Шотланд теңіз офицері: Филип Говард Коломб өмірі мен қызметі
Philip Howard Colomb
Вице-адмирал Филип Говард Коломб: британдық теңізші, тарихшы, сыншы және өнертапқыш. Қырым соғысы, Қытай және Бирма суларындағы қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд теңіз офицері
Scottish naval officer
Вице-адмирал Филипп Говард Колумб, RN (29 мамыр 1831 – 13 қазан 1899). Шотландияның Дамфрис және Галлоуэй аймағындағы Флит қақпасының жанындағы Нокбрекс шалқарында туған, ол Корольдік теңіз флотының офицері, тарихшы, сыншы және өнертапқыш болды. Ол генерал Джордж Томас Колумбтың (1787–1874) ұлы еді. Оның кіші інісі, сер Джон Колумб та Корольдік теңіз флотының әскери қызметкері және стратегияшысы болған.
Vice Admiral Philip Howard Colomb, RN (29 May 1831 – 13 October 1899). Born in Knockbrex, near Gatehouse of Fleet, Dumfries and Galloway, Scotland, he was a Royal Navy officer, historian, critic and inventor. He was the son of General George Thomas Colomb (1787–1874). His younger brother Sir John Colomb was also a soldier and strategist of the Royal Navy.
Теңіз мансабы
Колумб 1846 жылы әскери-теңіз флотына қабылданып, 1847 жылы Португалия жағалауында теңізде қызмет етті; кейін 1848 жылы Жерорта теңізінде, ал 1848 жылдан 1851 жылға дейін Қытай суларында қарақшылыққа қарсы операцияларға мичман ретінде қатысты; 1852–1853 жылдардағы Бірма соғысы кезінде «Серпент» кемесінде мичман және кемеші болып; 1854 жылғы Арктика экспедициясында «Феникс» кемесінің матросы ретінде; Қырым соғысы кезінде Балтық теңізінде «Гастингс» кемесінің лейтенанты ретінде, Свеаборгқа шабуылға қатысты. 1857 жылы ол сол кездегідей артиллерия лейтенанты болып танылды, ал 1859 жылдан 1863 жылға дейін Девонпортта контр-адмирал сэр Томас Паслидің штаб лейтенанты болып қызмет етті. 1858 мен 1868 жылдар аралығында Колумб отандық суларда түрлі арнайы тапсырмалармен айналысты, негізінен артиллерия, сигнал беру және бу кемелерінің тактикалық ерекшеліктерімен байланысты. 1868 жылдан 1870 жылға дейін ол Парсы шығанағы аймағында қолбасшылық етті және құл саудасын, әсіресе Занзибар мен Оман маңында жоюмен айналысты. Оның «Үнді мұхитында құл аулау: теңіз тәжірибелерінің тізімі» атты кітабы 1873 жылы Лонгманс баспасында Лондон қаласында жарық көрді, бұл кітап қызықты және ақпараттық мазмұнды, салмақты қарапайымдылықпен ерекшеленеді. 1874 жылы, кеме капитаны болып, үш жыл бойы Қытайда вице-адмирал Райдердің штаб капитаны болып қызмет етті; ал 1880 жылы Жерорта теңізіндегі кемелерге қолбасшылық етуге тағайындалды. Келесі жылы ол Портсмуттегі бу кемелерінің капитаны болып тағайындалды. Осы лауазымда үш жыл қызмет еткеннен кейін, ол 1886 жылға дейін Портсмутте бас қолбасшының штаб капитаны болып қалды, одан кейін ту дәрежесіне жетпей зейнеткерлікке шықты. Кейін ол контр-адмирал, соңында зейнеткерлік тізімінде вице-адмирал болды.
Colomb entered the navy in 1846, and served first at sea off Portugal in 1847; afterwards, in 1848, in the Mediterranean Sea, and from 1848 to 1851 as midshipman of the in operations against piracy in Chinese waters; as midshipman and shipmate of the Serpent during the Burmese War of 1852–53; as mate of the Phoenix in the Arctic Expedition of 1854; as lieutenant of the Hastings in the Baltic Sea during the Crimean War, taking part in the attack on Sveaborg. He became what was known at that time as a gunner's lieutenant in 1857, and from 1859 to 1863 he served as flag lieutenant to Rear Admiral Sir Thomas Pasley at Devonport. Between 1858 and 1868 Colomb was employed in home waters on a variety of special services, chiefly connected with gunnery, signalling and the tactical characteristics and capacities of steam warships. From 1868 to 1870 he commanded in the Persian Gulf region and was engaged in the suppression of the slave trade, particularly around Zanzibar and Oman. His book Slave catching in the Indian Ocean: A record of naval experiences was published by Longmans in London in 1873, an interesting and informative account, one distinguished by a studied moderation. In 1874, while captain of , he served for three years as flag captain to Vice Admiral Ryder in China; and finally he was appointed, in 1880, to command in the Mediterranean. The next year he was appointed captain of the steam reserve at Portsmouth. After serving three years in that capacity, he remained at Portsmouth as flag captain to the commander in chief until 1886, when he was retired by superannuation before he had attained flag rank. Subsequently, he became rear admiral, and finally vice admiral on the retired list.
Теңіз соғысына қосқан үлесі
Колумб теңіз флотына буды енгізу үшін жаңа сигнал жүйесі мен жаңа тактика қажет екенін түсінді. Ол 1858 жылдан бастап бұрынғысын ойлап табуға кірісті. Франсис Джон Болтонмен бірге 1862 жыл шамасында сигнал шамдарымен Морзе коды жүйесін жасады. Бұл сигнал жүйесі 1867 жылы теңіз флоты қабылдады. Колумб тактикаға көшті. Алдымен адмиралтейство оған арнайы мүмкіндік берген эксперименттер арқылы, бумен қозғалатын кемелердің әртүрлі жылдамдық және руль жағдайындағы маневрлік қабілеттерін анықтады. Содан кейін ол осы деректерге негізделген тактикалық жүйені әзірледі. Одан кейін ол жаңа эволюциялық сигнал кітабын дайындады, оны Корольдік теңіз флоты қабылдады және ол әлі күнге дейін теңіздегі тактикалық маневрлердің негізгі жүйесі болып табылады. Сол эксперименттік зерттеулер сериясы оны теңіздегі соқтығысудың басты себептеріне қатысты тұжырымдарға жеткізді. Бұл тұжырымдар бастапқыда көптеген жақтан қарсылыққа ұшыраса да, кейіннен кеңінен қабылданды және 1889 жылы Вашингтонда өткен конференция ұсынысы бойынша жетекші теңіз мемлекеттері қабылдаған халықаралық ережелерге енгізілді. Зейнетке шыққаннан кейін Колумб өзін теңіз соғысының тарихын зерттеуге және оның ақылды талдауы арқылы ашылған үлкен принциптерге, ал емес, тікелей практикалық мақсаты бар тәжірибелік зерттеулерге арнады. Ол өзінің белсенді қызметінде флоттардың ұйымдастырылуы, бағыты мен басқаруында маңызды өзгерістер жасағандай, зейнетке шыққаннан кейін жүргізген тарихи зерттеулерімен теңіз күші және оның жағдайларын қарастырудың халықтық, тіпті кәсіби көзқарасына да маңызды өзгеріс енгізуге көмектесті. Колумб "теңіз күші" терминін ойлап тапқан жоқ, өйткені ол өте ерте заманнан бері қолданылып келген, және АҚШ теңіз флотының капитаны Махан оны баршаға таныс еткенге дейін оны қолданбады. Бірақ ол оның шарттарын толық түсінді және өзінің "Теңіз соғысы туралы" маңызды еңбегінде (алғаш рет 1891 жылы жарық көрген) оның принциптерін нақты және терең тарихи түсінікпен баяндады. Оның ілімінің орталық идеясы – теңіздегі әскери басымдық теңіз арқылы кез келген күшті әскери шабуылдың алғы шарты болып табылады, ал керісінше, жаудың теңіз күштері жойылғанға немесе жеңілгенге дейін теңіз арқылы күшті әскери шабуыл жасалмайды, олар өз порттарына қайтарылуға немесе кем дегенде ашық теңізде кездесуге батылмаған күштің қаупінен теңізден қуылады. Ол осы кең және күшінен айырылмаған принципін эсселерде, лекцияларда қайта-қайта баяндады және қорғады, ал бастапқыда парадокс ретінде қабылданбаған нәрсе ақырында баршаға мәлім болды. Ол капитан Маханнан толығымен тәуелсіз жұмыс істеді, ал оның негізгі тұжырымдары капитан Маханның еңбектері жарық көргенге дейін жарияланды. Адмирал 13 қазан 1899 жылы, Хэмпширдегі Ботли қаласындағы Стипл Кортта, әдеби қызметінің шыңында кенеттен қайтыс болды. Оның соңғы жарияланған еңбегі – досы сэр Астли Купер Кейдің өмірбаяны, ал соңғы мақаласы Трафальгар шайқасында қолданылған тактиканы сын тұрғысынан қарастырды, бұл оның өткір зиялылығы мен көрегендігін көрсетті.
Colomb saw that the introduction of steam into the navy would necessitate a new system of signals, and new tactics. He set himself to devise the former as far back as 1858. Working with Francis John Bolton, he worked out a Morse code system with signal lamps about 1862. This system of signals was adopted by the navy in 1867. Colomb moved on to tactics. Having first determined by experiment—for which he was given special facilities by the admiralty—what are the manoeuvring powers of ships propelled by steam under varying conditions of speed and helm, he proceeded to devise a system of tactics based on these data. In the sequel he prepared a new evolutionary signal book, which was adopted by the Royal Navy, and still remains in substance the foundation of the existing system of tactical evolutions at sea. The same series of experimental studies led him to conclusions concerning the chief causes of collisions at sea; and these conclusions, though stoutly combated in many quarters at the outset, have since been generally accepted, and were ultimately embodied in the international code of regulations adopted by the leading maritime nations on the recommendation of a conference at Washington in 1889. After his retirement Colomb devoted himself rather to the history of naval warfare, and to the large principles disclosed by its intelligent study, than to experimental inquiries having an immediate practical aim. As in his active career he had wrought organic changes in the ordering, direction and control of fleets, so by his historic studies, pursued after his retirement, he helped greatly to effect, if he did not exclusively initiate, an equally momentous change in the popular, and even the professional, way of regarding sea power and its conditions. Colomb did not invent the term "sea power", as it is of very ancient origin, nor did he employ it until Captain Mahan of the United States Navy had made it a household word with all. But he thoroughly grasped its conditions, and in his great work on Naval Warfare (first published in 1891) he enunciated its principles with great cogency and with keen historic insight. The central idea of his teaching was that naval supremacy is the condition precedent of all vigorous military offensive across the seas, and, conversely, that no vigorous military offensive can be undertaken across the seas until the naval force of the enemy has been accounted for either destroyed or defeated and compelled to withdraw to the shelter of its own ports, or at least driven from the seas by the menace of a force it dare not encounter in the open. This broad and indefeasible principle he enunciated and defended in essay after essay, in lecture after lecture, until what at first was rejected as a paradox came in the end to be accepted as a commonplace. He worked quite independently of Captain Mahan, and his chief conclusions were published before Captain Mahan's works appeared. The admiral died quite suddenly and in the full swing of his literary activity on 13 October 1899, at Steeple Court, Botley, Hants. His latest published work was a biography of his friend Sir Astley Cooper Key, and his last article was a critical examination of the tactics adopted at Trafalgar, which showed his acumen and insight at their best.