Кіріспе
1978 жылы Джеймс Мерриллдің өлеңдер жинағы «Мирабелл: Сандар кітабы» – Джеймс Мерриллдің (1926–1995) 1978 жылы Atheneum Books баспасында жарық көрген өлеңдер жинағы. Бұл 1982 жылы толыққанды жарияланған 560 беттік «Сандовердегі өзгеше жарық» атты эпикалық поэманың үш бөлігінің екіншісі. «Мирабелл» 1979 жылы АҚШ Ұлттық кітап сыйлығына ие болды. Мерриллдің төртінші рет номинациясы және екінші жеңісі осы еді.
Mirabell: Books of Number is a volume of poetry by James Merrill (1926–1995) published by Atheneum Books in 1978. It is the second of three books which together form the epic 560 page poem, The Changing Light at Sandover, which was published as a whole in 1982. Mirabell won the 1979 U. S. National Book Award for Poetry. It was the fourth time Merrill was nominated and the second time he won.
Стил және құрылым
Мирабелл он бөлімге бөлінеді, олардың әрқайсысы араб цифрларымен ('0' цифрынан басталып, '9' цифрымен аяқталады) белгіленеді және Ouija тақтасындағы сандарға сәйкес келеді. Критик Стивен Йенсер әр бөлімнің өзінің сәйкес санына қатысты әдемі тіркеспен басталатынын атап өтті. Мысалы, 5-бөлім "Go" сөзімен басталады, бұл жапон тіліндегі 5 санының транслитерациясына сәйкес келеді. Оқиға 1976 жылдың жазында "Стонингтондағы күмбезді, дөңгелек, қызыл бөлмеде" Ouija тақтасымен бірнеше сеанстарда өтеді. Ouija тақтасы арқылы паранормальді тұлғалардан алынған барлық хабарламалар кішкентай әріптермен жазылады және төменгі регистрдегі поэтикалық түсіндірмелермен бөлінеді. Көшкен адамдар әрқашан он буынды өлеңмен сөйлейді, ал құлаған періштелер сияқты жандар он төрт буынды жолдармен сөйлейді, бұл "күнәдан метрикалық құлауды" бейнелейді. Көптеген адамдар Мирабеллдің мағыналық тығыздығының салдарынан түсінудің қиын екенін айтады, бірақ критик Хелен Вендлер "мұндай өлеңнің сынағы алғашқы оқылымда емес, керісінше, схема, туыстық қарым-қатынастар және өмір тарихы табиғи және таныс болғаннан кейін оқылымда болады" деп мәлімдейді.
Кейіпкерлер
Көрініп тұратын жалғыз қайталанатын кейіпкерлер – Джеймс Меррилл мен оның өмірлік серігі Дэвид Джексон. Дегенмен, көптеген басқа кейіпкерлер де бар, олар көрінбейді; олар космологиялық иерархияның әртүрлі деңгейлерінде өмір сүреді (көпшілігі қайтыс болған достары), қызыл бөлмені «медиумдарды өздерінің махаббатымен он бес басқа «жаратылыстың» қаупінен қорғау үшін» қоршайды. Тимоти Матерер Мерриллдің көзқарасы мен оның кейіпкерінің көзқарасын тікелей байланыстыру мүмкін емес екенін айтты. Мысалы, Меррилл өзінің мифологиясын «ешқашан шындыққа сай емес, бірақ керемет сәттерде сөзсіз әдемі» деп санаған. Осы себепті сыншы Джозеф Паризи Джеймс Меррилл мен «JM» арасында ажыратымдылық жасайды. Сыншы Джудит Моффетт өлеңдегі қайтыс болған достарды «маңызды» деп атады, себебі олардың тудыратын «адамдық қызығушылық» «ерекше ғылым мен теологиялық беттерден құтылудың қажетті шарты» болып табылады. Бұл достардың араласуы, сондай-ақ кесіктердің қолданылуы сыншыларға фрагментация мотивін табуға мүмкіндік берді, атап айтқанда, «бұзу» сөзі, жалғанған немесе артикль түрінде, «Мирабелл» ішінде қайта-қайта кездеседі. Бұл – операцияны талап ететін жарылыс. DJ үшін бұл жарылыстың ауыртпалығы – рухани семинарларға қабылдану құны. Ал JM-ге «көркемдік жаңару» болатыны айтылды. Төрт басты кейіпкер – Джеймс Меррилл, Дэвид Джексон, Мария Мицотаки (қайтыс болған) және В. Х. Оден (қайтыс болған) – «Мирабеллдегі» рухани білімге баласыздықтары үшін іріктелді, осылайша «эпосқа тән азаматтық, отбасылық және некелік құндылықтарды» зия мен жүрек қасиеттерімен алмастырды. Сыншы Хелен Вендлер Оден мен Марияны ата-аналық тұлғалар ретінде қарастырады: «Олар JM мен DJ-ді «mes enfants» (Мария, «Маман» деп танылады) немесе «балаларым» (Оден) деп атайды». Осылайша, кітапты ата-аналық тұлғалармен ұзақ қоштасу ретінде қарастыруға болады, әсіресе Дэвид Джексонның ата-анасының қазасы оқиғаның басталуы болғандықтан. «Мирабеллдегі» ең ерекше кейіпкерлер – Мерриллдің жарғанақтары, олар «адамзаттан бұрынғы адамдар», «Қабылдың ұлдары», «құлаған періштелер» және «антиматерия» деп аталады. Сыншы Дэвид Калстон бұл жарғанақтардың «әртүрлі пікірдегі қарсыластар мен ұстаздар» екенін атап өтті, олардың дауыстары «дәстүрлі сөйлеушіге ерекше жарық сыйлайды», «адам емес сана мен күштің мүмкін болатын аспектілерін» ұсынады.
0-кітап
Айтылыс Джеймс Меррилдің Стонингтон қаласындағы резиденциясы үшін "Тұрмыстық безендіру" туралы сипаттамамен басталады. Дэвид Джексон (Меррилдің өмірлік серігі) "ұлы Викториялық айнаны" тасиды, олардың қонақ бөлмесі "көк көзді жарғанақтар" суреті бар "7 x 10 қытай кілемдерімен" жабдықталған; олардың досы ("Хаббелл") қытай кілеміндегі жарғанақтарға сәйкес келетін обойды жобалайды. Содан кейін Дэвид Джексонның ата-анасы "Мэт пен Мэри" Афинадағы Меррилл мен олардың ұлына келеді. Мэт пен Мэри өлімге бірнеше күн қалған. Олардың достары Честер Каллман мен Мария Мицотаки "өткен жылы" қайтыс болғандықтан, Джеймс Меррилл мен Дэвид Джексон "Ефрем кітабында" қолданылған Ouija тақтасына қайта оралады. Мария: "Джидің қартайған ата-анасы, енді [соңы] жақын", - деп айтады. Әрине, Мэри ауруханада қайтыс болады, содан кейін Джеймс Меррилл мен Дэвид Джексон Ouija тақтасы арқылы соңғысының ата-анасымен байланыс жасайды. "Сандовердегі өзгермелі жарық" кітабының бірінші бөлігінде баяндалған діни сенімдерге сәйкес, Мэтт Жер бетінде "тағы екі рет" туылады. Біраз уақыттан кейін олардың рухтық серігі Ефрем Мерриллге "адамзаттан бұрынғы адамдар" оны "көркемдік жаңалыққа" таңдағанын хабарлайды; оның міндеті "ғылым туралы өлеңдер" жазу болады. Меррилл шабыт алу үшін бірнеше ғылыми мәтіндерді оқиды, бірақ ешқандай нәтиже шықпайды. Бөлiм Меррилл мен Джексон Авебериге ("қасиетті де үйлі жер") және Стоунхенджге сапар жоспарлаған кезде аяқталады.
1- кітап
"Адамзаттан бұрынғы адамдар" (Мирабелдің 0-бөлімінде және Ефрем кітабының U-бөлімінде айтылған) "Қабылдың ұлдары" екені және олардың дене бітімі жарғанаттар сияқты екені анықталады. Қарсылыққа қарамастан, олар сондай-ақ құлаған періштелер, қара тесіктердің пайда болуына себепкер болған және теріс электр заряды мен антиматерияның өзінің көрінісі болып табылады. Мария Мицотаки мен Ефрем "JM" және "DJ" (тұлғалар көбінесе әріптерімен аталады) сөйлесуді үзеді; Мария қолдау білдіреді; Ефрем қорқыныш пен жек көрушілік сезімін білдіреді, оны "DJ" да бөліседі. Джеймс жарғанаттардың жасырын және нақты емес тіл қолдануына шағымданады, бұл оларды ашуланып ұшып кетуге мәжбүр етеді. Мерриллдің досы Дэвид Калстон келеді; Ouija тақтасында жарғанаттар үнсіздік сақтайды. Оның орнына, Калстон өзінің көктегі өкілі, Миландық он алты жасар "батыл жас жігіт" Лука Спионаримен танысады. Келесі күні жарғанаттар Жерді тастап кеткен кезде қалған он төрт бекініс орны туралы айтады (Авебери – осы орындардың бірі). Олар египеттік пирамидаларды тастан жасалған жарық призмалары деп сипаттайды; Джеймс Меррилл жасайтын өлең де осыған ұқсас жарық призмасы болады, бірақ физикалық емес, мәтіндік. Бөлім Эфремнің осы жарғанаттар зиян келтіргісі келсе, қорғауға кепілдік беру үшін қайта пайда болуымен аяқталады. Қорғаушылардың арасында Эфрем және Мерриллдің көптеген қайтыс болған достары бар: Майя Дерен, Ханс Лодейзен, Мариус Бьюли, В. Х. Ауден және Честер Каллман. В. Х. Ауден мен Мария Мицотаки Мирабелдегі оқиғаларға қатысты Мерриллге сабақтар бойынша әдеттегі түсініктемелер береді.
2-кітап
Бөлім сөйлеген жарғанат өзінің саны 741 екенін ашады, бірақ ол "саны шексіз көптіктің" қатарында және әрқашан Меррилл мен Джексон сөйлесетін жаратылыс емес. Мысалы, олар бұрын 40076-мен сөйлескен, бірақ ол оларды әдепсіздіктері үшін тастап кеткен. Меррилл осы бөлімнің бір бөлігін құлаған періштелер оған ақырындап сыздап жатқан теологиядағы маңызды сөздерді анықтау үшін пайдаланады: еврей – "адамның ең жоғары тығыздығы" (этностық топпен шатастырмау керек); жан – адамның 12 пайызы, ол "химия, қоршаған орта / және т.б." емес; Ғылыми-зерттеу зертханасы (немесе R/Lab) – "құпиялы, қызғылықты қызметтің" алаңы, онда 741-дің жоғары тұрғандары басқаратын математикалық формулалар жиынтығы бар және онда "сапасы әртүрлі жандардан басқа шикізат жоқ". Ең жоғары сапалы жандар – таңдалған беске жатады, "өлімсіздер", олар "әрбір қайта тууында барлық бұрынғы өмірлерінің толық білімін сақтайды. Бестің кейбір түрімдері бір өмірде немесе басқада болған: Монтезума, Галилей, Моцарт, Даг Хаммаршёльд, Эйнштейн". Бұл бестік "әртүрлі кейіптермен басшылықты жүзеге асырады", мысалы, ғарыш зерттеулері. Мерриллдің "жазушы" қызметі – "бестіктің жұмысын қабылдауды жеделдетуге көмектесу". 741 соңғы жылдардағы халық санының өсуін талқылайды: R/Lab жаңа туған балаларға орналастыру үшін күн сайын бес миллион жан қажет дейді, бірақ жандардың саны шектеулі болғандықтан, оның жоғары тұрғандары "үй жануарларының жандарына, соңғы кезде егеуқұйрыққа" жүгінуге мәжбүр болды. Зертхана "атомдық қаруды біріктіріп қолданудың жануарлар жанына түсуі" туралы алаңдайды. Мұндай өзгеріс алаңдатады, бірақ R/Lab техникалық қызметкерлерінің бұрын 100 жылға көре алатыны, бірақ соңғы кезде адамның түтінінің артуы олардың көру қабілетін 30 жылға дейін шектегені де алаңдатады.
3-кітап
741 жылы жаңа бір жан түрі енгізіледі, бұл жануарлар мен адам жандарынан өзгеше: өсімдік (немесе көкөніс) жандары. Жануарлардың тығыздығы белгілі бір "өмір қуатын" сыйласа, өсімдіктердің тығыздығы оның иесіне "қастық емес, игілікті бейтараптық" береді. Өкінішке орай, өсімдік әлемін әлсіретіп жатқан баяу және белгісіз процесс жүріп жатыр, сондықтан R/Lab осы өсімдік тығыздықтарын клондау арқылы тәжірибелік түрде өндіруге кірісті. Критик Джудит Моффетт клондаудың "көбінесе өзгерту немесе бағдарламалау сияқты нәрсені білдіретінін" түсіндірді. Өмірінде бау-бақшаға қызығушылық танытқан Марияның тағдыры осы өсімдіктер әлеміне қосылуға тиіс. Бірақ, одан да қызығы – 741, бұрынғысынша сезімтал емес, қалған вампирлік таныстары сияқты, Мерриллді жақсы көретінін мойындайды, ал Джексон "мүмкін, әдептілік пе?" деп толқып кетеді. Бұл эмоционалдық өзгеріс формалды өзгеріспен де сәйкес келеді: 741 "көрініссіздік әлемінде" тауысқа айналады. Олардың бесеуі (Мицотаки, Оден, Меррилл, Джексон және 741) енді біртұтас топ ретінде бейнеленеді, бұл топтың саны бұрын талқыланған қасиетті '5' санымен тең. Осымен, "v жұмысы" деген ұғым құпия түрде басталады; 741 оны "жоғары деңгейдегі ынтымақтастықпен басқарылатын жұмыс" деп сипаттайды. Бес элиталық жан (2.5-бөлімде айтылған) бес басты кейіпкерге, пирамиданың бес төбесіне және төрт элементке (ал бесіншісі – "табиғат") символдық тұрғыдан байланысты. Бес саны кейіннен "[[season#four season reckoning]]" символымен де байланысты болады.
4-кітап
741 жылы Жердегі алғашқы жануарлар "қанатсыз, иегімен жүретін, жылан тәрізді жандар" болған деп айтылады. Бұл жандар түксіз болғанымен, мифтік кентаврға ұқсап, 741-дің тайпасын ойлап тапты – "олардың сөзін ағаштардың үстінен жеткізу үшін, ашық далалардағы тамақтанатын жерлерге қалықтап жүзетін сигналдар". Соңында 741 және оның тайпасы, дамығандар әлсіздерді мазаламас үшін, өлмейтіндерді атомдық жарылыс арқылы өлтіруге шешім қабылдады. Жарқанаттар кетіп, тірек нүктелерін жөндеу үшін сирек оралып келді. Осы салдарынан Б құдайы 741-дің туыстарының іздерін жойып, соңғы кентаврларды (осы кезде динозаврларға айналған) құртты. У. Х. Ауден мен Мария Мицотаки Джеймс Меррилл мен Дэвид Джексонды 40076-мен (2-бөлімнің басында айтылған) байланысқа түсуге шақырады; 741 уақытша төмендетілді, себебі оның сөзіне сенбеді, бірақ Мерриллдің өлеңіне лаврлар бұйыратынын болжайды, одан кейін тағы бір ұзақ өлең жазатынын айтады. 741 Ахнатонның болашақ ұрпақтар үшін клондалған "бестіктің" алғашқысы болғанын мәлімдейді; сондай-ақ, кейін толықтай түсіндірілетін "кездейсоқ емес" ереже басталатынын сипаттайды. Бөлім Мария Мицотаки мен Джеймс Мерриллдің атом энергиясының олардың жандық тығыздығына әсер еткенін білген кезде аяқталады; Марияның жағдайы – оның емделген кезеңдегі сәулелену терапиясының салдарынан. Ал Джеймстің жағдайы – Хиросимадан шыққан саңырауқұлақ бұлтынан.
5-кітап
5-ші кітап бұрын айтылған көптеген мәселелерді нақтылайды: Адам жанының тығыздығы гамма сәулелерімен жойылса болады; "Құдай Б – тарих – Жер"; "жазушы күні" жақын арада. Меррилл, жазушы ретінде, жойылмау үшін бір туынды жасайды, бірақ ол және Джексон кітап оқитындар азайғанда, мұның қалай мүмкін екенін сұрағанда, 741 әдеттегідей көпшіліктің маңызды еместігі туралы жауап береді. 741 Меррилл мен Джексонға діннің оның "кездейсоқ оқиғаға жол бермеу қағидасы" бойынша аштықтан қиналып жүрген топтарды азық-түлік алу үшін атом бомбасын қолданудан сақтайтынын айтады. Тағы бір "кездейсоқ емес оқиға" – обаның пайда болуы, ол (Меррилл мифологиясында) кездейсоқ болмайды, бірақ 741 және оның сияқтылары халықты азайту және ауылдық өмірді сақтау үшін тудырады. Ең маңыздысы, R/Lab жандарына болатын нәрсе "ең ұсақ бөлшектеріне дейін жоспарланған және мақсатты" екенін көрсетеді. Джеймс осы "кездейсоқ емес оқиға" қағидасын өзінің өмір тарихына қолдана бастайды. Бұл бөлім "үш онжылдық өткен соң" әлі де "жасыл атлант далалары" болатындығына үміт білдіретін ұсыныспен аяқталады. 741 биологияның Хаостан жеңіске жететініне сендіреді.
6-шы кітап
Бөлім Мерриллдің Бостондағы Дэвид Джексонға баруымен ашылады; Джексон Стонингтонда Мерриллмен бірге емес, өйткені ол жаңа ғана арқасына операция жасады, бірақ "барлығы жақсы". Джексон баспалдаққа көтерілген сезімді еске алады; (Жақыптың Жаратылыс кітабындағы 28-тарауда дәл осындай арман болған). 6-шы кітапта Меррилл мен Джексон Мария Мицотакидің (көкөрек қатерлі ісігіне байланысты сәулемен емделген) осы сеанстарға қатысатыны туралы қорқынышты қорытындыға келгені көрсетіледі, өйткені ол 741 сияқты, жаны жоқ – "ол енді адам емес!" Радиацияның жанмен өзара әрекеттесуі туралы бұрын да айтылған, бірақ Меррилл мен Джексон оның толық көлемін енді ғана түсінеді: сәуле Марияның жанын баяу жыртып, оны "негізгі нәрсеге" дейін азайтып, "мәңгілікке" қосыпты. Осы сабақтардың нәтижесінде Жақып пен Дәуіт те осындай бір процестен өтеді, сәуленің "жарығы" білімнің "жарығымен" алмастырылады. Осы "алып тастау" арқылы b құдайы адамды өзінің өкіліне айналдырып жатыр немесе жаңа түрді дайындап жатыр, бірақ қайсысы екені нақты белгісіз. Ауден мен 741 сонымен қатар JM және DJ-ге әр түрлі түстер (қызыл, сары, көк, жасыл) және олардың осы үнемі кеңейіп келе жатқан мифологиядағы нақты символикасы туралы түсіндіреді. Осы соңы бітпейтін сабақтардың арасында ДЖ депрессияға ұшырап, өмірден оқшаланған сезімде болады. Бөлім Меррилл мен Джексонға "Шөл дала", "Құдайлық комедия" және Артур Рембоның шығармалары сияқты ірі әдеби туындылардың барлығы 741 және оның жарғанаттар легионының көрінбейтін басшылығымен жазылғандығы айтылады. Бұл әдеби шедеврлер 3-кітапта айтылған "v жұмыстың" бір бөлігі болып табылады. Мерриллдің өлеңі оның қайтыс болған досы Ханс Лодейзен бастаған "v жұмыстың" аяқталуы болады.
7-кітап
Ахнатон, "Бес" тобының біріншісі Нефертитимен "екі жан" болды, ал R/Lab олардың жандық тығыздықтарын клондау үшін құрылды. Өмірінің соңына қарай Ахнатон "тек ұйықтады / есірткілікке тәуелді болды, ал Нефертити мүлдем ұйықтамады". Сондықтан Нефертити "олардың барлық 4 білегін пышақпен кесіп тастады". Құдай Б олардың "қажеттіліктері бітіп қалғандықтан" өлулеріне рұқсат берді. Осы жағдайларға байланысты 741 жанды мүмкіндігінше жылдам қайта өңдеу үшін өзіне-өзі қол жұмсауды жақтайды. Джеймс Меррилл Уильям Конгревтің "Әлемнің жолы" пьесасынан алған Мирабелл есімін 741 үшін таңдады. 741 (әрі қарай Мирабелл деп аталады) өзінің есімін ұнататынын және Мирабелл: Сандар кітабының соңына дейін тағы он сабақ болатынын айтады. Осы сабақтардың біріншісі жан туралы. "Жанның негізі" бұрын аталған "тығыздықтар" деп аталатын және төрт элементтен бастау алатын энергия көздерін пайдалану арқылы жасалады. Он сабақтың екіншісі дене туралы, ол "" ретінде бейнеленген.
8-кітап
Мирабелл мәдениеттің дамуын баяндайды, ол ертедегі адамның сазға шаршы сызуынан басталып, тілге және Киелі кітап, Құран мен Гомер эпостарының пайда болуына дейін созылады. Ол сондай-ақ Меррилл мен Джексонға ауа райы туралы айтып, "әрбір тепе-теңсіздік адамның қолынан келеді" дейді. Мирабелл атомдық сынақтарды тоқтату қажеттігін, осылайша атомды "қайтаруға / [R/Лабораторияға] және жұмақтың игіліктеріне" мүмкіндік беру керектігін айтады. Маңыздысы, ол әрбір жұбайлықтың халық санының артуын болдырмау үшін екі баладан аспауы керек екенін кеңес береді, адамның алғашқы инстинкттерін бақылауға келмейтініне қайғы білдіреді. Табиғат адамды көбейтуге шақырып тұрса да, Б Құдайы осы құштарлықты шектеуді қалайды. Келесі "ай циклінде" олардың сеансында періште пайда болады, бірақ өкіл Меррилл мен Джексонға періштеге "саф ой-санасымен және толық құрметпен" құрмет көрсету үшін, одан бұрын жиырма төрт сағат бойы темекі шегуге, ішуге немесе ет жеуге рұқсат етілмейтінін хабарлайды. Мінезді Мирабелл адамның қиялын "с/о/л" немесе "жарық көзіне" жатқызады. Роберт Морс, досы, да келіп, бірақ көп ұзамай қайтыс болады. Джудит Моффет 8-ші кітаптың соңында басталып, 9-шы кітапқа дейін жалғасқан сабақтардың "көбірек лирикалық және айқын" бола бастағанын байқады.
9-шы кітап
Мэррилл мен Джексон Мирабелл соңғы сабағын беру алдында пикникке шығады. Мария Меррилл мен Джексонға Мерриллдің жазылып келе жатқан өлеңін көріп, қатты қуанғанын айтады, бірақ Джеймс оның драмалық сипатына көңілі толмағандай, оның Уайстанның немесе Мирабеллдің дауысынан гөрі өзінің дауысында жазылғанын тілейді. Алайда Оден оны «өнер туындысында жеке бастың қаншалықты маңызсыз рөл атқаратынын ойлауға» шақырады. Мирабелл енді осы оқиғаның басында болғаннан гөрі космологиялық иерархияда жоғары тұр және Меррилл мен Джексонға Ефремнің (Ефрем кітабындағы сабақтарды диктанттаған) Сильвия Плат сияқты, «Оуижа тақтасы арқылы диалог» жазатынын айтады. Керісінше, Хелен Вендлер Меррилл атаған шығармалардағы әдеби ықпалдарды «періштелер тікелей сөйлейтін адамдардың туындылары: Данте, төрт апостол, Будда, Мұхаммед және кейінірек Милтон, Блейк, Виктор Гюго және Йейтс» деп сипаттайды. Эдмунд Уайт пен Джозеф Паризи Мирабеллді «Жоғалған жұмаққа» теңейді. Дэвид Вагонер Мерриллдің стильдік ерекшеліктерін Джон Эшбери мен Джон Бартты қамтитын үлкен поэзиялық дәстүрге жатқызады, себебі ол «жиырма жыл бұрын Нортроп Фрай анықтаған ирониялық стильде жазады. Осы иронияның бір мақсаты – сынды болжап, өлеңнің құрамына енгізу арқылы сыншыны қарусыздандырып, жеңіске жеткен авторға жол ашу». Джозеф Паризи Мирабеллді «Сылыс флейтамен» салыстырады, екеуінің де «пародия, пастиш және жоғары мәнділік» қосылысына және көптеген күтпеген өзгерістермен бірге моральдық ізденіске қатысты екенін көрсетеді. Соңында, Дэвид Калстон «адамзатқа дейінгі» хироптерлер мен Ричард Уилбурдың «Ақыл» өлеңі арасындағы байланысты ұсынады.
Сыни қабылдау
Сыншы Хелен Вендлер Мирабеллдің "Левит кітабынан Мормон кітабына дейін және Мелвиллдің киттер туралы зерттемесіне дейінгі барлық жүйелер сияқты, жалықтыруға дайын екенін" атап өтеді, бірақ мұны «тек қана әдеміге» қарсы шығып, өлеңнің стильдік шеңберін кеңейтудің тәсілі ретінде қарастырады. Дэвид Вагонер Мирабеллдің діни сабақтарына қатысты поэманы «мазмұны бекершілік, құрылымы ренжсіз, лирикасы тікелей үнсіз» деп сипаттайды. Дэвид Бромвич Блумның алғашқы пікірімен келіскендей, Мерриллдің «адамның сөздік шеберлігін сирек және қарапайым жағдайларға жол беруге бейімділігіне» өкініш білдіреді, ал демеушілердің сөздері көлем мен мақсат тұрғысынан артып келеді. Шоу лагерьтік әңгімелердің оқырмандарға тым қиын болуы мүмкін деп ойлады, себебі олар белгілі бір топқа жататындыққа итермелейді. Стивен Спендер лагерьтік топтық қарым-қатынас мәселесінде кеңірек келіседі, бірақ мұндай стильдің «стратегиялық артықшылықтары» бар екенін айтады, өйткені ол Мерриллдің рококо стилімен қолданған қос мағыналылыққа айналуы мүмкін. The New York Review of Books журналы үшін жазған Спендер Мерриллдің туындыларын «күрделі және әсем фантазия, әдемі түсініктер, керемет поэзия жолдары, лириканың ұзаққа созылған қиялы, жарқын әзілдер, үлкен техникалық шеберлік үлгілері, бірақ қиялдың бірден бір мақсатқа жетуге бағытталған күшті әрекетінің нәтижесі, біріктіретін көрініс емес» деп сипаттайды. Дейзи Алдан Мирабеллді «тыңғырық сыңғырық» деп сипаттап, Мерриллдің алғаш оқығанда адам қоғамын «керемет панорама» ретінде ұсынғандай көрінетінін, бірақ қайта оқығанда «абсолюттік шындықтарды» сипаттауда жұмысты мақтаншыл және фашистік деп санайды. Дегенмен, Джудит Моффетт Мирабеллді оның «Шындығы» үшін емес, поэзиясының сапасы үшін оқу керек деп есептейді, ол оның көлемі мен техникалық шеберлігі бойынша жиырмасыншы ғасыр поэзиясының көп бөлігінен (немесе барлығынан) басым екенін айтады. Эдмунд Уайт Мерриллдің өлеңдерін «ықылас пен жек көрудің кезектесіп тұратын тогымен қуаттанған» деп тапты. Уайт үшін кітаптағы жалғыз кемшілік – «жек көру» кейде осықтан да артылып, қатыгездікке ұласып кетуі еді.