Эппа Хантон: Американ саяхатшысы және әскери қолбасшысы

Кіріспе

Америка конфедерациясының генералы және саясаткері (1822–1908)

Эппа Ханттон II (24 қыркүйек 1822 – 11 қазан 1908) – Вирджиния штатының заңгері және әскери қызметкері. Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясында бригадир-генерал дәрежесіне көтерілді. Соғыстан кейін ол Вирджиния штатынан АҚШ Өкілдер палатасы мен АҚШ Сенатында демократ ретінде қызмет етті.

Алғашқы жылдар

Хантон 1822 жылдың 24 қыркүйегінде Вирджиния штатының Уоррентон қаласының жанында Еппа Хантон I (1789–1830) және бұрынғы Элизабет Мэри Брент (1789–1866) отбасында дүниеге келді. Олар 1811 жылдың 22 маусымында Фаукьер округінде неке қиып, оның үшінші ұлы болды, ал одан бұрын 1826 жылы Джон Хит Хантон мен Джордж Уильям Хантон егіздері дүниеге келген. Екі отбасы да шамамен 1700 жылға дейін Англиядан көшіп келген. Оның әкесі мектепте сабақ берген және үш плантацияны басқарған: Фаукьер округіндегі "Спрингфилд" және "Маунт Хоуп" (оның орталығы Уоррентон болған, бірақ плантациялар Жаңа Балтимордың жанында орналасқан) және жақын жердегі Принс Уильям округіндегі тағы біреуін. Еппа Хантон 1812 жылғы соғыста шайқасқан (Вирджиния милициясының бригада инспекторына дейін көтерілген) және Вирджиния делегаттар палатасына екі рет сайланған, бірақ 1830 жылы Вирджинияның Солтүстік аймағындағы Ланкастерде күтпеген жерден қайтыс болды. Бұл оның жесірін тоғыз кішкентай баласын тәрбиелеуге қалдырды (тағы екі бала нәресте кезінде қайтыс болды), ал Принс Уильям плантациясы қарыздарды өтеу үшін сатылды. Оның анасының әкесі Уильям Брент – американдық революциялық соғыста шайқасқан заңгер, ол соғыс кезінде отбасын Принс Уильям округіндегі Дамфрис портынан Фаукьер округіндегі Бельтонға қауіпсіздік үшін көшірген. Принс Уильям округінің орталығы Брентсвилл (округ орталығынан алыс емес) сол отбасының құрметіне аталған. Бұл Эппа Хантон жекеменшік Нью Балтимор академиясында пастор Джон Огилвиден білім алған, бірақ отбасылық жағдай оны 1839 жылы соңғы курсын аяқтау үшін қарыз алуға мәжбүр етті.

Ерте мансап

Осы мектепті бітіргеннен кейін Эппа Хантон үш жыл бойы сабақ берді, алдымен Фаукьер округіндегі The Plains маңындағы ағаштан салынған мектепте. Содан кейін ол Принс-Уильям округіне қарасты Бакленд қаласында жеке мектебін ашты, онда інісі Сайлас және оның әйелімен бірге тұрды. Хантон Джон Уэбб Тайлердің бес ұлын оқытты, ал Тайлер оған заңды оқуға және 1843 жылы Вирджиния штатының адвокаты болып қабылдануға көмектесті. Осылайша Хантон заңгерлік тәжірибесін Принс-Уильям округінің орталығы Брентсвиллде бастады. Ол сонымен қатар жергілікті қоғамда белгілі болды, Вирджиния милициясында полковник, кейін бригада генералы болып сайланды. Вирджиния заң шығарушы органы Дж. У. Тайлерді округ судьясы етіп сайлағаннан кейін, Хантон 1848 жылы оның орнын басатын Комонвелл прокуроры (жергілікті прокурор) болып сайланды. Ол екі рет қайта сайланды, сондықтан 1849–1861 жылдар аралығында қызмет етті. 1850 жылы 30 жастағы Эппа Хантон алты құлға ие болды: 30 жастағы қара терілі әйел және бес бала (14 жастағы мулат қыз, бес және он жастағы қара шаңырақ ұлдары, үш жастағы және бес айлық қара терілі қыздар). Хантон кейіннен өзін әкесі сияқты "жастығынан бастап" демократ деп сипаттады және 1856 жылы Демократиялық ұлттық конвенцияға Вирджиниядан делегат ретінде қатысты, ал 1860 жылы Брекенридж сайлаушысы болды, сондай-ақ сол жылы Демократиялық партияны бөліп тастаған бірнеше конвенцияны еске алды.

Азаматтық соғыс

1861 жылдың ақпан айында Принс-Уильям округі сайлаушылары Ханттонды Вирджинияның бөліну конвенциясына өздерінің делегаты ретінде сайлады, себебі ол одақтасқа қарсы кандидат Аллен Хоуисонды сәтті жеңді. Конвенцияда Ханттон өзінің мансабында маңызды болып табылатын көптеген байланыстарды жасады, бұрынғы АҚШ президенті Джон Тайлерден бастап, губернатор Джон Летчерге, вице-губернатор Монтегюге және бұрынғы Әскери-теңіз министрі Баллард Престонға дейін. Америка Азамат соғысы басталғанда, Ханттон ополчениедегі лауазымын тастап, Конфедерация армиясының 8-ші Вирджиния жаяу әскері полкінің полковнигі болды. Полкте жеті ротадан Лудун округынан, екі ротадан Фокье округынан және бір ротадан Фэрфакс және Принс-Уильям округтарынан болды. Бастапқыда Чарльз Б. Теббс оның подполковнигі, ал Норборн Беркли полк майоры болды. Полк (сегіз ротадан тұратын) Лудун округындағы Потомак өзенін күзетуге, сондай-ақ Лудун кавалериясымен және Лудун артиллерия полкімен бірге тағайындалды. 1861 жылдың 21 шілдесінде Булл-Ран шайқасының бірінші күнінде генерал П. Г. Т. Борегард Конфедерация жеңісінің қорытындысында полктің резервтен шығып, көрсеткен батырлығын атап өтті. Содан кейін полк Вирджиния штатындағы Лисбургті, Лудун округының орталығын және Потомак өзенімен, сондай-ақ Блю Ридж тауларымен сауда үшін маңызды жол торабын қорғауға тағайындалды. Генерал Борегард полковник Ханттонға шайқас алаңынан бес шақырым қашықтықтағы ауру әйеліне демалысқа баруға рұқсат бермегенімен, Ханттон соғыстың соңғы күндері әскери тұтқынға түскенге дейін, түрлі операцияларға қарамастан, жазылмаған фистуласынан бірнеше рет қызметтен босатылды. Қазан айында оның полкі Лисбургке жақын жерде Натан Г. Эванс бригадасының құрамында болды, онда уақытша жазылған Ханттон өзінің командасын Баллс Блаффтағы одақтық күшке қарсы жетектеп, оларды Потомак өзеніне дейін ығыстырды. Капитан Уильям Н. Беркли мен Эдмонд Беркли де олардың құлшынысы және шамамен 325 одақтық тұтқынды ұстауға жасаған бастамасы үшін мақталып, жергілікті фермер Э. В. Уайт (сонымен қатар Лайдж Уайт деп те танылған) жақын арада капитанға (соңынан полковникке) тағайындалды. 1862 жылы полк Орталық Вил аймағынан шығып, Одақтың Жарым аралдық науқанына қарсы күреске шықты. Конфедерацияның Солтүстік Вирджинияны эвакуациялауынан кейін Ханттонның туған қаласы одақтың оккупациясына түсті және ол отбасын Шарлоттсвилл арқылы Линчбургке эвакуациялауға мәжбүр болды. Фистуласынан әлі де зардап шегуіне қарамастан, Ханттон аурудан қайтып оралды және Йорктаундағы кері шегіністен бастап Ричмондты қорғау үшін полкіне жетекшілік етті. Ханттон ауруына байланысты Уильямсбург шайқасы мен Жеті қарағай шайқасын өткізіп алды. Жеті күндік шайқасты күтіп, ол дәрігердің кеңесін елемеді және Фрейзердің фермасы мен Гейнс Милл шайқасында (Ханттон кейіннен бұл бірліктің ең батыл шабуылы болғанын айтты) күресу үшін армияға оралды. 1862 жылдың 21 тамызында полк Екінші Булл-Ран шайқасында шайқасты. Ханттонның полкі Потомак өзенін кесіп өтіп, ол қайтадан қызметке оралған кезде Оңтүстік тау және қанды Антиэтам шайқастарында шайқасты. Вирджинияға кері қайтқаннан кейін, ол 13 желтоқсанда Фредериксбург шайқасында және келесі айда генерал Ричард Б. Гарнетттің қолбасшылығымен шайқасқа оралды, бірақ ол Солтүстік Каролинада жабдықтауды қамтамасыз етуге тағайындалғандықтан Канцельорвилл шайқасын өткізіп алды. Денсаулығы нашарлағандықтан бригадалық командаға кешіктіріліп көтерілген Ханттон генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің корпусына, генерал-майор Джордж Пикеттің дивизиясына және Солтүстік Вирджиния армиясына тағайындалды. 1863 жылдың тамызында Ханттон Гетисбург шайқасындағы ерлігіне байланысты, әсіресе Пикеттің шабуылы кезінде аяғына жара алғандықтан бригадалық генерал дәрежесін алды. Ол жоғарылатылғандықтан Норборн Беркли 8-ші Вирджиния полкіне қолбасшылық етті, ал оның ағасы Эдмунд лейтенант-полковник, ағасы Уильям Беркли майор, ал Чарльз Беркли сол кезде "Беркли полкі" деп аталған аға капитан болды. 1864 жылы Ричмондты қорғауға қатысқаннан кейін, соның ішінде Малверн Хилл шайқасы, генерал Ханттон Пикеттің дивизиясына қосылып, Колд-Харборда шайқасты және тағы да Ричмонд пен Петербургтің қоршау сызықтарын қорғады. 1865 жылдың наурыз айында оның командасы (сол кезде 1500 адамнан кем болған) Бес Форкстегі кешіктіру шайқасын жүргізді, ол жеңіліске ұшырады. 1865 жылдың сәуір айы басталғанда Ханттон бригадасы қайтадан шегінуге мәжбүр болды және Сайлерс-Крик шайқасында шайқасты. Ханттон 1865 жылдың 6 сәуірінде шайқастан кейін әскерлерін одақтың күштеріне (болашақтағы генерал Джордж Армстронг Кастердің штаб офицеріне) тапсырды, сондықтан ол үш күннен кейін Эппоматтокс сотында генерал Лидің тапсыруына қатыса алмады. Ол және басқа бұрынғы конфедерациялық офицерлер амбуланстарда немесе жаяу жүріп Сити-Пойнтқа, содан кейін Петербургке, содан кейін Вашингтонға, Колумбия округіне бара жатты. Ол және басқа оннан астам бұрынғы жоғары лауазымды офицерлер Массачусетс штатына бара жатқанда Нью-Джерсиде президент Линкольннің қаза болғанын естіді және одақтың офицерлері әр стансада "оларды дарға асу керек" деген наразылыққа құламайтынын байқады, бірақ ол өзінің серігі генерал Юэлл ұсынған тұтқындардың қазаға қатысы жоқ екенін мәлімдеу туралы ұсынысына да наразылық білдірді. Ханттон Форт-Уорренде (Массачусетс) тұтқын ретінде денсаулығын қалпына келтірді, әсіресе сол жердің командирі, Солтүстік Каролинадан шыққан мансапты офицер Уилсон және екі жергілікті отбасының кәсібилігіне назар аударды. Ол 24 шілдеде босатылды. Тұтқын ретінде Ханттон өзінің құқық кітаптары туралы ойлады, сондай-ақ әйелі мен балалары Линчбургте ақшасыз қалды деп уайымдады, өйткені ол барлық үнемдемесін енді құнсыз Вирджиния штаты облигацияларына салған. Олар Федералдық майор Джон В. Тернердің штаб офицері ұсынған ақшаны қабылдамайтынын білді (Ханттон оның көп айлары бойы шайқасқан және ақылды деп тапқан), бірақ Ханттонның досы Джон Х. Рейдтен 50 долларлық қарыз алып, Ханттонның ағасы Сайлас Линчбургке жетіп, оларды Ханттонның әпкесі Элизабет пен күйеуі лейтенант Морехедтің отбасымен бірге Кульпеперге эскорттағанға дейін сол ақшаға тіршілік етті (Баллс Блафф шайқасында өзін ерекше көзге көрсеткен).

In February 1861, Prince William County voters elected Hunton, an avowed secessionist, as their delegate to the Virginia Secession Convention, as he handily defeated a Unionist candidate, Allen Howison. At the Convention Hunton made many contacts which proved important later in his career, from former U. S. President John Tyler, to Governor John Letcher, Lt. Gov. Montague, and former Navy Secretary Ballard Preston. With the outbreak of the American Civil War, Hunton relinquished his militia commission and secured a commission as colonel of the 8th Virginia Infantry, Confederate States Army, composed of seven companies from Loudoun County, two from Fauquier County and one each from Fairfax County and Prince William County. Initially, Charles B. Tebbs was his Lt. Col. and Norborne Berkeley as the regimental Major. The regiment (then of eight companies) was assigned to guard the Potomac River in Loudoun County, along with the Loudoun Cavalry and a Loudoun artillery regiment. During the First Battle of Bull Run on July 21, 1861, Gen. P. G. T. Beauregard cited its gallantry coming off reserve status in his summary of the Confederate victory. It was then again assigned to protect Leesburg, Virginia, the seat of Loudoun County and an important crossroads for trade across the Potomac River as well as across the Blue Ridge Mountains. Although General Beauregard refused to let Col. Hunton take leave to visit his sick wife five miles from that battlefield, Hunton received several leaves from duty during the war due to a fistula which failed to heal, despite various surgeries, until he became a prisoner of war during the war's final days. In October his regiment was part of Nathan G. Evans' brigade near Leesburg, where the temporarily recovered Hunton led his command against a Union force at Ball's Bluff, driving it into the Potomac River. Captains William N. Berkeley and Edmond Berkeley were also cited for their enthusiasm, and for his initiative in capturing about 325 Union prisoners local farmer E. V. White (a/k/a Lige White) would soon be promoted to captain (and ultimately to colonel). In 1862 the regiment left the Centreville area to oppose the Union's Peninsular Campaign. With the confederate evacuation of Northern Virginia Huntons hometown got under union occupation and he had to evacuate his family through Charlottesville to Lynchburg. Despite still suffering from fistula Hunton returned from sick leave to command his regiment from the withdrawal under Yorktown to defend Richmond. Hunton missed both the Battle of Williamsburg and the Battle of Seven Pines due to sickness. Anticipating the Seven Days Battles he disregarded his physician's advise and returned to the army to fight at the Battle of Frazier's Farm and Battle of Gaines' Mill (which Hunton later cited as the unit's most gallant charge). On August 21, 1862, the regiment fought at the Second Battle of Bull Run. Hunton's regiment then crossed the Potomac River and as he again returned to duty fought at the South Mountain and the bloody Antietam. After retreating to Virginia, it returned to fight on December 13 at the Battle of Fredericksburg and again the following month, under the command of General Richard B. Garnett, although it would miss the Battle of Chancellorville because it was assigned to secure supplies in North Carolina. Promoted to brigade command late because of his ongoing health issues, Hunton was assigned to Lt. Gen. James Longstreet's corps, Maj. Gen. George Pickett's division, and the Army of Northern Virginia. In August 1863, Hunton formally received a promotion to brigadier general, based on his valor during the Battle of Gettysburg, particularly during Pickett's Charge in which Hunton received a leg wound. Because of his promotion, Norborne Berkeley was promoted to command the 8th Virginia, and his brother Edmund became the Lieut. Colonel, his brother William Berkeley, Major, and Charles Berkeley became the senior Captain of what then became known as the "Berkeley Regiment." After service in the defenses of Richmond in 1864 including the Battle of Malvern Hill, Gen. Hunton rejoined Pickett's division and fought at Cold Harbor and once again defended Richmond and Petersburg siege lines. In March 1865 his command (by then reduced to 1500 men) fought a delaying action at Five Forks, which turned into a rout. As April 1865 began, Hunton's brigade was again forced to retreat, and skirmished at the Battle of Sayler's Creek. Hunton surrendered his troops to Union forces (a staff officer of future Gen. George Armstrong Custer) after that skirmish, on April 6, 1865, so he missed General Lee's surrender at Appomattox Court House three days later. He and other former Confederate officers alternately took ambulances and marched to City Point, then Petersburg, then Washington, D. C. He and a dozen other former senior officers were in New Jersey en route to Massachusetts when they learned of President Lincoln's assassination and noted the Union officers refused to succumb to mob cries of "hang them" at every station, although he also took umbrage at his companion General Ewell's proposed resolution of the prisoners denying any complicity in the assassination. Hunton recovered his health as a prisoner of war at Fort Warren (Massachusetts), especially noting the professionalism of its commanding officer, a career officer from North Carolina named Wilson, and two local families. He was paroled on July 24. While a prisoner of war, Hunton thought of his lawbooks, as well as worried that his wife and children were penniless in Lynchburg, especially since he had invested all his savings in now worthless Virginia State Bonds. He learned they refused money offered them by a staff officer of Federal Major John W. Turner (against whom Hunton had fought for many months and found chivalrous), but managed to secure a $50 loan from family friend John H. Reid, then survived on that money until Hunton's brother Silas managed to get to Lynchburg and escorted them to Culpeper, where they stayed with the family of Hunton's sister Elizabeth and brother in law, Lt. Morehead (who had distinguished himself at the Battle of Ball's Bluff).

Соғыстан кейінгі саясат

Соғыстан кейін Хантон солтүстік Вирджинияда бұрынғы заңгерлік тәжірибесін қайта бастады, бастапқыда Принс-Уильям округінде, сондай-ақ Фаукьер және Лудун округтерінде, бірақ жыл соңына қарай отбасын Уоррентонға көшірді, онда ол 1867 жылы үй сатып алды. Кейінірек ол әйелі мен отбасын Линчбургке және кері қайтару үшін екі қызметші қызбен (олардың біреуін сатып алған, оның отбасысынан айырылып қалмауы үшін) бірге болғанын еске алды. Сондықтан түрмеден оралғаннан кейін ол оларға бостандық берді және Кларк округінен Александриядағы отбасына билет ақысын төледі. Хантонның мансабы қайта жанданған кезде ол саясатқа оралып, Конгресс тарапынан жүргізілген қайта құруға және әсіресе 1868 жылғы Вирджиния Конституциялық Конвентінің бұрынғы Конфедерация мүшелеріне салған шектеулерге қарсы болды. Конституциялық конвент қажет болды, өйткені Вирджинияның 1850 жылғы мемлекеттік конституциясы құлдықты ашық түрде мақұлдады, ал Америка Азамат соғысы кезіндегі конституциялық конвентте тек Одақ әскерлері бақылауындағы Комонвелл өкілдері болды және ол көбінесе ескерілмеді. Жаңадан сайланған президент Улисс Грант және Вирджиния үшін жауапты әскери губернаторлармен келіссөздер негізінде жаңа мемлекеттік конституцияны бекітуге арналған сайлауда құжат (сайлаушылармен басым көпшілікпен бекітілген) және бұрынғы Конфедерация мүшелерінің шектеулері (тар жеңіске ұшыраған) жеке қарастырылды. Хантон Фридман бюросы проблемалар тудырды деп ойлады және ол №1 әскери округінің губернаторы генерал Джон Скофилдпен, сондай-ақ жергілікті әскери судья Лайсандр Хиллмен жақсы қарым-қатынаста болды. Хантон соғыстан кейін Фаукьер және Раппаханнок округтері үшін мемлекеттік сенатқа ұсынылды, соғыстан кейін сайланған болуы мүмкін, бірақ ол өзінің орнын ала алмады. Президенттік кешіріммен шектеулері алынып тасталғаннан кейін, Хантон 1872 жылғы қарашада Вирджиниядан демократ ретінде сайланды және 43-ші және одан кейінгі үш Конгресте қызмет етті (4 наурыз, 1873 ж. – 4 наурыз, 1881 ж.). Ол республикашыл Эдвард Дэниелсті жеңді, ол Массачусетс штатынан келген, Гунстон-холлға көшіп келген және кейін демократқа айналған. Өкіл болған жылдары Хантон әскери істер жөніндегі комитетте қызмет етті және өзіне мейірімді болған генерал Кастерді айыпсыз деп тануға дауыс берді. Ол 1874 жылғы сайлаудағы «Демократиялық толқынды» атап өтті және Вирджиния 1872 жылы тек бір демократты жіберген болса, 1874 жылы штаттық делегацияда жеті демократиялық әріптесі болды. Хантон Революциялық зейнетақылар жөніндегі комитеттің төрағасы болды (44-конгресс). 46-шы Конгресте ол Колумбия округі жөніндегі комитеттің төрағасы болды (бірақ ол 45-ші Конгресте жаңа спикердің сот комитетінің төрағасынан шығарылғанына көңілі қалды), және Кентуккидің Джозеф К. Блэкбернмен бірге федералды қаланың басқаруын жақсарту үшін жұмыс істеді, жаңа 3 комиссарлық жүйені қабылдауға және корпорациялар мен оның комитетінен жақсылық күтетін басқалардың салық қарызын төлеуге қол жеткізді. Хантон бұрынғы спикер Джеймс Блейннің сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптауларын тергейтін комитетті басқаруға тағайындалды, бірақ Блейн кейбір айыптау хаттарын иеленгеннен кейін даулы тергеу аяқталды және ол көп ұзамай АҚШ Сенатына сайланды, осылайша палатадағы орындығынан бас тартып, комитеттің құзырына нүкес келтірді, бірақ бұл жанжал Блейннің 1876 жылы өзінің партиясының президенттік номинациясына үміткер болу мүмкіндігін жоғалтты, ол оның орнына Рутерфорд Б. Хейске берілді. Осы арада Хантон 15 мүшеден тұратын сайлау комиссиясына тағайындалған жалғыз оңтүстік өкілі болды, ол 1877 жылы Конгресс актісімен құрылған. 1876 жылы Хантон республикашыл Дж.С. О'Нилді жеңіске ұшыратты, ал Александрияның С.Чепмен Нилдің алғашқы сынағынан кейін республикашыл Кульпепердің Кокран мырзасы мен Гринбек демократы капитан Джон Р. Картерді (Лудоннан, оның бұрынғы бағыныстысы) жеңіске ұшыратты. 1878 жылы. Алайда, ол Конгрестегі соңғы мерзімі болатынын жариялады және 1880 жылы қайтадан тағайындалудан бас тартып, жеке заң практикасын қайта бастады, мүмкін, ол 1877 жылы қайтыс болған ағасы Джеймстің отбасын қолдағандықтан (оның ішінде немересі Бесси Мэри Ханттонның білім алуына ақы төлеу) және оның ұлы Эппа Ханттон-младший Вирджиния университетінен бітірді және әкесі оны заң практикасына енгізді. Солтүстік Вирджинияда ұлымен бірге жұмыс істеуден басқа, ол Вашингтонда Джефф Чандлермен серіктестік құрды, ол Чандлер Сент-Луиске көшіп келгенге дейін гүлденді. Оның орнын теміржол басшысы Джон С. Барбор кіші (күлпепердің ағасы Джеймс Барбор 1874 жылғы сайлауда Мосбидің қолдауымен тәуелсіз кандидат ретінде Хантонға жеңілді) басты. Джон Барбор кіші үш мерзім қызмет етті, содан кейін Вирджинияның АҚШ сенаторы болып сайланды, бірақ қызмет еткен үш жылдан кейін қайтыс болды. 1892 жылдың 28 мамырында Хантон Барбордың сенат орынын толтыруға тағайындалды және ол осы вакансияны толтыруға арналған келесі сайлауда жеңіске жетті, 1895 жылдың 4 наурызына дейін қызмет етті. Өзінің қызметі кезінде ол АҚШ Сенатының АҚШ университетін құру жөніндегі комитетінің төрағасы болды (1893–1895 жж.). Алайда, ол президент Гровер Кливлендке қатты көңіл көшірді, ол демократ болғанымен, тариф, күміс және басқа мәселелер бойынша партияны әлсіретті және бөліп тастады. 1894 жылдың 1 сәуіріне дейін Хантон тікелей дауыс беруге қатысты. Солтүстік Дакотадан шыққан, бірақ сол кезде Вашингтон, округ Колумбияда тұрған лоббист және талапкер Чарльз В. Батц Хантонның Уоррентондағы үйіне сенатордың қатысуынсыз келді. Батц Хантонның ұлы Эппа III-ке, егер ол күтіліп жатқан тарифтік заңнама бойынша аргументтер келтіріп, әкесіне оған қарсы дауыс беруге ықпал етсе, оған 25 000 доллар көлемінде контингенттік төлем төлейтінін айтты. Осы мәселе бойынша Сенат тергеу комитетінен алынған үзінділер төменде келтірілген:

After the war Hunton resumed his former law practice in northern Virginia, initially in Prince William County as well as Fauquier and Loudoun, but by year's end moved his family to Warrenton, where he bought a house in 1867. He later noted that two servant girls (one of whom he had bought so she would not be sold away from her family) had accompanied his wife and family to and from Lynchburg, so that after returning from prison, he told them they were free, and paid their stage fare from Clarke County to their family in Alexandria. As Hunton's career restarted, he also returned to politics, opposing Congressional Reconstruction and particularly disabilities which the Virginia Constitutional Convention of 1868 sought to place on former Confederates. The Constitutional Convention was necessary because Virginia's state constitution of 1850 explicitly endorsed slavery, and the constitutional convention during the American Civil War only had representatives from Union occupied portions of the Commonwealth and was generally disregarded. Based on negotiations with the newly elected president, Ulysses S. Grant and successive military governors responsible for Virginia, the election to ratify the new state constitution separately considered the document (which was overwhelmingly ratified by voters) and the disabilities on former Confederates (which were narrowly defeated). Hunton thought the Freedman's Bureau created problems, and that he got along well with Gen. John Schofield, the governor of military district No. 1, as well as the local military judge Lysander Hill. Hunton was also nominated for the state senate for Fauquier and Rappahannock counties after the war, and may have been elected after the war, but unable to take his seat. With his disability removed by Presidential pardon, Hunton was elected as a Democrat from Virginia in November 1872, and served in the 43rd and the three succeeding Congresses (March 4, 1873 – March 4, 1881). He defeated Republican Edward Daniels, a former abolitionist from Massachusetts who had moved into Gunston Hall and who later would become a Democrat. During his years as a Representative, Hunton served on the Committee on Military Affairs and voted to exonerate Gen. Custer, who had been kind to him. He noted the "Democratic wave" in the 1874 election, and that while Virginia only sent one other Democrat in 1872, he had seven democratic colleagues in the state delegation in 1874. Hunton became chairman of the Committee on Revolutionary Pensions (44th Congress). In the 46th Congress, he became chairman of the Committee on the District of Columbia(although he was disappointed at his removal from the House Judiciary Committee by the new Speaker in the 45th Congress, whom he had supported), and worked across the aisle with Joseph C. S. Blackburn of Kentucky to improve governance of the federal city, both securing passage of a new 3 commissioner system as well as payment of tax arrearages by corporations and others seeking favors from his committee. Hunton was also appointed to lead a committee investigating allegations of corruption involving former Speaker James Blaine, but the controversial investigation ended after Blaine secured possession of some incriminating letters, and soon was elected to the U. S. Senate, thus giving up his House seat and removing the committee's jurisdiction, although the scandal probably lost Blaine his chance for his party's presidential nomination in 1876, which went to Rutherford B. Hayes instead. Meanwhile, Hunton was the only southerner appointed to the 15 member Electoral Commission created by an act of Congress in 1877 to decide the contests in various states in the presidential election of 1876. In 1876, Hunton easily defeated Republican J. C. O'Neal, and after a primary challenge by S. Chapman Neale of Alexandria, handily defeated both Republican Mr. Cochran of Culpeper and Greenback Democrat Capt. John R. Carter (his former subordinate, from Loudoun) in 1878. However, he announced that would be his final term in Congress, and declined renomination in 1880, instead resuming his private legal practice, perhaps in part because he was supporting the family of his brother James, who had died in 1877 (including paying for the education of his niece Bessie Marye Hunton) and his son Eppa Hunton Jr. also graduated from the University of Virginia and his father brought him into the legal practice. In addition to practicing with his son in northern Virginia, he established a partnership with Jeff Chandler in Washington, which flourished until Chandler moved to St. Louis. Railroad executive John S. Barbour Jr. (whose brother James Barbour of Culpeper had lost to Hunton in the 1874 election as an independent with Mosby's support) succeeded him. John Barbour Jr. served three terms, then won election as Virginia's U. S. Senator, but died after three years in office. On May 28, 1892, Hunton was appointed to fill Barbour's senate seat, and won the subsequently election to fill that vacancy, serving until March 4, 1895. During his term, he was chairman of the U. S. Senate Committee to Establish a University of the United States (1893–1895). However, he was deeply disappointed in President Grover Cleveland, who although a fellow Democrat, undercut and divided the party concerning the tariff, free silver, and other issues. On or about April 1, 1894, Hunton became indirectly involved in voting bribery attempts. Charles W. Buttz, a lobbyist and claim agent originally from North Dakota, but living in Washington, D. C. at the time, went to Hunton's house in Warrenton during the Senator's absence. Buttz told Hunton's son, Eppa III, that he would pay him a contingent fee of $25,000 if he would, by presenting arguments as to the pending tariff bill, induce his father to vote against it. Excerpts from the Senate investigating committee on this issue follow:

Бұл ұсыныс Эппа Хантон [III] тарапынан бірден және қатаң түрде қабылданбады, оның куәлігінде көрсетілгендей, және барлық мәселе оның әкесіне хабарланды. Сенатор Хантон мүмкіндігінше сенаттағы достарына мәселені жария етуге асықты, куәлігінде көрсетілгендей, және басқа жағынан осы мәселеге қатыспады. Батц сондай-ақ Солтүстік Дакота сенаторы Джеймс Хендерсон Кайлға осы заңнамаға қарсы дауыс беруге талпынды. Хантон мен Кайл ақыры барлық айыптаулардан босатылды. Хантон өмірінің соңында Біріккен Конфедерациялық Ардагерлерінде белсенді болып қала берді. 1895 жылы 8-ші Вирджиния полкі өз жеңістерінің бірі болған Боллс Блаффта алғашқы қайта қосылуын өткізді, және Хантон оларға сөз сөйледі. 1902 жылы Вирджиния судьясы Джеймс Кит Ричмондтағы UCV Ли Кампіне Хантонның суретін сыйға берді.

Өлім және мұра

Кейін Хантон Вирджиния штатының Уоррентон қаласында заңгерлік тәжірибасын қайта бастады. Бірақ, әйелі қайтыс болғаннан кейін және ұлының бірінші әйелінің қарындасы Вирджиния Пейнге үйленгеннен кейін, ол ұлы үшін Ричмондта жақсы мүмкіндіктер күтіп тұрғанына көз жеткізді, әсіресе жас Эппа Хантонның 1902 жылғы Вирджиния Конституциялық Конвенциясына қатысқаннан кейін. Эппа Хантон Уоррентондағы үйін сатып, ұлына Ричмондта үй сатып алу үшін ақшасын берді. Хантон Вашингтоннан соңғы істерін аяқтады, өзінің автобиографиясын жазып, қалған өмірін Ричмондтағы Франклин көшесіндегі 8-үйінде, өсіп келе жатқан жас отбасымен бірге өткізді. Ол Ричмондтағы дәрігердің бас айналуын емдегеніне шүкіршілік етті, ал кіші қалалардағы дәрігерлер көмектесе алмады. 1908 жылдың 11 қазанында, бұрын күшті болса да, соқыр және саңырау Хантон ұлының үйінде қайтыс болды. Ол әйелі Кларамен және көптеген Конфедерация ардагерлерімен бірге қаланың Голливуд зиратына жерленді. Оның есімі отбасында сақталып келеді, қазір Ричмондта заңгерлікпен айналысатын Эппа Хантон VI осы есімді тағы да қолданып жүр. 1977 жылы Hunton & Williams Вирджиния университетінің құқық мектебінде Эппа Хантон IV атындағы кітап сыйлығын құрды, бұл сыйлық оның немересінің (1904–1976) құрметіне арналған, оның шайылысын атасы Уоррентондағы Сент-Джеймс Епископалық шіркеуінде өткізген. Университет хабарлағандай, сыйлық жыл сайын сот процесі курстарында ерекше қабілет көрсеткен және заңгердің этикалық және кәсіби жауапкершілігін жақсы түсінген үшінші курс студентіне табыс етіледі. Оның кейбір сөздері Вашингтондағы Конгресс кітапханасында, сондай-ақ Фредерик Дугластың қолжазбаларында сақталады. Оның Уоррентондағы үйі, Брентмур тарихи орын болып табылады, бірақ қазір оны салған судья Эдвард М. Спилманмен немесе соғыстан кейін оның ішінде тұрған (және Хантоннан бұрын үй иесі болған) Конфедерация полковнигі (және Вирджиния заңгері) Джон Синглтон Мосбимен байланысы үшін жақсы танымал. Оның автобиографиясы (ол оны 1904 жылы аяқтады), бастапқыда тек отбасы мүшелері үшін жазылған және 1929 жылы ұлы 100 данасын басып шығарды, Вирджиниядағы 19 ғасыр өміріне деген көзқарас ұсынады.

Afterward, Hunton again resumed his law practice in Warrenton, Virginia. However, after his wife's death, and his son's remarriage to his first wife's sister, Virginia Payne, he decided better opportunities awaited his son in Richmond, particularly after the younger Eppa Hunton's participation at the Virginia Constitutional Convention of 1902. This Eppa Hunton sold his Warrenton house and gave his son the proceeds to buy a home in Richmond. Hunton wrapped up his final cases from Washington, D. C., wrote his autobiography and lived the rest of his days with the growing young family at 8 Franklin Street in Richmond, grateful that a Richmond doctor had cured his vertigo, unlike the smaller town's doctors. On October 11, 1908, blind and deaf though previously vigorous, Hunton died at his son's home. He was buried in the city's Hollywood Cemetery with his wife Clara and many fellow Confederate veterans. His name continues to be used within the family, currently by Eppa Hunton VI, who practices law in Richmond. In 1977, Hunton & Williams established the Eppa Hunton IV Memorial Book Award at the University of Virginia's School of Law, in honor of this Eppa Hunton's grandson (1904–1976), whose baptism the grandfather had witnessed at St. James Episcopal Church in Warrenton. According to the university, the award is "presented annually to a third year student who has demonstrated unusual aptitude in litigation courses and shown a keen awareness and understanding of the lawyer's ethical and professional responsibility." Some of his speeches are held at the Library of Congress in Washington, D. C., among others in the papers of Frederick Douglass. His home in Warrenton, Brentmoor is a historic site, although perhaps now better known for its links to its builder Judge Edward M. Spilman or for its postwar occupant (and Hunton's predecessor as owner) Confederate Colonel (and Virginia lawyer) John Singleton Mosby. His autobiography (which he finished in 1904), originally only for family use and 100 copies of which were printed by his son in 1929, is a perspective on Virginia life in the 19th century.

Кітаптар мен газеттер

"Трентон таймс", Трентон, Нью-Джерси, 1894 жылдың 26 мамыры. (Мақаланың суреті)
Айхер, Джон Х. және Дэвид Дж. Айхер, Азамат соғысының жоғары саптары. Стэнфорд: Стэнфорд университетінің баспасы, 2001. Хантон, Еппа. Еппа Хантонның өмірбаяны. Ричмонд: Уильям Бёрд баспасы, 1933. Сифакис, Стюарт. Азамат соғысындағы кімдер кім болды. Нью-Йорк: Facts On File, 1988. Уорнер, Езра Дж. "Сұр киімдегі генералдар: Конфедерация қолбасшыларының өмірі". Батон-Руж: Луизиана штаты университетінің баспасы, 1959.