Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер, дипломат, өнер коллекционері және автор. Британдық саясаткер Эдгар Винсент, 1-ші виконт Д'Абернон, (19 тамыз 1857 – 1 қараша 1941) британдық саясаткер, дипломат, өнер коллекционері және автор болған.
the British politician, diplomat, art collector and author
British politician
Edgar Vincent, 1st Viscount D'Abernon, (19 August 1857 – 1 November 1941) was a British politician, diplomat, art collector and author.
Ерте өмір
Винсент Батыс Сассекстегі Слинфолдта дүниеге келді. Ол Сток-Д'Абернонның 11-ші баронеті Сэр Фредерик Винсенттің (1798–1883) кіші ұлы болды. Оның ағалары Сэр Уильям Винсент, 12-ші баронет, және Сэр Фредерик д'Абернон Винсент, 15-ші баронет еді, ол 1936 жылы 16-шы баронет атағын олардан мұрагерлік етті. Ол дипломатиялық қызметке дайындалу үшін Итон колледжінде білім алды. Бірақ, ол 5 жыл бойы Колдстрим гвардиясының құрамында қызмет еткен соң, солтүстік Румелия мәселесі бойынша Корольдің комиссары лорд Эдмонд Фицмористің хатшысы болып жұмысқа кірді.
Vincent was born at Slinfold, West Sussex on He was the youngest son of Sir Frederick Vincent, 11th Baronet of Stoke D'Abernon (1798–1883) Among his older siblings were brothers Sir William Vincent, 12th Baronet and Sir Frederick d'Abernon Vincent, 15th Baronet, whom he succeeded as 16th Baronet in 1936. He was educated at Eton College for the diplomatic service. Instead, he spent five years as a member of the Coldstream Guards before coming into the service as secretary to Lord Edmond FitzMaurice, Queen's Commissioner on the East Rumelian Question.
Парламент мүшесі
1899 жылы ол Эксетердегі консервативті парламент мүшесі болып сайланды. Ол консервативті партияның көшбасшысы А. Дж. Балфурдың адал жақтасы болған, шын консерватор емес. Ол 1906 жылы либералға жеңілгенге дейін осы орынды сақтап тұрды. Ол консервативті тарифтік реформа саясатына қарсы болды және 1910 жылдың желтоқсанында Колчестерде Либералдық партиядан сайлануға тырысты, бірақ сәтсіз аяқтады. 1914 жылдың шілдесінде ол барон Д'Абернон титулымен марапатталды. 1922 жылдың ақпан айында ол Ұлыбритания мен Франция арасындағы әскери одақ идеясын сынады:
In 1899, he was elected a Conservative Member of Parliament for Exeter. He was less a true Conservative than a personal devotee of the Conservative leader, A. J. Balfour. He held the seat until losing to a Liberal in 1906. He opposed the Conservative policy of Tariff Reform and unsuccessfully stood for the Liberal Party in Colchester in December 1910. In July 1914 he was raised to the peerage as Baron D'Abernon In February 1922 he criticised the idea of a military alliance between Britain and France:
Негізгі сын – Англияның, оның ойынша, көбінесе қиял тудырған қауіптен қашу үшін нақты және өте кең ауқымды жауапкершіліктерді мойнына алуында. Германияның алдағы жиырма бес жыл ішінде Францияға қарулы шабуыл жасауының ықтималдығы аз, ал Германияның Англияға шабуыл жасауы одан да аз. Француздардың жалпы көзқарасы Еуропаның болашақ бейбітшілігіне ең басты қауіп – Германияның әскери агрессиясы деп санайды. 1925 жылдың 9 ақпанында Д'Абернон «немістердің туа біткен жалғаншы екендігі туралы пікірден бас тарту қажет» деп жазды. Осый тұста прогресс мүмкін емес. Жеке мен немістерді көптеген басқа ұлттарға қарағанда жазбаша міндеттемелерге адал және байланысты деп санаймын. Лорд Ванситтарт Д'Абернонды «жағымпазданудың алға басушысы» деп атады. Генерал Дж. Х. Морган да Д'Абернонды «жағымпазданудың жақтасы» деп атады және Д'Абернон «неміс әскери қайта жандануының мүмкіндігіне, тіпті ықтималдығына сенбегенін» мәлімдеді.
The fundamental criticism is that England undertakes definite and very extensive responsibilities in order to avoid a danger which she believes to be largely imaginary. An armed attack by Germany on France within the next twenty five years is admittedly improbable, an attack by Germany on England in the same period even more so the whole tone of the French is to assume that the real danger to the future peace of Europe is military aggression by Germany. On 9 February 1925 D'Abernon wrote that it was necessary "to abandon the view that Germans are such congenital liars that there is no practical advantage in obtaining from them any engagement or declaration. On this assumption progress is impossible. Personally I regard the Germans as more reliable and more bound to written engagements than many other nations". Lord Vansittart called D'Abernon "the pioneer of appeasement". General J. H. Morgan also called D'Abernon "the apostle of ′appeasement′" and claimed D'Abernon "did not believe in the possibility, much less the probability, of a German military revival".
Кейінгі өмірі
Шетелдік қызметтен зейнетке шыққаннан кейін Д'Абернон көптеген отандық ұйымдардың, мысалы, Lawn Tennis Association, Race Course Betting Control Board, Medical Research Council, Industrial Psychology ұлттық институты және Корольдік монета кеңес комитетінің директорлық қызметтеріне уақытын арнады. Ол сондай-ақ Ұлттық және Тейт галереяларының мүшесі және 1926-1928 жылдар аралығында Корольдік статистикалық қоғамның президенті болды.
After his retirement from the foreign service, D'Abernon devoted his time to directorships of numerous domestic organisations such as the Lawn Tennis Association, the Race Course Betting Control Board, the Medical Research Council, and the National Institute of Industrial Psychology, and the Royal Mint advisory committee. He was also a trustee of the National and Tate Galleries and President of the Royal Statistical Society from 1926 to 1928.
Жеке өмір
Д'Абернон 1890 жылы Февершемнің 1-ші графы Уильям Данкомбтың қызы, танымал әдемі Хелен Венеция Данкомбқа үйленді. Олар қоғамдық өмірді және көркем өнерді, әсіресе ағылшын суреттерін ұнататын. Екеуі де Джон Сингер Сарджент салған портреттерге түсті. Ол 1904 жылы Венециядағы Палаццо Джустиниан вилласында өзінің портретін жасатқан. Винсент 1928 жылы есебін жариялаған Ұлттық музейлер мен галереялар жөніндегі корольдік комиссияның төрағасы болды. Олардың өнер жинағының көп бөлігі 1929 жылы аукционда сатылды. Олардың жинағынан екі туынды Ұлттық галереяда, үш – Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясында, ал қалғандары (Меллон) Йель британдық өнер орталығында және басқа да музейлерде сақталады. Жинақта 17 ғасырға тән Осман тоқымалары да болды. Д'Абернон 1941 жылғы қарашада Хов қаласында гипостатикалық пневмония мен Паркинсон ауруынан көз жұмды.
D'Abernon married the renowned beauty Helen Venetia Duncombe, daughter of William Duncombe, 1st Earl of Feversham, in 1890. Together they shared a love of society and the fine arts, especially English painting. Both had portraits made by John Singer Sargent. She posed for hers in 1904 at their villa, the Palazzo Giustinian, in Venice. Vincent was Chairman of the royal commission on National Museums and Galleries, which published its report in 1928. The bulk of their art collection was sold at auction in 1929. Two works once in their collection are in the National Gallery, three at the National Gallery of Art, Washington, and others at the (Mellon) Yale Center for British Art and other museums. The collection included 17th century Ottoman textiles. D'Abernon died of hypostatic pneumonia and Parkinson's disease at Hove in November 1941.
Құрметтер
Д'Абернон 1887 жылы Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің кавалер-командоры (KCMG) болып тағайындалды, 1917 жылы Ұлы крест иесі (GCMG) дәрежесіне көтерілді және 1926 жылы Бас ванна орденінің Ұлы крест иесі (GCB) атанды. 1920 жылы оған Патшалық кеңесіне мүшелік берілді. Д'Абернон 1914 жылы Суррей графтығындағы Эшердің бароны Д'Абернон ретінде жұртына көтерілді, ал 1926 жылы Суррей графтығындағы Эшер мен Сток д'Абернонның виконты Д'Абернон болды. 1934 жылы Корольдік қоғамның мүшесі (FRS) болып сайланды. 1936 жылы Д'Абернон ағасы, Сэр Фредерик Д'Абернон Винсенттің орнын басып, 16-шы баронет атанды.
D'Abernon was appointed Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) in 1887, promoted to Knight Grand Cross (GCMG) in 1917, and made Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) in 1926. He joined the Privy Council in 1920. D'Abernon was elevated to the peerage as Baron D'Abernon, of Esher in the county of Surrey, in 1914 and advanced to Viscount D'Abernon, of Esher and Stoke d'Abernon in the county of Surrey, in 1926. He was elected a Fellow of the Royal Society (FRS) in 1934. D'Abernon succeeded his elder brother Sir Frederick D'Abernon Vincent, 15th Baronet of Stoke d'Abernon as 16th Baronet in 1936.