Петро Симоненко: Украин саяхаты және саяси өмірінің шолуы

Кіріспе

Украина саясаткері (1952 жылы туған) және 2014 жылғы Украина президенттік сайлауларына қатысынан бас тартқанға дейін.

Өмірбаян

Симоненко Донецкте дүниеге келген. 1978 жылы Кеңес Одағы Коммунистік партиясының мүшесі болды, 1980-жылдары партиялық қызметкер болып жұмыс істеді. 1993 жылдан бастап Украина Коммунистік партиясы Орталық комитетінің бірінші хатшысы қызметін атқарады. Ол сондай-ақ, Украина Парламенті – Верховная Рададағы Коммунистік партия фракциясының төрағасы. Симоненко Еуропа Кеңесі Парламенттік Ассамблеясына Украина делегаты болды. 1994-1996 жылдары Украина парламентінің Конституциялық комиссиясының мүшесі болды. 1999 жылғы Украина президенттік сайлауында кандидат болып қатысып, бірінші турда 22,24% дауыс жинап, екінші орынды иеленді. Екінші турда Леонид Кучмаға жеңіліп, 37,8% дауыс алды. Оның сайлау бағдарламасы классикалық коммунистік идеологияны қамтыды. 2002 жылдың соңында Виктор Ющенко («Біздің Украина»), Александр Мороз (Украинаның Социалистік партиясы), Юлия Тимошенко («Юлия Тимошенко блогы») және Симоненко «Украинада мемлекеттік төңкеріс басталуы» туралы бірлескен мәлімдеме жасады. Симоненко 2004 жылғы Украина президенттік сайлауында одақтан бір ғана кандидатты ұсынуға қарсы болғандықтан, оның партиясы одақтан шықты, ал қалған үш партия кем дегенде 2006 жылдың шілдесіне дейін одақтас болып қала берді. 2004 жылғы президенттік сайлау кезінде Симоненкоға қолдау күрт азайды. Ол 5% дауыс жинап, төртінші орынға түсті және «Қызғылт революцияға» себеп болған даулы екінші турға өте алмады. Симоненко 2007 жылғы Украина парламент сайлауында Жоғарғы Радаға қайта сайланды. 2007 жылдың 23 қарашасында жаңа парламенттің бірінші сессиясының ашылуында ол Коммунистік партия фракциясының төрағасы болып қайта сайланды, ол 3,54% дауыс жинады. 2012 жылғы Украина парламент сайлауында ол Жоғарғы Радаға қайта сайланды. 2014 жылғы Украина президенттік сайлауында ол бастапқыда «президенттік институты жоқ парламенттік жүйеге» көшуді көздейтін федерализация платформасымен партиясының кандидаты ретінде қатысты. Ол 16 мамырда сайлаудан бас тартты. Ол «Украинаны бүгінгі таңда орын алып жатқан зорлық-зомбылықтан құтқару үшін» бас тартқанын мәлімдеді және сайлау туралы «біздің ойымызша, олар заңсыз болады» деді. Украинаның Орталық сайлау комиссиясы оның кандидатурасын 2019 жылғы Украина президенттік сайлауына тіркемеді, себебі Украина Коммунистік партиясының жарғысы, атауы және символикасы 2015 жылғы декоммунизация заңдарына сәйкес келмеді. 2022 жылы Ресейдің Украинаға басып кіру кезінде Симоненко Ресейге жақын позицияны қабылдады. 2022 жылдың наурыз айында Obozrevatel хабарлағандай, ол Ресей күштерінің көмегімен Киев шабуылы кезінде Киевтен Беларуське қашып кетті. 2023 жылдың тамызында Украинаның Қауіпсіздік қызметі Симоненкоға қарсы мемлекеттік сатқындық және бас көтеру айыптары бойынша қылмыстық іс қозғады. Тергеу барысында 2022 жылы Украинаға жасалған ресейлік шабуыл кезінде Киев облысын Ресей басып алған кезде ол Ресейдің арнайы күштерімен бірге Ресейге қашып кеткені анықталды.

Symonenko was born in Donetsk. He became a member of the Communist Party of the Soviet Union in 1978, and worked as a party functionary in the 1980s. He has been the First Secretary of the Central Committee of the Communist Party of Ukraine since 1993. He is also the chairman of the Communist Party Faction in the Verkhovna Rada (Ukraine's Parliament). Symonenko has been a Ukrainian delegate to the Parliamentary Assembly of the Council of Europe. From 1994 to 1996 he was a member of the Ukrainian parliament's Constitution Commission. He was a candidate in the 1999 Ukrainian presidential election, receiving 22.24% of the votes in the first round and taking second place. In the second round he won 37.8% of the votes, losing to Leonid Kuchma. His election program had classic Communist content. In late 2002, Viktor Yushchenko (Our Ukraine), Oleksandr Moroz (Socialist Party of Ukraine), Yulia Tymoshenko (Yulia Tymoshenko Bloc), and Symonenko issued a joint statement concerning "the beginning of a state revolution in Ukraine". His party left the alliance, as Symonenko was against a single candidate from the alliance in the 2004 Ukrainian presidential election; the other three parties remained allies, at least until July 2006. Symonenko's support sharply declined at the time of the 2004 presidential election. He received 5% of the votes and came in fourth place, unable to get into the controversial runoff which caused the Orange Revolution. Symonenko was re elected to the Verkhovna Rada in the 2007 Ukrainian parliamentary election. At the opening of the new parliament's first session on 23 November 2007, he was re elected as chairman of the Communist Party faction. receiving 3.54% of the votes. In 2012 Ukrainian parliamentary election, he was re elected into the Verkhovna Rada. In the 2014 Ukrainian presidential election, he initially ran as a candidate of his party on a federalization platform that should have eventually led to a "parliamentary system without the institution of the presidency at all". He withdrew from the race on 16 May. He stated he withdrew "to save Ukraine from arbitrariness, which takes place today", and said about the elections itself "in our opinion they will be illegitimate". The Central Election Commission of Ukraine did not register his candidacy for the 2019 Ukrainian presidential election due to the fact that the statute, name, and symbolism of the Communist Party of Ukraine did not comply with 2015 decommunization laws. During the 2022 Russian invasion of Ukraine, Simonenko has taken a pro Russian stance. In March 2022, as reported by Obozrevatel, he managed to escape from Kyiv to Belarus during the Kyiv offensive with the assistance of Russian forces. In August 2023, the Security Service of Ukraine opened an investigation against Symonenko on the charges of sedition and treason. The investigation established that during the Russian occupation of Kyiv Oblast of the 2022 Russian invasion of Ukraine he had fled to Russia accompanied by Russian Special Forces.

Саяси ұстанымдар

2006 жылдың 28 қарашасында Украина Парламенті Голодоморды қасақана жасалған геноцид актісі деп белгілейтін және оны жоққа шығаруды заңсыз деп жариялайтын заңды тартысты түрде қабылдады. 2007 жылы Симоненко "мүлдем қасақана аштық болған жоқ деп санаймын" деп мәлімдеп, Виктор Ющенконы "аштықты жеккөрушілік тудыру үшін пайдаланды" деп айыптады. Оған жауап ретінде Ющенко "Голодоморды жоққа шығаруды қылмыстық қылық деп тануға бағытталған жаңа заң" қажет екенін мәлімдеді. 2012 жылдың мамыр айында Симоненко қырым татарларының депортациясын қорғап, бұл шара қырым татарларын сақтап қалды, әйтпесе азаматтық соғыс басталар еді деді.