Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1812 жылғы соғыстың шайқасы
азамат соғысы шайқасы
Battle of the War of 1812
the civil war battle
Форт-Уэйн қоршауы 1812 жылғы соғыс кезінде 1812 жылдың 5 қыркүйегі мен 12 қыркүйегі аралығында өтті. Бұл қақтығыс қазіргі Индиана штатындағы Форт-Уэйн қаласында, Форт-Уэйндегі АҚШ әскери гарнизоны мен Потаватоми және Майами тайпаларының біріккен күштері арасында болды. Қақтығыс Потаватоми тайпасының басшылары Уинамак пен Бес Медальдің жауынгерлері АҚШ гарнизонының екі адамын өлтіргеннен кейін басталды. Келесі бірнеше күнде Потаватоми тайпасы форттың жанындағы ауылдың ғимараттары мен егіндерін өртеп, форттан тыс жерден шабуылдар жасады. 12 қыркүйекте Винамак генерал-майор Уильям Генри Харрисон бастаған қосымша күштер келгенге дейін шегінді. Форт-Уэйнге жасалған шабуыл 1812 жылдың қыркүйек айында Потаватоми тайпасының АҚШ әскери бекіністеріне жасаған бірнеше шабуылдың бірі болды. Басқа да үйлестірілген шабуылдар Форт Дирборн, Форт Харрисон, Пиджон Рост және Форт Мэдисонға жасалды.
The siege of Fort Wayne took place from September 5 – September 12, 1812, during the War of 1812. The stand off occurred in the modern city of Fort Wayne, Indiana between the U. S. military garrison at Fort Wayne and a combined force of Potawatomi and Miami forces. The conflict began when warriors under the Potawatomi Native American Chiefs Winamac, and Five Medals killed two members of the U. S. garrison. Over the next several days, the Potawatomi burned the buildings and crops of the fort's adjacent village, and launched assaults from outside the fort. Winamac withdrew on 12 September, ahead of reinforcements led by Major General William Henry Harrison. The attack on Fort Wayne was one of several attacks on U. S. military outposts by the Potawatomi in September 1812. Other coordinated attacks occurred at Fort Dearborn, Fort Harrison, Pigeon Roost, and Fort Madison.
Өмірбаян
Форт-Уэйн 1794 жылы генерал-майор Энтони Уэйн басқаратын АҚШ әскерлерімен құрылды. Ол Солтүстік-Батыс Үнді соғысының аяқталуымен, Кэкионга деп белгілі үнді тайпаларының көптеген елді мекендеріне АҚШ-тың ықпалын күшейту мақсатымен салынған. 1809 жылғы Форт-Уэйн шарты, Иллинойс және Индиана аймақтарындағы ақтарға шамамен 30 миллион акр жерді берген, АҚШ-тың кеңеюіне қарсылық көрсетуге ықпал еткен маңызды фактор болды. Келгеннен кейін күндер өткен соң, Риа полковник Джейкоб Кингсбериге былай деп жазды: "Мен өзімнің командамнан өте ләззат алдым; осы бекіністегі барлық істер дұрыс жолмен жүріп жатыр деп үміттенемін. Капитан Хилдтің жерін мүмкіндігінше жақын алуға тырысамын. Сізден кеткеннен бері ревматизммен ауырып жатырмын. Қалпына келемін бе, білмеймін, соңғы екі аптада түнгі ұйқы көрмедім". Риа сондай-ақ бекініс тұрғындарының маскүнемдікке құмар екенін байқап, осы әдетті "қорқынышты [sic] тәжірибе" деп айыптады және "мұндай мас күйде көргеніме қатты ренжідім" деп сенім білдірді. Тарихшы Шарльз Пуайнсатт сипаттағандай, иронияға толы жағдай ретінде, Рианың өзі де араққа тәуелді болып, "1812 жылы алғашқы гарнизондық бұйрығындағы позициясынан алкоголь құлына айналуы" болды, бұл бекіністің қоршауы кезінде көрінетін болды. Алайда, бастапқыда Риа фортты күрделі жөндеуден өткізіп, санитарлық бағдарламаны енгізіп, жерді тазалау жұмыстарын ұйымдастыру арқылы тиімді қолбасшы екенін көрсетті. Гарнизон Форт-Дирборнның құлауы туралы алғаш рет 26 тамызда білді, қазадан құтылып келген капрал Уолтер Джордан хабарлады. 28 тамызда жергілікті саудагер Стивен Джонстон бекіністен шамамен бір шақырымдай жерде қаза тапты. Бұл жаңалық гарнизонда алаңдаушылық тудырды, үнді агенті Джон Джонстон шауни капитан Логанды көршілес Огайо штатына, шығысқа қарай 20 шақырым жерге жергілікті әйелдер мен балаларды эвакуациялауға көмектесу үшін жіберді. 1812 жылдың қыркүйегінде Потаватоми және Майами тайпаларының сарбаздары, Винэмак және Бес Медаль басшылығымен, Форт-Уэйннің төңірегіне жиналды, онда шамамен 70 сарбаз және азаматтық адамдар орналасқан. Капитан Джеймс Риа Джон Джонстонға және Огайо губернаторы Ретрен Мигске көмек сұрап хаттар жіберді. Бірнеше рет Риа үнді делегаттарын фортқа шақырып, бейбіт келісім шарттарын талқылады. Тарихшы Майло М. Куафи қоршау туралы хабардың Стивен Руддл арқылы Пиккуаға, Огайоға жеткізілгенін, ал одан хабар Харрисонға жеткенін мәлімдейді.
Fort Wayne was established in 1794 by United States forces under Major General Anthony Wayne. It was built at the end of the Northwest Indian War to exert United States influence at a large collection of Native American towns known as Kekionga. The 1809 Treaty of Fort Wayne, which granted approximately 30 million acres of Native American land to white settlers in the areas of Illinois and Indiana, was a major influence behind the motivation to resist the United States' expansion. Days after his arrival, Rhea wrote to Colonel Jacob Kingsbury: "I am much pleased with my Command; I hope to be continued here at this Post everything has been going on very correct; I mean to take the Tract of Capt. Heald as near as possible I have been very will with Rheumatism Pains ever since I left you. I don't know if I ever shall recover, I have not had a Night Sleep in two Weeks." Rhea also soon took note of the fort's inhabitants' tendency for drunkenness, lamenting the behavior as an "abominable [sic] practice" and confiding that he was "Much hurt to see so much intoxication". As an almost ironic harbinger, Rhea would eventually himself befall to the throws of alcohol, in a "striking reversal", as described by historian Charles Poinsatte, through "his decline from the position taken in his first garrison order To that of a slave to alcohol in 1812", as would later be seen during the fort's siege. However, initially Rhea proved to be an effective commander overseeing substantial repairs to the fort as well as the institution of a sanitation program and furthered progress on land clearance. The garrison first learned of the fall of Fort Dearborn on 26 August, when Corporal Walter Jordan returned after escaping the massacre. On 28 August, Stephen Johnston, a local trader, was killed approximately a mile from the fort. This news created disquiet in the garrison, and Indian agent John Johnston sent Shawnee Captain Logan to help evacuate the local women and children to the neighboring state of Ohio, 20 miles to the east. In September 1812, warriors from the Potawatomi and Miami nations, led by Chiefs Winamac and Five Medals, gathered around Fort Wayne, garrisoned by approximately 70 soldiers and some civilians. Captain James Rhea sent letters to John Johnston and Ohio Governor Return Meigs to ask for assistance. On several occasions, Rhea invited Indian delegates into the fort to discuss peace terms. Historian Milo M. Quafie maintains news of the siege had been relayed “to Picqua, Ohio by Stephen Ruddle, whence his message was conveyed to Harrison".
Қоршау
3 қыркүйекте фортқа шабуыл жасауға дайын тұрғанда, Потаватоми және Майами басшылары, соның ішінде Винамак, бейбітшілік туын ұстап фортқа жақындады. Жақын орналасқан Маккиноу, Детройт және Чикаго форттарының құлауы осы форттың тағдырын анық көрсеткендіктен, лейтенант Дэниел Кертис Винамақты фортқа шақырып, екеуі үш стақан шарап ішті. Содан кейін лейтенант Кертис орнынан тұрып, Винамаққа жалбарыныш жасады: «Жақсы досым, мен сені жақсы көремін, сен үшін күресемін, сенің қасыңда өлемін. Мені құтқарып қал!» Кертис достық белгісі ретінде Винамаққа жарты доллар сыйлап, оны таңғы асқа шақырды. Винамак таңғы асқа келмеді, бірақ орнына 5 жауынгерден тұратын топты жіберді. Олар 1812 жылғы 5 қыркүйекте таңертең фортты қоршауға кірісті, ал одан бұрын дәретханадан қайтып келе жатқан екі сарбазға шабуыл жасады. Сарбаздар түстен кейін алған жараларынан көз жұмды. Жергілікті тұрғындар форттың шығыс жағынан шабуыл жасап, айналасындағы ауылдың үйлерін өртеп жіберді. Олар американдық гарнизонды британдықтар артиллериямен келгенін сендіру үшін екі ағаштан жасалған зеңбірек құрастырды. Осы қиын кезде Реяның көрсеткен нашарлығы мен форттағы тәртіпсіздігі, оның әріптестерінің пікірінше, қоршаудың «ең қауіпті» жағдайы болды. Оның офицерлері оны тұтқындауды қарастырды. Маскүнем Рея, кейде капитуляция идеясын айта отырып, ауруға шалдыққандығын айтып, бөлмесіне шегініп, қызметтен босатылды. Форттың үнді агенті Бенджамин Стикни, лейтенанттар Дэниел Кертис және Филипп Острендермен бірге форттың басқаруын өз қолына алды. Американдықтар күштерін кері шегінгенге дейін фортқа екі рет шабуыл жасалды. Олар Мауми өзенінен жеңіл артиллериямен келген британдық күшті күтіп отырды. Сол күні кешке Винамак 13 адамымен фортқа келіп, келіссөздер жүргізуді ұсынды және олар фортқа кірді. Келіссөздер кезінде Винамак жасырып келген пышағын көрсетті. Стикнидің өміріне жасалған сәтсіз қастаннан кейін Винамак форттан шығарылды. Көп ұзамай, шамамен сағат 20:00-де американдықтар форттың сыртына қайтадан шабуыл жасады. Винамақтың әскерлері фортты өртеп жіберуге тырысты, ал гарнизон қабырғаларды сумен ылғалды ұстап, жауға мылтық пен гаубицадан оқ жаудырды. Шайқас 6 қыркүйекте сағат 15:00-ге дейін жалғасты, содан кейін американдықтар форттан қауіпсіз қашықтыққа шегінді. Түнде, сағат 21:00-де шайқас қайта басталды.
On 3 September, with an attack on the fort imminent, Potawatomi and Miami Chiefs including Winamac approached the fort holding a flag of truce. Explaining the fate for this fort made clear by the downfall of nearby forts Mackinaw, Detroit, and Chicago, Lieutenant Daniel Curtis replied to Winamac by inviting him into the fort, and the two drank three glasses of wine together. Lt. Curtis then rose from his seat and in a plea to Winamac stated: My good friend, I love you; I will fight for you; I will die by your side. You must save me!Lt. Curtis then gave Winamac a half dollar as a sign of friendship and invited him for breakfast. Winamac did not attend the breakfast, but instead sent a band of five warriors who initiated the siege on the morning of 5 September 1812, after attacking two soldiers returning from an outhouse who died of their wounds by the afternoon. The Native Americans assaulted the fort from the east side and burned the homes of the surrounding village. The natives constructed two wooden cannons with the intention of convincing the US garrison that the British had arrived with artillery.</blockquote>The incompetence displayed by Rhea at this critical time, and the resulting disorder he created within the fort, was described by some of his colleagues as being the "greatest danger" of the siege and his officers considered placing him under arrest as a result. Rhea, drunken, and occasionally asserting the idea of surrender, would ultimately retreat to his quarters on the grounds that he was ill and be relieved. The fort's Indian Agent, Benjamin Stickney, took command of the fort with Lieutenants Daniel Curtis and Phillip Ostrander. Two assaults were made on the fort before the Native American force withdrew, awaiting a British force on the Maumee River that was bringing light artillery. That evening, Chief Winamac approached the fort with thirteen of his men to parley and was admitted. As the leaders talked, Winamac revealed a knife that he had hidden, and after a failed attempt on Stickney's life, Winamac was removed from the fort. Soon after, at approximately 20:00, the Native American forces resumed their assaults on the exterior of the fort. Winamac's forces tried to set the fort on fire, and while the garrison attempted to keep the walls wet, they returned fire with muskets and howitzers. The battle lasted until around 15:00 on 6 September, when the Native American forces retreated to a safe distance from the fort. The fighting resumed at 21:00 that night.
Көңіл көтеру
Форт Мичилимакинац, Форт Дирборн және Форт Детройттың жауға түскені туралы жаңалықтан кейін Форт Уэйнды нығайтуға күш-жігер жұмсалды. Форт Уэйн тұрғыны Уильям Оливер мен Огайо штатының шауни қапитаны Логан басқарған шағын барлау тобы, шайқас басылған кезде Форт Уэйнге келді, Винамак әскерінен жасырынып, фортқа енді. Олар көмек әскері жолға шыққанын хабарлады және Винамак қоршауынан өтіп, Харрисонға форттың АҚШ-тың бақылауында екенін қайтадан жеткізді. Харрисон 400 түпкілікті американдық және 140 британдық сарбаздың, Текумсе басқаруымен Форт Уэйнге қарай бет алғаны туралы да хабар алды. Харрисон Текумсе мен британдықтардан бұрын Форт Уэйнге жетуге асықты. 8 қыркүйекте Харрисон және 2200 сарбаздық қосымша күші Сент-Мэрис өзеніндегі Саймон Гирти ауылына жетті, ал Шейнс-Кроссингте полковник Адамс пен полковник Хокинстің 800 сарбазынан тұратын Огайо ополчениесі қосылды. 11 қыркүйекте Винамак Форт Уэйнге соңғы шабуыл жасауға тырысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды. 12 қыркүйекте шабуыл тоқтатылды, ал Винамак әскері Мауми өзенінен өтіп, орманға бой алды. Харрисонның көмекші әскері сол күні Винамак жауынгерлерінен қарсылық көре отырып келмеді. Түпкілікті американдықтар мен британдық әскерлер Огайо және Мичиган аймағына шегінді. Британдықтар Детройт қаласын жаулап алғаннан кейін, американдықтардың бір фортын американдық үндістер қоршап алғаны туралы хабарды алды. Генерал Исаак Брок шығыста уақытша бейбітшілік орнатылғанын біліп, полковник Генри Проктерге Форт Уэйнге шабуылды тоқтатуға бұйрық берді.
Efforts were underway to reinforce Fort Wayne after news of the loss of Fort Michilimackinac, Fort Dearborn, and Fort Detroit A small scouting party led by Fort Wayne settler William Oliver and Ohio Shawnee Captain Logan arrived at Fort Wayne during a lull in the fighting, eluding Winamac's army and entering the fort. They delivered the news that a relief effort was approaching, and again rode through Winamac's siege to report to Harrison that the fort remained under U. S. control. Harrison also received a report that a force of 400 Native Americans and 140 British regulars under Tecumseh were marching towards Fort Wayne. Harrison raced to arrive at Fort Wayne before Tecumseh and the British. By 8 September, Harrison and his backup of 2,200 troops had reached the village of Simon Girty on the St. Marys River, and were joined by 800 men of the Ohio militia under Colonel Adams and Colonel Hawkins at Shane's Crossing. On 11 September, Winamac attempted a final attack on Fort Wayne, proving unsuccessful. On 12 September, the attack was broken off, and Winamac's forces crossed the Maumee River and disappeared into the woods. Harrison's relief army arrived later that day, uncontested by Winamac's warriors. The Native American and British force retreated into Ohio and Michigan Territory. After the British had successfully captured the city of Detroit, they had received the news that American Indians had surrounded an American Fort. General Isaac Brock learned that a temporary armistice had been made in the east, and ordered Colonel Henry Procter to cease support for the attack on Fort Wayne.
Салдары
Форт-Уэйн қоршауы Харрисонды жақын орналасқан үндістердің ауылдарына қарсы жазалаушылық экспедициялар ұйымдастыруға итермеледі. Ол 17-ші жаяу әскер полкінің жасағын, полковник Сэмюэлл Уэллс басқаруымен, Потаватоми тайпасының Бес Медаль ауылына және бригадалық генерал Джон Пэйн басқаруымен Кентуккидің екі полкінің жасағын Уабаш өзенінің саласындағы Майами ауылдарына жіберді. Жазалаушылық экспедициялар 1812 жылдың желтоқсан айында Миссиссинева шайқасымен аяқталды. Маями тайпасының ықпалды басшысы Паканн осы соңғы соғыста бейтараптығын сақтады, бірақ Форт-Дирборнға жасалған шабуылға жауап ретінде американдықтардың қарсы шараларынан кейін Паканн ашық түрде британдықтарға қосылды. Форт-Харрисон мен Форт-Уэйнды басып алуға жасалған сәтсіз әрекеттер, сондай-ақ Харрисонның жазалау шаралары, көптеген үндістердің сенімін жоғалтты. Олардың көпшілігі Текумсехтің ықпалды басшылығына жүгінді және оның конфедерациясына қосылды. Соғыстың қалған бөлігінде Индиана территориясында ірі үнді шабуылдары болған жоқ, бірақ Текумсех Темза шайқасында жеңілгенге дейін АҚШ қоныстанған жерлерге үнділердің қысымы азайды. 18 қыркүйекте 1812 жылы, жасақтар ауылдарға шабуыл жасап жатқанда, генерал Винчестер Форт-Уэйнге келді. Харрисон қолбасшылықтан бас тартты, кейін хатшы Юстистен Мичиган территориясын қайта бақылауға алу туралы бұйрық алды. Харрисонның жетістіктері оның беделін арттырды және ол көп ұзамай Винчестердің орнын Солтүстік-Батыс армиясының қолбасшысы ретінде иеленді. Ол Форт-Уэйнды Форт-Детройтті қайта басып алу үшін, төрт айдан кейін Френштаун шайқасына әкелетін бір база ретінде пайдалануды жоспарлады. Қазіргі 3-ші жаяу әскер полкінің үш белсенді батальоны (1-3-ші жаяу әскер, 2-3-ші жаяу әскер және 4-3-ші жаяу әскер) Форт-Уэйнде жасақ құраған ескі 1-ші жаяу әскер полкінің тарихын жалғастыруда. Қоршау кезінде Кеңес үйі қирағаннан кейін, ғимарат 1816 жылы сол жерде қайта салынды.
The siege of Fort Wayne prompted Harrison to order punitive expeditions against nearby Native American villages. He sent a detachment of the 17th Infantry Regiment and mounted rifles under Colonel Samuel Wells against the Potawatomi villages of Five Medals, and another detachment of two Kentucky regiments under Brigadier General John Payne against Miami villages at the forks of the Wabash. The punitive expeditions culminated in the Battle of the Mississinewa in December 1812. Influential Miami Chief Pacanne had remained neutral in this latest war, but following American retaliation for the Fort Dearborn Massacre, Pacanne openly aligned with the British. The unsuccessful attempts to take Fort Harrison and Fort Wayne, as well as the reprisals by Harrison, caused many Native Americans to lose confidence. Many of them turned instead to the influential leadership of Tecumseh and joined his confederacy. No major Indian attacks occurred in the Indiana Territory for the rest of the war, but it was not until Tecumseh's defeat at the Battle of the Thames that the Native American pressure on United States settlers waned. On 18 September 1812, while the detachments were away attacking villages, General Winchester arrived at Fort Wayne. Harrison relinquished command and later received orders from Secretary Eustis to regain control of Michigan Territory. Harrison's successes built his reputation, and he soon replaced Winchester as commander of the North West Army. He planned to use Fort Wayne as one staging ground in an attempt to retake Fort Detroit, leading to the Battle of Frenchtown four months later. Three active battalions of the current 3rd Infantry (1 3 Infantry, 2 3 Infantry and 4 3 Infantry) continue the lineage of the old 1st Infantry Regiment, which had a detachment at Fort Wayne. Following the destruction of the Council house during the siege, the building was reconstructed on the same site in 1816.