Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолт Уитменнің кең көлемді поэзия жинағы
Expansive Walt Whitman poetry collection
"Шөп жапырақтары" – американдық ақын Уолт Уитменнің өлеңдер жинағы. Алғаш рет 1855 жылы жарық көргенімен, Уитмен өмірінің көп бөлігін 1892 жылы қайтыс болғанға дейін "Шөп жапырақтарын" жазуға, қайта жазуға және кеңейтуге арнады. Оның ерекшелену жолдарына байланысты "Шөп жапырақтарының" алты немесе тоғыз жеке басылымы жарық көрді. Нәтижесінде, төрт онжылдық бойында өте әртүрлі басылымдар пайда болды. Бірінші басылым он екі өлеңнен тұратын шағын кітап болса, соңғысы 400-ден астам өлеңді қамтыды. Бұл жинақ өмір философиясы мен адамзатты ұлықтайтын, табиғатты және ондағы адамның рөлін мақтайтын бос байланысқан өлеңдердің жиынтығы. "Шөп жапырақтары" діни немесе рухани мәселелерге емес, негізінен дене мен материалдық әлемге назар аударады. Оның өлеңдері ұйқаспайды және стандартты өлшем мен жол ұзындығы ережелеріне бағынбайды. Көптеген ғалымдар "Шөп жапырақтарын" толығымен өздігінен жасалған жоба деп санайды. Уитмен кітаптың тақырыбы ретінде өзінің идеалданған бейнесін таңдап, оны жазу стилін жасады және алты-жеті жыл бойы стильді жетілдіру үшін көп еңбек етті, поэмалардың автор деп саналатын пролетариат бардының бейнесін жасады. "Шөп жапырақтары" сол кезде мұндай ашық көрсетілімдер әдепсіз деп есептелген сенсорлық ләззаттар туралы талқылауымен де ерекшеленеді. Кітап өзінің ашық сексуалдық бейнелері үшін өте даулы болды және Уитмен көптеген замандас сыншыларының сынына ұшырады. Алайда, уақыт өте келе жинақ халық мәдениетіне еніп, американдық поэзияның орталық туындыларының бірі ретінде танылды. Бұл жинақтағы туындылардың ішінде "Өзімнің әнім", "Мен денеме электр қуатын сыйлаймын" және "Бесіктен мәңгі шайқалу" бар. Кейінгі басылымдарда Уитменнің қаны қызылға төгілген президент Авраам Линкольнге арналған "When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd" атты жоқтау өлеңі де қосылды.
Leaves of Grass is a poetry collection by American poet Walt Whitman. Though it was first published in 1855, Whitman spent most of his professional life writing, rewriting, and expanding Leaves of Grass until his death in 1892. Six or nine individual editions of Leaves of Grass were produced, depending on how they are distinguished. This resulted in vastly different editions over four decades. The first edition was a small book of twelve poems, and the last was a compilation of over 400. The collection of loosely connected poems represents the celebration of his philosophy of life and humanity and praises nature and the individual human's role in it. Rather than focusing on religious or spiritual matters, Leaves of Grass focuses primarily on the body and the material world. Its poems do not rhyme or follow standard rules for meter and line length. Leaves of Grass is regarded by many scholars as a completely do it yourself project. Whitman chose his idealized self as the subject of the book, created the style in which it was written and worked hard and intelligently to perfect the style over a period of six or seven years, creating the personality of the proletarian bard, the supposed writer of the poems. Leaves of Grass is also notable for its discussion of delight in sensual pleasures during a time when such candid displays were considered immoral. The book was highly controversial during its time for its explicit sexual imagery, and Whitman was subject to derision by many contemporary critics. Over time, however, the collection has infiltrated popular culture and became recognized as one of the central works of American poetry. Among the works in this collection are "Song of Myself", "I Sing the Body Electric", and "Out of the Cradle Endlessly Rocking". Later editions would include Whitman's elegy to the assassinated President Abraham Lincoln, "When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd".
Республикалау, 1856-1889 жылдар
"Жабайы шөптер" поэмасының алты немесе тоғыз басылымы болған деп есептеледі, олардың саны оларды қалай ажыратуға болатынына байланысты: басылымды толығымен жаңа жиынтық тип деп санайтын ғалымдар 1855, 1856, 1860, 1867, 1871–72 және 1881 жылғы басылымдарды есептейді; ал басқалары 1876, 1888–1889 және 1891–1892 ("өлшеуі жоқ басылым") жылғы басылымдарды да қосады. Эмерсон кейіннен бұл хаттың жарияланғанына ренжіді және оның туындыларына көбірек сын айта бастады. Осы басылымға "Бруклин паромнан өту" – танымал өлең енді. 1860 жылғы басылымның баспагерлері Тейер мен Элдридж, оны шығарғаннан кейін көп ұзамай банкроттыққа ұшырады және Уитманға төлей алмады. "Біздің қаржымыз өте тар, – деп жазды олар, – сондықтан осы соманы жіберу мүмкін емес". Уитман 250 доллар ғана алды, ал түпнұсқа тақталар Бостондық баспагер Хорас Вентвортқа жетті. 456 беттік кітап шығарылған соң Уитман оның сыртқы түріне қатысты: "Бұл, әрине, өте 'ерекше'", – деді: ол тоғыз сәулелі күн мен қолына қонған көбелек сияқты белгілермен қызғылт сары матамен мұқапталған. Уитман өзінің "табиғатпен біртұтас" бейнесін қалыптастыру үшін көбелектің нағыз екенін айтты. Шындығында, көбелек матадан жасалған және сыммен саусағына бекітілген. Осы басылымға қосылған маңызды өлеңдер – "Теңізден келген сөз" және "Өмір мұхитымен бірге".
There have been held to be either six or nine editions of Leaves of Grass, the count depending on how they are distinguished: scholars who hold that an edition is an entirely new set of type will count the 1855, 1856, 1860, 1867, 1871–72, and 1881 printings; whereas others will include the 1876, 1888–1889, and 1891–1892 (the "deathbed edition") Emerson later took offense that this letter was made public and became more critical of his work. This edition included "Crossing Brooklyn Ferry"—a notable poem. The publishers of the 1860 edition, Thayer and Eldridge, declared bankruptcy shortly after its publication, and were almost unable to pay Whitman. "In regard to money matters," they wrote, "we are very short ourselves and it is quite impossible to send the sum." Whitman received only $250, and the original plates made their way to Boston publisher Horace Wentworth. When the 456 page book was finally issued, Whitman said, "It is quite 'odd', of course," referring to its appearance: it was bound in orange cloth with symbols like a rising sun with nine spokes of light and a butterfly perched on a hand. Whitman claimed that the butterfly was real in order to foster his image as being "one with nature." In fact, the butterfly was made of cloth and was attached to his finger with wire. The major poems added to this edition were "A Word Out of the Sea" and "As I Ebb'd With the Ocean of Life".
1867-1889 жылдар
Уитменнің сөзіне қарағанда, 1867 жылғы басылым "жаңа және әлдеқайда жақсы, толыққанды "Шөп жапырақтары" басылымы – өлмейтін туынды!" болуы керек еді. Ол бұл соңғы басылым болады деп есептеген. "Драм-тапс" бөлімі, оның жалғасы және "Айрылысу алдындағы әндер" кіретін бұл басылым, кітапты жинаушы банкротқа ұшырағандықтан және тарату фирмасы құлағандықтан кешікті. Басылып шыққанда, ол қарапайым басылым болды және ақынның суретінсіз алғашқы басылым еді. 1879 жылы Ричард Уортингтон электротипті пластиналарды сатып алып, рұқсатсыз көшірмелерді басып, сатуға кірісті. 1889 жылғы (сегізінші) басылым 1881 жылғы нұсқадан көп өзгешеленбеді, бірақ оған әшекейлер қосылды және Уитменнің бірнеше портреті енгізілді. Ең маңызды өзгеріс – түрлі қосымша өлеңдерден тұратын "Қосымша" бөлімінің қосылуы болды.
The 1867 edition was intended to be, according to Whitman, "a new & much better edition of Leaves of Grass complete — that unkillable work!" He assumed it would be the final edition. The edition, which included the Drum Taps section, its Sequel, and the new Songs before Parting, was delayed when the binder went bankrupt and its distributing firm failed. When it was finally printed, it was a simple edition and the first to omit a picture of the poet. In 1879, Richard Worthington purchased the electrotype plates and began printing and marketing unauthorized copies. The 1889 (eighth) edition was little changed from the 1881 version, but it was more embellished and featured several portraits of Whitman. The biggest change was the addition of an "Annex" of miscellaneous additional poems.
1892 жылғы өлім аузындағы басылым
1891 жыл аяқталғанда, Уитман "Жабайы шөптер" кітабының соңғы басылымын дайындады. Ол досына жазған хатында: "L. of G. соңғы рет толыққан – 33 жыл бойы оны жетілдіруге тырысып, өмірімнің барлық уақыттары мен көңіл-күйлері, жақсы және жаман ауа-райы, елдің түкпір-түкпірі, бейбітшілік және соғыс, жас және егде жастағы кезеңдерінен өттім". "Жабайы шөптер" кітабының осы соңғы нұсқасы 1892 жылы жарық көрді және ол өлім төсегіндегі басылым деп аталады. 1892 жылдың қаңтар айында, Уитменнің қайтыс болуына екі ай қалғанда, "Нью-Йорк Геральд" газетінде хабарлама жарияланды:
As 1891 came to a close, Whitman prepared a final edition of Leaves of Grass, writing to a friend upon its completion, "L. of G. at last complete — after 33 y'rs of hackling at it, all times & moods of my life, fair weather & foul, all parts of the land, and peace & war, young & old." This last version of Leaves of Grass was published in 1892 and is referred to as the deathbed edition. In January 1892, two months before Whitman's death, an announcement was published in the New York Herald:
Уолт Уитман құрметпен хабарлайды, соңғы отыз бес немесе қырық жыл бойы үзіліспен жұмыс істеп, ішінара жариялаған "Жабайы шөптер" кітабы енді аяқталды деп есептейді және ол осы 1892 жылғы жаңа басылымның барлық алдыңғы басылымдарды толығымен алмастыруын қалайды. Ол бұл кітаптың кемшіліктері болғанымен, өзінің ең артықшылықты және таңдалған поэзиялық туындысы екенін мойындайды. Осы соңғы басылым аяқталған кезде "Жабайы шөптер" кітабы кішкентай 12 өлеңдік жинақтан шамамен 400 өлеңнен тұратын үлкен томға айналды.
Walt Whitman wishes respectfully to notify the public that the book Leaves of Grass, which he has been working on at great intervals and partially issued for the past thirty five or forty years, is now completed, so to call it, and he would like this new 1892 edition to absolutely supersede all previous ones. Faulty as it is, he decides it as by far his special and entire self chosen poetic utterance. By the time this last edition was completed, Leaves of Grass had grown from a small book of 12 poems to a hefty tome of almost 400 poems.
Талдау
Уитменнің «Жүбірдің жапырақтары» атты өлеңдер жинағы әдетте оның жеке басылымдарындағы жеке өлеңдер арқылы түсіндіріледі. Талқылау көбінесе 1855 және 1856 жылдардағы алғашқы нұсқалармен, 1860 жылғы басылыммен және соңында Уитменнің өмірінің соңғы кезеңдеріндегі басылымдармен байланысты маңызды басылымдарға бағытталған. Соңғы басылымдарда Уитменнің қайтысынан кейін Авраам Линкольнге арналған «Есіктегі сирень гүлдегенде» поэмасы бар. Уитмен өзінің поэзиясын «бақылаусыз, бастапқы энергиямен табиғат» деп мәлімдегенімен, ғалымдар «Жүбірдің жапырақтары» үшін көптеген дереккөздерден материал алғанын анықтады. Мысалы, «Драм-тап» үшін ол Азамат соғысы шайқастары туралы танымал газеттерден фразаларды алды. Сондай-ақ, «Тұз астындағы әлем» өлеңінде ол танымал ғылыми кітаптың бір тарауын қысқартты. Ұдайы өзгеріп отыратын мәдениетте Уитменнің әдебиеті демократия мен теңдік туралы американдық ұғымға сәйкес келетін, ғасырлар бойы өмір сүрген адамдарда бірдей сезімдер мен тәжірибелерді тудыратын уақыттан тыс элементке ие. Америкадағы айтарлықтай қалалану кезінде жазылған «Жүбірдің жапырақтары» бұл құбылыстың көпшілікке тигізген әсеріне де жауап береді. Дегенмен, атаудағы «шөп» метафорасы ауылдық идеалға қатысты пасторлық көзқарасты білдіреді. Әсіресе «Өзім туралы әнде» Уитмен баяндаушы ретінде қызмет ететін құдіретті «Мен»-ге баса назар аударады. «Мен» күшті, жағымды мәдени бейнелерді қолдану арқылы әлеуметтік және жекелеген мәселелерді шешуге тырысады; әсіресе американдық мәдениетке жасаған баса назар Уитменнің Гомердің туындыларымен салыстыратын ерекше американдық эпикалық поэма құру ниетін іске асыруға көмектесті. Френологияға сенуші Уитмен 1855 жылғы «Жүбірдің жапырақтары» кітабының алғы сөзінде френологты «ақындардың заң шығарушылары» деп сипаттағандардың қатарына қосады. Осы ғылымнан қарыз алып, Уитмен достық пен бірлікке бейімділікті білдіретін жабысқақтық френологиялық тұжырымын пайдаланады.
Whitman's collection of poems in Leaves of Grass is usually interpreted according to the individual poems contained within its individual editions. Discussion is often focused upon the major editions typically associated with the early respective versions of 1855 and 1856, to the 1860 edition, and finally to editions late into Whitman's life. These latter editions would include the poem "When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd", Whitman's elegy to Abraham Lincoln after his death. While Whitman has famously proclaimed (in "Song of Myself") his poetry to be "Nature without check with original energy", scholars have discovered that Whitman borrowed from a number of sources for his Leaves of Grass. For his Drum Taps, for instance, he lifted phrases from popular newspapers dealing with Civil War battles. He also condensed a chapter from a popular science book into his poem "The World Below the Brine". In a constantly changing culture, Whitman's literature has an element of timelessness that appeals to the American notion of democracy and equality, producing the same experience and feelings within people living centuries apart. Originally written at a time of significant urbanization in America, Leaves of Grass also responds to the impact such has on the masses. The title metaphor of grass, however, indicates a pastoral vision of rural idealism. Particularly in "Song of Myself", Whitman emphasizes an all powerful "I" who serves as narrator. The "I" attempts to relieve both social and private problems by using powerful affirmative cultural images; the emphasis on American culture in particular helped reach Whitman's intention of creating a distinctly American epic poem comparable to the works of Homer. As a believer in phrenology, Whitman, in the 1855 preface to Leaves of Grass, includes the phrenologist among those he describes as "the lawgivers of poets." Borrowing from the discipline, Whitman uses the phrenological concept of adhesiveness in reference to one's propensity for friendship and camaraderie.
АҚШ-тағы цензура
1882 жылдың 1 наурызында Бостон округінің прокуроры Оливер Стивенс Уитманның баспашысы Джеймс Р. Осгудқа "Жас жапырақтар" шығармасының "әдепсіз әдебиет" саналатынын жазды. Жаңа Англияның әдепсіздікті жою қоғамының ықпалымен, ол өз хатында былай деді: "Біз бұл кітапты әдепсіз әдебиетке қатысты мемлекеттік заңдарға сәйкес келетін кітап деп есептейміз және оны айналымнан алып тастаудың және оның барлық басылымдарын тоқтатудың қажеттігін ұсынамыз." Стивенс "Мен үшін әйел күтеді" және "Жалпы бір жезөкшеге" өлеңдерін жоюды, сондай-ақ "Өзімнің әнім", "Ауызды ауыртатын өзендерден", "Дене электрін әндеймін", "Жарамды мен", "Туған сәттер", "Бүркіттердің ойнауы", "Көк Онтарио жағалауында", "Жазылғаннан ашылған", "Ұйықтағандар" және "Жүздер" өлеңдерін өзгертуді талап етті. Уитман цензураны қабылдамады және Осгудқа: "Бұл тізімнің бәрі де, әрқайсысы да мен үшін қабылдауға келмейді, ешқандай жағдайда осы туралы ойланбаймын" деп жазды. Осгуд кітапты қайта басып шығарудан бас тартып, Уитманның ұсынған өзгертулері мен жоюлары ескерілмеген кезде басылымдық тақталарды қайтарды. Уитман осы даудың сатуды арттыратынына сенді, және осы болжамы расталды. Мысалы, Бостондағы тыйым үлкен дауға айналып, Уитман мен оның шығармаларына көп назар аудартылды. Филадельфиядағы Ванамейкер сияқты сауда орындарында да тыйым салынғанына қарамастан, бұл басылым 1000 данадан тұратын бес рет жарық көрді. 18 шілдеде жарық көрген алғашқы басылымы бір күн ішінде сатылып түгелдей таусылды.
On March 1, 1882, Boston district attorney Oliver Stevens wrote to Whitman's publisher, James R. Osgood, that Leaves of Grass constituted "obscene literature." Urged by the New England Society for the Suppression of Vice, his letter said: We are of the opinion that this book is such a book as brings it within the provisions of the Public Statutes respecting obscene literature and suggest the propriety of withdrawing the same from circulation and suppressing the editions thereof. Stevens demanded the removal of the poems "A Woman Waits for Me" and "To a Common Prostitute", as well as changes to "Song of Myself", "From Pent Up Aching Rivers", "I Sing the Body Electric", "Spontaneous Me", "Native Moments", "The Dalliance of the Eagles", "By Blue Ontario's Shore", "Unfolded Out of the Folds", "The Sleepers", and "Faces". Whitman rejected the censorship, writing to Osgood, "The list whole & several is rejected by me, & will not be thought of under any circumstances." Osgood refused to republish the book and returned the plates to Whitman when his suggested changes and deletions were ignored. Whitman believed the controversy would increase sales, which proved true. Its banning in Boston, for example, became a major scandal and it generated much publicity for Whitman and his work. Though it was also banned by retailers like Wanamaker's in Philadelphia, this version went through five editions of 1,000 copies each. Its first printing, released on July 18, sold out in a day.
Мұра
Оның американдық поэзияның маңызды жинақтарының бірі ретіндегі мәртебесі уақыт өте келе әртүрлі топтар мен қозғалыстар "Шөп жапырақтарын" (Leaves of Grass) және Уитменнің туындыларын өздерінің саяси және әлеуметтік мақсаттарын ілгерілету үшін пайдаланды. Мысалы:
Its status as one of the more important collections of American poetry has meant that over time various groups and movements have used Leaves of Grass, and Whitman's work in general, to advance their own political and social purposes. For example:
20 ғасырдың бірінші жартысында танымал "Кіші көк кітаптар" сериясы Уитменнің шығармаларын бұрынғыдан да кең аудиторияға таныстырды. Социалистік және прогрессивтік көзқарастарды қолдаған басылым, ақынның қарапайым адамға назар аударуын жұмысшы табының күшін арттырумен байланыстырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ үкіметі Уитменнің өлеңдерінің көп бөлігін әскерлеріне тегін таратты, өйткені оның американдық құндылықтарды жырлауы оларды елді қорғауға шақырады деп сенді. Уитменнің туындылары нәсілдік теңдік идеясының атынан қолданылды. 1946 жылғы "I Hear the People Singing: Selected Poems of Walt Whitman" антологиясының алғы сөзінде Лэнгстон Хьюз Уитменнің "қамтушы сөздері жұмысшылар мен шаруалар, қаралар мен ақтар, азиялықтар мен еуропалықтар, жемірілгендер мен бостандыққа ие болғандар қол ұстасып, демократияны баршаға жеткізеді" деп жазды. Сол сияқты, 1970 жылы АҚШ Ақпарат агенттігі жариялаған Уитменнің өлеңдері жинағында Уитмен "адамдармен ешқандай шектеусіз араласатын" адам ретінде сипатталды. Халықаралық аудиторияға ұсынылған бұл жинақ Уитменді барлық топтағы адамдарды қабылдайтын Американың бейнесі ретінде көрсетуге тырысты.
In the first half of the 20th century, the popular Little Blue Book series introduced Whitman's work to a wider audience than ever before. A series that backed socialist and progressive viewpoints, the publication connected the poet's focus on the common man to the empowerment of the working class. During World War II, the American government distributed for free much of Whitman's poetry to their soldiers, in the belief that his celebrations of the American Way would inspire the people tasked with protecting it. Whitman's work has been claimed in the name of racial equality. In a preface to the 1946 anthology I Hear the People Singing: Selected Poems of Walt Whitman, Langston Hughes wrote that Whitman's "all embracing words lock arms with workers and farmers, Negroes and whites, Asiatics and Europeans, serfs, and free men, beaming democracy to all." Similarly, a 1970 volume of Whitman's poetry published by the United States Information Agency describes Whitman as a man who will "mix indiscriminately" with the people. The volume, which was presented for an international audience, attempted to present Whitman as representative of an America that accepts people of all groups.
Кино және теледидар
"The Untold Want" 1942 жылы Клод Рейнс, Бетт Дэвис және Пол Хенридтің қатысуымен түсірілген, «Оскар» сыйлығын жеңіп алған «Now, Voyager» фильмінде маңызды орын алады. «Өлі ақындар қоғамы» (1989) Уитманға жасалған басқа сілтемелермен қатар, «О, капитан! Менің капитаным!» өлеңіне көп рет сілтеме жасайды. «Leaves of Grass» американдық «Breaking Bad» телесериалында маңызды рөл атқарады. Бесінші маусымның сегізінші эпизоды («Барлығына қарай жылжу», «Leaves of Grass» өлеңінің 271-ші нөмірінен кейін) сериалдың «Leaves of Grass» кітабына жасаған көптеген сілтемелерін біріктіреді, мысалы, басты кейіпкер Уолтер Уайттың әріптері мен аты (шамамен) Уолт Уитменмен бірдей (төртінші маусымның төртінші эпизодында «Bullet Points» деп аталып, «Барлығына қарай жылжу» эпизодында одан да айқын көрінеді), бұл DEA агенті Хэнк Шредердің Уолтердің әйгілі есірткі сатушысы Хейзенберг екенін біртіндеп түсінуіне себеп болады. Көптеген сыншылар Уолт Уитман / «Leaves of Grass» / «Gliding Over All», Уолтер Уайт және сериал арасындағы түрлі байланыстарды талдап, пікір айтты. «Peace, Love & Misunderstanding» (2011) фильмінде Джейн Фонда мен Элизабет Олсеннің кейіпкерлері «Leaves of Grass» кітабын оқиды. BYUtv арнасының «Granite Flats» сериалының 3-ші маусымында, 8-ші эпизодында Тимоти Медлинге Рождество сыйы ретінде «Leaves of Grass» кітабының бірінші басылымын сыйлайды. Америкалық әнші Лана Дель Рей өзінің «Tropico» (2013) қысқа фильмінде Уитменнің «I Sing the Body Electric» өлеңінен бірнеше жолдарды келтіреді. «Ratched» (2020) сериалының 1-ші маусымының 3-ші эпизодында Лили Картрайт «содомия» айыбымен психиатриялық емханада жатқанда «Leaves of Grass» кітабын оқып отырады. «Bull Durham» (1988) фильмінде Сьюзан Сарандонның кейіпкері Энни Савой Тим Роббинстің кейіпкері Эбби Кальвин «Нук» Лалоштың Уитменнің «I Sing the Body Electric» өлеңінен үзінділерін оқиды. Нүке Энниден Уолт Уитман кім үшін ойнайтынын сұрағанда, ол «Ол Космикалық Жұлдыздар тобы үшін ойнайды» деп жауап береді. «Dr. Quinn, Medicine Woman» сериалының 3-ші маусымының 5-ші эпизодында Джо Ландоның кейіпкері Байрон Салли доктор Майкқа «Өзімнің Әнімнің» 22-ші бөлімінен үзінді оқиды. Ол өлеңдегі жасырын мағыналарға алаңдайды. «Bojack Horseman» (2014) сериалының 4-ші маусымында Мистер Пинатбаттер кейіпкеріне оның шаңғы нұсқаушысы профессор Тистлторп «Leaves of Grass» кітабының көшірмесін сыйлайды, бірақ кітаптың авторы ретінде Уолт Уитманның орнына «Уолт Уитмантис» деп көрсетіледі.
"The Untold Want" features prominently in the Academy Award winning 1942 film Now, Voyager, starring Claude Rains, Bette Davis, and Paul Henreid. Dead Poets Society (1989) makes repeated references to the poem "O Captain! My Captain! ", along with other references to Whitman. Leaves of Grass plays a prominent role in the American television series Breaking Bad. Episode eight of season five ("Gliding Over All", after poem 271 of Leaves of Grass) pulls together many of the series' references to Leaves of Grass, such as the fact that protagonist Walter White has the same initials (and almost the same name) as Walt Whitman (as noted in episode four of season four, "Bullet Points", and made more salient in "Gliding Over All"), that leads DEA agent Hank Schrader to gradually realize Walter is the notorious drug dealer Heisenberg. Numerous reviewers have analyzed and discussed the various connections among Walt Whitman/Leaves of Grass/"Gliding Over All", Walter White, and the show. In Peace, Love & Misunderstanding (2011), Leaves of Grass is read by Jane Fonda and Elizabeth Olsen's characters. In season 3, episode 8 of the BYUtv series Granite Flats, Timothy gives Madeline a first edition copy of Leaves of Grass as a Christmas gift. American singer Lana Del Rey quotes some verses from Whitman's "I Sing the Body Electric" in her short film Tropico (2013). In season 1, episode 3 of Ratched (2020) Lily Cartwright is seen reading Leaves of Grass while on psychiatric admission for "sodomy". In Bull Durham (1988), Susan Sarandon's character Annie Savoy reads Tim Robbins's character, Ebby Calvin "Nuke" Laloosh, excerpts from Whitman's "I Sing the Body Electric." When Nuke asks Annie who Walt Whitman plays for, she responds "He sort of pitches for the Cosmic All Stars". In season 3, episode 5 of Dr. Quinn, Medicine Woman, Joe Lando's character, Byron Sully, reads an excerpt from Section 22 of "Song of Myself" to Dr. Mike. She becomes uneasy at the innuendos suggested in the poem. In season 4, episode 1 of Bojack Horseman (2014), the character of Mr. Peanutbutter is given a copy of Leaves of Grass by his ski instructor Professor Thistlethorpe, however it is attributed to "Walt Whitmantis" instead of Walt Whitman.