Жаңа Зеландия Хабар тарату корпорациясының тарихы

Кіріспе

Қызметін тоқтатқан Жаңа Зеландия телерадиокомпаниясы

Жаңа Зеландия телерадиокорпорациясы (NZBC) – 1962 жылы Жаңа Зеландия үкіметі құрған мемлекеттік меншіктегі компания. 1976 жылғы Хабар тарату заңы NZBC-ді Жаңа Зеландияның хабар тарату корпорациясы (BCNZ) ретінде қайта құрды. Корпорация 1975 жылдың 1 сәуірінде таратылып, оның орнына үш жеке ұйым құрылды: Жаңа Зеландия радиосы, Бірінші телеарна және Екінші телеарна, кейін Оңтүстік Тынық мұхиты теледидары деп аталды. Телеарналар 1980 жылы қайта бірігіп, Television New Zealand атанды, ал Жаңа Зеландия радиосы өзгеріссіз қалды.

Тарих

1960 жылдың 1 маусымында сағат 19:30-да Жаңа Зеландияның алғашқы телеарнасы AKTV2, 74-ші Шортленд көшесіндегі NZBC ғимаратынан Окленд қаласынан хабар таратуды бастады. Бұл ғимарат бұрын 1YA қоғамдық радиостанциясының хабар таратуына пайдаланылған, ал қазір Окленд университетінің Гас Фишер галереясына орналасқан. Меншігі Жаңа Зеландия радио хабар тарату қызметіне тиесілі және олар басқарады. 1961 жылы «Радио хабар тарату корпорациясы туралы» заң қабылданып, Ф. Дж. Льюэллин төрағалығымен Жаңа Зеландия радио хабар тарату корпорациясы құрылды. 1961 жылы Өкілдер палатасы арқылы заң жобасы талқыланғанда жеке меншік станциялар құру мүмкіндігі қарастырылды. Еңбек партиясы қарсы болғанымен, бұл ереже заңның бір бөлігіне айналды. Алайда, мұндай станциялар құрылғанға дейін, 1 сәуірде 1962 жылы қызметке кірген корпорация, қолданыстағы жағдайды қайта қарауды жүргізуі тиіс болды. Корпорация қызметке кірген кезде 35 радиостанция мен төрт телеарнаның басқаруын өз мойнына алды. Радио үшін лицензия алғандардың саны 600 000-нан асты. Теледидардың үлкен тартымдылығын алғашқы үш жылдық даму кезеңінде 275 000 лицензия иесінің тіркелгені көрсетті (1964 жылдың қарашасы). Жылдық табыс барлық көздерден NZ£5,000,000-нан асты, соның ішінде NZ£250,000 салық ретінде төленді. Бастапқыда төрт телеарна байланыссыз болды, сондықтан бағдарламалар әр стансаға жіберілуі керек еді. Бірақ, шұғыл жаңалықтар үшін әр аралдағы екі станцияны пошта байланыс бөлімінің (қазір Chorus) коаксиалдық желілерін пайдалану арқылы, бірнеше дауыс арналарын құрбан ете отырып байланыстыруға болады. Бұл әдіс тұрақты бағдарламалау үшін тым қымбат болды. Байланыссыз станциялардың ең айқын мысалы – 1968 жылдың 10 сәуірінде Веллингтон портында TEV Wahine паромының батып кетуі. Апат туралы хабарлар WNTV1 арқылы пошта желісімен Оклендтегі AKTV2 телеарнасына жіберілуі керек болды. Алайда, дауыл кеме және әуе қатынасын бұзғандықтан, суға батудың алғашқы бейнесі Кук бұғазы арқылы WNTV1 телеарнасының тұрақты хабарларын арқылы өтіп, Оңтүстік аралдың солтүстігіндегі Бленхайм қаласындағы жеке теледидарда қабылданды. Бленхаймдегі жаңалықтар тілшісінің кинокамерасы теледидарға бағытталды, содан кейін түсірілген пленка Крайстчерч қаласына жеткізіліп, CHTV3 арқылы өңделді және таратылды, сондай-ақ Оңтүстікке DNTV2 телеарнасына коаксиалдық кабель арқылы жіберілді. Бленхаймде түсірілген бұл фильмнің бірінші күннің жалғыз сақталған түсірілімі болып көрінеді, және ол камера бағытталған теледидардың бір бөлігін көрсетеді. 1969 жылдың шілдесінде Аполлон 11 миссиясы кезінде екі аралдың әрқайсысы микротолқынды байланыс арқылы желіге қосылды, бірақ Кук бұғазындағы байланыс аяқталмаған еді, сондай-ақ Жаңа Зеландия мен сыртқы әлем арасында байланыс болған жоқ. Айға қонған жердің бейнесі Австралияның Сиднейдегі ABN 2 телеарнасында бейнетаспаға түсіріліп, содан кейін RNZAF ағылшын электрлік Канберра ұшағымен Веллингтон мен WNTV1 телеарнасына жіберілді. Бұл деректерді Оңтүстік аралға жіберу үшін NZBC өзінің алғашқы сыртқы хабар тарату фургондарының бірін Кук бұғазының арғы жағындағы қабылдау табағына орналастырды, одан ол жақында іске қосылған Оңтүстік арал желісі арқылы таратылды. Бұл байланыс сол жылдың соңында аяқталды, алғашқы NZBC Network News 3 қарашада Дугал Стивенсон оқыды. NZBC-нің құрылғылар арасындағы микротолқынды желісі өте арнайы болды. Микротолқынды байланыстардың жетіспеушілігіне байланысты желі «эфирден тыс» байланыстармен толықтырылды, онда 100 кВт аймақтық хабар таратушы қабылданып, екіншісімен қайта таратылды. Желілік жаңалықтар аймақтық хабар таратушыларға кіріс беру арқылы мүмкін болды, сондықтан сигнал бүкіл ел бойынша таратылуы мүмкін болды. Мысалы, Гамильтон үшін Те Ароха аймақтық хабар таратушысы Аукленд бағдарламалауынан ауысып, елден келетін Веллингтон сигналын қайта таратуға мүмкіндік берді. Ол кезде Окленд Те Ароха арқылы Веллингтонды көре алатын болды. Синхронды емес ауысу бастапқыда қолмен, кейіннен тонды ауыстыру арқылы жасалды. Веллингтоннан ұсынылатын желілік жаңалықтар кезінде, егер Оклендтен қосымша материал қажет болса, Окленд Веллингтон суретін таратудан қысқаша қара экранға, бұрышында кішкентай ақ «А» әрпімен ауыстыратын болды. Содан кейін елдегі әрбір хабар таратушы «А» әрпінің Веллингтон мен одан әрі көрінуі үшін ауысуы керек еді. Барлық орталықтар «А» әрпін көргеннен кейін, Оклендтен алынған материал көрсетілетін болды. Материал аяқталғаннан кейін, процесс кері қайтарылатын болды, Веллингтон үшін «W» әрпі тізбектеп ауыстырылатын болды, содан кейін барлық орталықтарда Веллингтондық жүргізуші қайтадан пайда болатын болды. Көрермендер бір секундқа созылатын қара синхронды емес ауысуды көретін болды. Көзі өткір көрермендер экранның бұрышындағы әріптердің өзгеруін байқай алатын болды. Төмен сапалы вертикальді тұрақтандыруы барлар суреттің тұрақтануын күтуге біраз уақыт кететін болды. Кейде хабар таратушы дұрыс емес ретпен ауысып, көрермендер 100 кВт видео кері байланысын көретін болды. 1971 жылы Варкуорт спутниктік станциясы құрылғаннан кейін, Жаңа Зеландия әлемнің қалған бөлігімен байланыса алды. Спутниктік арқылы алынған алғашқы тікелей хабар 1971 жылғы Мельбурн Кубогы болды, ол 2 қарашада таратылды. Алғашқы 13 жыл бойы NZBC теледидары тек қара-ақ түспен хабар таратты. Фазалық ауысу жолы (PAL) жүйесін қолданатын түсті теледидар 1973 жылдың 31 қазанында енгізілді.

At 7:30pm on 1 June 1960, New Zealand's first television channel, AKTV2, started broadcasting in Auckland from the NZBC building at 74 Shortland Street, previously used to broadcast public radio station 1YA and now home to The University of Auckland's Gus Fisher Gallery. Owned and operated by the New Zealand Broadcasting Service. With the passing of the Broadcasting Corporation Act 1961, the New Zealand Broadcasting Corporation was established, with F. J. Llewellyn as its chairman. During the course of the Bill through the House of Representatives in the session of 1961, provision was made for the establishment of privately owned stations and, although strongly opposed by the Labour Opposition, this became part of the Act. But before such stations could be established, the corporation, which took office on 1 April 1962, was required to undertake a review of existing coverage. At the time of transfer, the Corporation assumed responsibility for the control of 35 radio stations and four television stations. The number of licence holders for sound radio grew to more than 600,000. The tremendous appeal of television was demonstrated by the fact that in the first three year period of development the number of licence holders reached a total of 275,000 (November 1964). The annual income from all sources exceeded NZ£5,000,000, more than NZ£250,000 being paid in taxation. Initially, the four television facilities were unlinked, and programming had to be shipped between each station. However, for urgent news video, it was possible to link the two stations in each island using Post Office Telephone Department (now Chorus) coaxial toll lines at the expense of a number of voice channels. This method was too costly for the regular programming. The most notable example of the unlinked facilities was when the inter island ferry TEV Wahine sank in Wellington Harbour on 10 April 1968 – newscasts of the disaster had to be transmitted over Post Office lines by WNTV1 to AKTV2 in Auckland. However, due to the storm disrupting both shipping and flights for a further 24 hours, the first video of the sinking crossed Cook Strait via regular transmissions from WNTV1 and was received on a privately owned television set in Blenheim, at the top of the South Island some 80 km line of sight distance from Wellington. A Blenheim based news reporter's film camera was pointed at the television, then the exposed film was rushed by road to Christchurch, developed and transmitted over CHTV3, concurrently sent further south to DNTV2 for transmission there via a coax cable link. This Blenheim film appears to be the only surviving footage of the first day, and it shows part of the television set that the camera was pointed at. By the time of the Apollo 11 mission in July 1969, the two islands were each network capable via microwave link, but the link over Cook Strait had not been completed, and there was no link between New Zealand and the outside world. Footage of the Moon landing was recorded on video tape at the Australian Broadcasting Commission's ABN 2 in Sydney, then rushed by an RNZAF English Electric Canberra to Wellington and WNTV1. To forward this to the South Island, the NZBC positioned one of its first outside broadcasting vans to beam the footage to a receiving dish across Cook Strait, from which it was forwarded through the recently commissioned South Island network. The link was completed later that year, the first NZBC Network News transmitted on 3 November, read by Dougal Stevenson. The NZBC's microwave network between facilities was very much ad hoc. Due to a shortage of microwave links, the network was completed by "off air" hops, where a 100 kW regional transmitter was received and re transmitted by another. The network news was made possible by switching inputs to the regional transmitters, so that a signal could be relayed across the country. For instance, the Te Aroha regional transmitter for Hamilton could be switched away from Auckland programming to relay off air, the Wellington signal coming up the country. Auckland then could see Wellington via Te Aroha. The non synchronous switching was done manually initially and later with tone switching. During the network news presented from Wellington, if an inject was required from Auckland, Auckland would switch from transmitting Wellington pictures to transmitting, briefly a black screen with a small white "A" in the corner. Then each transmitter down the country would have to switch over so that the "A" would eventually appear in Wellington and beyond. Once all centres could see the "A" caption, the Auckland inject would be played. At the end of the item, the process would be reversed with a "W" for Wellington being switched sequentially, and then finally the Wellington presenter would appear again in all centres. The viewer would see a black non synchronous switch which would take a second or so. Eagle eyed viewers could see the identification letters change on the corner of the screen. Those with poor vertical hold would have to wait a little longer for the picture to stabilise. Occasionally, a transmitter would be switched out of sequence and the viewers would be treated to the sight of 100 kW of video feedback. With the establishment of the Warkworth satellite station in 1971, New Zealand could finally communicate with the rest of the world. The first live broadcast received by satellite was the 1971 Melbourne Cup on 2 November. For the first 13 years, NZBC TV broadcast solely in black and white. Colour television, using the phase alternating line (PAL) system, was introduced on 31 October 1973,

Қайта ұйымдастыру және бөліну

1975 жылы екінші телеарнаның іске қосылуы Жаңа Зеландияда телерадио хабарларын тарату жүйесінің қайта ұйымдастырылуына себеп болды. 1975 жылдың 1 сәуірінде NZBC үш жеке мемлекеттік корпорацияға бөлінді: Television One, Television Two және Radio New Zealand. Бұрынғы NZBC теледидар қызметі TV One болып өзгерді және ол 1975 жылдың 17 наурызында ресми түрде ашылған Авалон телеарна орталығында орналасты. 1975 жылдың 1 сәуірінде хабар таратуды бастаған TV One WNTV1 және DNTV2 студияларын, сондай-ақ қолданыстағы арна жиіліктерін пайдаланды, ал AKTV2-нің Shortland Street студиясы мен CHTV3 студиясы және жаңа арна жиіліктері сол жылдың 30 маусымында іске қосылған жаңа TV2 үшін қолданылды.

TVNZ

1980 жылы TV One және South Pacific (қайта TV2 аталған) бір ұйымға біріктіріліп, Television New Zealand (TVNZ) болып құрылды.