті өмірдегі әдеттегі істер енді мүмкін емес болды. Жексенбі күні таңертеңгі газет алу үшін серуендеу? Ол енді бейбіт серуендеу емес, сегіз қатарлы қозғалысты кесіп өтуді қажет етеді. Көшедегі тігінші? Жоқ болды. Нан пісіруші? Ісі тоқтады.»