20 ғасырдағы Ұлыбританиядағы қашықтықтан қоңырау шалу жүйелері: Trunk және Toll
Trunk versus toll telephony
Ұлыбританияда 20 ғ. басында алыс қоңыраулардың екі түрі: trunk және toll. STD енгізілуімен бұл жүйе жойылды. Тарихы, қызмет көрсету ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бағаналық және тарифтік қоңырау шалу – 20 ғасырдың бірінші жартысында Ұлыбританияда ұзақ қашықтыққа қоңырау шалу үшін клиенттерден ақы алудың екі баламалы тәсілі. Абоненттік бағаналық тікелей қоңырау (STD) енгізілгеннен кейін бұл ерекшелік жойылды.
Trunk and toll calling were two alternative methods of charging customers for long distance calls in the United Kingdom in the first half of the 20th century. The distinction became obsolete with the introduction of subscriber trunk dialling (STD).
Тарих
Ұлыбританияда жергілікті және алыс қашықтыққа телефон арқылы сөйлесулер шалушыға төленетін, ал алыс қашықтыққа қоңырау шалу үшін «магистральдық қоңырау» термині қабылданды. Бастапқыда магистральдық қоңырауды алдын ала брондау қажет еді және қоңырау орнатылғаннан кейін оператор абонентке қоңырау шалатын; бұл процеске «кешіктірілген жұмыс» деп аталатын. Лондоннан магистральдық қоңырауларға сұраныстың артуына және оларды қосудағы кешігулерге байланысты, Лондондық директорлар аймағына жақын аумақтарға қоңыраулар 1921 жылдың 17 қыркүйегінде ашылған жаңа тарифтік станцияға ауыстырылды. Абонент күтіп тұрғанда тарифтік аумақтарға қоңыраулар сұраныс бойынша қосылды, бұл қызметті жақсартты және операторлардың шығындарын азайтты. Лондондық тарифтік аумақтың шекарасы 1923 және 1928 жылдары кеңейтілді, нәтижесінде Саутгемптон, Портсмут, Рединг, Бедфорд, Колчестер және Кент пен Сассекс аймақтарының барлығы қосылды. Кейіннен бұл жүйе басқа ірі қалаларға енгізіліп, 1950 жылдардың соңына дейін қолданыста болды, содан кейін абоненттік магистральдық қоңырау жүйесі енгізілгеннен кейін тарифтік жүйе тоқтатылды. «Тариф» атауы АҚШ-та қолданылудан алынған болуы мүмкін. Лондонда Лондондық директорлық станциясының жергілікті қоңырау тарифтерінің шегінде қызмет көрсетілмейтін абоненттерге телефон қоңыраулары тандемдік станция А арқылы жүзеге асырылды: абонент префиксті кодты, әдетте екі әріп пен нөлді, содан кейін бір немесе екі цифрды (мысалы, DA, EP5, LK85) теріп, содан кейін екінші абоненттің нөмірін теретін. Шатасуды болдырмау үшін директорлық аумақтан шеткі аумаққа қоңырау шалу үшін үш әріпті кодтар қолданылмады, тіпті олар теру дискісіндегі бірдей тесіктерге сәйкес келсе де (мысалы, Ходдесдон және Могадор кодтары HO3 және MO4 болды). Шеткі директорлық емес станциялардан директорлық аумақтағы нөмірлерге қоңырау шалу екі жолмен жүзеге асырылды. Директорлық емес станцияға жақын директорлық аумақтың шекарасына жақын директорлық станциялар үшін абоненттерге көбінесе сандық кодтар берілді және олар басқа абоненттің нөмірінің сандық бөлігінен кейін осы кодты теру керектігі айтылды: бұл тікелей маршруттар қысқа күшейтпеген желілерді пайдалануға мүмкіндік берді. Аймақ шекарасынан алыс орналасқан директорлық станциялар үшін абонентке кодты (әдетте 7, 87 немесе сирек жағдайларда 1) теру, екінші дауыс сигналын күту және одан кейін екінші абоненттің үш әріптік және төрт цифрлық нөмірін теру тапсырылды. Бұл қоңыраулар екінші дауыс сигналының пайда болатын жерінен «Тариф Б» тандемдік станциясы арқылы өңделді. Мұндай екінші дауыс сигналы Ұлыбританиядағы PSTN-де өте сирек кездесетін, бірақ француз және бельгиялық пошта ведомстволары клиенттері халықаралық қоңырау шалғанда ұқсас нұсқауларға ие болды. Абоненттік магистральдық қоңырау енгізілген кезде магистральдық және тарифтік қоңыраулар арасындағы айырмашылық маңызсыз болды. Солтүстік Америкада жергілікті телефон қоңыраулары әдетте есептелмейтін және бір реттік төлемге кіретін. Алысқа қоңырау шалу үшін «тарифтік қоңырау» термині қабылданды, олар тарифтік төлемдерге жататын.
In the UK, local as well as long distance telephone calls were chargeable to the caller and the term trunk calling was adopted for long distance calls. Initially a trunk call had to be booked in advance and a switchboard operator called the subscriber when the call set up was completed; a process known as 'delay working'. Due to increasing demands for trunk calls from London and the associated delays in connecting them, calls to exchanges adjacent to the London director area were transferred to a new toll exchange opened on 17 September 1921. Calls to toll area exchanges were connected on demand whilst the originating subscriber waited, thus improving service and reducing operator costs. The London Toll Area boundary was extended in 1923 and again in 1928, so that eventually Southampton, Portsmouth, Reading, Bedford, Colchester and the whole of Kent and Sussex were included. The system was later introduced to other large cities and remained in use until the late 1950s when, with the advent of Subscriber Trunk Dialling, Toll was eventually phased out. The name toll was probably taken from US usage. In London, telephone calls to subscribers who were not serviced by Director telephone systems within local call charging range of the London Director exchange area were carried by tandem exchange Toll A: a subscriber would dial a prefix code, typically two letters plus zero, one or two figures (e. g. DA, EP5, LK85) followed by the number of the other subscriber on the fringe non director exchange. To avoid confusion, three letter dialling codes were not used for calls from the director area to the fringe area, even if they corresponded to the same holes in the dial (e. g. the Hoddesdon and Mogador codes were HO3 and MO4 respectively). Calls from fringe non director exchanges to numbers within the director area were passed in two ways. For those to director exchanges near the area boundary adjacent to the non director exchange, subscribers were often given numerical codes to dial, and told to follow the code with the numerical portion of the other subscriber's number: these direct routings permitted the use of short unamplified lines. For director exchanges remote from the area boundary, the subscriber was told to dial a code (typically 7, 87 or exceptionally 1), to wait for a second dialling tone, and to follow this with the three letters and four figures of the other number. These calls were handled by tandem exchange Toll B, from which the second dialling tone originated. To have a second dialling tone in this way was very unusual on the PSTN in the UK, although the French and Belgian PTTs had a similar instruction for when their customers made international calls. The distinction between trunk and toll became irrelevant when subscriber trunk dialling was introduced. In North America, local telephone calls were typically unmetered and included in flat rate billing. The term toll calling was adopted for long distance calls which were subject to toll charges.