Кіріспе

Америка инженері, америкалық эколог Дэвид Барнард Штайнман (11 маусым 1886 – 21 тамыз 1960) – американдық азаматтық инженер. Ол Макинак көпірінің және көптеген басқа да танымал көпірлердің жобалаушысы, сондай-ақ жарияланған автор болды. Ол Нью-Йорктің төменгі Манхэттенінде өсті және өзінің Бруклин көпірінде танымал болу арманымен өмір сүрді. 1906 жылы ол Сити колледжінде бакалавр, 1909 жылы Колумбия университетінде өнер магистрі және 1911 жылы доктор ғылымын алды. Сонымен қатар, ол 1952 жылдың 15 сәуірінде Секуоя университетінен инженерлік ғылымдарының құрметті докторы атағын алды, бірақ 1957 жылы жүргізілген тергеу оның заңдылығына күмән келтіргеннен кейін одан алшақтады және өмірбаянында бұл біліктілік туралы ес білдірмеді. 1957 жылы Франклин институтының Луи Е. Леви медалімен марапатталды. Дэвид Б. Штайнман АҚШ, Таиланд, Англия, Португалия, Италия, Бразилия, Гаити, Пуэрто-Рико, Канада, Корея, Ирак және Пәкістанда көпірлер салды. Ол әдебиетке бейімділігімен көзге түсті, бірнеше кітаптар, өнер шеберлігін жетілдіруге арналған мақалалар жариялады, тіпті балалар кітаптары мен өлеңдері де бар.

Ерте өмір

Штайнман еврей иммигранттарының баласы еді. Оның отбасы мен балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ оның 6 бауыры болғаны белгілі. Оның қай жерде және қашан туғаны туралы әртүрлі пікірлер бар. Кейбір дереккөздерде ол 1886 жылы Беларусьтің Брест қаласында дүниеге келгендігі, ал 1890 жылы отбасымен бірге АҚШ-қа көшіп кеткендігі айтылады. Дегенмен, Ратиган және Штайнманның өзінің мәлімдемесінше, ол 1887 жылы Нью-Йоркте туған. Штайнман Нью-Йорк қаласында өсті және Бруклин көпірінің көлеңкесінде бой жеткізді. Ол өскен кезде Уильямсбург көпірі салынып жатты. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында аймақта көптеген көпірлер салынып, ол кейіннен осы оқиғалар оның көпірлерге деген алғашқы қызығушылығын оятқанын айтты. Отбасының қаржылық жағдайы жақсы болмағандықтан, ол Нью-Йорк қалалық колледжін 1906 жылы summa cum laude үлгерімімен бітіріп, содан кейін Колумбия университетінде азаматтық инженерия саласында докторлық диссертациясын қорғап, үш қосымша диплом алды. Оның докторлық диссертациясы Генри Гудзон көпірі үшін болаттық аркалық конструкцияға арналған еді. Колумбияда оқып жүрген кезінде ол стипендиялар алды, сонымен қатар Сити колледжінде және Стьювесант кешкі орта мектебінде түнгі сабақтар берді. 1910-1914 жылдары Айдахо штатының Москва қаласындағы Айдахо университетінде оқытушы болып жұмыс істеді, бірақ Нью-Йоркке қайта оралуды армандады.

Көпір салудан бастаңыз

Гюстав Линденталмен Hell Gate көпірінде жұмыс істеу мүмкіндігін талқылағаннан кейін, ол Нью-Йоркке оралып, Линденталдың арнайы ассистенты болды, сондай-ақ Швейцариядан келген Отмар Амманн, тағы бір жас көпір салушы да осы қызметке кірісті. Бірлесіп жұмыс істеген тәжірибе олардың 40 жылға созылған кәсіби бәсекелестігіне әкелді дегенді айтады. Ол кездегі жалақысы айына 200 АҚШ долларына тең болды. Штайнман Айдахо университетінен 1 жылға академиялық демалыс алып, Hell Gate көпірінің құрылысында жұмыс істеді. Линдентал өзінің шәкірттеріне инженерлік сала бойынша кеңес берді, мысалы: "Стейнман, көпірлерді салу инженерлігі оңай. Қаржылық инженерлік – міне, қиын нәрсе" (Петроски 327). Линденталмен жұмыс істеген кезеңде Штайнман Огайо өзені арқылы салынған Sciotoville көпірінің жобасында да қатысты. Осы жұмыстан кейін Штайнман басқа жұмыс іздеді, Rondout Creek көпірінде инженер-ассистент болып, содан кейін New York Central Railroad компаниясында инженер-ассистент қызметін атқарды.

Робинсон және Штайнман

1920 жылдың мамыр айында Холтон Д. Робинсон (туған. 1863, Массена, Нью-Йорк штаты, қайтыс. 1945, Уильямсбург көпірінің инженеры) Стейнманмен хабарласып, Флорианполистегі Флорианполис көпірін (немесе Герсилио Луз көпірін, 1926) жобалау үшін бірігіп жұмыс істеуін сұрады. Чарльз Фаулерден кеңес алғаннан кейін, Стейнман келісіп, 1921 жылы Робинсон мен Стейнман фирмасын құрды, бұл серіктестік 1940 жылға дейін сақталды. Олар келісімшартты бірден жеңіп алмады, бірақ оны және басқа да жобаларды бірлесіп істеуді жалғастырды. 1920 жылдардың басында көпір салу қиын кезең болды, сондықтан Стейнман көпірдің конструкциялық тұрақтылығын құрбан етпей, көркемдік емес, экономикалық тұрғыдан тиімді болуын қалап, көпірлерін жобалауға тырысты. Мысалы, Робинсон мен Стейнман Флорианполис көпірінің бастапқы жоспарларын өзгертіп, қатайту фермасының жоғарғы бөлігі ретінде әдеттегі сым кабельдердің орнына көзді тізбектерді пайдаланды. Жаңа жоба нәтижесінде бастапқы жоспарға қарағанда әлдеқайда аз материалды қажет ететін өте берік көпір салынды. Басқа көпір инженерлері де Стейнманмен бәсекелесетін болғандықтан осы жаңа экономикалық жобаны ескеруге тиіс болды. Стейнман кәсіпте жоғары бағаланған және жақсы презентациялар жасаумен, сондай-ақ саяси сабырлылығымен танымал болды. 1920-1930 жылдар Стейнман үшін өнімді кезең болды. Оның фирмасы Герсилио Луз көпірі (немесе Флорианполис көпірі, 1926), Каркинес бұғазындағы көпір (1927, сол кезде АҚШ-тағы екінші ірі консольдік көпір), Маунт Хоуп көпірі және Гранд Мэр аспалы көпірі (екеуі де 1929), Сент-Джонс көпірі және Уолдо Хэнкок көпірі (екеуі де 1931), Sky Ride (1933 жылы Чикагодағы Прогресс ғасыры көрмесіндегі жолаушылар тасымалы көпірі), Генри Гудзон көпірі (1936, оның докторлық диссертациялық жұмысының идеясы іске асырылғандықтан ерекше қуандырды), Веллсли және Хилл аралдары көпірі, Веллсли аралы аспалы көпірі және Жоржина аралы көпірі (барлығы 1938 және Мың аралдар көпірі жүйесінің бөлігі), Дирл аралы көпірі және Салливан Хатсонвилл көпірі (екеуі де 1939) сияқты көптеген маңызды жобаларға қатысты. Стейнман көптеген көпірлерді жобалаудан басқа, оның фирмасы жеңіп алмаған бірнеше жобалар бойынша консультация берді. Бұл жобалардың ең танымалдарының бірі – «Галлопинг Герти», түпнұсқалық Такома Найроуз көпірі. Стейнман 1920 жылдары көпірді жақтаушылармен кеңінен кеңес берді, бірақ оның жобасы таңдалмады. Ол таңдалған жобаның сәтсіздікке ұшырағанына наразы болды және оның күйреуін болжады. Ол өзінің зерттеулерін 1938 жылы Америка Құрылыс Инженерлері Қоғамының құрылымдық бөлімінің мәжілісінде ұсынды. Көрермендердің арасында сол кезде салынып жатқан Такома Найроуз көпірінің авторы болды. Көпір күйреп, ол оның дизайн принциптеріне терең әсер еткенін жазды; ол одан да консервативті болды. Ол Маккинак көпірін сағатына 365 миль жылдамдықпен соққан желге төтеп беруге арналған деп айтылады. Көптеген адамдар оны өзінің ең маңызды жұмысы деп санайды, бірақ, мүмкін, Стейнманның өзі осылай ойламайтын болса, ол Сент-Джонс көпіріне жеке басымдық беріп, «Егер сіз маған қай көпірді ең жақсы көресіз деп сұрасаңыз, мен Сент-Джонс көпірі деп жауап берер едім. Мен осы көпірге басқа ешқандай көпірге қарағанда көбірек күш салып жасадым» деді. Осы кезеңде Стейнман Америка Инженерлер қауымдастығының президенті болды және мамандықта білім беру мен этикалық стандарттарды қатаңдату үшін үгіт жүргізді. 1934 жылы Ұлттық Инженерлер қоғамын құрып, оның тұңғыш президенті болды. 1930 жылдардың ортасына қарай Стейнман АҚШ-тың ең танымал көпір инженерлерінің бірі ретінде кәсіби беделге ие болды, әсіресе ұзақ аралықтағы аспалы көпірлер саласында, бірақ оның көпірлері оның ескі қарсыласы Амманның Джордж Вашингтон көпірімен (1931) және Джозеф Штраустың Алтын қақпа көпірімен (1937) және басқаларымен салыстырғанда көпшілік назарынан тыс қалды. Оның Нью-Йорк арқылы өтетін порт көпірі («Тәуелсіздік көпірі») туралы жоспары 1940 жылы Такома Найроуздың күйреуімен күшін жойды, бұл барлық ұзақ аспалы көпірлерді күмәнді жағдайға түсірді.

Соғыстан кейінгі жұмыс

Штайнман және оның фирмасы сонымен қатар 1948 жылдан бастап Бруклин көпірінің күрделі жөндеу жұмыстарын жүргізді. Structurae.de сайтында Штайнманның көпірдің тростарының үстінде шалқып тұрған суреті бар, бұл оның ең танымал суреттерінің бірі болуы мүмкін. Бірақ салынуы тиіс тағы көп ұзын көпірлер бар еді. Штайнман 1957 жылы Кингстон-Райнклиф көпірін салған. Ең маңыздысы, Макинак көпірін салу және жоспарлау мәселесі біраз уақыттан бері қарастырылып келді, және Штайнман 1950 жылғы Мичиган штаты заң шығарушы органының заңына сәйкес инженерлер кеңесіне тағайындалды, онда «Макинак көпірінің билігіндегі инженерлер кеңесі Мичиган университетінің инженерлік факультетінің деканы таңдап, бекітеді» делінген, жақын арада кеңес өкілі болды. Бірақ оның денсаулығы нашарлап, 1952 жылы, заң шығарушы орган қаржыландыруды мақұлдаған жылы, жүрек талмасы болды. Дегенмен ол көпірдің салынысының барлық кезеңдеріне қатысты. Стюарт Вудфилл Макинак көпіріндегі жұмысының басынан бастап Штайнманның өтініштеріне жауап берудегі әдептілігіне тәнті болды. 1950 жылы «Макинак көпірінің билігіндегі инженерлер кеңесі Мичиган университетінің инженерлік факультетінің деканы таңдап, бекітеді» (Ратиган 280) деген жаңа заң қабылданды. Бұл шешімге саяси ықпал етудің жолын жабу үшін жасалды. Штайнман кеңес мүшесі болып сайланды. Жасынан бері топта жұмыс істеуге үйренген Штайнман кеңес өкілі болып тағайындалды. Көпшілік алдында сөйлеуге келгенде Штайнман оны оңай атқарады. Штайнманның «үлкен аудитория алдында, биік көпірлердегідей ыңғайлы сөйлейді» (Петроски 332) делінеді. Көпірдің алғашқы кезеңдерінің күйбеңізуі Штайнманға тез әсер етті. Ол 1952 жылы, көпірдің құрылысын қаржыландыруды заңмен бекіткен жылы, жүрек талмасы болды. Ол Мессина боғазы көпірінің жобасын ұсынғанмен, 1957 жылы аяқталған және сол кезде тіреулер арасындағы ең ұзын аспалы көпір болған «Майт Мак» оның соңғы үлкен жетістігі болды. 1960 жылы ол Chi Epsilon ұлттық азаматтық инженерлік құрмет қоғамының 16-шы құрметті мүшесі болып сайланды. Штайнман 1960 жылы қайтыс болды. Қайтыс болған кезде ол Технология тарихы қоғамының президенті болды. Салтанатта сөз сөйлеу кезінде доктор Данн инженерлердің жан-жақты білім алуының қажеттілігі туралы былай деді: «Егер инженердің білімі тарих пен тілдердің адамзаттық бейнелерін ескермесе, егер оның жүрегі мен санасы үлкен әлеуметтік күштерге сезімтал болмаса, егер ол жеке тұлғаны қалыптастыратын мінез-құлықтың нәзік қасиеттерін жеткілікті дамытпаса, оның мансабы шектеулі болады, қанша ғылым білсе де» (Ратиган 315). Штайнман инженерлік фирмасы 1988 жылдан бастап Parsons Corporation құрамына кірді.

Жеке өмірі мен хоббилері

63 жасында Стейнман поэзияға қызығушылық танытты. Көптеген адамдар оған хат жазып, оның салған көпірлері өлеңдерге ұқсайтынын айтты. Бұл оны өлең жазуға шабыттандырды. Оның көпір салуға деген құштарлығы жазуларында көрінді, оны оның екі өлеңінің атауларынан-ақ көруге болады: "Көпір" және "Мен көпір салдым". Ол поэзиясы үшін көпке танылды; көптеген өлеңдері түрлі газеттер мен журналдарда, сондай-ақ 1955 жылы жарық көрген "Мен көпір салдым және басқа өлеңдер" кітабында жарияланды. Стейнман көптеген поэзия ұйымдарында жетекшілік қызметтер атқарды, оның ішінде Висконсин поэзия қорының президенті және Нью-Йорктегі Поэзия институтының директоры болды.

Штайнман жобалаған және кеңес берген көпірлер тізімі

Штайнман барлық континенттердегі 400-ден астам көпірдің дизайнын жасаған. Төменде оның мансабында жұмыс істеген ең маңызды көпірлердің таңдауы берілген. +NameLongest SpanTotal LengthTypeOpenedLocationSteinman's RoleRemarksHell Gate Bridge978 фут (298 м)17,000 фут (5.2 км)Арка1917Нью-Йорк, Нью-ЙоркЛинденталь мырзаның көмекшісіАшылғанда әлемдегі ең ұзын аркалық көпір болдыCarquinez Bridge3,300 фут (1,000 м)3,300 фут (1,000 м)Кантилевер1927Крокетт және Вальехо, КалифорнияДизайнер[Бұл көпір 2003 жылы жаңасымен ауыстырылып, 2006 жылы бұзылды]Hercílio Luz Bridge1,115 фут (340 м)2,689 фут (819.5 м)Ілмекшелі көпір1926Флорианополис, БразилияДизайнерБразилиядағы ең ұзын ілмекшелі көпірWalter Taylor Bridge600 фут (182.9 м)983 фут (299.7 м)Ілмекшелі1936Брисбен, АвстралияСтейнманның Сидней порты көпірі үшін жасаған дизайн негізінде құрылғанАвстралиядағы ең ұзын ілмекшелі көпірThousand Islands Bridge800 фут (240 м)8.5 миль (13.7 км)Көп аралықты: Ілмекшелі, ашық торлы арка, ферма1938Уэсли аралы, Нью-Йорк және Хилл аралы, Онтарио, КанадаДизайнерDeer Isle Bridge1088 фут (322 м)2,308 фут (703 м)Пластиналы фермалы ілмекшелі1939Дир-Айл, МэнДизайнерMackinac Bridge3,800 фут (1,158 м)26,372 фут (8,038 м)Ілмекшелі1957Сент-Игнас және Маккино Сити, МичиганДизайнерАҚШ-тағы үшінші ең ұзын басты аралықAyub Bridge806 фут (246 м)1,020 фут (310 м)Арка1962Суккур, ПәкістанДизайнерПәкістандағы ең ұзын ашық басты аралық

Штейнманның кітаптары мен мақалалары

Бұл толық тізім емес, себебі Штайнман өнімді жазушы еді. Осы кітаптардың көпшілігінде ISBN жоқ, себебі олар ISBN жүйесінен бұрын жарық көрген. Штайнман, Дэвид Б. Аспалы көпірлер туралы практикалық трактат (2-ші басылым), Джон Уайли және Ұлдары, Нью-Йорк (АҚШ), 1929 ж. Штайнман, Д. "Уолдо Хэнкок көпірі", «Инженерлік жаңалықтар» журналында, 17 наурыз 1932 ж. Штайнман, Д. (1945). Көпір салушылар: Джон Роблинг және оның ұлының тарихы. Нью-Йорк: Харкорт Брейс. (1950 жылғы екінші басылым) Штайнман, Д. "Le pont sur le détroit de Messine pour relier la Sicile à l'Italie", «Travaux» журналы, 1954 жылғы қараша, № 241. Штайнман, Дэвид Б. "Дюссельдорфтағы Рейн аркаларын алмастыратын көп қабатты аспалы көпір", «Инженерлік жаңалықтар» журналы, 27 маусым 1946 ж., № 26. Штайнман, Д. (1957). Макинак көпірі – ғажайып. Гранд Рапидс: Ум. Б. Эрдманс баспасы. ASIN B0007DXCV4 Штайнман, Дэвид Б. Мен көпір салдым және басқа да өлеңдер, Дэвидсон баспасы, Нью-Йорк, 1955 ж.