Эдвин Воуз Самнер: Американ Азамат Соғысының Жалпысы
Edwin Vose Sumner
Эдвин Самнер – АҚШ Армиясының генерал-лейтенанты, Азамат соғысындағы ең тәжірибелі командир. Мексика-Америка соғысы, Фредериксбург шайқасы және т.б. туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Одақ армиясының генералы Эдвин Вос Самнер (30 қаңтар 1797 – 21 наурыз 1863) – Америка Құрама Штаттары армиясының карьералық офицері, Одақ армиясының генералы және Америка Азамат соғысы кезінде екі жақтағы армия корпусының ең ескі далалық қолбасшысы болды. Оның "Бұл" немесе "Бұлдың басы" деген лақап аты, зор дауысынан және бірде оның басына мылтық допасы секіріп кеткен деген әңгімеден туындаған. Самнер Қара шоқпар соғысында, Мексика-Америка соғысында, Батыс шекарасында және Азамат соғысының алғашқы кезеңінде Шығыс майданында шайқасты. Ол Потомак армиясының II корпусын Жарым аралдағы науқан, Жеті күндік шайқастар және Мэриленд науқаны кезінде, ал Фредериксбург шайқасында армияның оң жақ бөлімшесін басқарды. 1863 жылғы наурыз айында тағайындалуды күтіп жүргенде қайтыс болды.
U. S. Union Army general
Edwin Vose Sumner (January 30, 1797March 21, 1863) was a career United States Army officer who became a Union Army general and the oldest field commander of any Army Corps on either side during the American Civil War. His nicknames "Bull" or "Bull Head" came both from his great booming voice and a legend that a musket ball once bounced off his head. Sumner fought in the Black Hawk War, with distinction in the Mexican–American War, on the Western frontier, and in the Eastern Theater for the first half of the Civil War. He led the II Corps of the Army of the Potomac through the Peninsula Campaign, the Seven Days Battles, and the Maryland Campaign, and the Right Grand Division of the Army during the Battle of Fredericksburg. He died in March 1863 while awaiting transfer.
Ерте өмір және мансап
Самнер Массачусетс штатының Бостон қаласында Элиша Самнер мен Нэнси Воз Самнердің отбасында дүниеге келген. Оның алғашқы білімі Милтон қаласындағы Милтон академиясында (Массачусетс штаты) өтті. Ол құлдыққа қарсы күрескен Чарльз Самнердің жақын туысы, ал мемлекет қайраткері Инкрейс Самнердің және оның ұлы, тарихшы Уильям Х. Самнердің алыс туысы болды. 1819 жылы Нью-Йорктің Троя қаласында саудамен айналысуға қызығушылығын жоғалтқаннан кейін, 3 наурызда ол АҚШ армиясына 2-ші жаяу әскер полкінде екінші лейтенант болып кірді. 1825 жылдың 25 қаңтарында бірінші лейтенант қызметіне тағайындалды. Самнердің әскери мансабына Солтүстік департаментінің генералы Джейкоб Дженнингс Браунның штабындағы судья-адвокат майоры Сэмюэл Апплтон Сторроу көмектесті. (Сторроу бұрын Бостонда Самнердің кеңесшісі болған.) Олардың ұзақ жылға созылған достығының құрметіне Самнер кейіннен ұлының біріне Сэмюэл Сторроу Самнер деп ат қойды. 1822 жылдың 31 наурызында Ханна Викершам Фостерге (1804–1880) үйленді. Олардың алты баласы болды: Нэнси, Маргарет Фостер, Сара Монтгомери, Мэри Херон, Эдвин Воз кіші және Сэмюэл Сторроу Самнер. Оның ұлы Сэмюэл испан-американ соғысы, Боксер көтерілісі және филиппин-американ соғысында генерал болды. Самнердің қызы Мэри Херон 1860 жылы генерал Армистед Л. Лонгке үйленді. Самнер кейіннен Қара шоқ соғысында және түрлі үндістерге қарсы жорықтарда қызмет етті. 1833 жылдың 4 наурызында ол капитан шеніне көтеріліп, Конгресс құрғаннан кейін бірден АҚШ драгун полкінің (кейіннен Бірінші АҚШ драгун полкі) B ротасына командир болып тағайындалды. 1838 жылы Пенсильвания штатындағы Карлайл казармасындағы атты әскерді оқыту мекемесіне басшылық етті. 1858 жылы Батыс аймағын басқарды. 1861 жылдың 7 қаңтарында Самнер президенттікке сайланған Абрахам Линкольнге үнемі қару алып жүруге кеңес беріп хат жазды. Генерал-лейтенант Винфилд Скотт 1861 жылдың наурыз айында Линкольнді Спрингфилдтен Вашингтонға сүйемелдеу үшін Самнерді аға офицер ретінде тағайындады.
Sumner was born in Boston, Massachusetts, to Elisha Sumner and Nancy Vose Sumner. His early schooling was in Milton Academy in Milton, Massachusetts. He was a first cousin once removed of Charles Sumner, the abolitionist, and a distant cousin of the statesman, Increase Sumner, and his son, the historian William H. Sumner. In 1819, after losing interest in a mercantile career in Troy, New York, he entered the United States Army as a second lieutenant in the 2nd US Infantry Regiment on March 3, 1819. He was promoted to first lieutenant on January 25, 1825. Sumner's military appointment was facilitated by Samuel Appleton Storrow, Judge Advocate Major on the staff of General Jacob Jennings Brown of the Northern department. (Storrow had previously served as a mentor to Sumner in Boston.) In recognition of their long standing friendship, Sumner would later name one of his sons Samuel Storrow Sumner. He married Hannah Wickersham Foster (1804–1880) on March 31, 1822. They had six children together: Nancy, Margaret Foster, Sarah Montgomery, Mary Heron, Edwin Vose Jr., and Samuel Storrow Sumner. His son Samuel was a general during the Spanish–American War, Boxer Rebellion, and the Philippine–American War. Sumner's daughter, Mary Heron, married General Armistead L. Long in 1860. Sumner later served in the Black Hawk War and in various Indian campaigns. On March 4, 1833, he was promoted to the rank of captain and assigned to command B Company, the United States Regiment of Dragoons (later First US Dragoons), immediately upon its creation by Congress. In 1838, he commanded the cavalry instructional establishment at Carlisle Barracks in Pennsylvania. and in 1858 he commanded the Department of the West. On January 7, 1861, Sumner wrote to President elect Abraham Lincoln, advising him to carry a weapon at all times. Lt. Gen. Winfield Scott assigned Sumner as the senior officer to accompany Lincoln from Springfield, Illinois, to Washington, D. C., in March 1861.
Азаматтық соғыс
1861 жылдың ақпан айында бригада генералы Дэвид Э. Твиггс президент Джеймс Бьюкененнің бұйрығымен сатқындық айыбымен әскерден шығарылды. 12 мамызда, жаңадан сайланған Линкольн Твиггстың орнына Самнерді тағайындады, осылайша Самнер оқшаулану кезеңінде құрылған алғашқы жаңа одақтық генерал атанды. Ол Калифорниядағы Тынық мұхиты департаментінің қолбасшысы болған генерал Альберт Сидни Джонстонды алмастыруға жіберілді, сондықтан 1861 жылғы соғыс науқандарына қатыспады. Самнер Калифорнияға кеткен кезде, оның күйеу баласы Армистед Линдсей Лонг қызметтен кетіп, Конфедерация армиясына қосылды, кейін Роберт Лидің әскери хатшысы және артиллерия бригадасының генералы болды. 1861 жылдың қарашасында Самнер шығысқа дивизияны басқару үшін қайтарылды. Март айында генерал-майор Джордж Б. Макклеллан Потомак армиясын ұйымдастыра бастағанда, Самнерге жаңа корпустардың біріне басшылық етуі тапсырылды. Макклеллан бастапқыда армияда корпус құрмаған еді; Самнер президент Линкольнның шешімімен, өзінің жоғары дәрежесіне байланысты төрт корпус командирінің бірі болып таңдалды. Самнер, Дариус Н. Коуч, Винфилд Скотт Хэнкок және Эндрю А. Хамфрис басқарған II корпус Шығыс театрындағы ең жақсы корпустардың бірі ретінде танылды. Потомак армиясының генералдарының ең үлкені Самнер корпусын жарты аралдағы науқан мен жеті күндік шайқаста жетектеді. Макклеллан 1862 жылдың 5 мамырында Уильямсбург шайқасында Самнер туралы жаман пікір қалыптастырды. Макклелланның болмаған кезінде Самнер шешімсіз шайқасты басқарды, Конфедерацияның жарым аралдан шегінуіне кедергі келтіре алмады, және Макклеллан әйеліне: "Самнер мен ойлағаннан да ақымақ екенін дәлелдеді және бізді жеңуге жақын болды" деп жазды. Алайда, Жеті қарағай шайқасында Самнердің жаңбырдан ісінген Чикахомини өзенінен күшейтуші күштерді жіберудегі бастамасы одақтың апатқа ұшырауына жол бермеді. Ол Жеті қарағайдағы батылдығы үшін тұрақты армияда генерал-майор шеніне ие болды. Самнер Глендейл шайқасында қол және иығына тиген оқтардан жарақат алды. Тәртіп пен командирлерге деген құрмет туралы ескірген көзқарастарына қарамастан, II корпустың әскерлері оған оң пікірде болды. Самнер 1862 жылдың 4 шілдесінде еріктілердің генерал-майорына тағайындалды, шені 5 мамырдан бастап есептелді. 1862 жылдың күзінде Антиэтам шайқасында Самнер бригада генералы Джон Седжвиктің дивизиясын шайқас басталған күні таңертең Батыс орманына шабуылға жібергені үшін сынға ілікті. Шабуыл конфедераттардың қарсы шабуылына ұшырады, Седжвиктің әскері 2200-ден астам қаза тапқан күйде бастапқы орнына тәртіпсіз шегінді. Самнердің "бейхабар" шабуылы, басқа корпус командирлерімен координацияның болмауы, Седжвиктің дивизиясын жеке сүйемелдегені және басқа шабуылдаушы дивизиясының бақылауын жоғалтқаны, шабуылға дейін жеткілікті барлау жүргізбегені және конфедераттардың қарсы шабуылына тиімді кедергі келтіре алмаған ерекше ұрыс формасын таңдағаны үшін көптеген тарихшылар оны айыптады. Алайда, тарихшы М. В. Армстронгтың соңғы зерттеулері Самнердің тиісті барлау жүргізгенін және оның шабуыл жасаған жеріне жасаған шешімі оған қолжетімді ақпаратпен негізделгенін көрсетті. Самнердің басқа дивизиялары конфедераттардың әлсіз орталық бөлігін кері тартты, бірақ Самнер Седжвиктің апатынан және басқа одақтық күштердің ауыр зардаптарынан қатты әсерленді. Майор-генерал Уильям Б. Франклин өзінің жаңа VI корпусымен шабуыл жасағысы келді, бірақ Самнер, одан жоғары дәрежеде болғандықтан, оған тоқтауға бұйрық берді. Макклеллан Самнерді қолдады. Қазан айында армия қолбасшылығынан босатылғанға дейін Макклеллан Соғыс департаментіне Самнерді қызметтен босатуды ұсынатын хат жазды, өйткені оның жасы мен денсаулығы оған тағы бір науқанда аман қалуға мүмкіндік бермейді деп күдіктенді, бірақ бұл өтініш қабылданбады. Майор-генерал Амброуз Бернсайд Потомак армиясының қолбасшысы болғаннан кейін, корпустарды "үлкен дивизияларға" біріктірді және Самнерді Оң жақ үлкен дивизияның қолбасшысы етіп тағайындады. Осы қызметте ол Фредериксбург шайқасына қатысты, онда II корпус, қазір генерал-майор Дариус Н. Коуч басқарады, Марй биіктіктерінде бекіністі конфедерат әскерлеріне қарсы майдан шабуылдарында ауыр зардап шекті. Осыған дейін Самнер Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласындағы қызының үйіне демалуға барды, онда ол қызбадан ауырды. Ол 1863 жылдың 21 наурызында қайтыс болды және Сиракуза қаласындағы Оқууд зиратына жерленді. Оның екі ұлы, бригада генералы Эдвин Воуз Самнер кіші және генерал-майор Сэмюэл С. Самнер Азамат соғысы мен Испан-Америка соғысында қызмет етті.
In February 1861, Brig. Gen. David E. Twiggs was dismissed from the Army for treason by outgoing U. S. President James Buchanan, and on May 12, 1861, Sumner was nominated by the newly inaugurated Lincoln to replace Twiggs as one of only three brigadier generals in the regular army, with date of rank March 16. Sumner was thus the first new Union general created by the secession crisis. He was then sent to replace Brig. Gen. Albert Sidney Johnston, then in command of the Department of the Pacific in California, and thus took no part in the 1861 campaigns of the war. When Sumner left for California, his son in law Armistead Lindsay Long resigned his commission and enlisted with the Confederate Army eventually becoming Robert E. Lee's military secretary and an artillery brigadier general. In November 1861, Sumner was brought back east to command a division. When Maj. Gen. George B. McClellan began organizing the Army of the Potomac in March, Sumner was given command of one of its new corps. McClellan had not originally formed corps within the Army; Sumner was selected as one of four corps commanders by President Lincoln, based on his seniority. The II Corps, commanded during the war by Sumner, Darius N. Couch, Winfield Scott Hancock, and Andrew A. Humphreys, had the deserved reputation of being one of the best in the Eastern Theater. Sumner, who was the oldest of the generals in the Army of the Potomac, led his corps throughout the Peninsula Campaign and the Seven Days Battles. McClellan originally formed a poor opinion of Sumner during the Battle of Williamsburg on May 5, 1862. During McClellan's absence, Sumner directed the inconclusive battle, which failed to impede the Confederate withdrawal up the Peninsula, and McClellan wrote to his wife, "Sumner had proved that he was even a greater fool than I had supposed & had come within an ace of having us defeated." At the Battle of Seven Pines, however, Sumner's initiative in sending reinforcing troops across the dangerously rain swollen Chickahominy River prevented a Union disaster. He received the brevet of major general in the regular army for his gallantry at Seven Pines. Sumner was struck in the arm and hand by spent balls at the Battle of Glendale. Despite his old fashioned ideas on discipline and respect for commanding officers, the II Corps troops generally had a positive opinion of him. Sumner was promoted to major general of volunteers on July 4, 1862, with the rank dated to May 5. In the fall of 1862, at the Battle of Antietam, Sumner was the center of controversy for ordering Brig. Gen. John Sedgwick's division to launch an attack into the West Woods on the morning of the battle. The assault was devastated by a Confederate counterattack, and Sedgwick's men retreated in great disorder to their starting point with over 2,200 casualties. Sumner has been condemned by most historians for his "reckless" attack, his lack of coordination with the other corps commanders, accompanying Sedgwick's division personally and losing control of his other attacking division, failing to perform adequate reconnaissance prior to launching his attack, and selecting an unusual line of battle formation that was so effectively flanked by the Confederate counterattack. Historian M. V. Armstrong's recent scholarship, however, has determined that Sumner did perform appropriate reconnaissance and his decision to attack where he did was justified by the information available to him. Sumner's other divisions drove the weak Confederate center back, but Sumner was badly shaken by the disaster to Sedgwick and heavy casualties to other Union forces. Maj. Gen. William B. Franklin wanted to attack with his fresh VI Corps, but Sumner, who was senior to him, ordered him to hold back. McClellan sustained Sumner. Shortly before being fired from command of the army in October, McClellan wrote to the War Department a letter recommending that Sumner be relieved of duty, as he doubted that his age and health would permit him to survive another campaign, but nothing came of this and when Maj. Gen. Ambrose Burnside succeeded to the command of the Army of the Potomac, he grouped the corps in "grand divisions" and appointed Sumner to command the Right Grand Division. In this capacity, he took part in the disastrous Battle of Fredericksburg, in which the II Corps, now commanded by Major General Darius N. Couch, suffered heavy casualties in frontal assaults against Confederate troops fortified at Marye's Heights. Before that, Sumner went to his daughter's home in Syracuse, New York, to rest, where he fell ill with fever. He died on March 21, 1863, and was buried in Syracuse's Oakwood Cemetery. His two sons, Brigadier General Edwin Vose Sumner, Jr. and Major General Samuel S. Sumner, both served in the Civil War and the Spanish–American War.
Қабір
Самнер Сиракузадағы Оукуд қорымының 8-бөлімінде, 1-жолда жерленген. Теалл отбасының қабірлік учаскесінің бір бөлігі болғандықтан, қабірде құрылымдық мәселелер мен тозу бар. Онондага округінің Азамат соғысы клубы қабірді және айналасындағы аумақты жөндеу үшін қаржы жинап жатыр. Нью-Мексико аймағындағы Форт Самнер оның құрметіне аталған.
Sumner is buried in Section 8, Lot 1 of Oakwood Cemetery in Syracuse. Part of the Teall family plot, the gravesite has some structural problems and issues of disrepair. The Onondaga County Civil War Round Table was raising funds to repair the grave and the general area. Fort Sumner in the New Mexico Territory was named in his honour.
Конгресс кітапханасындағы құжаттар
Самнердің Линкольнге 17 желтоқсан 1860 жылы жазған хатында ол Линкольнмен бірге Вашингтонға саяхаттауға рұқсат алғанын мәлімдейді. Самнердің Джон Г. Николайға жазған хаты, 20 қаңтар 1861 жылы, ол Линкольнмен бірге Вашингтонға жол тартатынын хабарлайды. Самнердің 1861 жылы 20 қаңтарда Линкольнге жазған хатында судья Эдвард Бейтс соғыс министрі лауазымына ұсынылады. Дэвид Дэвистің 1861 жылы 6 наурызда Линкольнге жазған хатында полковник Самнердің шенін көтеру ұсынылады. Самнердің әйеліне 1862 жылдың 11 желтоқсанында жіберген телеграммасында Фредериксбургтің алынғаны туралы хабарлама бар. Самнердің 1863 жылы 10 қаңтарда Линкольнге жазған хатында немересін Вест-Пойнтқа қабылдауды сұрайды. Нью-Йорк заң шығарушы органының генерал Эдвин Самнерді құрметтеу туралы қаулысы, 23 наурыз 1863 жыл, Абрахам Линкольнге жіберілді. Сенаттың Ханна В. Самнер ханымның зейнетақысын арттыру туралы заң жобасы, 11 наурыз 1872 жыл. Сенаттың Ханна В. Самнер ханымның зейнетақысын арттыру туралы заң жобасы, 25 сәуір 1872 жыл.
Letter from Sumner to Abraham Lincoln, December 17, 1860, stating that he has permission to accompany Lincoln on his trip to Washington. Letter from Sumner to John G. Nicolay, January 20, 1861, stating that he will accompany Lincoln on his journey to Washington. Letter from Sumner to Abraham Lincoln, January 20, 1861, recommending Judge Edward Bates for Secretary of War. Letter from David Davis to Abraham Lincoln, March 6, 1861, recommending that Colonel Sumner be promoted. Telegram From Sumner to wife, December 11, 1862, reporting the capture of Fredericksburg. Letter from Sumner to Abraham Lincoln, January 10, 1863, seeking appointment to West Point for his grandson. Resolution honoring General Edwin Sumner, from the New York Legislature to Abraham Lincoln, March 23, 1863. Senate bill to increase the pension of Mrs. Hannah W. Sumner, March 11, 1872
Senate bill to increase the pension of Mrs. Hannah W. Sumner, April 25, 1872