Питер Мэй: Англияның көрнекті крикетшісі

Кіріспе

Питер Баркер Говард Мэй (31 желтоқсан 1929 – 27 желтоқсан 1994) – ағылшын крикетшісі. «Суррей» графтығының крикет клубы, Кембридж университеті және Англия құрама командасы үшін ойнаған. Оқушы кезінде-ақ крикетте дарынды болған Мэй өзінің барлық крикет карьерасын әуесқой ретінде өткізді және көптеген ойыншылар мен жанкүйерлер оны соғыстан кейінгі кезеңде Англияның ең үздік соққышысы деп есептейді. «Wisden» журналының некрологында «биік бойлы, әдемі, классикалық стильде соққы беретін және мектеп оқушыларының бір буылының қаһарманы» деп сипатталған Мэй 1981 жылы Британ империясы орденінің командирі атанды және 2009 жылы ICC Крикет Даңқы залына енгізілді. «Wisden Cricketer's Almanack» журналы Мэйді «мектеп оқушысы кезінде дарынды бала» деп сипаттап, кейіннен ол «Англияның ең үздік соққышыларының біріне» айналды деп жазды.

Ерте мансап

Беркширдің Рединг қаласында туған ол Лейтон Парк мектебінде, Чартерхауста және Кембридждегі Пемброк колледжінде білім алған. Екі орында да ол бату шебері ретінде көзге түсті, сонымен қатар 1951-1953 жылдар аралығында үш жыл қатарынан Киннерд кубогын жеңіп алды, оның серігі – ағасы Дж. У. Х. Мей болды. 1950-жылдары ол графтық (Суррей атынан) және тестілік крикеттегі ең тұрақты және өнімді ағылшын батушысы болды. 1951 жылы Оңтүстік Африкаға қарсы матчта 138 ұпай жинап, дебют жасады, содан кейін 1960-жылдардың басында денсаулығына байланысты алаңнан шығарғанша Англия құрамасының тұрақты ойыншысы болды. Мей 1952 жылы «Уисден» журналының «Жылдың үздік крикетшілері» тізіміне енді. 1954-1955 жылдардағы Австралияға жасалған турда Аш-Томды сәтті қорғағаннан кейін Мей Леонард Хаттоннан кейін Англия құрамасының капитаны лауазымына табиғи түрде ие болды.

Капитандық

Мей өзінің округінде де, елінде де табысты капитандық етті. Суррей жеті жыл қатарынан округтік чемпион атанды, соңғы екі маусымда Мей капитан болды, ал 1958 жылға дейін Англия оның басшылығымен жеңіліс танытқан жоқ. Ол 1955 жылы Оңтүстік Африканы 3:2 есебімен, 1956 жылы Австралияны 2:1 есебімен, 1957 жылы Вест-Индияны 3:0 есебімен, 1958 жылы Жаңа Зеландияны 4:0 есебімен жеңіп, көптегендер үшін соғыстан кейінгі ең тартымды Тест сериясы деп есептелді. Ол Англияның соғыстан кейінгі ең үздік соққышы ретінде танылды – бойы биік, денесі мықты, тәртіпті, дерлік мінсіз техникасы, тура батуы және барлық түрлі соққыларды орындай білуімен ерекшеленді. Капитандық міндеттері оның деңгейін одан әрі арттырды, ал капитан ретіндегі Тест орташа көрсеткіші 54.03 болды. Оның ең жоғары көрсеткіші 1957 жылы Эджбастонда тіркелді, онда Англия Вест-Индиядан бірінші иннингте 288 ұпайға қалып қойды; ол 285 ұпай жинады, бұл Англия капитанының ең жоғары көрсеткіші, 1990 жылы Грэм Гуч 333 ұпай жинағанға дейін сақталды. Колин Коудримен бірге 411 ұпай қосып (Коудри 154 ұпай жинады) – бұл кез келген қақпа үшін Англия рекорды, және спиннен ойнайтын Сони Рамадиннің ағылшын соққышыларына әсерін жойды. 1956 жылғы Аш сериясының нәтижесі төмен болғанына қарамастан, ол 453 ұпай (90.60) жинады және 50 ұпайдан кем жинап бір рет ғана аут болды, ол кезде 43 ұпай жинады. Өзі білімді әуесқой және джентльмен болғанына қарамастан, ол Англия крикетіндегі ескі сыныптық бөліністердің жойылып бара жатқанын түсінді және Лен Хаттон басшылығымен әуесқойлар мен кәсіби ойыншылар бірікті. Ол команданың және іріктеу комиссиясының толық адалдығына ие болды және ойыншыларына көмектесуге және жағдайды жұмсартуға дайын болды. Капитан ретінде ол қатаң тәртіпті сақтайтын, жоғары стандарттарды талап ететін адам болды, қажет болған жағдайда аяусыздық таныта білді, бірақ кейде икемсіз және қиялы жетпейтін, сондай-ақ табиғи көшбасшының харизматикасынан мүресіз болды. 1958–59 жылдары ол тым қорғанысқа басып, бастаманы Ричи Беноға оңай беріп қойды және ұрысшыларды шығаруға тырысудың орнына ұпай жинауға көңіл бөлді. Іан Мекифтің күмәнді боулингіне қарсы тұрғанда, ол ресми шағымданудан бас тартты, өйткені бұл спорттық емес болар деп ойлады. Шындығында, Мекиф бірнеше жылдан кейін заңсыз боулинг жасағаны үшін айыпталып, мансабын аяқтады. Австралия турынан кейін Мей Жаңа Зеландияны 1:0 есебімен, Үндістанды 5:0 есебімен жеңіп, Англияны Вест-Индияда 1:0 есебімен алғашқы сериялық жеңіске жеткізді. Ол 1961 жылы австралиялықтарға 2:1 есебімен жеңіліп, денсаулығы нашарлағандықтан 41 Тест матчында (20 жеңіс, 10 жеңіліс және 11 теңдік) капитандық қызметтен кетті. Бено – оны Тест сериясында жеңген жалғыз адам. Ол 1963 жылы бірінші сыныптық крикеттен толыққанды қанағаттанды, қалалық қызметке орналасты. 1959 жылы Англияның бұрынғы капитаны Гарольд Гиллиганның қызы Вирджиния Гиллиганға үйленді; олардың төрт қызы болды. Мей 1994 жылдың 27 желтоқсанында, 65 жасқа толуына төрт күн қалғанда, Гэмпширдегі Липхук қаласында ми ісігінен қайтыс болды. "Овал" стадионында оның құрметіне бір трибуна аталды.

May enjoyed a largely successful captaincy of both his county and country. Surrey had been County Champions for seven years running, with May the captain for the last two seasons, and until 1958 England was never defeated under his leadership. He had beaten South Africa 3–2 in 1955, considered by many to have been the most exciting Test series since the war, Australia 2–1 in 1956, the West Indies 3–0 in 1957 and New Zealand 4–0 in 1958. He was widely regarded as the best post war batsman England produced, tall, strong and disciplined with a near perfect technique, a straight bat and a complete range of strokes. His standards improved with the responsibilities of captaincy and his Test average as captain was 54.03. His highest score was at Edgbaston in 1957, when England trailed West Indies by 288 runs in the first innings; he made 285 not out, the highest score by an England captain until Graham Gooch's 333 in 1990, adding 411 with Colin Cowdrey (154) – still an England record for any wicket – and destroyed the mesmerising hold the spinner Sonny Ramadhin had over English batsmen. In the low scoring Ashes series of 1956 he had made 453 runs (90.60) and was out only once for less than 50, when he made 43. Although himself a highly educated amateur and a gentleman he realised that the old class divisions in English cricket were breaking down and under Len Hutton's leadership the amateur and professional had merged. He enjoyed the complete loyalty of the team and the selectors and was ready to help his players and smooth down feathers. As a captain he was a strict team disciplinarian who expected high standards, he was ruthless when the occasion demanded, but could be inflexible and unimaginative and lacked the charisma of a natural leader. In 1958–59 he played too defensively and surrendered the initiative too readily to Richie Benaud and he concentrated on saving runs instead of trying to get batsmen out. Faced with Ian Meckiff's questionable bowling, in the disastrous First Test, he declined to make an official complaint as he believed it would appear unsporting. Meckiff was, in fact, several years later, called for an illegal bowling action, ending his career. After the Australian tour May beat New Zealand 1–0, India 5–0 and led England to its first series victory in the West Indies 1–0. He lost 2–1 to the 1961 Australians and retired due to ill health having been captain in a then record 41 Tests (20 wins, 10 defeats and 11 draws), Benaud being the only man to defeat him in a Test series. He retired entirely from first class cricket in 1963, taking up a post in the City He married Virginia Gilligan, a daughter of the former England captain Harold Gilligan, in 1959; they had four daughters. May died at Liphook, Hampshire, from a brain tumour on 27 December 1994, four days before what would have been his 65th birthday. A stand at The Oval is named in his honour.