Кіріспе
"Метро стансасында" – 1913 жылғы сәуір айында "Poetry" әдеби журналында жарияланған Эзра Паундтың бейнелеуші поэмасы. Поэмада Паунд 1912 жылы Париждегі метро стансасындағы бір сәтті бейнелейді; ол метродағы адамдардың сырт келбетін сипаттаудың орнына, поэмаға "теңдеу" түрінде енгізуді ұсынды. Поэманың өзінің көрнекілігі арқылы тақырыптың сыртқы түрін бейнелегендіктен, ол бейнелеуші поэзияның ең көрнекті үлгісі саналады. Паунд 1914 жылы вортизмге көшкенге дейін бейнелеуші поэзияның қалыптасуына зор ықпал етті. Паунд, тіпті қысқа ғана уақыт болса да, бейнелеушілікті қабылдап, оның Виктория дәуірі әдебиетінің сөздік стилінен маңызды қадам екенін айтты және бұл "мен Парижде күлкіге қалдырмастан көрсетуге болатын американдық нәрсе" екенін ұсынды. "Метро стансасында" – бұл модернистік поэзияның ерте туындысы, себебі ол "пентаметрден үзілуге" тырысады, көрнекі аралықтарды поэтикалық тәсіл ретінде пайдаланады және ешқандай етістіктерді қамтымайды. Алғашқы нұсқасында сөз топтарының арасындағы аралықтар әртүрлі болған. Мұны 1913 жылғы сәуір айындағы "Poetry" журналының онлайн нұсқасынан табуға болады.
"In a Station of the Metro" is an Imagist poem by Ezra Pound published in April 1913 in the literary magazine Poetry. In the poem, Pound describes a moment in the underground metro station in Paris in 1912; he suggested that the faces of the individuals in the metro were best put into a poem not with a description but with an "equation". Because of the treatment of the subject's appearance by way of the poem's own visuality, it is considered a quintessential Imagist text. Pound was influential in the creation of Imagist poetry until he left the movement to embrace Vorticism in 1914. Pound, though briefly, embraced Imagism stating that it was an important step away from the verbose style of Victorian literature and suggested that it "is the sort of American stuff I can show here in Paris without its being ridiculed". "In a Station of the Metro" is an early work of Modernist poetry as it attempts to "break from the pentameter", incorporates the use of visual spacing as a poetic device, and does not contain any verbs. The work originally appeared with different spacing between the groups of words. This can be found in the on line version of Poetry magazine for April 1913.
Талдау
Бұл өлең алғаш рет 1913 жылы жарық көрді және Имажизм дәстүрінің басты өлеңдерінің бірі саналады. Паундтың отыз жолдан тек он төрт сөз қалдыру арқылы жасаған өңдеуі, Имажизмнің тілді тиімді пайдалануға, образдың нақтылығына және дәстүрлі емес өлең формаларымен тәжірибе жасауға баса назар аударуын көрсетеді. Бұл өлең – Паундтың Париж метросының Конкорд станциясында басынан өткен аян сәті мен күшті сезімдерін жазбаға түсіруі. Өлең, көбінесе, күтпеген ұқсастықтары бар және Паундтың сол кездегі сирек кездесетін эмоцияларын жеткізетін бейнелер жиынтығы. Өлеңнің мәні бірінші немесе екінші жолдарында емес, оларды байланыстыратын ой процесінде жатыр. "Осындай өлеңде", – деп түсіндірген Паунд, – "адам сыртқы және объективті нәрсе өзгеріп, ішкі және субъективті нәрсеге айналатын нақты сәтті жазуға тырысады". Сол дәуірдегі басқа модернист суретшілер сияқты Паунд та жапон өнерінен шабыттанды, бірақ ол мәдени стильдерді тікелей көшірудің орнына қайта жасауға және біріктіруге бейімділік танытты. Ол, әлдебір Судзуки Харунобу гравюрасынан (Ричард Олдингтон өлеңдермен сәйкес гравюраларды атап көрсеткен) шабыттанған болуы мүмкін, және осы кезеңде хайкуға ұқсас өлеңдер жазуға тырысқан болуы ықтимал.