Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бейсбол тарихындағы дәуір
Era in the history of baseball
Бейсболда "өлі доп" дәуірі шамамен 1900 жылдан 1920 жылға дейін созылды. Бұл дәуір төмен ұпайлы ойындармен және аз голмен сипатталды; 1908 жылы жоғары лигадағы соққының орташа көрсеткіші .239-ға дейін төмендеді, ал командалар бір ойынға орташа есеппен 3,4 ұпай жинады, бұл ең төменгі көрсеткіш. Көп кеңістігі бар стадиондар қуатты соққыларды шектеді, ал доптың өзі де дизайны бойынша да, тым көп пайдаланудан да "өлі" болды. Пичерлердің допты сыпырып тастауы мен, әсіресе, "түкіру добын" (spitball) бұрмалауына рұқсат етілді, бұл соққышыларға артықшылық берді. Бұл дәуір өте күрт аяқталды; 1921 жылы шабуылдар 40%-ға көбірек ұпай жинады және 1918 жылғыдан төрт есе көп гол соқты. Бейсбол тарихшылары арасында осы өзгерістің себебіне қатысты бір пікірге келмейді.
In baseball, the dead ball era lasted from about 1900 to 1920. This era was characterized by low scoring games and a lack of home runs; in 1908, the major league batting average dropped to .239, and teams averaged just 3.4 runs per game, the lowest ever. Spacious ballparks limited hitting for power, and the ball itself was "dead" both by design and from overuse. Ball scuffing and adulteration by pitchers, particularly the spitball, were allowed, putting hitters at a disadvantage. The era ended very suddenly; by 1921, offenses were scoring 40% more runs and hitting four times as many home runs as they had in 1918. There is no consensus among baseball historians as to what caused the change.
Бейсбол өлі доп дәуірінде
Өлі доп дәуірінде бейсбол стратегияға негізделген ойын болды, қазір шағын доп немесе ішкі бейсбол деп аталатын стильді қолданды. Ол үйге ұшып отырудан гөрі, база ұрлау және соққымен жүгіру сияқты әрекеттерге көбірек сүйенді. Бұл стратегиялар жылдамдыққа баса назар аударды, мүмкін қажеттіліктен туындаған. Балтимор Ориолс командасы 1890 жылдары жасаған Балтимор соққысы сияқты төмен қуатты соққылар базаға жету үшін қолданылды. Базаға жеткен соң, жүгіруші көбінесе екінші базаға ұрлап немесе соғып, үшінші базаға немесе соққымен жүгіру арқылы ұпай алатын. Өлі доп дәуірінде ешбір команда осы деңгейде көп база ұрламаған. 1900 жылдардың басы мен 1920 жылдар арасында 13 мәрте лига көшбасшысы маусым ішінде 10-нан кем үйге ұшып отырды; төрт мәрте лига көшбасшылары 20 немесе одан көп үйге ұшып отырды. Ал үштік соққы бойынша лига көшбасшысы 20-дан астам рет көзге түсті. Оуэн "Шеф" Уилсон 1912 жылы 36 үштік соққының рекордын орнатты, бұл рекорд бейсбол тарихында бұзылмайтын рекордтардың бірі болуы мүмкін, сондай-ақ Сэм Кроуфордтың осы кезеңде 309 мансаптық үштік соққысы да сондай-ақ бұзылмайтын рекорд саналады. Олардың жылдамдығына қарамастан, командалар өлі доп дәуірінде ұпай жинау қиындықтарына тап болды. Үлкен лиганың жиынтық соққы орташасы Ұлттық лигада (NL) .266 және Америка лигасында (AL) .273 құрады. Ойынның қуатының жетіспеуі соққы беру пайымы мен базаға шығу пайымының төмендеуіне әкелді, себебі питчерлер үйге ұшып отыру қаупі болмағандықтан соққышыларға қарсы тұра алды. Өлі доп дәуірінің ең төмен нүктесі шамамен 1906-1908 жылдар шамасында болды, лига бойынша соққы беру орташасы .245, соққы беру пайымы .338 және ұпай жинау пайымы (ERA) 2.40-тан төмен болды. Соңғы жылы Чикаго Уайт Сокс командасы бүкіл маусымда үш үйге ұшып отырды, бірақ 88–64 есебімен аяқтады, бұл жалауды жеңуден бірнеше ойын ғана қалып қойды. Кейбір ойыншылар мен жанкүйерлер ойынның төмен ұпайлы болуына наразылық білдірді, ал лига басшылары жағдайды түзетуге тырысты. 1910 жылы Бен Шиб корк орталықты допты ойлап тапты, оны Reach Company—Америка лигасының ресми доп жеткізушісі—нарыққа шығара бастады. Spalding, Reach компаниясының жекеленген Ұлттық лиганы қамтамасыз еткен, өздерінің корк орталықты доптарымен одан кейін ерді. Доптың өзгеруі екі лигадағы ойынға айтарлықтай әсер етті. Осы дәуірде Фрэнк Бейкер 1911 жылғы әлемдік серияда екі үйге ұшып отырғаны үшін "Home Run" Бейкер деген лақап атын алды; ол төрт рет (1911–1914) үйге ұшып отыру бойынша Америка лигасын жетектесе де, оның ең жоғары көрсеткіші 1913 жылы 12 үйге ұшып отырды және мансабында 96 үйге ұшып отырды. Өлі доп дәуірінің ең жақсы үйге ұшып отырушысы Филадельфия Филлис командасының ойыншысы "Кактус" Гавви Крэват болды, ол Ұлттық лиганы алты рет үйге ұшып отыру бойынша жетектеді, 1913 және 1914 жылдары 19 үйге ұшып отырып, жеңімпаз командаға 24 үйге ұшып отырды. Алайда, Крэват Бейкер Боулда ойнады, ол сол жақтан 341 фут (104 м) және ортадан 408 фут (124 м) қашықтықта болғанымен, тақтадан оң жаққа дейінгі арақашықтығы 280 фут (85 м) болатын соққышыларға қолайлы саябақ еді.
During the dead ball era, baseball was much more of a strategy driven game, using a style of play now known as small ball or inside baseball. It relied much more on plays such as stolen bases and hit and run than on home runs. These strategies emphasized speed, perhaps by necessity. Low power hits like the Baltimore chop, developed in the 1890s by the Baltimore Orioles, were used to get on base. Once on base, a runner would often steal or be bunted over to second base, then move to third base or score on a hit and run play. In no other era have teams stolen as many bases as in the dead ball era. On 13 occasions between and , the league leader in home runs had fewer than 10 home runs for the season; on four occasions the league leaders had 20 or more home runs. Meanwhile, there were 20 instances where the league leader in triples had 20 or more. Owen "Chief" Wilson set a record of 36 triples in 1912, a record that is likely one of baseball's unbreakable records, as is that of the 309 career triples of Sam Crawford set during this time. Despite their speed, teams struggled to score during the dead ball era. Major league cumulative batting averages ranged in the National League (NL) and in the American League (AL). The lack of power in the game also meant lower slugging percentages and on base percentages, as pitchers could challenge hitters more without the threat of the home run. The nadir of the dead ball era was around and , with a league wide batting average , slugging average , and an earned run average (ERA) under 2.40. In the latter year, the Chicago White Sox hit three home runs for the entire season, yet they finished 88–64, just a couple of games from winning the pennant. Some players and fans complained about the low scoring games, and league officials sought to remedy the situation. In , Ben Shibe invented the cork centered ball, which the Reach Company—official ball supplier to the American League—began marketing. Spalding, Reach's parent company which separately supplied the National League, followed with its own cork center ball. The change in the ball dramatically affected play in both leagues. In this era, Frank Baker earned the nickname "Home Run" Baker merely for hitting two home runs in the 1911 World Series; although he led the American League in home runs four times (1911–1914), his highest home run season was 1913, when he hit 12, and he finished with 96 home runs for his career. The best home run hitter of the dead ball era was Philadelphia Phillies outfielder "Cactus" Gavvy Cravath, who led the National League in home runs six times, with a high total of 24 for the pennant winning Phillies in and seasons of 19 home runs each in 1913 and 1914. However, Cravath played in the cavernous Baker Bowl which despite being 341 feet (104 m) to left field and a 408 feet (124 m) shot to dead center, was a notoriously hitter friendly park with only a short 280 feet (85 m) distance from the plate to the right field wall.
Қате шабуыл ережесі
Фол-стрик ережесі – бұл бірнеше жылдың ішінде бейсболды жоғары нәтижелі ойыннан кез келген ұпай табудың қиынға соққан ойынына айналдырған маңызды ереже өзгерісі болды. Фол-стрик ережесіне сәйкес, егер соққышының бұрыннан екі страйкі болмаса, фол соққан жағдайда оған страйк есептеледі. Ұлттық лига 1901 жылы фол-стрик ережесін қабылдады, ал Америка лигасы 1903 жылы одан үлгі алды. Осы ережеге дейін фол доптары страйк ретінде есептелмейтін. Осылайша, соққышы санаусыз көп допты фолға жіберіп, оған ешқандай страйк есептелмейтін – тек қана банттық әрекеттерден басқа, олар соққышыларға фол-стрик ережесі қолданысқа енгенге дейін үлкен артықшылық берді.
The foul strike rule was a major rule change that, in just a few years, sent baseball from a high scoring game to a game where scoring any runs was a struggle. Under the foul strike rule, a batter who fouls off is charged with a strike unless he already has two strikes against him. The National League adopted the foul strike rule in 1901, and the American League followed suit in 1903. Prior to this rule, foul balls did not count as strikes. Thus, a batter could foul off a countless number of pitches with no strikes counted against him—except for bunt attempts, which gave batters an enormous advantage until the foul strike rule was put in place.
Шардың құрылысы мен қолданылуы
1921 жылға дейін бейсбол добы 100-ден астам тастауға соғылып ойналатын. Ойыншылар доп бүліне бастағанша бір допты пайдаланатын. Бейсболдың алғашқы лигалары шығындарды үнемдеуге тырысқандықтан, жанкүйерлер трибунаға тиген доптарды қайтаруға міндетті болды. Доп ойнауда қанша уақыт болса, сонша жұмсақ болып бара жатты – және көп пайдаланылған, жұмсақ допты алысқа соғу, жаңа, қатты допты соғудан әлдеқайда қиын. Доп бастапқыда да жұмсақ болғандықтан, хоум-ран соғу мүмкіндігі де азайды.
Before 1921, it was common for a baseball to be in play for over 100 pitches. Players used the same ball until it started to unravel. Early baseball leagues were very cost conscious, so fans had to throw back balls that had been hit into the stands. The longer the ball was in play, the softer it became—and hitting a heavily used, softer ball for distance is much more difficult than hitting a new, harder one. The ball was also softer to begin with, making home runs less likely.
Спитбол
Сонымен қатар, допты соғу қиын болды, себебі тастаушылар лақтыру алдында оны өзгерте алатын. Мысалы, бейсболда 1921 жылға дейін "түкірме доп" (spitball) тастауға рұқсат етілген. Тастаушылар көбінесе допты белгілеп, сырып, түкіріп, доптың қозғалысына әсер ететін кез келген амалға барыпты. Бұл допты қазіргіден гөрі әлдеқайда көп қисайтып, "билеуге" мәжбүрледі, соққы беруді қиындатты. Допқа көбінесе темекі сірнесі қосылып, оның түсі өзгерген. Бұл допты көруді қиындатты, әсіресе бейсбол стадиондарында 1930 жылдардың соңына дейін жарық болмағандықтан. Осының салдарынан допты соғу да, допты ұстау да қиын болды.
The ball was also hard to hit because pitchers could manipulate it before a pitch. For example, the spitball pitch was permitted in baseball until 1921. Pitchers often marked the ball, scuffed it, spat on it—anything they could to influence the ball's motion. This made the ball "dance" and curve much more than it does now, making it more difficult to hit. Tobacco juice was often added to the ball as well, which discolored it. This made the ball difficult to see, especially since baseball parks did not have lights until the late 1930s. This made both hitting and fielding more difficult.
Футбол алаңының көлемі
Көптеген бейсбол стадиондары қазіргі заманғы стандарттар бойынша үлкен болды, мысалы Чикаго Кабс командасының Вест-Сайд алаңы, орталық алаң қоршауына дейін 560 фут (171 м) қашықтықта, ал Бостон Ред Сокс командасының Хантингтон Авеню алаңы – 635 фут (194 м) қашықтықта болды. Брейвс-филд стадионының өлшемдері Тай Коббты ешкім одан допты шығара алмайтынын айтуға мәжбүр етті.
Many ballparks were large by modern standards, such as the West Side Grounds of the Chicago Cubs, which was 560 feet (171 m) to the center field fence, and the Huntington Avenue Grounds of the Boston Red Sox, which was 635 feet (194 m) to the center field fence. The dimensions of Braves Field prompted Ty Cobb to say that no one would ever hit the ball out of it.
Ераның соңы
Өлі доп дәуірі кенеттен аяқталды. 1921 жылға қарай, шабуылшылар 1918 жылғы көрсеткіштерге қарағанда 40% көбірек ұпай жинап, төрт есе көп хоум-ран соқты. Бейсбол тарихшылары осы өзгерістің кенеттен болғанын пікірталас етеді, себебі туралы бірлікке келмейді. Алты танымал теория ұсынылды:
The dead ball era ended suddenly. By 1921, offenses were scoring 40% more runs and hitting four times as many home runs as they had in 1918. Baseball historians debate the abruptness of this change, with no consensus on its cause. Six popular theories have been advanced:
Доптың өзгеруі: Бұл теория бойынша, иелері допты жаңа, серпімді допқа (кейде «жаққыр» доп деп аталады) ауыстырды, бұл шабуылды және, демек, билет сатуды арттыру ниетімен жасалған. Бұл теорияны Бас лига жоққа шығарды. Доптың өзегін орауға қолданылған жіп 1920 жылғы маусымға дейін өзгертілді, бірақ АҚШ Стандарттар бюросының сынақтары екі түрлі доптың физикалық қасиеттерінде ешқандай айырмашылық таппады. «Серпімді» доп 1911 жылы, лига каучуктан гөрі пробкадан жасалған допты қолдана бастаған кезде енгізілді. Сол жылы жалпы хоум-ран саны 514 болды, ал алдыңғы маусымда 361 болған еді. Фрэнк Шульте 20 ғасырдың алғашқы ойыншысы болып бір маусымда жиырма хоум-ран соқты. Белгілі бір соққыларды тыйым салу: МЛБ ережесіне сәйкес, қазіргі кезде заңсыз саналатын соққыларға тыйым салынды. Бұған шайқау доп, эмери доп және спитболл (өлі доп дәуірінде өте тиімді соққы) кірді. Бұл теорияға сәйкес, питчердің арсеналында мұндай тиімді соққылар болмағанда, соққышылар артықшылыққа ие болды. Спитболлға 1920 жылы тыйым салынғанда, МЛБ спитболлға маманданған он жеті питчерді мойындады және оларға оны пайдалануды жалғастыруға рұқсат берді; соңғы рұқсат алған питчер, Берли Граймс, 1934 жылдың соңына дейін осылай істеді. Ойынға көбірек доптар: 1920 жылдың тамызында Кливленд Индианс командасының шортстопы Рэй Чапманның қазасынан кейін, допты ластанған сайын ауыстыру керек деген ереже енгізілді. Ойыншылар енді «ауада ерсілі-қарсылы қозғалатын, ойын соңына қарай жұмсаратын және тақтадан өтетін кезде көру қиын болатын» таза доппен күресуге мәжбүр болмады. Статистиканы жүргізу және ережелерді өзгерту: 1920 жылы Бас лигалар жазушы Фред Либтің ойынды жеңу үшін хоум-ран соғылса, тіпті жеңіске жеткені үшін қажет болмаса да, хоум-ран ретінде есептелуі керек деген ұсынысын қабылдады. Иелері қасақана жүруді жоюға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Олар тек қана ережелерді өзгертіп, қақпашының питчер доп тастағанда қақпашы қорабында болуын талап етті және наразылық білдірілген ойында болған барлық нәрсе ойын жазбасына қосылды. (1910-1919 жылдары наразылық білдірілген ойындардағы рекордтар есептен шығарылды.) Бейб Рут: Бір теория бойынша, Бейб Руттың хоум-ран соғудағы үлкен табысы лигадағы ойыншыларды бұрынғы соққы әдістерінен бас тартып, допты күшпен және жоғары соққымен соғуға бағытталған «еркін соққы» стилін қабылдауға итермеледі. Бұл теорияны сынға алғандар 1918 жылдан 1921 жылға дейінгі соққының орташа көрсеткішінің жақсаруын ескермейді. Ойын алаңдарының өлшемдері: Бұл теорияға сәйкес, шабуылдың табысы алаңдардың өлшемдеріне енгізілген өзгерістерден туындады. Алайда, сол дәуірдегі алаңдардың нақты өлшемдерін анықтау қиын, сондықтан өлшемдер өзгерген-өзгермегендігі және өзгеріс шабуылды жақсартқан-жақсартпағаны туралы келіспеушіліктер бар. 1920 жылғы маусым ережелерін өзгертуде, доптар қоршаудан ашық аумақта қалса, бұзылуға түспесе, хоум-ран деп есептелді.
Changes in the ball: This theory claims that owners replaced the ball with a newer, livelier ball (sometimes referred to as the "jackrabbit" ball), presumably with the intention of boosting offense and, by extension, ticket sales. The theory has been rebutted by Major League Baseball. The yarn used to wrap the core of the ball was changed prior to the 1920 season, although testing by the United States Bureau of Standards found no difference in the physical properties of the two different types of balls. The so called "livelier" ball was actually introduced in 1911, when the league began using a cork centered ball, as opposed to rubber, and that year the number of total home runs was 514, having been 361 the previous season. Frank Schulte became the first player of the 20th century to reach twenty home runs in a season. Outlawing certain pitches: Pitches now considered illegal, per MLB Rule 6.02(c), were outlawed. This included the shine ball, emery ball, and spitball (a very effective pitch throughout the dead ball era). This theory states that without such effective pitches in the pitcher's arsenal, batters gained an advantage. When the spitball was outlawed in 1920, MLB recognized seventeen pitchers who had built their careers specializing in the spitball and permitted them to continue using it; the last pitcher allowed to do so, Burleigh Grimes, pitched until the end of 1934. More baseballs per game: The fatal beaning of Cleveland Indians shortstop Ray Chapman in August 1920 led to a rule that the baseball must be replaced every time that it got dirty. With a clean ball in play at all times, players no longer had to contend with a ball that "traveled through the air erratically, tended to soften in the later innings, and as it came over the plate, was very hard to see." Stat keeping and rule changes: In 1920, the major leagues adopted writer Fred Lieb's proposal that a game winning home run with men on base count as a home run, even if its run is not needed to win the game. Owners tried unsuccessfully to eliminate the intentional walk. They succeeded only in changing the rules to require that the catcher be within the catcher's box when the pitcher throws‚ and that everything that happened in a protested game was added to the game record. (From 1910 to 1919‚ records in protested games were excluded.) Babe Ruth: One theory is that the prolific success of Babe Ruth at hitting home runs led players around the league to forsake their old methods of hitting (described above) and adopt a "free swinging" style designed to hit the ball hard and with an uppercut stroke, with the intention of hitting more home runs. Critics of this theory claim that it does not account for the improvement in batting averages from 1918 to 1921, over which time the league average improved Ballpark dimensions: This theory contends that offensive success came from changes in the dimensions of the ballparks. Accurate estimates of ballpark sizes of the era can be difficult to find, however, so there is disagreement over whether the dimensions changed at all, let alone whether the change led to improved offense. A 1920 season rule change stated that balls hit over the fence in fair territory but landing foul were fair, and hence home runs rather than foul balls.