Америка Азамат Соғысы: Вирджиниядағы 1864 жылғы шайқастар, Ричмонд-Питерсберг кампаниясы. Грант пен Ли арасындағы күрес, әскер күші, шығындар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1864 жылы американдық Азамат соғысы кезінде Вирджиниядағы шайқастар сериясы – Ричмонд-Петербург науқаны.
| жауынгер1 = Америка Құрама Штаттары (Одақ)
| жауынгер2 = Конфедеративтік Штаттар (Конфедерация)
| басшы1 = Улисс С. Грант, Джордж Г. Мид
| басшы2 = Роберт Э. Ли
| бөлімшелер1 = * Потомак армиясы
IX корпус
XVIII корпус (Джеймс армиясы)
| бөлімшелер2 = Солтүстік Вирджиния армиясы
| күші1 = 103 875–124 232 («қызметке қабілетті»)
| күші2 = 60 000–65 000
| қазалар1 = 54 926 жалпы (7 621 қаза тапқан; 38 339 жараланған; 8 966 тұтқынға алынған/жоғалған)
| қазалар2 = 30 000–35 000 (шамамен)
1864 series of battles in Virginia during the American Civil War
Richmond–Petersburg campaign
| combatant1 = United States (Union)
| combatant2 = Confederate States (Confederacy)
| commander1 = Ulysses S. GrantGeorge G. Meade
| commander2 = Robert E. Lee
| units1 = * Army of the Potomac
IX Corps
XVIII Corps (Army of the James)
| units2 = Army of Northern Virginia
| strength1 = 103,875–124,232 ("present for duty")
| strength2 = 60,000–65,000
| casualties1 = 54,926 total(7,621 killed;38,339 wounded;8,966 captured/missing)
| casualties2 = 30,000–35,000 (estimated)
Бұрынғы Одақ науқандары Вирджинияда Конфедерация астанасы Ричмондты басты мақсат ретінде белгілесе, бұл жолы мақсат Ли армиясын жою арқылы Ричмондты басып алу болды. Линкольн бұл стратегияны өз генералдарына ұзақ уақыттан бері ұсынып келді, өйткені қаланың оның негізгі қорғаныс армиясы жеңілгеннен кейін сөзсіз құлайтынын түсінді. Грант Мидке: «Ли қайда барса, сен де сонда баруың керек» деп бұйырды. Ол жылдам және шешуші шайқасқа үміттене білді, бірақ сонымен қатар тозу соғысына дайын болды. Оның мақсаты – «жаудың қарулы күштеріне және оның ресурстарына үздіксіз соққы беру, егер басқа жол болмаса, оған ортақ еліміздің адал бөлігінің конституция мен заңдарына тең бағынудан басқа ештеңе қалдырмау» еді. Одақ пен Конфедерация тарапынан көп шығын болуы мүмкін еді, бірақ Одақтың жоғалған сарбаздар мен жабдықтарды ауыстыруға көбірек мүмкіндіктері болды.
Although previous Union campaigns in Virginia targeted the Confederate capital of Richmond as their primary objective, this time the goal was to capture Richmond by aiming for the destruction of Lee's army. Lincoln had long advocated this strategy for his generals, recognizing that the city would certainly fall after the loss of its principal defensive army. Grant ordered Meade, "Wherever Lee goes, there you will go also." Although he hoped for a quick, decisive battle, Grant was prepared to fight a war of attrition. He meant to "hammer continuously against the armed force of the enemy and his resources until by mere attrition, if in no other way, there should be nothing left to him but an equal submission with the loyal section of our common country to the constitution and laws of the land." Both Union and Confederate casualties could be high, but the Union had greater resources to replace lost soldiers and equipment.
Қарсылас күштер
Гранттың әскер саны басым болғанымен, ол адам күші мәселесіне тап болды. Өткен жылы Геттисбург шайқасында ауыр жеңіліске ұшырағаннан кейін I және III корпус таратылып, олардың сақталған әскерлері басқа корпусқа бөлінді, бұл бөлімдердің ынтымағы мен моральдық жағдайына нұқсан келтірді. Грант жау территориясында шабуылдауға мәжбүр болғандықтан, өзінің жабдықтау базаларын және олардан әскеріне дейінгі байланыс жолдарын қорғауы қажет болды. Дәл осы себепті Грант кампания барысында Лидің оң фланкінен айналып өтуге бірнеше рет тырысты, Вирджинияның ішкі аймағындағы Оранж және Александрия теміржолдарының орнына, су арқылы жабдықтау жолдарын пайдаланды. Сонымен қатар, оның көптеген сарбаздарының үш жылдық қызмет мерзімі аяқталуға жақын болғандықтан, олар қауіпті шабуылдарға қатысуға құлшынбады. Осы қиындықтарды шешу үшін Грант Вашингтон маңындағы ауыр артиллериялық батареялардағы әскерлерді жаяу әскер полктеріне қайта жіберу арқылы әскерін күшейтті.
Despite Grant's superior numbers, he had manpower challenges. Following their severe beating at the Battle of Gettysburg the previous year, the I Corps and the III Corps had been disbanded and their survivors reallocated to other corps, which damaged unit cohesion and morale. Because he was operating on the offensive in enemy territory, Grant had to defend his bases of supply and the lines extending from them to his army in the field; it was principally for this reason that Grant chose to maneuver repeatedly around Lee's right flank during the campaign, relying on waterborne supply lines instead of the railroads, such as the Orange and Alexandria, in Virginia's interior. Furthermore, since many of his soldiers' three year enlistments were about to expire, they were naturally reluctant to participate in dangerous assaults. To deal with these challenges, Grant supplemented his forces by reassigning soldiers manning the heavy artillery batteries around Washington, D. C., to infantry regiments.
Шөл дала (1864 жылдың 5-7 мамыры)
Құрлықтық науқан 1864 жылдың 4 мамырында Грант әскерлері Рапидан өзенін кесіп өткеннен кейін басталды. Гранттың мақсаты – Лиді оның Майн Рун бекіністерінен тыс жерде, күшін сыртқа шығару немесе оларды айналып өту арқылы шайқасқа мәжбүрлеу болды. Ли өзінің генералдық шеберлігіне тән батылдықты көрсетіп, Грант қалағандай қимыл жасады, бірақ Грант күткеннен тезірек. Одақ әскерлерінің Wilderness деп аталатын аймақты тазалауға уақыты жеткіліксіз болды – бұл бұталар мен қалың өсімдіктердің арасы, мұнда өткен жылы Чанселлерсвилл шайқасының бір бөлігі болған. Ли осы жерде шайқасқа кірісу арқылы Одақтың артиллериядағы басымдығын жойды. Ол Эуэлл корпусына Оранж жолында, А.П. Хилл корпусына Оранж Планк жолында, ал Джеймс Лонгстритке алыс Гордонсвиллден шабуыл жасауға бұйрық берді. 5 мамыр күні таңертең Уорреннің V корпусы Планк жолына қарай оңтүстікке қарай жылжуда еді, ал Эуэлл корпусы батыста Turnpike жолында пайда болды. Мид әскерін тоқтатты және егер конфедераттар шағын, оқшауланған топ болса, Уорренге шабуыл жасауға нұсқау берді. Эуэллдің әскері Саундерс Филд деп аталатын ашық алаңның батыс жағында жер қазу жұмыстарын жүргізді. Уоррен Мидтен Седжвиктің VI корпусы оң жағына келсін және шегінісін кеңейтсін деп кешіктіруді сұрады. Түскі сағат 1-ге қарай Мид кешігуден ашуланды және Седжвик келгенге дейін Уорренге шабуыл жасауға бұйрық берді. Бригада командирі генерал Ромейн Айрестің бригадасы оттан қорғану үшін жыртады жасырынды. Бригада командирі генерал Джозеф Бартлетт Айрестің сол жағына қарай жақсырақ ілгеріледі және генерал Джон М. Джонстың позициясын басып алды, ол қаза тапты. Алайда, Айрестің әскері ілгерілемегендіктен, Бартлетттің оң жақ фланкі шабуылға ұшырады және оның бригадасы ашық алаң арқылы кері қашуға мәжбүр болды. Бартлетттің сол жағында генерал Лисандер Катлер басқарған Темір бригадасы генерал Каллен А. Бэтл басқарған алабамалықтар бригадасына шабуыл жасады. Бастапқыда кері сүрінсе де, конфедераттар генерал Джон Б. Гордон басқарған бригадасымен қарсы шабуыл жасады, шекараны бұзып, Темір бригаданы қашуға мәжбүр етті. Хиггерсон фермасының жанында полковник Рой Стоун мен генерал Джеймс С. Райс бригадалары генерал Джордж П. Доулздің грузин және генерал Джуниус Дэниелдің Солтүстік Каролиналық бригадаларына шабуыл жасады. Екі шабуыл да қатты атыс астында сәтсіз аяқталды, және Кроуфорд өз әскеріне кері шегінуге бұйрық берді. Уоррен Саундерс Филдке артиллерия бөлімін шабуылын қолдау үшін жіберді, бірақ оны конфедерат сарбаздары басып алды, олар мылтықпен атылып, қараңғыға дейін қаруды жылжытудан бас тартты. Қарулы күрес кезінде дала өртеніп, екі жақтың да жауынгерлері жараланған жолдастарын жанған күйінде көріп, қорқып қалды. Седжвиктің VI корпусының алдыңғы қатарлары сағат 15:00-де Саундерс Филдке жетті, сол кезде Уорреннің әскері шайқасуын тоқтатты. Седжвик Turnpike жолының солтүстігіндегі орманда Эуэллдің қатарына шабуыл жасады және екі жақ та шабуылдар мен қарсы шабуылдар жасады, бұл шамамен бір сағатқа созылды, содан кейін екі жақ та жер қазу жұмыстарын жүргізу үшін шегінді. А.П. Хиллдің сол түстен кейін Планк жолына жақындауы байқалды, және Мид генерал Джордж В. Гетти басқаратын VI корпустың бөлімшесіне Брок жолындағы маңызды қиылысты қорғауға бұйрық берді. Геттидің әскері Хиллдің әскерінен бұрын келді және екі күш қысқаша шайқасты, Хиллдің әскері қиылыстан батысқа қарай бірнеше жүз метр қашықтықта кері шегінді. Мид Хэнкокқа өзінің II корпусын солтүстікке Геттиге көмекке көшуге бұйрық берді. Одақ әскері генерал-майор Генри Хеттің позициясына жақындаған кезде, олар алдынан келген атыстан тоқтатылды. II корпустың әр дивизиясы келген сайын, Хэнкок оны көмекке жіберді, Ли өзінің резервтерін, генерал-майор Кадмус М. Уилкокс басқаратын дивизияны шайқасқа салуға мәжбүр болды. Қатыгез ұрыстар түнгі мезгілге дейін жалғасып, екі жақ та басымдыққа ие бола алмады. 6 мамырда Хэнкоктың II корпусы таңғы сағат 5-те Хиллге шабуыл жасады, Уодсворт, Бирни және Мотт дивизияларымен Үшінші корпусты басып алды; Гетти мен Гиббон қолдау көрсетті. Ли Хиллге Лонгстриттің корпусы таң атпай Хиллді күшейту үшін келеді деп уәде берген еді, бірақ олар түнде ел аралап жүріп, баяу алға жылжуда және кейде жолдан тайып кетеді. Эуэллдің әскері таңғы сағат 4:45-те бірінші болып шабуыл жасады, бірақ Седжвик пен Уорреннің корпустарының шабуылдарынан кейін олар тоқтап қалды және көмекке сенуге болмайды. Алайда, толық құлаудан бұрын, таңғы сағат 6-да генерал Джон Греггтің 800 адамнан тұратын Техас бригадасы, Лонгстриттің колоннасының алғы шебі келді. Генерал Ли, оқиғаға қызығып, алға жылжумен бірге бригаданы бастады. Техастықтар оны байқағанда, тоқтады, Ли артта қалмаса алға жылжудан бас тартты. Лонгстрит генерал Чарльз В. Филд пен генерал Джозеф Б. Кершоу дивизияларымен қарсы шабуыл жасады. Одақ әскері Эйди Тәпп фермасынан бірнеше жүз метр кері шегінді. Сағат 10-да Лонгстриттің бас инженері Планк жолының оңтүстігіндегі аяқталмаған теміржол төсегін зерттегенін және ол Одақтың сол фланкіне оңай қол жеткізуге мүмкіндік беретінін хабарлады. Лонгстриттің көмекшісі, полковник Мокслі Соррел және аға бригада командирі, генерал Уильям Махоун, сағат 11-де төрт бригадамен шабуыл жасады. Сонымен қатар, Лонгстрит негізгі шабуылын жаңартты, Хэнкоктың әскерін Брок жолына дейін кері жетеді, бірақ Лонгстрит өзінің әскерлерінен жараланғанда, ол қазан айына дейін әрекеттен шықты. Turnpike жолында күмәнді ұрыс күнінің көп бөлігінде жалғасты. Таңертең генерал Джон Б. Гордон Одақтың қатарын барлаудан өтті және дивизия командирі Джубал Эрлиге флангалық шабуыл жасауды ұсынды, бірақ Эрли оны тым тәуекелді деп есептеді және кешкісіне дейін мақұлдамады. Гордонның шабуылы тәжірибесіз Нью-Йорк әскерлеріне қарсы сәтті өтті, бірақ ақырында қараңғылық пен тығыз жапырақтар олардың әсерін тигізді, өйткені Одақтың фланкі күшейтілді және қалпына келтірілді. 7 мамыр күні Грант маневр жасауға шешім қабылдады, одан әрі шабуылдардан бас тартты. Брок жолымен оңтүстікке жылжу арқылы ол Спотсильвания Кроссроудсына жетуді үміттенеді, бұл Лиді Ричмондтан бөліп, Лиді Одақ әскеріне қолайлы жағдайда шайқасуға мәжбүрлейді. 7 мамырда түнгі жорыққа дайындық жұмыстарын жүргізуге бұйрық берді, ол 8 мамыр таңында 16 шақырым қашықтықтағы Спотсильванияға жетеді. Алайда, Грант үшін жеткіліксіз кавалерия күзеті Лидің әскеріне Одақ әскері жеткенге дейін қиылысқа жетіп алуға мүмкіндік берді.
The Overland Campaign began as Grant's forces crossed the Rapidan River on May 4, 1864. Grant's objective was to force an engagement with Lee, outside of his Mine Run fortifications, by either drawing his forces out or turning them. Lee, displaying the audacity that characterized his generalship, moved out as Grant desired, but more quickly than Grant anticipated; Union forces had insufficient time to clear the area known as the Wilderness, a tangle of scrub brush and undergrowth in which part of the Battle of Chancellorsville had been fought the previous year. By forcing a fight here, Lee effectively neutralized the Union's advantage in artillery. He ordered Ewell's Corps to advance on the Orange Turnpike, A. P. Hill's in parallel on the Orange Plank Road, and James Longstreet's from the distant Gordonsville. Early on May 5, Warren's V Corps was advancing south toward the Plank Road when Ewell's Corps appeared in the west on the Turnpike. Meade halted his army and directed Warren to attack if the Confederates were a small, isolated group. Ewell's men erected earthworks on the western end of the clearing known as Saunders Field. Warren requested a delay from Meade so that Sedgwick's VI Corps could be brought in on his right and extend his line. By 1 p. m., Meade was frustrated by the delay and ordered Warren to attack before Sedgwick could arrive. The brigade of Brig. Gen. Romeyn B. Ayres had to take cover in a gully to avoid enfilading fire. The brigade of Brig. Gen. Joseph J. Bartlett made better progress to Ayres's left and overran the position of Brig. Gen. John M. Jones, who was killed. However, since Ayres's men were unable to advance, Bartlett's right flank was now exposed to attack, and his brigade was forced to flee back across the clearing. To the left of Bartlett, the Iron Brigade, commanded by Brig. Gen. Lysander Cutler, struck a brigade of Alabamians commanded by Brig. Gen. Cullen A. Battle. Although initially pushed back, the Confederates counterattacked with the brigade of Brig. Gen. John B. Gordon, tearing through the line and forcing the Iron Brigade to flee. Near the Higgerson farm, the brigades of Col. Roy Stone and Brig. Gen. James C. Rice attacked the brigades of Brig. Gen. George P. Doles's Georgians and Brig. Gen. Junius Daniel's North Carolinians. Both attacks failed under heavy fire, and Crawford ordered his men to pull back. Warren ordered an artillery section into Saunders Field to support his attack, but it was captured by Confederate soldiers, who were pinned down and prevented by rifle fire from moving the guns until darkness. In the midst of hand to hand combat at the guns, the field caught fire and men from both sides were shocked as their wounded comrades burned to death. The lead elements of Sedgwick's VI Corps reached Saunders Field at 3 p. m., by which time Warren's men had ceased fighting. Sedgwick attacked Ewell's line in the woods north of the Turnpike and both sides traded attacks and counterattacks that lasted about an hour before each disengaged to erect earthworks. A. P. Hill's approach on the Plank Road that afternoon was detected, and Meade ordered the VI Corps division of Brig. Gen. George W. Getty to defend the important intersection with the Brock Road. Getty's men arrived just before Hill's and the two forces skirmished briefly, ending with Hill's men withdrawing a few hundred yards west of the intersection. Meade sent orders to Hancock directing him to move his II Corps north to come to Getty's assistance. As the Union men approached the position of Maj. Gen. Henry Heth, they were pinned down by fire from a shallow ridge to their front. As each II Corps division arrived, Hancock sent it forward to assist, bringing enough combat power to bear that Lee was forced to commit his reserves, the division commanded by Maj. Gen. Cadmus M. Wilcox. Fierce fighting continued until nightfall with neither side gaining an advantage. On May 6, Hancock's II Corps attacked Hill at 5 a. m., overwhelming the Third Corps with the divisions of Wadsworth, Birney, and Mott; Getty and Gibbon were in support. Lee had assured Hill that Longstreet's Corps would arrive to reinforce Hill before dawn, but moving cross country in the dark, they made slow progress and lost their way at times. Ewell's men on the Turnpike had attacked first, at 4:45 a. m., but continued to be pinned down by attacks from Sedgwick's and Warren's corps and could not be relied upon for assistance. Before a total collapse, however, reinforcements arrived at 6 a. m., Brig. Gen. John Gregg's 800 man Texas Brigade, the vanguard of Longstreet's column. General Lee, caught up in the excitement, began to move forward with the advancing brigade. As the Texans realized this, they halted, refusing to move forward unless Lee remained in the rear. Longstreet counterattacked with the divisions of Maj. Gen. Charles W. Field and Brig. Gen. Joseph B. Kershaw. The Union troops fell a few hundred yards back from the Widow Tapp farm. At 10 a. m., Longstreet's chief engineer reported that he had explored an unfinished railroad bed south of the Plank Road and that it offered easy access to the Union left flank. Longstreet's aide, Lt. Col. Moxley Sorrel, and the senior brigade commander, Brig. Gen. William Mahone, struck at 11 a. m. with four brigades. At the same time, Longstreet resumed his main attack, driving Hancock's men back to the Brock Road, but the momentum was lost when Longstreet was wounded by his own men, putting him out of action until October. At the Turnpike, inconclusive fighting continued for most of the day. Early in the morning, Brig. Gen. John B. Gordon scouted the Union line and recommended to his division commander, Jubal Early, that he conduct a flanking attack, but Early dismissed the venture as too risky and did not approve it until that evening. Gordon's attack made good progress against inexperienced New York troops, but eventually the darkness and the dense foliage took their toll as the Union flank received reinforcements and recovered. On the morning of May 7, Grant chose maneuver instead of further attacks. By moving south on the Brock Road, he hoped to reach the crossroads at Spotsylvania Court House, which would interpose his army between Lee and Richmond, forcing Lee to fight on ground more advantageous to the Union army. He ordered preparations for a night march on May 7 that would reach Spotsylvania, 10 mile (16 km) to the southeast, by the morning of May 8. Unfortunately for Grant, inadequate cavalry screening allowed Lee's army to reach the crossroads before sufficient Union troops arrived to contest it.
Спотсильвания сотының ғимараты (8-21 мамыр)
8 мамыр күні таңертең Фитцху Лидің атты әскерлері "Лаур төбесі" деп аталатын төменгі қыратта қорғаныс шебін құрды. Андерсоннің күштері Уорреннің әскері солтүстікке қарай 100 метрге тоқтағанда келді. Тек атты әскерлердің жолын тосқанын болжап, Уоррен дереу шабуылға бұйрық берді. V корпустың дивизияларының бірнеше шабуылдары ауыр шығынмен қайтарылды. Түстен кейін Седжвиктің VI корпусы Лорел-Хилл маңына жетіп, Уорреннің шебін шығысқа қарай кеңейтті. Кешкі сағат 7-ге қарай екі корпус үйлесімді шабуылға көшті, бірақ қарсы отпен кері қайтарылды. Олар Андерсоннің оң фланкінен айналып өтуге тырысты, бірақ Эуэллдің Екінші корпусының дивизиялары оларды қайтадан кері тарту үшін сол секторға келгенін көріп таң қалды. Генералдар Мид пен Шеридан жорық бойында атты әскердің өнімділігі туралы дауласып, 7-8 мамырдағы сәтсіздіктері Мидтің өршіл мінезін қайнатты. Шеридан Мидке, егер рұқсат берсе, Стюартты "жеңіп алатынын" айтты. Мид бұл әңгімені Грантка жеткізді, ол: "Жарайды, ол не туралы айтқанын біледі. Бастасын!" деді. Мид Гранттың шешімін қабылдап, Шериданға "жаудың атты әскеріне қарсы әрекет етуге" бұйрық берді. Шериданның 10 мың атты әскері келесі күні жолға шықты. Олар 11 мамырда Сары мейрамхана шайқасында Стюартпен қақтығысты (және оны қаза таптырды), Ричмондтың шеткеріне қауіп төндірді, Джеймс өзені маңында қайта жабдықталды және 24 мамырға дейін армияға оралмады. Грант пен Мид алдағы шайқастың маңызды күндері атты әскерден қолдаусыз қалды. 8-9 мамыр түнінде конфедераттар 6 километрден астам ұзындықтағы, негізгі траншеяның алдында 1,6 километрге созылған, "Есек аяғы" деп аталатын көрікті жермен ерекшеленетін жер қазды. Сағат 9-да генерал-майор Джон Седжвик VI корпусының шебін тексеріп отырғанда, конфедерат мергенінің оғынан басына тиіп, дереу қаза тапты. Оның орнына генерал-майор Хорацио Г. Райт тағайындалды. Грант Хэнкокка По өзенін кесіп, конфедераттардың сол фланкіне шабуыл жасап, оларды Бёрнсайдтың Ни өзені маңындағы позициясына қарай кері тартуға бұйрық берді, ал оның қалған күштері ортада да шабуылға мүмкіндік іздеді. Хэнкоктың II корпусы По өзенін кесіп өтті, бірақ шабуылды таңертеңге дейін кешіктірді. Бұл қате Гранттың жоспарына өлім әкелді. Сол түні Ли Юбал Эрли корпусының екі дивизиясын Спотсильвания сотынан Хэнкокқа қарсы позицияға көшірді. 10 мамыр күні таңертең Грант Хэнкокка Подан солтүстікке қарай шегінуге бұйрық берді, сол секторда конфедераттарды ұстап тұру үшін бір дивизияны қалдырды, ал оның қалған армиясы сағат 17:00-де конфедераттардың бүкіл шебі бойынша шабуыл жасады. Түскі сағат 2-де Джубал Эрли дивизияға шабуыл жасауға шешім қабылдады, олар По өзенінен тұтқындалмай кері шегінді, артындағы көпірлерді қиратты. Хэнкок По секторында болған кезде Уоррен Мидтен сағат 16:00-де Гранттың шабуылдарымен үйлестірілмей, Лорел-Хиллге шабуыл жасауға рұқсат сұрады. Лаурел-Хилл шебі одақтық әскерлерді ауыр шығынмен қайтадан кері тартты. Грант Уоррен әскерін қайта жинағанша, сағат 17:00-дегі үйлесімді шабуылды кейінге қалдыруға мәжбүр болды. Сәтке дейін: II корпустың генерал Гершом Мотт өзінің дивизиясын сағат 17:00-де Есек аяғының ұшына қарай жылжытты. Оның адамдары ашық алаңға жеткенде, конфедераттардың артиллериясы оларды қиратты, олар кері шегінді. Сағат 18:00-де полковник Эмори Аптон 12 таңдалған полк тобымен, төрт қатарда шамамен 5000 адаммен, Есек аяғының батыс жағындағы әлсіз нүктеге шабуыл жасады. Жоспар бойынша Аптонның адамдары ашық алаңнан атуды тоқтатпай, тоқтаусыз жүгіріп, конфедераттар бірнеше рет атудан бұрын жерге жатып, бекініске жетуі керек еді. Бастапқыда жоспар жақсы жұмыс істеді, бірақ Ли мен Иуэлл генералдары Есек аяғының барлық секторларынан бригадаларды шақырып, күшті қарсы шабуыл ұйымдастыруға асықты. Одақтың қолдау бөлімшелері келген жоқ. Аптонның адамдары конфедераттардың бекінісінен шығарылды, ол оларға кері шегінуге бұйрық берді. 10 мамырда Гранттың жеңіліске ұшырауына қарамастан, Аптонның жаңаша шабуылының ішінара сәттілігіне байланысты оптимизмге ие болды. Ол Хэнкоктың бүкіл корпусына да дәл осы тактиканы қолдануды жоспарлады. Конфедераттар тарапынан Ли Гранттың Фредериксбургке қарай шегінуді жоспарлап отыр дегенге сендіретін барлау мәліметтерін алды. Егер бұл орын алса, ол шабуыл жасауды қалады. Ол әлеуетті шабуылды қолдау үшін артиллериясының жылдамдығына алаңдады және Есек аяғындағы Джонсон дивизиясынан артиллерияны оңға жылжуға дайын болу үшін шығаруға бұйрық берді. Әрине, Грант шабуыл жасауға ниеттенген жердің дәл осы екенін ол білмеді. Джонсон Иуэллден артиллериясын қайтаруды сұрады, бірақ бұйрық 12 мамырдың сағат 3:30-ына дейін артиллерия бөлімшелеріне жетпеді, Хэнкоктың шабуылы басталуға 30 минут қалғанда. Хэнкоктың шабуылы 12 мамырдың сағат 4:35-те басталды және конфедераттардың бекінісін оңай бұзды. Есек аяғының көп бөлігін жоюдағы бастапқы сәттілікке қарамастан, одақтың жоспарында бір кемшілік болды - бұзуды қалай пайдалану керектігі ешкім ойламады. Хэнкоктың II корпусының 15000 жұмыскері шамамен жарты мильге созылған тар шепке тығылып, бірлік ұйымдастығын жоғалтып, қарулы мобқа айналды. Бастапқы дүрбелеңнен кейін конфедераттардың барлық деңгейдегі басшылығы одақтың шабуылына жақсы жауап берді және толқындарды тоқтату үшін күштер жіберілді. Хэнкок батқанда, Грант күштерді жіберіп, Райт пен Уорренге алға жылжуға бұйрық берді. VI корпустың генерал-майор Томас Х. Нейл дивизиясы Есек аяғының батыс бөлігіне, оңтүстікке бұрылған жерге бағытталды. Күндізгі күні ең қатыгез шайқас болған осы шеп "Қанды бұрыш" деп аталды. Ауа райы нашарлап, жаңбыр жауа бастады, екі тарап та су мен қанға толы бекіністерде шайқасты. Уорреннің Лорел-Хиллдегі шабуылы сағат 8:15-те басталды. Олардың кейбіреулері үшін бұл бір мақсатқа қарсы төртінші немесе бесінші шабуыл болды және шайқасқа құлшыныспен қатыспады. Олар қайтадан кері қайтарылды. Бёрнсайд таңнан бұрын Есек аяғының шығыс бөлігіне шабуыл жасап, Хэнкоктың бұзуына көмектесті. Сағат 14:00-де Грант пен Ли осы тоқтап тұрған секторда бірдей шабуылға бұйрық берді. Одақтың генерал-майор Орландо Б. Уилкокс дивизиясының шабуылы генерал-майор Джеймс Х. Лейн бригадасы алға жылжып, оларға қанатын соққанда тоқтатылды. Күндізгі бойы конфедерат инженерлері Есек аяғының негізінде 500 метрге созылған жаңа қорғаныс шебін құруға асықты, ал Қанды бұрыштағы шайқас күндіз де, түндіз де ешбір тараптың үстемдік таба алмауымен жалғасты. 13 мамырдың сағат 4-те шаршаған конфедерат жұмыскерлері жаңа шеп дайын екенін естіп, біртіндеп бастапқы бекіністерден шығып кетті. Олар шамамен 24 сағат бойы бастан өткерген шайқас Азамат соғысы шайқастарында бұрын-соңды көрілмеген өрт күшімен сипатталды, бүкіл ландшафт тегістелді, барлық жасыл өсімдіктер жойылды. 12 мамыр шайқастың ең қарқынды күні болды, одақтың 9000, конфедераттардың 8000 қаза тапты; конфедераттардың шығынына Есек аяғында тұтқындалған 3000 тұтқын кірді. 12 мамырдың ауыр шығындарына қарамастан, Грант Аптонның жаңаша шабуылының ішінара сәттілігіне байланысты оптимизмге ие болды. Ол Хэнкоктың бүкіл корпусын қолдануды жоспарлады. Конфедераттар тарапынан Ли Гранттың Фредериксбургке қарай шегінуді жоспарлап отыр дегенге сендіретін барлау мәліметтерін алды. Егер бұл орын алса, ол дереу шабуыл жасауды қалады. Ол әлеуетті шабуылды қолдау үшін артиллериясының жылдамдығына алаңдады және Эллеги Джонсон дивизиясынан артиллерияны оңға жылжуға дайын болу үшін шығаруға бұйрық берді. Әрине, Грант шабуыл жасауға ниеттенген жердің дәл осы екенін ол білмеді. Джонсон Иуэллден артиллериясын қайтаруды сұрады, бірақ бұйрық 12 мамырдың сағат 3:30-ына дейін артиллерия бөлімшелеріне жетпеді, Хэнкоктың шабуылы басталуға 30 минут қалғанда. Хэнкоктың шабуылы 12 мамырдың сағат 4:35-те басталды және конфедераттардың бекінісін оңай бұзды. Есек аяғының көп бөлігін жоюдағы бастапқы сәттілікке қарамастан, одақтың жоспарында бір кемшілік болды - бұзуды қалай пайдалану керектігі ешкім ойламады. Хэнкоктың II корпусының 15000 жұмыскері шамамен жарты мильге созылған тар шепке тығылып, бірлік ұйымдастығын жоғалтып, қарулы мобқа айналды. Бастапқы дүрбелеңнен кейін конфедераттардың барлық деңгейдегі басшылығы одақтың шабуылына жақсы жауап берді және толқындарды тоқтату үшін күштер жіберілді. Хэнкок батқанда, Грант күштерді жіберіп, Райт пен Уорренге алға жылжуға бұйрық берді. VI корпустың генерал-майор Томас Х. Нейл дивизиясы Есек аяғының батыс бөлігіне, оңтүстікке бұрылған жерге бағытталды. Күндізгі күні ең қатыгез шайқас болған осы шеп "Қанды бұрыш" деп аталды. Ауа райы нашарлап, жаңбыр жауа бастады, екі тарап та су мен қанға толы бекіністерде шайқасты. Уорреннің Лорел-Хиллдегі шабуылы сағат 8:15-те басталды. Олардың кейбіреулері үшін бұл бір мақсатқа қарсы төртінші немесе бесінші шабуыл болды және шайқасқа құлшыныспен қатыспады. Олар қайтадан кері қайтарылды. Бёрнсайд таңнан бұрын Есек аяғының шығыс бөлігіне шабуыл жасап, Хэнкоктың бұзуына көмектесті. Сағат 14:00-де Грант пен Ли осы тоқтап тұрған секторда бірдей шабуылға бұйрық берді. Одақтың генерал-майор Орландо Б. Уилкокс дивизиясының шабуылы генерал-майор Джеймс Х. Лейн бригадасы алға жылжып, оларға қанатын соққанда тоқтатылды. Күндізгі бойы конфедерат инженерлері Есек аяғының негізінде 500 метрге созылған жаңа қорғаныс шебін құруға асықты, ал Қанды бұрыштағы шайқас күндіз де, түндіз де ешбір тараптың үстемдік таба алмауымен жалғасты. 13 мамырдың сағат 4-те шаршаған конфедерат жұмыскерлері жаңа шеп дайын екенін естіп, біртіндеп бастапқы бекіністерден шығып кетті. Олар шамамен 24 сағат бойы бастан өткерген шайқас Азамат соғысы шайқастарында бұрын-соңды көрілмеген өрт күшімен сипатталды, бүкіл ландшафт тегістелді, барлық жасыл өсімдіктер жойылды. 12 мамыр шайқастың ең қарқынды күні болды, одақтың 9000, конфедераттардың 8000 қаза тапты; конфедераттардың шығынына Есек аяғында тұтқындалған 3000 тұтқын кірді. 12 мамырдың ауыр шығындарына қарамастан, Грант оптимизмге ие болды. Ол өзінің желілерін қайта бағыттап, Спотсильванияның шығысына қарай әлеуетті шайқас орталығын жылжытуды жоспарлады. Ол V және VI корпустарды II корпустың артынан жылдырып, IX корпустың сол фланкінен өтуге бұйрық берді. 13-14 мамыр түнінде корпустар ауыр жаңбырда қиын жолға шықты. Грант Вашингтондағы басшылыққа бес күнге созылған шайқасқа қатысқанын хабарлады...
At dawn on May 8, Fitzhugh Lee's cavalrymen staked out a defensive line on a low ridge that they dubbed "Laurel Hill." Reinforcements from Anderson arrived just as Warren's men pulled up within 100 yards to the north. Assuming only cavalry blocked his path, Warren ordered an immediate attack. Multiple attacks by the divisions of the V Corps were repulsed with heavy casualties. In the afternoon, Sedgwick's VI Corps arrived near Laurel Hill and extended Warren's line to the east. By 7 p. m., both corps began a coordinated assault but were repulsed by heavy fire. They attempted to move around Anderson's right flank, but were surprised to find that divisions from Ewell's Second Corps had arrived in that sector to repulse them again. Generals Meade and Sheridan had quarreled about the cavalry's performance throughout the campaign and their failures May 7–8 brought Meade's notorious temper to a boil. Sheridan told Meade that he could "whip Stuart" if Meade let him. Meade reported the conversation to Grant, who replied, "Well, he generally knows what he is talking about. Let him start right out and do it." Meade deferred to Grant's judgment and issued orders to Sheridan to "proceed against the enemy's cavalry." Sheridan's entire command of 10,000 cavalrymen departed the following day. They engaged with (and mortally wounded) Stuart at the Battle of Yellow Tavern on May 11, threatened the outskirts of Richmond, refitted near the James River, and did not return to the army until May 24. Grant and Meade were left without cavalry resources during the critical days of the battle to come. Over the night of May 8–9, the Confederates erected a series of earthworks more than 4 mile (6 km) long, highlighted by an exposed salient known as the "Mule Shoe" extending more than a mile (1.6 km) in front of the main trench line. At about 9 a. m., Maj. Gen. John Sedgwick was inspecting his VI Corps line when he was shot through the head by a Confederate sharpshooter's bullet, dying instantly. He was replaced by Maj. Gen. Horatio G. Wright. Grant ordered Hancock to cross the Po River and attack the Confederates' left flank, driving them back toward Burnside's position near the Ni River, while the rest of his command, in the center, watched for an opening to attack there as well. Hancock's II Corps advanced across the Po, but he delayed his attack until the morning. This error was fatal to Grant's plan. That night, Lee moved two divisions of Jubal Early's corps from Spotsylvania Court House into position against Hancock. On the morning of May 10, Grant ordered Hancock to withdraw north of the Po, leaving a single division in place to occupy the Confederates in that sector, while the rest of his army was to attack at 5 p. m. across the entire Confederate line. At 2 p. m., Jubal Early decided to attack the division, which retreated across the Po without being captured, destroying the bridges behind them. While Hancock was in the Po sector, Warren requested permission from Meade to attack Laurel Hill at 4 p. m., uncoordinated with the rest of Grant's attack. Again the Laurel Hill line repulsed the Union troops with heavy losses. Grant was forced to postpone his 5 p. m. coordinated assault until Warren could get his troops reformed. Not informed of the delay, Brig. Gen. Gershom Mott of the II Corps moved his division forward at 5 p. m. toward the tip of the Mule Shoe. When his men reached the open field, Confederate artillery ripped them to shreds, and they retreated. At around 6 p. m., Col. Emory Upton led a group of 12 hand picked regiments, about 5,000 men in four battle lines, against an identified weak point on the west side of the Mule Shoe. The plan was for Upton's men to rush across the open field without pausing to fire and reload, reaching the earthworks before the Confederates could fire more than a couple of shots. The plan worked well initially, but Generals Lee and Ewell were quick to organize a vigorous counterattack with brigades from all sectors of the Mule Shoe. No Union supporting units arrived. Upton's men were driven out of the Confederate works, and he reluctantly ordered them to retreat. Despite his reverses on May 10, Grant had reason for optimism because of the partial success of Upton's innovative assault. He planned to use the same tactics with Hancock's entire corps. On the Confederate side, Lee received some intelligence reports that made him believe Grant was planning to withdraw toward Fredericksburg. If this happened, he wanted to follow up with an immediate attack. Concerned about the mobility of his artillery to support the potential attack, he ordered that the guns be withdrawn from Allegheny Johnson's division in the Mule Shoe to be ready for a movement to the right. He was completely unaware, of course, that this was exactly the place Grant intended to attack. Johnson requested to Ewell that his artillery be returned, but somehow the order did not reach the artillery units until 3:30 a. m. on May 12, 30 minutes before Hancock's assault was planned to start. Hancock's assault started at 4:35 a. m. on May 12 and easily crashed through the Confederate works. Despite the initial success at obliterating much of the Mule Shoe salient, there was a flaw in the Union plan—no one had considered how to capitalize on the breakthrough. The 15,000 infantrymen of Hancock's II Corps had crowded into a narrow front about a half mile wide and soon lost all unit cohesion, becoming little more than an armed mob. Following the initial shock, the Confederate leadership at all levels began to react well to the Union onslaught and reinforcements were rushed in to stem the tide. As Hancock bogged down, Grant sent in reinforcements, ordering both Wright and Warren to move forward. The VI Corps division of Brig. Gen. Thomas H. Neill headed for the western leg of the Mule Shoe, at the point where it turned to the south. This sector of the line, where the heaviest fighting of the day would occur, became known as the "Bloody Angle." Heavy rain began to fall, and both sides fought on the earthworks slippery with both water and blood. Warren's attack at Laurel Hill began on a small scale around 8:15 a. m. For some of his men, this was their fourth or fifth attack against the same objective and few fought with enthusiasm. They were repulsed again. Burnside advanced against the eastern leg of the Mule Shoe before dawn, materially aiding Hancock's breakthrough. At 2 p. m., Grant and Lee coincidentally ordered simultaneous attacks in this stalemated sector. The advance by Union Brig. Gen. Orlando B. Willcox's division was stopped as Brig. Gen. James H. Lane's brigade moved forward and hit them in the flank. Throughout the afternoon, Confederate engineers scrambled to create a new defensive line 500 yards further south at the base of the Mule Shoe, while fighting at the Bloody Angle continued day and night with neither side achieving an advantage. At 4 a. m. on May 13, the exhausted Confederate infantrymen were notified that the new line was ready, and they withdrew from the original earthworks unit by unit. The combat they had endured for almost 24 hours was characterized by an intensity of firepower never previously seen in Civil War battles, as the entire landscape was flattened, all the foliage destroyed. May 12 was the most intensive day of fighting during the battle, with Union casualties of about 9,000, Confederate 8,000; the Confederate loss includes about 3,000 prisoners captured in the Mule Shoe. Despite the significant casualties of May 12, Grant was undeterred. He planned to reorient his lines and shift the center of potential action to the east of Spotsylvania, where he could renew the battle. He ordered the V and VI Corps to move behind the II Corps and take positions past the left flank of the IX Corps. On the night of May 13–14, the corps began a difficult march in heavy rain. Grant notified Washington that, having endured five days of almost continuous rain, his army could not resume offensive operations until they had 24 hours of dry weather. The weather finally cleared on May 17. Grant ordered the II Corps and the VI Corps to attack against the Mule Shoe area again at sunrise, May 18. Unfortunately for the Union plan, the former Confederate works were still occupied by Ewell's Second Corps and they had used the intervening time to improve the earthworks and the obstacles laid out in front of them. Unlike on May 12, they were not caught by surprise. As Hancock's men advanced, they were caught up in abatis and subjected to artillery fire so devastating that infantry rifle fire was not necessary to repulse the attack. Wright and Burnside had no better luck in supporting attacks. Grant decided to abandon the Spotsylvania area. He ordered Hancock's II Corps to march to the railroad line between Fredericksburg and Richmond, and then turn south. With luck, Lee might take the bait and follow, seeking to overwhelm and destroy the isolated corps. In that case, Grant would chase Lee with his remaining corps and strike him before the Confederates could entrench again. Before Hancock began to move, Lee ordered Ewell to conduct a reconnaissance in force to locate the northern flank of the Union army. Ewell fought near the Harris farm with several units of Union heavy artillery soldiers who had recently been converted to infantry duty before he was recalled by Lee. Grant's intended advance of Hancock's corps was delayed by the Harris farm engagement, so the troops did not begin their movement south until the night of May 20–21. Lee did not fall into Grant's trap of attacking Hancock, but traveled on a parallel path to the North Anna River.
Сары мейрамхана (11 мамыр)
Үгіт-нақылдың алғашқы күндері – Шөлдік және Спотсильвания сотының үйіне жақындау кезеңінде – Мид Шериданның ат әскерлерін негізінен күзету және барлаудың дәстүрлі рөлінде пайдаланды, ал Шеридан өз күштерін тәуелсіз әрекет ететін, шабуылдық қару ретінде қолданудың маңыздылығын көрді, жаудың тыл аймақтарына кең ауқымды шабуылдар жасау үшін. 8 мамырда Шеридан Мидке, егер оның жасағы тәуелсіз бөлім ретінде әрекет етуге босатылса, ол «Джеб» Стюартты жеңе алатынын айтты. Грант қызығып, Мидті Шериданның өтінішінің маңыздылығына көндірді. 9 мамырда Шериданның 10 000-нан астам сарбазы 32 артиллериялық құралмен Ли армиясының артынан оңтүстік-шығысқа қарай жорыққа шықты. Кейде 21 шақырымға дейін созылған колонна сол күні кешке Бовер Дам станциясындағы Конфедерацияның алдыңғы жабдықтау базасына жетті. Шериданның әскері Вирджиния орталық темір жолының көптеген вагондарын және алты локомотивін жойды, телеграф сымдарын қиып, Шөлдікте тұтқынға алынған 400-ге жуық одақтық сарбазды босатып алды. Стюарт өзінің 4 500 сарбазын Шеридан мен Ричмонд арасына орналастырды. Екі күш 11 мамыр күні сағат 12-де Ричмондтан солтүстікке қарай 10 шақырым жерде орналасқан, тасталған «Yellow Tavern» қонақүйінде кездесті. Одақтық әскерлер конфедераттардан үш дивизияға қарсы екі бригадамен көп болды, сонымен қатар олардың атыс күші де жоғары болды – барлығы жылдам атуға қабілетті Спенсер мылтықтарымен қаруланған. Конфедерат сарбаздары Ричмондқа баратын жолдың жанындағы төменгі қырқадан үш сағаттан астам бойы ерлікпен қарсылық көрсетті. 1-ші Вирджиния кавалериясының қарсы шабуылы алға жылжыған одақтық сарбазды төбеден кері итерді, ал Стюарт, ат үстінде отырып, оларды жігерлендірді. 5-ші Мичиган кавалериясы Стюарттың басынан өткен кезде, ол атылып, келесі күні Ричмондта қайтыс болды. Стюарт жараланғаннан кейін шайқас бір сағатқа созылды, генерал-майор Фитцху Ли уақытша басқаруды өз қолына алды.
For the early days of the campaign—the Wilderness and the approach to Spotsylvania Court House—Meade had employed Sheridan's Cavalry Corps primarily in the traditional role of screening and reconnaissance, whereas Sheridan saw the value of wielding his force as an independently operating offensive weapon for wide ranging raids into the rear areas of the enemy. On May 8, Sheridan told Meade that if his command were freed to operate as an independent unit, he could defeat "Jeb" Stuart. Grant was intrigued and convinced Meade of the value of Sheridan's request. On May 9, over 10,000 of Sheridan's troopers rode to the southeast with 32 artillery pieces to move behind Lee's army. The column, which at times stretched for over 13 mile (21 km), reached the Confederate forward supply base at Beaver Dam Station that evening. Sheridan's men destroyed numerous railroad cars and six locomotives of the Virginia Central Railroad, destroyed telegraph wires, and rescued almost 400 Union soldiers who had been captured in the Wilderness. Stuart moved his 4,500 troopers to get between Sheridan and Richmond. The two forces met at noon on May 11 at Yellow Tavern, an abandoned inn located 6 mile (10 km) north of Richmond. Not only did the Union outnumber the Confederates by three divisions to two brigades, it had superior firepower—all were armed with rapid firing Spencer carbines. The Confederate troopers tenaciously resisted from the low ridgeline bordering the road to Richmond, fighting for over three hours. A countercharge by the 1st Virginia Cavalry pushed the advancing Union troopers back from the hilltop as Stuart, mounted on horseback, shouted encouragement. As the 5th Michigan Cavalry streamed in retreat past Stuart, he was shot, and he died in Richmond the following day. The fighting kept up for an hour after Stuart was wounded, Maj. Gen. Fitzhugh Lee taking temporary command.
Медоу көпірі (12 мамыр)
Сары мейрамханадан кейін Шеридан 11 мамырда әскерін оңтүстікке қарай Ричмондқа қарай бастап, тасталған сыртқы қорғаныс құрылыстары арқылы абайлап жол табады. Ол Брук Пайк бойымен қозғала берді, өзін қауіпті тұзаққа түсіріп жатқанын сезбеді. Шеридан мақсатына екі жарым шақырымдай жеткенде, алдындағы аралық қорғаныстарда жау әскерінің көп екенін көрді. Сол жақ қанаты шиеленіскен Чикахомини өзеніне тірелді, ал Конфедерация атты әскері одақ әскерін қоршауға тырысып, арттан шабуылдауға ниеттенді. Шеридан Вирджиния орталық темір жолы өтетін Медоу көпірінен өзенді күшпен өтуге шешім қабылдады. Ол генерал Весли Мериттің дивизиясынан генерал Джордж А. Кастердің Мичиган бригадасына көпірді және одан әрі биік жарларды басып алуды тапсырды. Шериданның қалған бөлімдері Кастер бұйрықтарын орындағанда конфедераттарды ұстап тұруға тиіс болды. Генерал Дэвид МакМ. Грегг дивизиясының арттық күштеріне үш жағынан шабуыл жасалды, конфедерациялық жаяу әскерінің бригадасы бекіністерден шығып шабуылға өткенде бұл мүмкін болды. Көп ұзамай, Ричмонд тұрғындары да, әскери қызметке асығыс шақырылғандар да артқы қатарларды бұзуға тырысты. Джеймс Х. Вильсонның әскері бастапқыда шатасуға түсіп кері шегінді, бірақ Грегг бұталы шатқалда қайталанатын карабинмен қаруланған ауыр тізімді жасырды. Оның әскері жойғыш отпен шабуылды тоқтатты, ал Вильсонның әскері шабуылдаушы колоннаның қанатын айналып өтті. Федералды атты әскер артиллериясы конфедерат жаяу әскері енді қауіпті емес екеніне көз жеткізді, ал үш атты әскер полкі жаудың атты әскерімен шайқасып, оларды ығыстырып, артты қорғады. Осы уақытта Кастердің 5-ші Мичиган атты әскері снайперлерді конфедерациялық мылтық оқтарын басу үшін пайдаланды, ал бірнеше батыл сарбаздар зақымдалған теміржол көпірінен секіріп өтті, жаудың артиллерия атысынан қауіп төніп тұрғанда теміржол тіректерінен тірекке секірді. 6-шы Мичиганның соңынан еріп, олар түстен кейін Чикахоминидің солтүстік жағалауын тазартып, өзеннің конфедерациялық жағында бекінді. Кастердің әскері қалған жау бөлімдерін ұстап алды және екі артиллериялық құралды басып алды, ал пионерлер көптеген адамдар мен жылқылар үшін қауіпсіз өтуді қамтамасыз ету үшін көпірді асықтырып жапты. Түстен кейін Мерриттің бүкіл дивизиясы өтіп, Ричмонд Хайтс қаласында конфедерациялық жедел құрылыстарымен шайқасып, қорғаушыларды Гейнс Миллге кері шегіндірді. Сағат 4-ке қарай Шериданның қалған атты әскері өзеннен өтті. Шеридан одан әрі қуғын-сүргінге жол бермеу үшін Вирджиния орталық көпірін қиратты. Әскері демалып болғаннан кейін Шеридан аймақтағы қалған конфедерациялық қарсылықты жойып, колоннасын Механикавильге қарай бастады. Олар сол түні Гейнс Миллде қоныстанды, келесі күні таңертең кейбіреулер оны өртеп жіберді; Шеридан отты сөндіру үшін құбыр бригадасын жұмылдырды. Олар Чикахоминиден өткен Боттомс көпіріне жеткенде, ол да зақымдалғанын көрді және жөндеу жұмыстары аяқталғанша түнде сол жерде демалды. Осы кезде Шериданның әскері аштықтан зардап шегіп, одақтың қатарына жетудің маңыздылығы артты. 14 мамырда ол әскерін Джеймс өзеніндегі Хаксаллға жеткізіп, генерал-майор Бенджамин Батлердің күштерімен байланыстырып, шабуылды аяқтады. Батлермен жабдықталғаннан кейін Шериданның әскері 24 мамырда Честерфилд станциясында Грантқа қосылу үшін қайтып келді. Шериданның шабуылы жалпы тактикалық табысқа жетті, ол Сары мейрамханада Джеб Стюартты өлтірді және Медоу көпірінде Фитцхуг Лиді жеңді, барлығы салыстырмалы түрде аз шығынмен - бүкіл шабуыл үшін шамамен 625 адам, 800 конфедератпен салыстырғанда. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, шабуыл генерал Грантты Спотсильвания сотында және Солтүстік Анна өзеніне қарай ілгерілеуде пайдалы болатын атты әскер ресурстарынан айырды, және Шеридан Ричмонд қаласына шабуыл жасауға тырысу керек пе деген сұрақтар туындады. Соңғы жағдайда Шеридан шығынның тәуекеліне тұрарлық емес деп сенді және қаланы ұзақ уақытқа ұстап тұру мүмкін емес екенін мойындады; кез келген артықшылықтар негізінен конфедерациялық моральға зиян келтіруден туындайды.
After Yellow Tavern, Sheridan led his troops southward towards Richmond on May 11, carefully feeling his way through the abandoned outer defensive works. He kept up his movement down the Brook Pike, not realizing that he was boxing himself into a potential trap. Sheridan found himself only two and half miles from his objective, but saw that the intermediate defenses in his front swarmed with enemy troops. His left flank was against the swollen Chickahominy, and Confederate cavalry threatened his rear, hoping to capture the Union force. Sheridan decided to force a crossing of the river at Meadow Bridge, where the Virginia Central Railroad crossed the river. He assigned the Michigan brigade of Brig. Gen. George A. Custer, part of Brig. Gen. Wesley Merritt's division, to seize the span and the high bluffs beyond. The rest of Sheridan's command had to hold the Confederates at bay while Custer executed his orders. The rearguard of Brig. Gen. David McM. Gregg's division was assailed on three sides when it was light enough for a brigade of Confederate infantry to sally forth from the fortifications and attack. Soon, other Confederates, including Richmond citizens hastily pressed into military service, joined in the efforts to break through the rear lines. James H. Wilson's men were initially pushed back in some confusion, but Gregg had concealed a heavy line of skirmishers armed with repeating carbines in a brushy ravine. His men poured forth a destructive fire, halting the final Confederate advances, assisted by some of Wilson's men who turned the flank of the attacking column. Federal horse artillery made sure that the Confederate infantry no longer was a threat, and three mounted cavalry regiments skirmished with approaching enemy cavalry, turning them aside and protecting the rear. In the meantime, Custer's 5th Michigan Cavalry used snipers to suppress Confederate rifle fire while several daring dismounted troopers crossed the damaged railroad bridge, hopping from railroad tie to tie while menaced by persistent enemy artillery fire. Followed by the 6th Michigan, they succeeded in the early afternoon in clearing the north bank of the Chickahominy and gaining a foothold on the Confederate side of the river. Custer's men pinned down remaining threatening enemy units and captured two artillery pieces, while pioneers energetically planked the bridge to provide safe passage for large numbers of men and horses. By mid afternoon, Merritt's entire division had crossed and engaged the Confederate hasty works on Richmond Heights, driving the defenders back to Gaines's Mill. By 4 p. m., the rest of Sheridan's cavalry had crossed the river. Sheridan destroyed the Virginia Central Bridge in his wake to prevent further pursuit. After his men had rested, Sheridan brushed aside the remaining Confederate resistance in the area and marched his column to Mechanicsville. They bivouacked that night at Gaines's Mill, which was burned the following morning by some of the stragglers; Sheridan ordered a bucket brigade to douse the flames. Upon reaching Bottom's Bridge over the Chickahominy, they found it had also been damaged and rested there for the night while it was repaired. By this time, Sheridan's men were suffering from hunger and it was becoming urgent that they reach Union lines. On May 14, he led his men to Haxall's Landing on the James River, linking up with Maj. Gen. Benjamin Butler's force, ending his raid. After resupplying with Butler, Sheridan's men returned to join Grant at Chesterfield Station on May 24. Sheridan's raid was an overall tactical success, having killed Jeb Stuart at Yellow Tavern and beaten Fitzhugh Lee at Meadow Bridge, all with relatively minimal casualties—about 625 men for the entire raid, compared to 800 Confederate. From a strategic standpoint, however, the raid deprived General Grant of the cavalry resources that would have been helpful at Spotsylvania Court House and his subsequent advance to the North Anna River, and there are lingering questions about whether Sheridan should have attempted to assault the city of Richmond. In the latter case, Sheridan believed it would not have been worth the risk in casualties and he recognized that the chances of holding the city for more than a brief time would be minimal; any advantages would primarily result from damage to Confederate morale.
Солтүстік Анна (23-26 мамыр)
Армиялар Спотсильваниядан қозғалыс бастағанда, олардың арасындағы күштер арақатынасы жақындады. Грант армиясы шамамен 68 000 адамнан тұрды, наурыздың басынан бері шайқастағы шығындар, аурулар және мерзімі біткен қызметтен кейін азайды. Лидің әскері шамамен 53 000 адамды құрады. Кампания барысында ол маңызды күшеулер алды, оның ішінде генерал-майор Джордж Пикеттің дивизиясынан үш бригада (шамамен 6 000 адам) Джеймс өзенінің қорғанысынан және генерал-майор Джон К. Брекинридждің командасынан екі бригада (2 500 адам) Шенендоа аңғарынан келді. Спотсильваниядан кейін Гранттың мақсаты Солтүстік Анна өзені болды, оңтүстікке қарай шамамен 40 шақырым жерде және оның оңтүстігіндегі маңызды теміржол торабы, Хановер торабы. Грант Лидің Солтүстік Аннаға қарсы тікелей бәсекеде жеңе алатынын білді, сондықтан ол сәтті балама болуы мүмкін стратегия ойлап тапты. Ол Лиді алдап, оқшауланған корпусына шабуыл жасауға үміттене отырып, Хэнкоктың II корпусын Спотсильваниядан Милфорд станциясына оңтүстік-шығысқа қарай бағыттап жіберді. Егер Ли солай жасаса, Грант оған қалған үш корпусымен шабуылдайтын еді; егер ол жасамайтын болса, Грант ештеңе жоғалтпайды және оның алдыңғы жасағы Лиден бұрын Солтүстік Аннаға жете алады. 20-21 мамыр түнінде 20 000 адамнан тұратын Хэнкоктың корпусы жүріш кетті. 21 мамырда Милфорд станциясында Пикеттің әскеріне кездесіп, Лидің күшейтіліп жатқанын дұрыс болжады. Ол корпусын оқшау жердегі шайқасқа салғаннан гөрі, маневрді тоқтатуды шешті. Ли Гранттың ниеті туралы әлі толыққанды түсінікке ие болмады және Спотсильвания сотының саптарынан ертерек шығуға қарсы болды. Ол Эуэлл корпусын Телеграф жолына дейін созды және Лиге қосылуға бара жатқан Брекинриджге Ханновер торабында тоқтауға және Ли оған қосылғанша Солтүстік Анна өзенінің желісін қорғауға бұйрық берді. Осы уақытта Грант корпусының қалған бөлігін шеруге шығарды. Ли Эуэллге Телеграф жолымен оңтүстікке қарай, соңынан Андерсон корпусы мен А. П. Хилл корпусы батысқа қарай параллель жолдармен жүріп өтуге бұйрық берді. Лидің бұйрықтары шұғыл емес еді, ол Эуэллдің салыстырмалы түрде жақсы жолдармен 40 шақырым жүріп өтуі керек екенін, ал Хэнкоктың нашар жолдармен 55 шақырым жүріп өтуі керек екенін білді. 23 мамыр күні таңертең Уоррен мен Хэнкок Солтүстік Аннаға жақындады. Алдыңғы жақта маңызды бекіністер болған жоқ. Ли Гранттың жоспарын дұрыс бағаламады, өйткені Солтүстік Аннаға қарсы кез келген шабуыл тек алауыздық болады деп ойлады, ал Грант армиясының негізгі бөлігі шығысқа қарай шеруін жалғастырады. Телеграф жолынан өтетін Честерфилд көпірінде, оңтүстік Каролиналық кіші бригада полковник Джон В. Хенаган топырақ редутын салса, төменгі ағыстағы теміржол көпірін күзеткен шағын топ болды, бірақ өзеннің басқа өткелдері қорғалмады. Грантқа алтын мүмкіндік туды, егер ол оны пайдалану үшін жеткілікті жылдам әрекет етсе. Ген. Дэвид Б. Бирнидің дивизиясы бастаған Хэнкоктың әскері Хенаганның шағын күшін басып, көпірден қашып кетті. Одақтың мергендері конфедерацияның көпірді өртеп жіберу әрекеттерін тоқтатып, оларға мүмкіндік бермеді. Хэнкоктың әскері көпірден өтіп, оңтүстікке қарай жерді басып алмады, өйткені Конфедерацияның артиллериясы оларға қарсы қатты от ашты. Уоррен Иерихон диірмендерінде өзеннің қорғалмаған жерін тауып, өзеннің оңтүстігінде плацдарм құрды. Генерал Ли үшінші корпусының командирі А. П. Хиллге Уорреннің қозғалысы жай ғана алдау екеніне сендірді, сондықтан Хилл Уорреннің болжамды кішігірім қауіп-қатерімен күресу үшін генерал-майор Кадмус М. Уилкокс басқарған бір ғана дивизияны жіберді. Одақ әскерлері күтпеген жерден шабуылға ұшырады және олардың оң жақ қанаты кері шегінді, бірақ оларды үш артиллерия батареясы қолдады, бұл қысқаша шайқасты аяқтау үшін Одақтың күшейтулері келгенге дейін Конфедерацияның ілгерілеуін баяулатты. Келесі күні Ли Хиллдің өнерін бағаламай, наразылығын білдірді: "Генерал Хилл, неге сіз сол адамдарға мұнда өтуге рұқсат бердіңіз? Неге сіз өзіңіздің барлық күшіңізді оларға жібермей, Джексон істегендей, оларды кері қайтарған жоқсыз?" 23 мамыр күні кешке Ли осы жерде үлкен шайқас өршіп жатқанын түсінді және қорғаныс позициясын жоспарлай бастады. Ол бас инженерімен бірге 8 шақырымға созылатын, бұрылысқа айналған "V" пішінді желіні ойлап тапты. V-дің батыс желісінде, оңтүстік-батысқа қарай Литтл Риверде бекініп, А. П. Хилл корпусы орналасты; шығыста Андерсон мен Эуэлл, Ханновер торабынан өтіп, батпақты жерде аяқталды. Лидің әскері түні бойы бекіністерді аяқтау үшін тынымсыз жұмыс істеді. Жаңа позиция Грантқа қатысты маңызды қауіп-қатерді білдірді. Өзеннің оңтүстігіне жылжу арқылы Ли Гранттың олар шегініп бара жатыр деп ойлайтынын күтті, тек Окс Фордта өтуге қарсылық көрсету үшін номиналды күш қалдырды. Егер Грант қуалайтын болса, Ли V пішіндес тік үшбұрыш Грант армиясын бөліп, Ли оның ішкі желілерінде жеңіске жете алады деп үміттенеді; ал екінші Одақ қанаты шабуылға ұшыраған қанатты қолдау үшін Солтүстік Аннаны екі рет кесіп өтуі керек болады. 24 мамыр күні таңертең Хэнкоктың II корпусы полковник Джон Гиббон дивизиясы алдымен Честерфилд көпірінен өтті. Грант Лидің тұзағына түсе бастады. Өзенді кесіп өтудің оңайлығын көріп, ол конфедераттар шегініп бара жатыр деп болжады. Ол Вашингтонға телеграмма жіберді: "Дұшман Солтүстік Аннадан шегінді. Біз оларды қуамыз." Одақтың өтуіне көрінетін қарсылық тек Окс Фордта болды, Грант оны артқы күзет әрекеті деп түсіндіріп, Бернсайдтың IX корпусын онымен күресуге бұйырды. Бернсайдтың бриг. ген. Сэмюэл В. Кроуфорд басқаратын дивизиясы төмен ағысқа қарай Куарлс диірменіне барып, ондағы плацдармды басып алды. Бернсайд полк. ген. Томас Л. Критенденнің дивизиясын фордтан өтіп, өзеннің оңтүстік жағалауымен Окс Фордқа дейін жүріп, конфедерат позициясына батыстан шабуыл жасауға бұйырды. Критенденнің алдыңғы бригадасын полк. ген. Джеймс Х. Ледли басқарды, ол өрісте алкогольді шектен тыс ішуімен белгілі болды. Мастыққа берілген және амбициялы Ледли өз бригадасымен конфедерат позициясына шабуыл жасауға шешім қабылдады. Конфедерат бекіністеріне полк. ген. Уильям Махон дивизиясының күзетінде шабуыл жасаған Ледлидің әскері бірден кері шегінді. Критенден Ледлиге дивизияның барлығы өзеннен өтуге дейін шабуылдамауға бұйрық берді, бірақ Ледли, енді толық мастыққа берілген, шабуыл жасауға бұйрық берді. Конфедераттар жақын қашықтықта от ашуға дейін күтті, нәтижесінде Ледлидің алдыңғы қатардағы әскері қоршауға түсіп, қорғану үшін арықтарға тығылып қалды. Екі Массачусет полкі қайта топтасты, бірақ Махонның Миссисипи әскері бекіністерінен шығып, оларды атып тастады. Өте нашар өнер көрсеткеніне қарамастан, Ледли өз дивизия командирінен "батылдықпен өнер көрсеткен" деген мақтау алды. Ол шайқастан кейін дивизияға тағайындалды және оның өрістегі мастығы оның әскерлерін мазалады, шілде айындағы Кратер шайқасындағы оның ұятты сәттерімен аяқталды, содан кейін ол қызметтен алынып, ешқашан басқа тағайындама алған жоқ. Хэнкоктың II корпусы Ледли өзенді кесіп өтіп жатқанда шамамен бір уақытта Честерфилд көпірінен оңтүстікке қарай итеріле бастады, бірақ полк. ген. Джон Гиббон мен Дэвид Б. Бирни дивизиялары конфедерат желісін бұзуға қол жеткізе алмады. Одақ армиясы Ли үміттенгендей жасағанына қарамастан, Лидің жоспары сәтсіз аяқталды. Өзенді кесіп өту таңында Лидің күйзеліске түсіретін диарея шабуылы болды және ол төсегіне жатып, палаткасында қалуға мәжбүр болды. Өкінішке орай, ол ауру кезінде басқаруды жеткілікті түрде тапсыра алмады. Ли палаткасында ашуланып: "Біз оларды жеңіске жететін соққы жасауымыз керек - біз олардың өтуіне ешқашан рұқсат бермейміз - біз оларды жеңіске жететін соққы жасауымыз керек", - деді. Бірақ Лидің жоспарын орындауға мүмкіндігі болмады. Грант өз армиясының бөлінгенін анықтады және әскерлерін ілгері жылжуын тоқтатуға және өз бекіністерін салуға бұйрық берді. Маңызды...
As the armies started their movements from Spotsylvania, the odds between them had become closer. Grant's army totaled approximately 68,000 men, depleted from the start of the campaign by battle losses, illnesses, and expired enlistments. Lee's was about 53,000. For the first time in the campaign he received sizable reinforcements, including three of the four brigades in Maj. Gen. George E. Pickett's division (about 6,000 men) from the James River defenses and two brigades (2,500 men) of Maj. Gen. John C. Breckinridge's command from the Shenandoah Valley. Grant's objective following Spotsylvania was the North Anna River, about 25 mile (40 km) south, and the important railroad intersection just south of it, Hanover Junction. Grant knew that Lee could probably beat him in a straight race to the North Anna, so he devised a stratagem that might be a successful alternative. He designated Hancock's II Corps to head southeast from Spotsylvania to Milford Station, hoping that Lee would take the bait and attack this isolated corps. If he did, Grant would attack him with his three remaining corps; if he did not, Grant would have lost nothing and his advance element might reach the North Anna before Lee could. Hancock's corps of 20,000 men started marching the night of May 20–21. He was surprised to encounter some of Pickett's men at Milford Station on May 21, from which he inferred correctly that Lee was being reinforced. Rather than risk his corps in a fight in an isolated location, he decided to terminate his maneuver. Lee was still in the dark about Grant's intentions and was reluctant to disengage prematurely from the Spotsylvania Court House line. He cautiously extended Ewell's Corps to the Telegraph Road and notified Breckinridge, who was en route to join Lee, to stop at Hanover Junction and defend the North Anna River line until Lee could join him. Meanwhile, Grant started the rest of his corps on their marches. Lee ordered Ewell to march south on the Telegraph Road, followed by Anderson's Corps, and A. P. Hill's Corps on parallel roads to the west. Lee's orders were not urgent; he knew that Ewell had 25 mile (40 km) to march over relatively good roads, versus Hancock's 34 mile (55 km) over inferior roads. On the morning of May 23, Warren and Hancock approached the North Anna. There were no significant fortifications to their front. Lee had misjudged Grant's plan, assuming any advance against the North Anna would be a mere diversion, while the main body of Grant's army continued its flanking march to the east. At the Chesterfield Bridge crossing the Telegraph Road, a small South Carolina brigade under Col. John W. Henagan had created a dirt redoubt, and there was a small party guarding the railroad bridge downstream, but all the other river crossings were left undefended. Grant had been presented with a golden opportunity if he moved quickly enough to take advantage of it. Hancock's men, led by the division of Maj. Gen. David B. Birney, overwhelmed Henagan's small force, which fled across the bridge. Union sharpshooters discouraged Confederate attempts to burn the bridge. Hancock's men did not cross the bridge and seize ground to the south because Confederate artillery was laying down heavy fire against them. At Jericho Mills, Warren found the river ford unprotected and established a beachhead south of the river. General Lee convinced his Third Corps commander, A. P. Hill, that Warren's movement was simply a feint, so Hill sent only a single division, commanded by Maj. Gen. Cadmus M. Wilcox, to deal with Warren's supposedly minor threat. The Union troops were taken by surprise and their right flank was beaten back, but they were supported by three batteries of artillery, which slowed the Confederate advance until Union reinforcements arrived to end the brief battle. The next morning, Lee expressed his displeasure at Hill's performance: "General Hill, why did you let those people cross here? Why didn't you throw your whole force on them and drive them back as Jackson would have done?" By the evening of May 23, Lee finally understood that a major battle was developing in this location and began to plan his defensive position. He and his chief engineer devised a solution: a five mile (8 km) line that formed an inverted "V" shape with its apex on the river at Ox Ford, the only defensible crossing in the area. On the western line of the V, reaching southwest to anchor on Little River, was the corps of A. P. Hill; on the east were Anderson and Ewell, extending through Hanover Junction and ending behind a swamp. Lee's men worked nonstop overnight to complete the fortifications. The new position represented a significant potential threat to Grant. By moving south of the river, Lee hoped that Grant would assume that he was retreating, leaving only a token force to prevent a crossing at Ox Ford. If Grant pursued, then Lee hoped the pointed wedge of the inverted V would split Grant's army and Lee could concentrate on interior lines to defeat one wing; the other Union wing would have to cross the North Anna twice to support the attacked wing. On the morning of May 24, Hancock's II Corps crossed the Chesterfield Bridge with Maj. Gen. John Gibbon's division in the lead. Grant had begun to fall into Lee's trap. Seeing the ease of crossing the river, he assumed the Confederates were retreating. He wired to Washington: "The enemy have fallen back from North Anna. We are in pursuit." The only visible opposition to the Union crossing was at Ox Ford, which Grant interpreted to be a rear guard action, and ordered Burnside's IX Corps to deal with it. Burnside's division under Brig. Gen. Samuel W. Crawford marched downriver to Quarles Mill and seized the ford there. Burnside ordered Maj. Gen. Thomas L. Crittenden's division to cross over at the ford and follow the river's southern bank to Ox Ford and attack the Confederate position from the west. Crittenden's lead brigade was under Brig. Gen. James H. Ledlie, who was known for excessive drinking of alcohol in the field. Intoxicated and ambitious, Ledlie decided to attack the Confederate position with his brigade alone. Encountering the Confederate earthworks manned by Brig. Gen. William Mahone's division, Ledlie's men were immediately repulsed. Crittenden sent word to Ledlie not to attack until the full division had crossed the river, but Ledlie, by now completely drunk, ordered a charge. The Confederates waited to open fire until they were at close range, and the effect was to drive Ledlie's leading men into ditches for protection. Two Massachusetts regiments rallied, but Mahone's Mississippi troops stepped out of their works and shot them down. Despite his miserable performance, Ledlie received praise from his division commander that his brigade "behaved gallantly." He was promoted to division command after the battle and his drunkenness in the field continued to plague his men, culminating in his humiliating failure at the Battle of the Crater in July, after which he was relieved of command, never to receive another assignment. Hancock's II Corps began pushing south from Chesterfield Bridge at about the same time that Ledlie was initially crossing the river, but the combined divisions of Maj. Gens. John Gibbon and David B. Birney could not break the Confederate line. Although the Union army had done precisely what Lee had hoped it would do, Lee's plan came to naught. The morning of the river crossing, Lee suddenly suffered a debilitating attack of diarrhea and was forced to remain in his tent, bedridden. Unfortunately, he had not sufficiently empowered a subordinate commander to take over during his illness. Lee lamented in his tent, "We must strike them a blow—we must never let them pass again—we must strike them a blow." But Lee lacked the means to execute his plan. Grant identified the situation he faced with a divided army and ordered his men to stop advancing and to build earthworks of their own. A significant command change occurred on the evening of May 24. Grant and Meade had had numerous quarrels during the campaign about strategy and tactics and tempers were reaching the boiling point. Grant mollified Meade somewhat by ordering that Maj. Gen. Ambrose Burnside and his IX Corps would henceforth report to Meade's Army of the Potomac, rather than to Grant directly. Although Burnside was a more senior major general than Meade, he accepted the new subordinate position without protest. On May 25, light skirmishing occurred between the lines and Union soldiers occupied themselves by tearing up 5 miles of the Virginia Central Railroad, a key supply line from the Shenandoah Valley to Richmond. Grant's options were limited. The slaughter at Spotsylvania Court House ruled out the option of frontal attacks against the Confederate line and getting around either Confederate flank was infeasible. However, the Union general remained optimistic. He was convinced that Lee had demonstrated the weakness of his army by not attacking when he had the upper hand. He wrote to the Army's chief of staff, Maj. Gen. Henry W. Halleck: "Lee's army is really whipped. I may be mistaken but I feel that our success over Lee's army is already assured."
Уилсонның кемежай (24 мамыр)
Одақтың генерал-майоры Бенджамин Батлердің Бермуда жүздігі науқаны үшін жабдықтау желілерін қорғаған көптеген бекіністердің бірі – Вильсонның Уорфтағы форты. Шарль Ситидің шығысындағы Джеймс өзенінің стратегиялық қиылысында орналасқан бұл форт биік жартастармен қоршалған. Оның гарнизоны, негізінен АҚШ-тың түсті әскерлерінен (USCT) тұрды және бригада генералы Эдвард А. Уайлдтың басқаруында болды. Оңтүстік халқы арасында ол қорқынышты репутацияға ие болды. Оның әскерлері құлдарды босатып, әскери қатарға қабылдады, тіпті бір жағдайда құлдарын қатыгездікпен ұстаған плантация иесін сабап тастады. Ричмонд газеттері бұл әрекеттерді айыптап, Джефферсон Дэвис үкіметіне Уайлдтың зұлсалына тоқтау салу үшін қысым көрсетті. Фитцху Лидің кавалерия дивизиясына «бұл бекіністі жойып, олардың өркениетсіз іс-әрекеттерін тоқтату» бұйрық берілді. Ли 2500 сарбаз бен бір зеңбірекпен Атли стансасынан Вильсонның Уорфын тору үшін 40 мильдік сапарға шықты. 24 мамыр күні сағат 13:30-да Ли гарнизонның капитуляциясын талап етті. Ол қараша әскерлерді Ричмондқа алып барып, соғыс тұтқындары ретінде ұстауға уәде берді, бірақ егер олар капитуляцияламаса, «салдарларына жауапкершілік тартпаймын» деді. Уайлд пен оның әскерлері мұны олардың кейбіреулері бұрынғы қожайындарына қайтарылып, ал қалғандары мемлекеттік билік тарапынан бүлік қоздырғаны үшін сотталады деп түсіндірді. Уайлд Ли жіберген екі офицерге «Біз тырысып көреміз» деп жауап берді және «Егер қолыңнан келсе, фортты ал» деп тапсырды. Бригада генералы Уильямс К. Уикхэмнің Конфедерация бригадасы форттың шығыс жағына жылжыды, ал 5-ші Оңтүстік Каролина кавалериясының полковнигі Джон Дуновант форттың батыс жағында демонстрация жасады. Дунованттың әскерлері ор мен абатиске дейін жетті, бірақ қатты атыспен кері шегінді. Уикхэмнің әскерлері ашық даладан шабуыл жасады және бір-бірімен байланысқан мылтық атыстарымен, екі 10 фунттық Parrott зеңбірегінен атылған шрапнельмен және USS Dawn әскери кемесінен келген артиллериялық атыспен кездесті. Ли өз әскерлеріне Чарльз Сити сотына қайтуға бұйрық берді және келесі күні таңертең олар Атли стансасына оралды. Зардап шеккендердің саны салыстырмалы түрде аз болды және бұл шайқас соғыстың нәтижесіне елеулі әсер етпеді, бірақ Солтүстік үгіт жеңіске жетті. Бұл Солтүстік Вирджиния армиясы мен қараша әскерлері арасындағы алғашқы маңызды шайқас болды, қараша әскерлері үлкен шабуылдаушы күшке қарсы қорғаныс шайқасында жақсы күресті. Оңтүстіктер, басым бөлігі афроамерикалықтардан тұратын күшке жеңілгенін мойындағысы келмегендіктен, алты канонерлік кеме мен көптеген ақ Одақ әскерлері шайқасқа қатысқан деп мәлімдеді.
One of a series of protective outposts guarding supply lines for Union Maj. Gen. Benjamin Butler's Bermuda Hundred Campaign was a fort at Wilson's Wharf, at a strategic bend in the James River in eastern Charles City, overlooked by high bluffs. Its garrison of predominantly United States Colored Troops (USCT) under Brig. Gen. Edward A. Wild had a frightening reputation among Southerners. His soldiers freed and recruited slaves and in one case whipped a plantation owner who had a reputation for harshness to his slaves. The Richmond newspapers denounced these activities and put intense pressure on the government of Jefferson Davis to put a stop to Wild's depredations. Fitzhugh Lee's cavalry division was ordered to "break up this nest and stop their uncivilized proceedings." Lee took 2,500 men and one cannon on a 40 mile march from Atlee's Station to reach Wilson's Wharf. At 1:30 p. m. on May 24 Lee demanded the surrender of the garrison. He promised that the black soldiers would be taken to Richmond and treated as prisoners of war, but if they did not surrender, he would not be "answerable for the consequences." Wild and his men interpreted this to mean that some of the men would be returned to their former masters and others would be tried by state authorities for inciting insurrection. Wild sent back a written reply that said "We will try it" and told the two officers sent by Lee, "Take the fort if you can." Brig. Gen. Williams C. Wickham's Confederate brigade moved east of the fort, while Col. John Dunovant of the 5th South Carolina Cavalry demonstrated on the western end of the fort. Dunovant's men advanced as far as the ditch and abatis, but were driven back by heavy fire. Wickham's men rushed forward across an open field and were met by interlocking fields of musket fire, canister rounds from two 10 pound Parrott rifles, and naval gunfire from the gunboat USS Dawn. Lee ordered his men to withdraw to Charles City Court House and the next morning they rode back to Atlee's Station. Casualties were relatively light and the action had little effect on the outcome of the war, but the North scored a propaganda victory. It was the first significant combat encounter between the Army of Northern Virginia and black soldiers, who had fought well in a defensive battle against a larger attacking force. Southerners, unwilling to acknowledge their defeat against a predominantly African American force, claimed that six gunboats and substantial numbers of white Union soldiers were involved in the action.
Памункидің арғы жағында (27-29 мамыр)
Грант енді, Wilderness және Spotsylvania-дан кейін істегендей, Солтүстік Аннадан Лидің қанатына қарай кең айналым жасап, Конфедерациядан өз қозғалыстарын жасыру үшін Памунки өзенінің шығысына қарай жоспарлады. Ол (22 мамыр) Belle Plain, Aquia Landing және Fredericksburg-тегі жабдықтау қоймаларын Вирджиния штатының Port Royal қаласындағы Rappahannock өзені бойындағы жаңа базаға көшіруді бұйырды. (Алты күннен кейін жабдықтау базасы тағы да Port Royal-дан Памункидегі White House-қа көшірілді.) Егер Грант тікелей оңтүстікке қарай жылжуды шешсе, ол үш өзенді – Little River, New Found және South Anna-ны кесіп өтуге мәжбүр болар еді, бұл Ли үшін орнына жүзбек өтуге тура келетін шағын кедергілер еді. Бірақ Грант қозғалыс жасамас бұрын, Ли әскерінен қалай шығу мәселесіне тап болды. Әскерлер бір-біріне жақын орналасқандықтан, Гранттың бірінші корпусы Солтүстік Аннадан солтүстікке қарай шегінуге мәжбүр болды, ол шабуылға өте осал болар еді. Грант өз ниеттерін жасыру үшін бірқатар алдау амалдарын жасауға шешім қабылдады. 26 мамырда ол генерал-бригадир James H. Wilson басқаратын атты әскер дивизиясын Little River-ге жіберді, Конфедерация желісінің батыс жағын барлау үшін, сонымен бірге генерал-бригадир Alfred T. A. Torbert және David McM. Gregg басқаратын атты әскер дивизияларынан адамдар Памункидегі Little Page Bridge және Taylor's Ford-қа, Грант жоспарлаған өткелдерден 10 миль жоғары орналасқан жерге жіберілді. Солтүстік Анна шайқасында диареядан әлсіреген Ли Гранттың әрекеттеріне алданып, Одақ генералы науқанда алғаш рет батысқа қарай жылжымақ деп ойлады. 26 мамыр күні қараңғы түскеннен кейін Одақ жаяу әскері жасырын түрде шегінді, ал 27 мамыр таңында барлығы Солтүстік Аннаның солтүстігіне қауіпсіз жетті. Burnside-тың IX корпусы мен Hancock-тың II корпусы өзен өткелдерін күзету үшін өз орындарында қалды, ал Warren-нің V корпусы мен Wright-тың VI корпусы Sheridan-ның атты әскері бастаған колонналармен Hanovertown маңындағы өткелдерге қарай жылжуды бастады, ол оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 34 миль жерде орналасқан. Ли қарсыласы кеткенін білген соң, оған қарсы әскерін жылдам қозғады. Оның үш корпусы Richmond, Fredericksburg және Potomac темір жолымен оңтүстікке қарай, содан кейін құрлық арқылы Вирджиния орталық темір жолындағы Atlee's Station-ға қарай жылжыды, ол Richmond-тан солтүстікке қарай 9 миль жерде орналасқан. Сол жерде оның әскері Totopotomoy Creek деп аталатын ағыс артында Грант темір жолдарға немесе Richmond-қа қарсы қозғалса, оны қорғауға қолайлы жағдайда болар еді. Ол сондай-ақ Памункидің оңтүстік жағалауына Солтүстік Каролина атты әскерінің шағын бригадасын жіберіп, Одақтың ілгерілеуін барлауға және мүмкіндігінше қиындық тудыруға тырысты. Жылжу кезінде Ли ауруына байланысты каретада отыруға мәжбүр болды. Ewell де осыған ұқсас ауруға шалдығып, жедел жәрдемде жатты. Оның жағдайы соншалықты ауыр болғандықтан, ол уақытша генерал-майор Jubal Early басқаруына берілді. 27 мамырда Одақ атты әскері Памунки өзенінің оңтүстік жағындағы Dabney's Ford-та көпір басын құрды. Генерал-бригадир George A. Custer-дің Мичиган атты әскері бригадасы фордты қорғаған Конфедерация пикеттерін шашыратып жіберді, ал инженерлік полк понтондық көпір салды. Custer-дің әскері Salem Church-тың солтүстігінде генерал-майор Fitzhugh Lee басқаратын Конфедерация атты әскеріне, полковник Bradley T. Johnson басқаратын 1st Maryland және полковник John A. Baker басқаратын Солтүстік Каролина бригадасына қарсы қарқынды шайқас жүргізді. Конфедерация әскерлері басым күштің қысымымен шегінді. Содан кейін Torbert дивизиясының қалған бөлігі өзеннен өтті, содан кейін Gregg-тің атты әскері дивизиясы мен Одақтың жаяу әскері дивизиясы өтті. Ли Грантқа қарсы ең жақсы қорғаныс позициясы Totopotomoy Creek-тің оңтүстік жағалауындағы төменгі қырат болатынын білді, бірақ ол Гранттың нақты жоспарларына сенімді емес еді. Егер Грант Hanovertown-да Памунки өзенін күшпен кесіп өтуге ниеттенбесе, Одақ әскері оны айналып өтіп, тікелей Richmond-қа қарай жылдамдауы мүмкін еді. Ли генерал-майор Wade Hampton басқаратын атты әскерге күшпен барлау жүргізуге, Одақ атты әскерінің қорғанысын бұзып, Одақ жаяу әскерін табуға бұйрық берді.
As he did after the Wilderness and Spotsylvania, Grant now planned to leave the North Anna in another wide swing around Lee's flank, marching east of the Pamunkey River to screen his movements from the Confederates. He ordered (on May 22) that his supply depots at Belle Plain, Aquia Landing, and Fredericksburg be moved to a new base at Port Royal, Virginia, on the Rappahannock River. (Six days later the supply base was moved again, from Port Royal to White House on the Pamunkey.) If Grant had decided to move directly south, he would have been forced to cross three rivers, the Little River, the New Found, and the South Anna, minor obstacles that Lee would have to navigate instead. Before he could move, however, Grant was faced with the problem of disengaging from Lee's army. Not only were the armies closely situated, Grant's first had to withdraw north over the North Anna, during which it would be very vulnerable to attack. Grant decided on a series of deceptive measures to disguise his intentions. On May 26, he sent a cavalry division under Brig. Gen. James H. Wilson to Little River, probing the western end of the Confederate line, while at the same time men from the cavalry divisions of Brig. Gens. Alfred T. A. Torbert and David McM. Gregg were sent to the Little Page Bridge and Taylor's Ford on the Pamunkey, 10 miles upriver from Grant's intended crossing points. Lee, who was still in his tent suffering from the diarrhea that had incapacitated him during the North Anna battle, was fooled by Grant's actions and assumed that the Union general would be moving west for the first time in the campaign. The Union infantry withdrew stealthily after dark on May 26 and by the morning of May 27 all were safely north of the North Anna. Burnside's IX Corps and Hancock's II Corps stayed in place to guard the river crossings while Warren's V Corps and Wright's VI Corps, led by Sheridan's cavalry, began their march toward crossings near Hanovertown, about 34 miles to the southeast. Once Lee recognized that his opponent had departed, he moved his army swiftly in response. His three corps marched south along the Richmond, Fredericksburg, and Potomac Railroad, and then overland, heading for Atlee's Station on the Virginia Central Railroad, a point only 9 miles north of Richmond. There, his men would be well positioned behind a stream known as Totopotomoy Creek to defend against Grant if he moved against the railroads or Richmond. He also sent a small brigade of North Carolina cavalry down the southern bank of the Pamunkey to scout and harass the Union advance wherever possible. During the march, Lee's illness forced him to ride in a carriage. Ewell was also laid up with a similar illness and rode in an ambulance. His condition was serious enough that he was temporarily replaced in command by Maj. Gen. Jubal Early. On May 27, Union cavalry established a bridgehead over Dabney's Ford on the south side of the Pamunkey River. Brig. Gen. George A. Custer's Michigan cavalry brigade scattered the mounted Confederate pickets guarding the ford and an engineer regiment constructed a pontoon bridge. Custer's men fought a brisk engagement north of Salem Church against Confederate cavalry under Maj. Gen. Fitzhugh Lee, the 1st Maryland under Col. Bradley T. Johnson and the brigade of North Carolinians under Col. John A. Baker. The Confederates withdrew under the pressure of superior numbers. The rest of Torbert's division then crossed the river, followed by Gregg's cavalry division and a division of Union infantry. Lee knew that his best defensive position against Grant would be the low ridge on the southern bank of Totopotomoy Creek, but he was not certain of Grant's specific plans. If Grant was not intending to cross the Pamunkey in force at Hanovertown, the Union army could outflank him and head directly to Richmond. Lee ordered cavalry under Maj. Gen. Wade Hampton to make a reconnaissance in force, break through the Union cavalry screen, and find the Union infantry.
"Аққудың дүкені" (28 мамыр)
28 мамыр күні таңғы сағат 8-де Хэмптон Атли станциясынан атпен кетті. Гранттың жаяу әскерінің көбі Памункиден өтетін понтондық көпірден өткенде, бригада генералы Дэвид МакМ. Грегг өзінің ат әскері дивизиясын Ханновертауннан батысқа қарай Лиді іздеу үшін жетектеді, ал бригада генералы Альфред Т. А. Торберт дивизиясы Крамп өзені бойында, Хановер сотының үйіне қарай күзетке шықты. Ханновертауннан батысқа қарай үш миль, Хоу дүкені деп аталатын үлкен темір шеберханасынан бір миль қашықтықта Грегг әскерлері Енон шіркеуі маңында Хэмптонға кездесті. Олар конфедерациялық атты әскерін орманды жерде аттан түсіріп, ағаштан және рельстерден асығыс көкжиектер тұрғызып, артиллериямен жақсы қорғалды. Бригада генералы Генри Э. Дэвис-младший Хэмптонның алдына 10-шы Нью-Йорк атты әскерінің күзетін орналастырды, бірақ олар кері шегінді. Конфедерациялық әскерлер таяз шараптарда, ағаш және қоршау рельстерімен нығайтылған көкжиектерге қарама-қарсы орналасты. Хэмптон жақындап келе жатқан одақтық атты әскерге шабуыл жасамас бұрын, полковник Ирвин Грегг бригадасы келді және Дэвистің әскерінің оң жағына жылжып, оның қанатын кеңейтті. Конфедерациялық атты шабуылдары, соңынан аттан түскен әскерлермен бірге, тойтарылды. Хэмптон оң жағында 4-ші Оңтүстік Каролинаның жаңа келген әскерлерін қосты, олар Дэвистің келесі шабуылын ұзақ қашықтықтағы Энфилд мылтықтарымен қарсы алып, 256 адамды өлтірді немесе жарақаттады. Одақтың қарсы атысы да ауыр болды, өйткені атты әскерлер жеті оқ атқышпен қайта зарядталатын Спенсер мылтықтарымен қаруланған. Дэвистің алғашқы шабуылы тоқтап, Ирвин Грегг бригадасының шабуылы конфедерациялық әскерді ығыстыра алмағандықтан, Дэвид Грегг Шериданнан күш сұрады, ол Торберт дивизиясының екі бригадасын жіберді. Торберттің резервтік бригадасы, бригада генералы Уэсли Мериттің басқаруымен, Греггтің қатарын оңға қарай кеңейтіп, Хэмптонның Чэмблис бригадасымен жасаған қанаттық маневрін жоққа шығарды. Жақын маңда күш сұрауға болатын жаяу әскер көп болды, Ханкоктың II корпусы солтүстікке қарай шамамен бір мильдей қазылған, және Шериданның естеліктері мен тарихшылар арасында ол осындай күш сұраған-сұрамағаны туралы пікірталас бар. Торберттің басқа бригадасы, бригада генералы Джордж А. Кастер аттан түсіп, екі қатарлы ұрысқа орналасты, жаяу әскердей. Кастер алға жетектегенде ат үстінде отырып, әскерлеріне рух берді. Ауыр мылтық пен артиллерия оғынан одақтың 41 атты әскері қаза тапты. Осы уақытта, кейбір аттан түскен одақтық атты әскерлерді жаяу әскер деп жаңылыстыру Хэмптонды алаңдатты және ол кері шегінуге бұйрық берді. (Хэмптон тұтқындардан Памункиден өткен екі одақтық корпустың орналасқан жері туралы ақпарат алды, бұл оның барлау миссиясы сәтті аяқталғанын білдірді.) Конфедерациялық бригадалар шегінгенде, Кастер жағдайды пайдаланып, соңғы шабуылға өтті. Дэвистің бригадасы шабуылға қосылды және қалған конфедерациялық қатар күйреп, шашырап кетті, бірақ түнгі уақытта Хэмптонның атты әскері Тотопотомой сағасының батысында қауіпсіз болды. Хоу дүкені шайқасы жеті сағаттан астам уақытқа созылды және 1863 жылғы Брэнди стансасынан бері ең қанды атты әскер шайқасы болды. Бұл Шығыс театрындағы бұрынғы атты әскер шайқастарымен салыстырғанда ерекше шайқас болды, өйткені ол негізінен аттан түскен атты әскерлермен жүргізілді, олардың көпшілігі жер қазғыштармен қорғалған. Екі тарап та жеңіске жеткенін мәлімдеді. Шеридан өзінің әскерлері Хэмптонды майданнан ығыстырғанын және конфедерациялық атты әскерге қарағанда өзінің басымдығын тағы да көрсеткенін мақтан тұтты. Алайда, Хэмптон Шериданға Ли әскерінің орналасқан жерін білуге жол бермеді және одақтың жеті сағатқа созылған ілгерілеуін кешіктірді, ал генерал Ли іздеген құнды ақпаратты алды. Ол Гранттың Памункиді күшпен кесіп өткенін білді, бірақ Гранттың келесі қадамдарын әлі де анық білмейтін, сондықтан ол одан әрі дамуды күтті.
At 8 a. m. on May 28, Hampton rode off from Atlee's Station. As more of Grant's infantry crossed the pontoon bridge over the Pamunkey, Brig. Gen. David McM. Gregg led his cavalry division probing west from Hanovertown, searching for Lee, while Brig. Gen. Alfred T. A. Torbert's division began to picket along Crump's Creek in the direction of Hanover Court House. Three miles west of Hanovertown, and a mile beyond a large blacksmith shop called Haw's Shop, Gregg's troopers ran into Hampton at Enon Church, finding the Confederate cavalrymen dismounted in a wooded area, hurriedly erecting breastworks made of logs and rails, and well covered by artillery. Brig. Gen. Henry E. Davies Jr., deployed pickets from the 10th New York Cavalry to Hampton's front, but they were driven back. The Confederates deployed in line in shallow rifle pits faced with log and fence rail breastworks. Before Hampton could attack the approaching Union cavalry, Col. J. Irvin Gregg's brigade arrived and moved to the right of Davies's men, extending his flank. A Confederate mounted charge, followed by dismounted troopers, was repulsed. Hampton fed in the green troops of the 4th South Carolina on his right and they met Davies's next charge with their longer range Enfield rifles, killing or wounding 256 men. Union return fire was heavy as well, because the troopers were armed with seven shot Spencer repeating carbines. As Davies's first attack ground to a halt and the attack of Irvin Gregg's brigade failed to dislodge the Confederates, David Gregg sent for reinforcements from Sheridan, who released two brigades from Torbert's division. Torbert's reserve brigade under Brig. Gen. Wesley Merritt extended Gregg's line to the right, thwarting a flanking maneuver attempted by Hampton with Chambliss's newly arrived brigade. There was plenty of infantry nearby that could have been called for reinforcements, with Hancock's II Corps dug in about one mile to the north, and there are disagreements between Sheridan's memoirs and historians about whether he asked for such reinforcements. Torbert's other brigade, under Brig. Gen. George A. Custer, dismounted and deployed in a long, double ranked line of battle, as if they were infantrymen. Custer inspired his men by staying mounted as he led them forward. Receiving heavy rifle and artillery fire, 41 of the Union cavalrymen fell in the attack. Meanwhile, a mistaken identification of some dismounted Union cavalrymen as infantry concerned Hampton and he gave the order to begin withdrawing. (Hampton had also just received intelligence from prisoners on the location of two Union corps that had crossed the Pamunkey, which meant that his reconnaissance mission had been successfully completed.) As the Confederate brigades withdrew, Custer took advantage of the situation by charging forward for a final attack. Davies's brigade joined the attack and the remaining Confederate line fell apart into a rout, but by nightfall Hampton's cavalry was safely west of Totopotomoy Creek. The Battle of Haw's Shop lasted for over seven hours and was the bloodiest cavalry battle since Brandy Station in 1863. It was an unusual battle in comparison to previous cavalry engagements in the Eastern Theater because it was fought predominantly by dismounted cavalry, many of which were protected by earthworks. Both sides claimed victory. Sheridan bragged that his men had driven Hampton from the field and had again demonstrated their superiority over the Confederate cavalry. Hampton, however, had prevented Sheridan from learning the disposition of Lee's army while delaying the Union advance for seven hours, and General Lee received the valuable intelligence he had sought. He now knew that Grant had crossed the Pamunkey in force, although he was still unclear on the next steps that Grant might take and therefore waited for further developments.
Тотопотомой сағасы / Бефесда шіркеуі (28-30 мамыр)
Ли әскері Тотопотомой өзенінің артындағы бекіністерде тұрғанда, адамдары жетіспеді. Ли генерал П. Г. Т. Борегардтан 12 000 адамнан тұратын әскерін жіберіп, Бермуда жүзінде генерал-майор Бенджамин Батлер әскерін ұстап тұрғанда, салыстырмалы түрде бос тұрғанын сұрады. Борегард бастапқыда Батлерден туындаған қауіпті айтып, Лидің өтінішіне қарсылық көрсетті. Ли бұл көңілі толмағандыққа қарамастан, өз шешімінен мойын алмады. Ол президент Дэвиске: «Егер генерал Грант ертең алға жылжитын болса, мен оны қазіргі күшіммен қарсы аламын» деп хат жазды. 29 мамырда Грант әскері Лиге қарсы оңтүстік-батысқа қарай жылды. Оның ат әскерінің көп бөлігі басқа жерде болғандықтан, ол барлау үшін жаяу әскерді пайдалануға шешім қабылдады. Хэнкоктың II корпусы Ричмонд-Ханвертаун жолымен (Атли станциясы жолы деп те аталады) Тотопотомой өзеніне дейін өтті. Ли алыстағы жағалауда бекініп тұрғанын көрген Хэнкоктың әскері қазба жұмыстарын бастады. Уорреннің V корпусы II корпустың желісін сол жаққа қарай кеңейтті. Райттың VI корпусы Хановертауннан солтүстік-батысқа қарай Хановер сотының үйіне қарай жіберілді. Бернсайдтың IX корпусы Хоу-Шоп маңында резервте болды, ал Шериданның кавалерия корпусы Олд-Черч маңында одақтың сол жағында орналасқан. Конфедерация шебі солдан оңға қарай А. П. Хилл корпусынан, Брекинридждің тәуелсіз дивизиясынан және Андерсон мен Эрли корпустарынан тұрды. Күні бойы ұсақ шайқастардан басқа ештеңе болған жоқ. Грант 30 мамырда жалпы шабуылға кірісті. Райт корпусы А. П. Хиллге қарсы оңтүстікке қарай жылжуға тиіс болды, ал Хэнкок өзеннен Брекинриджге қарсы шабуыл жасады, ал Уоррен Шейди Гроув жолымен Эрлиге қарай батысқа жылды. Райттың алға жылжуы Крамп-Крик маңындағы батпақты жерге батып, VI корпустың кешке дейін кешіктірді. Хэнкоктың шайқасшылары Брекинриджтің бірнеше мылтық ұяларын басып алды, бірақ Конфедерация шебіне қарсы аз жетістіктерге жетті. Мид Бернсайдтың резервтік корпусына Хэнкокқа көмектесуге бұйрық берді, бірақ олар шайқасқа әсер ету үшін кеш келді. Одақтың сол жағында Уоррен V корпусының қалған бөлігін өзеннен өткізіп, батысқа қарай барлау жүргізе бастады. Ли Уорреннің жолынан өтіп жатқан Эрли корпусына Андерсон корпусының көмегімен V корпусына шабуыл жасауға бұйрық берді. Эрли генерал-майор Роберт Родстың дивизиясын Олд Черч жолымен қанатқа жіберуді жоспарлады, Бетезда шіркеуінен солтүстікке бұрылып, Уорреннің артқы қатарларына шабуыл жасау үшін ат әскері кесіп өткен жолдармен жүрді. V корпусы баяу жылған сайын, Уоррен сол қанатының қауіпсіздігіне алаңдады. Ол Кроуфордтың дивизиясына Олд Черч жолына дейін ферма жолымен оңтүстікке қарай жылжуға бұйрық берді, онда олар қарапайым бекіністер салды. Кроуфорд полковник Мартин Дэвис Хардиннің бригадасын жіберді, Пенсильвания резервінің сол күні мерзімі бітуі керек болған әскерлері. Родтың әскері түскі уақытта Хардиннің бригадасына тікелей шабуыл жасап, оларды талқандады. Кроуфордтың бүкіл дивизиясы құлап, V корпустың сол қанатын ашты. Конфедерация әскерлерінің өкінішіне орай, Родс өзінің әскерін бақылаудан шығарды, олар өз мақсаттарынан асып, шатасуға түсті. Уоррен корпусын оңтүстікке қарай Эрлиге қарсы жылдыра бастады. Эрли корпусының генерал-майоры Стивен Додсон Рамсер, жаңадан дивизия қолбасшылығына көтерілген, сағат 18:30-да одақтың артиллериясына асығыс шабуыл жасады. Гордонның дивизиясы әлі де орналасып, шабуылды қолдай алмады. Родс әскері Конфедерацияның оң қанатын қорғаумен айналысып, көмектесе алмады. Шабуылға шыққан жалғыз бригада полковник Эдвард Уиллис басқарған Пеграм бригадасы болды. Олар мылтық пен зеңбірек атысының қатты өрескел атысынан өтіп, Уиллис қаза тапқанға дейін одақтың позициясына 50 ярдқа жақындады, содан кейін бригада бастапқы орнына қайтып келді. Мид Уорренге қысымды азайту үшін жалпы шабуылға бұйрық берді, бірақ оның корпусының ешбір командирі дереу орындауға дайын болған жоқ. Алайда Уорреннің әскері қосымша көмексіз қиын жағдайдан шығып кетті. Рамсер дивизиясының кері қайтарылуы Эрлиді жігерсіз қылды және ол корпусына батысқа қарай қысқа қашықтыққа шегінуге бұйрық берді. Ол Андерсонды көмекке уақытында келмегені үшін кінәлады, бірақ сарбаздар Рамсерді, жеткілікті барлаусыз шабуылға бұйрық бергені үшін кінәлады. Ли үшін Эрлидің сәтсіз шабуылынан гөрі маңыздырақ нәрсе – Грантқа күш түсуі туралы алған хабары болды. Хоук дивизиясы Бермуда жүзінен кетіп бара жатқанда, генерал-майор Уильям Ф. «Болди» Смиттың XVIII корпусының 16 000 әскері Батлердің Джеймс армиясынан Гранттың өтініші бойынша алынып, Джеймс өзенімен және Йорк арқылы Памункиге жылжыды. Егер Смит Ақ үйден қону орнынан Бетлехем шіркеуінен оңтүстік-шығысқа қарай 3 шақырым жерде орналасқан Холд Харборға батса, одақтың кеңейтілген шебі Конфедерацияның оң қанатын ұстап тұруға тым оңтүстікке жылжып кетеді. Ли Холд Харбордағы қиылысты қорғау үшін Фитцху Ли басқаратын ат әскерін жіберді. 31 мамырда Хэнкоктың II корпусы тағы да Тотопотомой өзенінен өтті, бірақ Конфедерация қорғаныс шебі өзен төсегінен әлдеқайда артта орналасқанын анықтады. Грант Конфедерация позициясының күші тағы бір тұйыққа алып келеді деп түсінді. Ол 31 мамыр күні түнде армиясын Холд Харборға қарай оңтүстікке жылдыра бастады.
As Lee's army stood in entrenchments behind Totopotomoy Creek, they were short on men. Lee requested that General P. G. T. Beauregard send him reinforcements from his 12,000 man army, sitting relatively idle as they bottled up Maj. Gen. Benjamin Butler's army at Bermuda Hundred. Beauregard initially refused Lee's request, citing the potential threat from Butler. Lee was determined despite this disappointment. He wrote to President Davis, "If General Grant advances tomorrow I will engage him with my present force." On May 29, Grant's army advanced southwest to confront Lee. Since most of his cavalry was occupied elsewhere, he decided to use infantry for a reconnaissance in force. Hancock's II Corps followed the Richmond–Hanovertown Road (also known as Atlee Station Road) to Totopotomoy Creek. Finding that Lee was firmly entrenched on the far bank, Hancock's men began digging in. Warren's V Corps extended the II Corps line to the left. Wright's VI Corps was sent northwest from Hanovertown toward Hanover Court House. Burnside's IX Corps was in reserve near Haw's Shop and Sheridan's Cavalry Corps was far to the Union left, near Old Church. The Confederate line, from left to right, consisted of the corps of A. P. Hill, Breckinridge's independent division, and the corps of Anderson and Early. No action beyond minor skirmishing occurred during the day. Grant began a general advance on May 30. Wright's corps was to move south against A. P. Hill on the Confederate left, while Hancock attacked across the creek against Breckinridge in the center, and Warren moved west toward Early along Shady Grove Road. Wright's advance became bogged down in the swampy land near Crump's Creek, delaying his VI Corps until late in the day. Hancock's skirmishers captured some of Breckinridge's rifle pits, but made little progress against the main Confederate line. Meade ordered Burnside's reserve corps to assist Hancock, but they arrived too late in the day to affect the battle. On the Union left, Warren moved the rest of his V Corps across the creek and began probing west. Lee ordered Early's corps, which was entrenched across Warren's path, to attack the V corps with the assistance of Anderson's corps. Early planned to send the division of Maj. Gen. Robert E. Rodes on a flanking march along Old Church Road, turning north at Bethesda Church, and following paths that his cavalry had precut through the underbrush to smash into Warren's rear areas. As the V corps moved forward slowly, Warren became concerned about the safety of his left flank. He directed Crawford's division to move south along a farm track to Old Church Road, where they erected simple breastworks. Crawford sent forward the brigade of Col. Martin Davis Hardin, men of the Pennsylvania Reserves whose enlistments were due to expire that day. Rodes's men marched directly into Hardin's brigade at about noon and routed them. Crawford's entire division formation collapsed, exposing the V Corps' left flank. Unfortunately for the Confederates, Rodes lost control of his men, who ran beyond their objectives and descended into confusion. Warren began shifting his corps to face south toward Early. Maj. Gen. Stephen Dodson Ramseur of Early's corps, newly promoted to division command, recklessly charged the Union artillery at 6:30 p. m. Gordon's division was still deploying and could not support the attack. Rodes's men were too occupied with protecting the Confederate right to assist. The only brigade that attacked was Pegram's, commanded by Col. Edward Willis. They advanced through a severe crossfire of rifle and cannon fire and were able to close within 50 yards of the Union position before Willis was mortally wounded and the brigade fell back to its starting point. Meade ordered a general assault across the line to relieve pressure on Warren, but none of his corps commanders were in positions to comply immediately. However, Warren's men had extricated themselves from their predicament without additional assistance. The repulse of Ramseur's division discouraged Early and he ordered his corps to withdraw a short distance to the west. He blamed Anderson for not arriving in time to assist, but the soldiers blamed Ramseur, who had ordered the charge without sufficient reconnaissance. Of more concern to Lee than Early's failed attack was intelligence he received that reinforcements were heading Grant's way. Just as Hoke's division was leaving Bermuda Hundred, the 16,000 men of Maj. Gen. William F. "Baldy" Smith's XVIII Corps were withdrawn from Butler's Army of the James at Grant's request and they were moving down the James River and up the York to the Pamunkey. If Smith moved due west from White House Landing to Cold Harbor, 3 miles southeast of Bethesda Church and Grant's left flank, the extended Federal line would be too far south for the Confederate right to contain it. Lee sent his cavalry under Fitzhugh Lee to secure the crossroads at Cold Harbor. On May 31 Hancock's II Corps again crossed Totopotomoy Creek, but found that the Confederate defense line stood well behind the actual creek bed. Grant realized that the strength of the Confederate position meant another stalemate was at hand. He began shifting his army southward toward Cold Harbor on the night of May 31.
Ескі шіркеу/Матадекин сағасы (30 мамыр)
30 мамыр күні екі әскердің жаяу әскерлері Бетезда шіркеуі маңында шайқасқанда, Шеридан Уорреннен көмек сұрауымен хабарласты, ол Одақ әскерінің сол қанатындағы оқшауланған алдыңғы позициясының қауіпті екенін білдірді. Шеридан бастапқыда Уорреннің өтінішіне көп мән бермеді, себебі ол әлі де екі генералдың Спотсильваниядағы дау-жанжалдарынан туған наразылығын сақтап қалған еді, бірақ Уорреннің өтініштері шұғылданған сайын, Шеридан Уорреннің сол қанатына апаратын жолдарды күзетуге келісті. Бұл міндетті Бриг. генерал Альфред Т. А. Торбертке тапсырды, ол өз кезегінде полковник Томас С. Девиннің бригадасына жүктеді, ол Ескі шіркеудің жол торабында орналасқан еді. Ол бригадасын Матадекин өзенінің солтүстік жағалауында жақсы қорғанысқа ие позицияға орналастырды және өзеннің оңтүстігіндегі Баркер шаруашылығына бір эскадрилья жіберді. Сонымен қатар, Ли Ричмондтан шамамен он шақырым қашықтықтағы Олд-Колд-Харбордағы маңызды жол торабына алаңдады. Ол Бриг. генерал Мэтью К. Батлердің 2000 атты әскерден тұратын бригадасын, торапқа қауіп бар-жоғын анықтау үшін Механиксвилльден жіберді. Сағат 15:00-де Батлердің шабуылы Одақ постын басып алды, олар Оңтүстік Каролиналықтардың өткелге өтуіне кедерес келтіру үшін қарқынды тежеу шараларын жүзеге асырды. Девин үш полкті тізім бойынша, Батлер екі полкті, ал біреуін резервке орналастырды. Торберт өз дивизиясының қалған бөлігіне жылжуға бұйрық берді. Бриг. генерал Уэсли Мерриттің резервтік бригадасы бірінші болып келді және конфедераттармен уақытша тепе-теңдікке жетті. Тепе-теңдік Бриг. генерал Джордж А. Кастер басқаратын Одақ бригадасының келуімен бұзылды. Оның шабуылы конфедераттардың екі жағынан да қанатын айналып өтті. Батлердің әскері кері шегіне бастағанда, оның резерві, 7-ші Оңтүстік Каролина полкі, желіні сақтап қалу үшін қарсы шабуыл жасады. Одақтың басым күштері мен атыс қуаты – Мичигандықтар Спенсердің қайталайтын мылтықтарымен қаруланған еді – жеңіске жетті. Одақ атты әскері шегініп бара жатқан конфедераттарды ынтамен қуды. Батлер ақыры Олд-Колд-Харборда әскерін жинады, ал Торберттің әскері тораптан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 1,5 шақырым жерде орналасты. Батлер Роберт Лиге қажетті ақпаратты табысты жинағанымен, үш күн ішінде екінші рет – Хоу-Шоп пен Матадекин-Крик – Конфедерация атты әскері Одақ әскерімен жеңіліп, кері қайтарылды, және екі жағдайда да Кастер бригадасы жеңіске жету үшін шешуші күшті қамтамасыз етті. Бұл Шериданның келесі күні маңызды Олд-Колд-Харбор торабын басып алуына мүмкіндік берді.
As the infantry of the two armies fought at Bethesda Church on May 30, Sheridan began to receive requests for assistance from Warren, who was concerned that his isolated advanced position on the left flank of the Union army put him at risk. Sheridan initially paid little attention to Warren's requests because he still harbored ill feelings from arguments the two generals had had at Spotsylvania, but as Warren's requests became more urgent, Sheridan agreed to screen roads leading to Warren's left flank, assigning the task to his division under Brig. Gen. Alfred T. A. Torbert, who delegated the responsibility to the brigade of Col. Thomas C. Devin, which was encamped at the Old Church crossroads. He placed his brigade in a good defensible position on the north bank of Matadequin Creek and sent a squadron to a forward position at the Barker farm, south of the creek. Meanwhile, unbeknownst to Sheridan, Lee was concerned about the critical road intersection at Old Cold Harbor, only six miles from Richmond. He dispatched Brig. Gen. Matthew C. Butler's brigade of 2,000 troopers from Mechanicsville to determine whether the intersection was threatened. At 3 p. m., an attack by Butler overwhelmed the Union pickets, who fought a vigorous delaying action to prevent the South Carolinians from crossing over the creek. Devin deployed three regiments in line, Butler two, with one in reserve. Torbert ordered the rest of his division to move up. Brig. Gen. Wesley Merritt's reserve brigade was the first to arrive, and fought dismounted with the Confederates into a temporary stalemate. The stalemate was broken by the arrival of the Union brigade under Brig. Gen. George A. Custer. His attack flanked the Confederates on both ends of the line. As Butler's men fled to the rear, his reserve regiment, the 7th South Carolina, counterattacked in an attempt to maintain the line. The superior Union numbers and firepower—the Michiganders were armed with Spencer repeating rifles—carried the day. The Union troopers pursued the retreating Confederates with enthusiasm. Butler eventually rallied his men at Old Cold Harbor and Torbert's men bivouacked about 1.5 miles northeast of the intersection. Although Butler had successfully gathered the information that Robert E. Lee needed, for the second time in three days—Haw's Shop and Matadequin Creek—the Confederate cavalry had been driven back by their Union counterparts, and in both cases Custer's brigade had provided the crucial force needed to prevail. The door was open for Sheridan's capture of the important Old Cold Harbor crossroads the next day.
Колд-Харбор (31 мамыр - 12 маусым)
Олд-Черчте шайқасқан ат әскерлері 31 мамырда бір-бірімен қарым-қатынасты жалғастырды. Ли генерал-майор Фитцху Лидің басқаруындағы ат әскері дивизиясын Батлерді нығайтуға және Олд-Колд-Харбордағы жол торабын қамтамасыз етуге жіберді, сондай-ақ Андерсонның бірінші корпусына ат әскерін қолдау үшін Тотопотомой сағасынан оңға қарай жылжуды бұйырды. Хоук дивизиясының алдыңғы бригадасы Батлер мен Фитцху Лиге қосылу үшін жол торабына жетті. Сағат 16:00-де Торберт пен генерал Дэвид МакМ. Греггтің ат әскері дивизиясының бөлімдері конфедераттарды Олд-Колд-Харбор жол торабынан ығыстырып, бекініс салуға кірісті. Хоук пен Андерсон әскерлері келіп жеткенде, одақтың ат әскері қолбасшысы генерал-майор Филип Шеридан алаңдап, Торбертке Олд-Черчке қарай кері шегінуге бұйрық берді. Грант Смит келгенге дейін Олд-Колд-Харборды пайдалы бағыт ретінде қарастырып, Райттың VI корпусына Тотопотомой сағасынан оң жақтан сол бағытқа жылжуды бұйырды, ал Шериданға жол торабына қайта оралып, оны «барлық қиындықтарға қарамастан» қорғауды тапсырды. Торберт таңғы сағат 1-де қайтып келді және конфедераттардың оның бұрынғы шегінуін байқамағанын білгенде тынышталды. Роберт Лидің 1 маусымға жасаған жоспары – жаңадан шоғырланған жаяу әскерін Олд-Колд-Харбордағы шағын ат әскерлеріне қарсы пайдалану еді, бірақ оның бағыныстары дұрыс үйлестіре алмады. Андерсон Хоук дивизиясын шабуыл жоспарына енгізбеді және Бірінші корпус шабуылға шыққанша оған шабуыл жасауға тыйым салынғанын түсіндірді, себебі одақ қорғаушылары да ұйымдастырылмаған еді. Райттың VI корпусы түн ортасынан кейін ғана қозғалып, 24 шақырымдық қашықтықты жүрді. Смиттың XVIII корпусы қателікпен Памунки өзеніндегі Нью-Касл-Ферриге жіберіліп, Олд-Колд-Харборға Торбертке көмектесуге үлгермеді. Андерсонның шабуылы нашар үйлестірілді және одақтың атқыштарларының Спенсердің қайта зарядталатын мылтықтарының күшті атысымен кері қайтарылды. Таңғы сағат 9-да Райттың алдыңғы бөлімдері жол торабына келді, бірақ Райт Гранттың шабуылдауын Смит келгенге дейін кейінге шешуге бел буды, бұл түстен кейін болды, ал XVIII корпус әскерлері VI корпустың оң жағында бекініс салуға кірісті. Сағат 18:30-да Грант таңертең шабуылға бұйрық берді. Райт пен Смит корпустары алға жылжыды. Райттың әскері Механиксвилл жолынан оңтүстікке қарай аз ғана алға жылжыды, қатты оттан қашып құтылды. Жолдың солтүстігінде генерал Эмори Аптонның бригадасы да генерал Томас Л. Клингман бригадасының қатты отына тап болды және бастапқы орнына қайтып келді. Аптонның оң жағында полковник Уильям С. Труэкс бригадасы конфедераттардың қатарында сазды, бұталы ойысты тапты. Труэкс әскері ойыс арқылы шабуыл жасағанда, Клингман оларға қарсы екі полк бұрып, Андерсон генерал Эппа Хантонның бригадасын корпустың резервінен жіберді. Труэкс үш жағынан қоршалып, кері шегінуге мәжбүр болды. Майданның оңтүстік жағында шайқас жалғасып жатқанда, Хэнкок, Бернсайд және Уорреннің үш корпусы оңтүстік-шығысқа қарай Бефесда шіркеуіне дейін созылған 5 шақырымдық желіні басып алды, А. П. Хилл, Бреккенридж және Эрли басқаратын конфедераттарға қарсы тұрды. IX және V корпус арасындағы шекарада Эрли корпусының екі дивизиясы – генерал Роберт Э. Родс сол жақта, генерал-майор Джон Б. Гордон оң жақта – сағат 19:00-де шабуыл жасады. Уоррен кейіннен бұл шабуылды «зерттеу» деп сипаттады және бастапқы жетістіктерге қарамастан, екі конфедераттық зонд та кері қайтарылды. 1 маусымдағы шабуылдар сәтсіз аяқталса да, Мид 2 маусымның таңында жеткілікті күш жинаса, шабуыл сәтті болуы мүмкін деп сенді. Ол Грантпен бірге Лидің оң жақ қанатын нысанаға алуға келісті. Мид Хэнкоктің II корпусына Тотопотомой сағасынан оңтүстік-шығысқа қарай жылжуды және Райттың VI корпусының сол жағына орналасуды бұйырды. Хэнкок орнына келгеннен кейін Мид Олд-Колд-Харбордан сол жағында үш одақтық корпуспен – Хэнкоктің II корпусы, Райттың VI корпусы және Балди Смиттың XVIII корпусы – 31000 әскермен шабуыл жасады. Мид сондай-ақ Уоррен мен Бернсайдқа Лидің сол жақ қанатына таңертең «барлық қиындықтарға қарамастан» шабуыл жасауды бұйырды, Ли сол жағынан әскерін оң жағын нығайтуға жұмылдырып жатыр деп сендірді. Хэнкок әскері түні бойы жүріп, таңертең шабуыл жасауға шаршап қалды. Грант әскерге демалуға рұқсат берді және шабуылды кешкі сағат 5-ке, содан кейін 3 маусымда таңғы сағат 4-ке дейін кейінге шегерді. Бірақ Грант пен Мид шабуылға нақты бұйрық бермеді, олар конфедераттардың қатарына қайдан шабуыл жасау және бір-бірімен қалай үйлестіруді корпус командирлеріне қалдырды. Ешбір жоғары дәрежелі командир жаудың орналасқан жерін зерделемеген. Роберт Ли одақтың кешігуін пайдаланып, қорғанысын нығайтты. Хэнкок Тотопотомой сағасынан кеткенде, Ли Бреккенридж дивизиясын оң жақ қанатына жылжытуға мүмкіндік алды. Ол сондай-ақ А. П. Хиллдің үшінші корпусынан генерал-майорлар Уильям Махон мен Кадмус М. Уилкокс дивизияларын Бреккенриджге көмектесу үшін және армияның оң жақ қанатын күзету үшін Фитцху Ли басқаратын ат әскерін жөнелтті. Нәтижесінде, сол жақ қанаты Тотопотомой сағасына, оң жағы Чикахомини өзеніне тірелетін, 7 шақырымдық (11 км) ұзындықтағы қисайған желі пайда болды, бұл кез келген қанаттық маневрлерді мүмкінсіз етті. Лидің инженерлері уақытын тиімді пайдаланып, «соғыс кезінде жасалған ең тапқыр қорғаныс конфигурациясын» құрды. 3 маусымда таңғы сағат 4:30-да үш одақтық корпус қалың тұман арқылы алға жылжуға кірісті. Конфедераттардың қатарынан келген ауыр от тез арада көптеген жарақаттарға әкелді, ал аман қалғандар бекініске тығылып қалды. Күндің ең тиімді көрсеткіші – одақтың сол жақ қанатында болды, онда Хэнкок корпусы Бреккенриджтің алдыңғы қатарын бұзып, оларды қолма-қол шайқаста бекіністерінен ығыстыра алды. Алайда, жақын жердегі конфедераттық артиллерия бекіністерді федералдар үшін өлім тұзағына айналдырды. Бреккенридж резерві конфедераттық генерал Фрэнсис К. Барлоу дивизиясынан келген осы әскерге қарсы шабуыл жасап, оларды кері шегіндірді. Хэнкоктың басқа алдыңғы дивизиясы, генерал-майор Джон Гиббон басқаратын, батпақты жерде дезориентирленіп, конфедераттардың қатты отынан өте алмады. Гиббонның әскерлерінің бірі, барлаудың жетіспеуіне шағымданып, «Бұл соғыс емес, кісі өлтіру, немесе кем дегенде, қателік жасалды» деп жазды. Орталықта Райт корпусы қатты отқа түсіп, одан әрі жылжуға тырыспады, 1 маусымдағы қымбат шабуылынан әлі де қалпына келмеген. Одақтың оң жағында Смит әскері қолайсыз жер арқылы жылжып, екі ойысқа түсті. Олар конфедераттардың қатарына шыққанда, мылтық пен артиллерия оты оларды құртып жіберді. Смит корпусына қарсы артиллерия оты күтпегендей күшті болды, себебі оның оң жағындағы Уорреннің V корпусы алға жылжуға тартынды, ал конфедераттардың артиллериясы Смит әскеріне бағытталды. Майданның солтүстік жағындағы жалғыз белсенділік – Бернсайдтың IX корпусы, Джубал Эрлиге қарсы. Ол сағат 6-да конфедераттардың алғы шебін басып тастаған күшті шабуылға шықты, бірақ бірінші бекініс қатарын бұзғанын жаңылысқандықтан, түстен кейін жалғастыруды жоспарлағанда, корпусын қайта топтоу үшін тоқтатты. Сағат 7-де Грант Мидке шабуылдың сәтті бөлігін белсенді пайдалануға кеңес берді. Мид сол жақтағы үш корпус командиріне көршілес корпустардың қозғалысына қарамастан бірден шабуыл жасауға бұйрық берді. Бірақ бәрі жеткілікті болды. Хэнкок бұл қадамға қарсы ескертті. Смит шабуылды қайталауды «өмірді бекер ысырап ету» деп атады және тағы да алға жылжудан бас тартты. Райт әскері мылтықпен атып, орнында қалды. Сағат 12:30-ға қарай Грант армиясының тоқтағанын мойындады. Ол Мидке жазды: «Корпус командирлерінің сәттілікке үмітсіздігіне байланысты, сіз әзірге одан әрі жылжуды тоқтатуға болады». Зардаптар туралы бағалаулар...
The cavalry forces that had fought at Old Church continued to face each other on May 31. Lee sent a cavalry division under Maj. Gen. Fitzhugh Lee to reinforce Butler and secure the crossroads at Old Cold Harbor and ordered Anderson's First Corps to shift right from Totopotomoy Creek to support the cavalry. The lead brigade of Hoke's division also reached the crossroads to join Butler and Fitzhugh Lee. At 4 p. m. Torbert and elements of Brig. Gen. David McM. Gregg's cavalry division drove the Confederates from the Old Cold Harbor crossroads and began to dig in. As more of Hoke's and Anderson's men streamed in, Union cavalry commander Maj. Gen. Philip Sheridan became concerned and ordered Torbert to pull back toward Old Church. Grant continued his interest in Old Cold Harbor as an avenue for Smith's arrival and ordered Wright's VI Corps to move in that direction from his right flank on Totopotomoy Creek, and he ordered Sheridan to return to the crossroads and secure it "at all hazards". Torbert returned at 1 a. m. and was relieved to find that the Confederates had failed to notice his previous withdrawal. Robert E. Lee's plan for June 1 was to use his newly concentrated infantry against the small cavalry forces at Old Cold Harbor, but his subordinates did not coordinate correctly. Anderson did not integrate Hoke's division with his attack plan and left him with the understanding that he was not to assault until the First Corps' attack was well underway, because the Union defenders were disorganized as well. Wright's VI Corps had not moved out until after midnight and was on a 15 mile (24 km) march. Smith's XVIII Corps had mistakenly been sent to New Castle Ferry on the Pamunkey River, several miles away, and did not reach Old Cold Harbor in time to assist Torbert. Anderson's attack was poorly coordinated and driven back by the heavy firepower of the Union cavalry's Spencer repeating carbines. By 9 a. m. Wright's lead elements arrived at the crossroads, but Wright decided to delay Grant's intended attack until after Smith arrived, which occurred in the afternoon, and the XVIII Corps men began to entrench on the right of the VI Corps. At 6:30 p. m. the attack that Grant had ordered for the morning finally began. Both Wright's and Smith's corps moved forward. Wright's men made little progress south of the Mechanicsville Road, recoiling from heavy fire. North of the road, Brig. Gen. Emory Upton's brigade also met with heavy fire from Brig. Gen. Thomas L. Clingman's brigade and fell back to its starting point. To Upton's right, the brigade of Col. William S. Truex found a gap in the Confederate line through a swampy, brush filled ravine. As Truex's men charged through the gap, Clingman swung two regiments around to face them, and Anderson sent in Brig. Gen. Eppa Hunton's brigade from his corps reserve. Truex became surrounded on three sides and was forced to withdraw. While action continued on the southern end of the battlefield, the three corps of Hancock, Burnside, and Warren were occupying a 5 mile line that stretched southeast to Bethesda Church, facing the Confederates under A. P. Hill, Breckinridge, and Early. At the border between the IX and V Corps, two divisions of Early's Corps—Maj. Gen. Robert E. Rodes on the left, Maj. Gen. John B. Gordon on the right—attacked at 7 p. m. Warren later described this attack as a "feeler", and despite some initial successes, both Confederate probes were repulsed. Although the June 1 attacks had been unsuccessful, Meade believed that an attack early on June 2 could succeed if he was able to mass sufficient forces against an appropriate location. He and Grant decided to target Lee's right flank. Meade ordered Hancock's II Corps to shift southeast from Totopotomoy Creek and assume a position to the left of Wright's VI Corps. Once Hancock was in position, Meade would attack on his left from Old Cold Harbor with three Union corps in line, totaling 31,000 men: Hancock's II Corps, Wright's VI Corps, and Baldy Smith's XVIII Corps. Meade also ordered Warren and Burnside to attack Lee's left flank in the morning "at all hazards," convinced that Lee was moving troops from his left to fortify his right. Hancock's men marched almost all night and arrived too worn out for an immediate attack that morning. Grant agreed to let the men rest and postponed the attack until 5 p. m., and then again until 4:30 a. m. on June 3. But Grant and Meade did not give specific orders for the attack, leaving it up to the corps commanders to decide where they would hit the Confederate lines and how they would coordinate with each other. No senior commander had reconnoitered the enemy position. Robert E. Lee took advantage of the Union delays to bolster his defenses. When Hancock departed Totopotomoy Creek, Lee was free to shift Breckinridge's division to his far right flank. He also moved troops from A. P. Hill's Third Corps, the divisions of Brig. Gens. William Mahone and Cadmus M. Wilcox, to support Breckinridge, and stationed cavalry under Fitzhugh Lee to guard the army's right flank. The result was a curving line on low ridges, 7 mile (11 km) long, with the left flank anchored on Totopotomoy Creek, the right on the Chickahominy River, making any flanking moves impossible. Lee's engineers used their time effectively and constructed the "most ingenious defensive configuration the war had yet witnessed." At 4:30 a. m. on June 3, the three Union corps began to advance through a thick ground fog. Massive fire from the Confederate lines quickly caused heavy casualties, and the survivors were pinned down. The most effective performance of the day was on the Union left flank, where Hancock's corps was able to break through a portion of Breckinridge's front line and drive those defenders out of their entrenchments in hand to hand fighting. However, nearby Confederate artillery turned the entrenchments into a death trap for the Federals. Breckinridge's reserves counterattacked these men from the division of Brig. Gen. Francis C. Barlow and drove them off. Hancock's other advanced division, under Brig. Gen. John Gibbon, became disordered in swampy ground and could not advance through the heavy Confederate fire. One of Gibbon's men, complaining of a lack of reconnaissance, wrote, "We felt it was murder, not war, or at best a very serious mistake had been made." In the center, Wright's corps was pinned down by the heavy fire and made little effort to advance further, still recovering from their costly charge on June 1. On the Union right, Smith's men advanced through unfavorable terrain and were channeled into two ravines. When they emerged in front of the Confederate line, rifle and artillery fire mowed them down. The artillery fire against Smith's corps was heavier than might have been expected because Warren's V Corps to his right was reluctant to advance and the Confederate gunners in Warren's sector concentrated on Smith's men instead. The only activity on the northern end of the field was by Burnside's IX Corps, facing Jubal Early. He launched a powerful assault at 6 a. m. that overran the Confederate skirmishers but mistakenly thought he had pierced the first line of earthworks and halted his corps to regroup before moving on, which he planned for that afternoon. At 7 a. m. Grant advised Meade to vigorously exploit any successful part of the assault. Meade ordered his three corps commanders on the left to assault at once, without regard to the movements of their neighboring corps. But all had had enough. Hancock advised against the move. Smith, calling a repetition of the attack a "wanton waste of life," refused to advance again. Wright's men increased their rifle fire but stayed in place. By 12:30 p. m. Grant conceded that his army was done. He wrote to Meade, "The opinion of the corps commanders not being sanguine of success in case an assault is ordered, you may direct a suspension of further advance for the present." Estimates of casualties that morning are from 3,000 to 7,000 on the Union side, no more than 1,500 on the Confederate. Grant and Meade launched no more attacks on the Confederate defenses at Cold Harbor. Although Grant wired Washington that he had "gained no decisive advantage" and that his "losses were not severe," he wrote in his Personal Memoirs that he regretted for the rest of his life the decision to send in his men. The two opposing armies faced each other for nine days of trench warfare, in some places only yards apart. The trenches were hot, dusty, and miserable, but conditions were worse between the lines, where thousands of wounded Federal soldiers suffered horribly without food, water, or medical assistance. Grant was reluctant to ask for a formal truce that would allow him to recover his wounded because that would be an acknowledgment he had lost the battle. He and Lee traded notes across the lines from June 5 to June 7 without coming to an agreement, and when Grant formally requested a two hour cessation of hostilities, it was too late for most of the unfortunate wounded, who were now bloated corpses. Grant was widely criticized in the Northern press for this lapse of judgment.
Джеймс өзенінен өту (12-18 маусым)
Грант түсінді, оның Лимен тағы да тоқталғанын және Колд-Харбордағы қосымша шабуылдар жауап емес екенін. Ол жағдайды өзгерту үшін үш қадам жоспарлады. Біріншіден, Шенандоа алқабында генерал-майор Дэвид Хантер конфедерат әскерлеріне қарсы ілгеріледі, және Грант Лидің жабдықтау жолдарын бұзу арқылы конфедерат генералын алқапқа күштер жіберуге мәжбүрлейді деп үміттенеді. Екіншіден, 7 маусымда Грант Шериданның жетекшілігіндегі атты әскерін Шарлоттсвилл маңында Вирджиния орталық темір жолын қиратуға жіберді. Үшіншіден, ол Лидің алдынан шығып, Джеймс өзенінен жасырын түрде өтуді жоспарлады. Ол Ричмондты айналып өтіп, өзеннің оңтүстік жағалауына өтуді және оңтүстіктегі Петербург теміржол торабын басып алып, астананы оқшаулауды жоспарлады. Ли Грант күткендей, алғашқы екі қадамға жауап берді. Ол Брекинридж дивизиясын Колд-Харбордан алып, Хантерді тоқтату үшін Линчбургке жіберді. 12 маусымда ол Юбал Эрлиге Екінші корпустың толық басқаруын тапсырып, оларды да алқапқа жіберді. Ол өзінің үш атты дивизиясының екеуін Шериданды қууға жіберіп, Тревиль стансасы шайқасына әкелді. 9 маусымда Мид армияның артқы жағында жаңа бекініс қатарын салуға бұйрық берді, ол Елдер батпағынан солтүстікке қарай Алленнің диірмен тоғанына дейін созылды. 11 маусымда құрылыс аяқталды және ол 12 маусымда қараңғы түскеннен кейін Джеймс өзеніне қарай жылжуға бұйрық берді. (Сонымен қатар, 11 маусымда Ли Эрлидің Екінші корпусына Шарлоттсвиллге 12 маусымда аттануға бұйрық берді.) 12 маусымда түн түскенде Хэнкоктің II корпусы мен Райттың VI корпусы жаңа бекініс қатарында орналасты. Уорреннің V корпусы оңтүстікке қарай жолдарды тазартып, Лонг-Бридж және Уайт-Оак-Мадж көпірінен өтіп, Ридделлдің дүкенінен шығысқа қарай, Ричмондқа қарап тұрды, ал Бернсайдтың IX корпусы мен Смиттің XVIII корпусы бастапқы бекіністен қайтты. Полковник Джордж Ч. Чэпменнің атты әскер бригадасы, генерал Джеймс Уилсонның дивизиясының бөлігі, Шериданның шабуылына қатыспады, Ричмондқа қарай жолдарды күзетті. Бернсайд оңтүстікке бет алды, соңынан Райт пен Хэнкок келді. Смиттің XVIII корпусы Ақ үйге жетті, онда 13 маусым күні таңертең олар Бермуда жүзіне пароходтарға отырды. Олар 14 маусым күні түнде Аппоматтокс өзенінің бойындағы Рокс нүктесіне жетті. Ли Гранттың ниетін білмей, одақ армиясының инженерлері соғыстың ең ұзын понтондық көпірін салды. Ол терең су үстінде 671 метрге созылып, Джеймсті Вейанокеден Флауерду Хандрдағы Виндмилл Пойнтқа дейін кесіп өтті. Жұмыс 15 маусымда сағат 16:00-де басталды және жеті сағаттан кейін аяқталды. Гранттың көп бөлігі пехотасы қайықпен өзеннен өтті, бірақ IX корпус, VI корпустың бір дивизиясы, жануарлар мен жабдықтау арбалары және артиллерияның бір бөлігі 15 және 16 маусымда көпірден өтті. 17 маусым таңында 100 000-нан астам адам, 5 000 арба мен жедел жәрдем машинасы, 56 000 жылқы мен қашыр, 2 800 бас ірі қара Confederates ескертусіз өзеннен өтті. Әскердің барлығы өтуге дейін Смиттің XVIII корпусы, содан кейін Хэнкоктің II корпусы келесі науқанға, 15 маусымда Петербургке шабуыл жасап, Ричмонд-Петербургке (Петербургті қоршау) қатысты.
Grant realized he was again in a stalemate with Lee and additional assaults at Cold Harbor were not the answer. He planned three actions to make some headway. First, in the Shenandoah Valley, Maj. Gen. David Hunter was making progress against Confederate forces, and Grant hoped that by interdicting Lee's supplies, the Confederate general would be forced to dispatch reinforcements to the Valley. Second, on June 7 Grant dispatched his cavalry under Sheridan to destroy the Virginia Central Railroad near Charlottesville. Third, he planned a stealthy operation to withdraw from Lee's front and move across the James River. He planned to cross to the south bank of the river, bypassing Richmond, and isolate the capital by seizing the railroad junction of Petersburg to the south. Lee reacted to the first two actions as Grant had hoped. He pulled Breckinridge's division from Cold Harbor and sent it toward Lynchburg to parry Hunter. By June 12 he followed this by assigning Jubal Early permanent command of the Second Corps and sending them to the Valley as well. And he sent two of his three cavalry divisions in pursuit of Sheridan, leading to the Battle of Trevilian Station. On June 9, Meade ordered the construction of a new line of entrenchments in the army's rear, extending northward from Elder Swamp to Allen's Mill Pond. On June 11, the construction was complete and he issued orders for a movement to the James River, beginning after dark on June 12. (Also on June 11, Lee ordered Early's Second Corps to depart for Charlottesville, likewise on June 12.) As night fell on June 12, Hancock's II Corps and Wright's VI Corps took up positions on the new entrenchment line. Warren's V Corps cleared the roads heading south, advancing over Long Bridge and White Oak Swamp Bridge, taking up a blocking position just east of Riddell's Shop, facing toward Richmond while Burnside's IX Corps and Smith's XVIII Corps withdrew from the original line of entrenchments. The cavalry brigade of Col. George H. Chapman, part of Brig. Gen. James H. Wilson's division, which did not accompany Sheridan on his raid, screened the roads heading toward Richmond. Burnside headed south, followed by Wright and Hancock. Smith's XVIII Corps marched to White House, where on the morning of June 13 they embarked on steamers for Bermuda Hundred. They arrived at Point of Rocks on the Appomattox River the night of June 14. While Lee remained unaware of Grant's intentions, Union army engineers constructed the longest pontoon bridge of the war. It stretched 2200 feet (671 m) over deep water, crossing the James from Weyanoke to Windmill Point at Flowerdew Hundred. Work started at 4 p. m. on June 15 and was completed seven hours later. Although most of Grant's infantry crossed the river by boats, the IX Corps, one division of VI Corps, the animals and supply wagons, and a part of the artillery crossed on the bridge on June 15 and 16. By the morning of June 17, more than 100,000 men, 5,000 wagons and ambulances, 56,000 horses and mules, and 2,800 head of cattle had crossed the river without alerting the Confederates. Before the entire army had crossed, Smith's XVIII Corps, followed by Hancock's II Corps, became engaged in the next campaign, Richmond–Petersburg (the siege of Petersburg), with attacks on Petersburg on June 15.
Тревильян станциясы (11-12 маусым)
Шеридан мен екі кавалерия дивизиясы 7 маусымда Вирджиния орталық темір жолына шабуыл жасап, Хантермен қосылу үшін аттанды. Алғашқы екі күнде ыстық пен ылғалдылық, сондай-ақ, шабуыл жасап жүрген атты жасақтардың ретсіздігінен федералдық колонна шамамен 40 мильге ғана жылды. 8 маусым күні таңертең скауттар Шериданның қимылдары туралы генерал-майор Уэйд Хэмптонға, конфедерация кавалериясының бас қолбасшысына хабарлады. Ол одақтың мақсаты Гордонсвилл мен Шарлоттсвиллдегі теміржол түйіндері екенін дұрыс болжады және қауіпті тоқтату үшін жылдам әрекет ету қажеттігін түсінді. Оның дивизиясы мен генерал-майор Фитцху Лидің дивизиясы 9 маусымның таңында оларды қуа бастады. Федералдар екі күндік артықшылыққа ие болғанымен, конфедераттар қысқарақ жолға (шамамен 45 мильге қарсы 65 миль) және оларға жақсы таныс болатын жерге ие болды. 10 маусым күні кешке екі тарап та Тревильян станциясының маңына жетті. Федералдар Солтүстік Анна өзенін Карпентерс-Фордтан кешіп, Клейтон дүкенінің маңында орналасты. 11 маусым таңында Хэмптон Клейтон дүкеніне баратын екі жолға дивизияларын бөліп, сол қиылыста жаумен кездесіп, Шериданды Солтүстік Анна өзеніне кері итеру жоспарын жасады. Хэмптон өзінің екі бригадасын Тревильяннан алып кетті, ал үшінші бригадасын сол жағында қалдырып, қанатын айналып өтуге қарсы тұруды қамтамасыз етті. Фитцху Лидің басқа дивизиясына Луиза Корт Хаусынан оң қанатты құру үшін жылжуға бұйрық берілді. Конфедераттар алға жылжуды бастағанда, Шеридан да жолға шықты. Бригаданың екі бригадасы генерал Альфред Т.А. Торберттің дивизиясы Тревильян станциясына қарай жолмен жылжыды, ал үшінші дивизия Луиза Корт Хаусына қарай жылды. Алғашқы қақтығыс Тревильян жолында болды, генерал Мэтью К. Батлердің бригадасы генерал Уэсли Мериттің алғы шебімен шайқасты. Хэмптон өз әскерін аттандырып, шабуылшыларды қалың орманға кері итерді, Фитцху Ли кез келген сәтте оң жағына жетеді деп күтті. Алайда, Хэмптонның күштері жеткіліксіз болды және көп ұзамай ол кері шегінуге мәжбүр болды. Біраз уақыттан кейін полковник Гилберт Дж. Райттың конфедерация бригадасы қалың бұтадағы қақтығысқа қосылды, бірақ бірнеше сағаттан кейін олар да Тревильян станциясының көз алдында кері итерілді. Фитцху Ли мен генерал Джордж А. Кастердің бригадасы арасындағы қысқаша шайқастан кейін Кастер өзінің бригадасын оңтүстік-батысқа қарай Тревильян станциясына алып барды. Ол стансаны күзетілмеген, тек Хэмптонның пойыздарымен – азық-түлік вагондарымен, оқ-дәрі мен азық-түлік сақтайтын кассиондармен және жүздеген жылқылармен толы екенін көрді. 5-ші Мичиган кавалериясы барлығын басып алды, бірақ Кастерді Шериданнан бөліп тастады және қашқан вагондарды қуалау кезінде өздерінің көптеген әскерлерін және олжаның көп бөлігін жоғалтты. Райттың полктерінің бірі, 7-ші Джорджия, Кастердің күштері мен Тревильян станциясының арасында қалды. Кастер 7-ші Мичиганға шабуыл жасауға бұйрық берді, грузиндерді кері итерді. Хэмптон енді артқы жағындағы қауіп туралы біліп, үш бригада жіберді. Кенеттен Кастер жартылай қоршауға түсті, оның әскері тарылып бара жатқан шеңберде болды, өйткені әр тараптан шабуыл жасалып, оқтармен атқыланды. Шеридан Кастер бағытынан оқ атысын естіп, көмек қажеттігін түсінді. Ол екі бригадамен шабуыл жасап, Хэмптонның әскерін станцияға дейін кері итерді, ал үшінші бригада Фитцху Лидің ашық оң қанатына шабуыл жасап, оны кері итерді. Хэмптон батысқа, Ли шығысқа қарай шегінді, ал соғыс федералдардың Тревильян станциясын басып алуымен аяқталды. Сол түні Фитцху Ли оңтүстікке маневр жасап, Тревильян станциясының батысында Хэмптонмен қосылды. Шеридан генерал Хантердің жоспарланғандай Шарлоттсвиллге емес, Линчбургке бара жатқанын білді. Ол сондай-ақ Брекинридждің жаяу әскері Уэйнсборо маңында байқалғанын және одан әрі жылжуға кедергі келтіретінін білді, сондықтан ол шабуылдан бас тартып, Колд-Харбордағы негізгі армияға оралуға шешім қабылдады. 12 маусымда одақтың кавалериясы Тревильян станциясын, бірнеше вагондарды және станцияның екі жағындағы шамамен бір мильдік теміржол участасын жойды. Конфедераттардың қанатының жанында тұрғаны туралы алаңдаған Шеридан сағат 15:00 шамасында Торберт дивизиясын Гордонсвилл мен Шарлоттсвилл жолдарына батысқа барлау үшін жіберді. Олар Хэмптонның бүкіл күштерін Тревильяннан солтүстік-батысқа қарай 3 шақырым жердегі лог бекіністерінің артында орналасқан L әріпі тәрізді желіде тапты. Одақтың кавалериясы "L" әріпінің төбесі мен қысқарақ қанатына қарсы жеті шабуыл жасады, бірақ ауыр шығындарға ұшырап кері шегінді. Фитцху Лидің дивизиясының екі бригадасы одақтың оң қанатына күшті қарсы шабуыл жасап, оны кері итерді. Шабуыл сағат 22:00 шамасында аяқталды және одақ түннің соңында шегінді. Бұл соғыстың ең қанды және ірі кавалерия шайқасы болды. Көптеген жараланғандармен, шамамен 500 тұтқынмен және оқ-дәрі жетіспеушілігімен ауырланған Шеридан шегінуге шешім қабылдады. Ол Колд-Харборға ақырын жылжуды жоспарлады, Хэмптон оны қуалайтынын және сол уақытта Роберт Э. Лиге қол жетімді болмайтынын білді.
Sheridan and two cavalry divisions left on June 7 for their raid against the Virginia Central Railroad and to link up with Hunter. In the first two days, plagued by heat and humidity, and by irregular mounted raiding parties, the Federal column advanced only about 40 miles. Scouts passed word of Sheridan's movements to Maj. Gen. Wade Hampton, the senior Confederate cavalry commander, on the morning of June 8. He correctly guessed that the Union targets were the railroad junctions at Gordonsville and Charlottesville, and knew that he would have to move quickly to block the threat. His division and the division of Maj. Gen. Fitzhugh Lee began to move in pursuit early on June 9. Although the Federals had a two day head start, the Confederates had the advantage of a shorter route (about 45 miles versus 65) and terrain that was more familiar to them. By the evening of June 10, both forces had converged around Trevilian Station. The Federals had crossed over the North Anna River at Carpenters Ford and camped at locations around Clayton's Store. At dawn on June 11, Hampton devised a plan in which he would split his divisions across the two roads leading to Clayton's Store and converge on the enemy at that crossroads, pushing Sheridan back to the North Anna River. Hampton took two of his brigades with him from Trevilian with his third remaining on his left to prevent flanking. The other division, under Fitzhugh Lee, was ordered to advance from Louisa Court House, making up the right flank. While the Confederates began their advance, Sheridan started his. Two brigades of Brig. Gen. Alfred T. A. Torbert's division moved down the road to Trevilian Station while a third advanced toward Louisa Court House. The first contact occurred on the Trevilian Road as the South Carolinians of Brig. Gen. Matthew C. Butler's brigade clashed with Brig. Gen. Wesley Merritt's skirmish line. Hampton dismounted his men and pushed the skirmishers back into the thick woods, expecting Fitzhugh Lee to arrive on his right at any minute. However, Hampton was severely outnumbered and soon he was forced back. Eventually Col. Gilbert J. Wright's Confederate brigade joined in the close quarter fighting in the thick brush, but after several hours they also were pushed back within sight of Trevilian Station. After a brief clash on the Confederate right flank between Fitzhugh Lee and the advancing brigade of Brig. Gen. George A. Custer, Custer led his brigade on a road southwest to Trevilian Station. He found the station totally unguarded, occupied only by Hampton's trains—supply wagons, caissons containing ammunition and food, and hundreds of horses. The 5th Michigan Cavalry captured the lot, but left Custer cut off from Sheridan, and in their pursuit of the fleeing wagons, lost a number of their own men and much of their bounty. One of Wright's regiments, the 7th Georgia, got between Custer's force and Trevilian Station. Custer ordered the 7th Michigan to charge, driving the Georgians back. Hampton now learned of the threat in his rear area and sent in three brigades. Suddenly Custer was virtually surrounded, his command in an ever shrinking circle, as every side was charged and hit with shells. Sheridan heard the firing from Custer's direction and realized he needed help. He charged with two brigades, pushing Hampton's men back all the way to the station, while a third brigade swung into Fitzhugh Lee's exposed right flank, thus pushing him back. Hampton fell back to the west, Lee to the east, and the battle ended for the day with the Federals in possession of Trevilian Station. That night, Fitzhugh Lee maneuvered south to link up with Hampton to the west of Trevilian Station. Sheridan learned that General Hunter was not headed for Charlottesville as originally planned, but to Lynchburg. He also received intelligence that Breckinridge's infantry had been sighted near Waynesboro, effectively blocking any chance for further advance, so he decided to abandon his raid and return to the main army at Cold Harbor. On June 12, the Union cavalry destroyed Trevilian Station, several railcars, and about a mile of track on either side of the station. Concerned about the Confederates hovering near his flank, at about 3 p. m. Sheridan sent Torbert's division on a reconnaissance west on the Gordonsville and Charlottesville roads. They found Hampton's entire force in an L shaped line behind some log breastworks two miles northwest of Trevilian. The Union cavalrymen launched seven assaults against the apex and shorter leg of the "L", but were repulsed with heavy losses. Two brigades of Fitzhugh Lee's division swung around to hit the Union right flank with a strong counterattack. The battle ended about 10 p. m. and the Union withdrew late in the night. It had been the bloodiest and largest all cavalry engagement of the war. Sheridan, burdened with many wounded men, about 500 prisoners, and a shortage of ammunition, decided to withdraw. He planned a leisurely march back to Cold Harbor, knowing that Hampton would be obliged to follow and would be kept occupied for days, unavailable in that time to Robert E. Lee.
Қасиетті Мария шіркеуі (24 маусым)
Тревильян станциясы шайқасынан кейін Шериданның атты әскері 13 маусымда сәтсіз шабуылынан қайта бастады. Олар Солтүстік Аннаны Карпентер Фордынан кесіп өтіп, содан кейін Катарпин жолымен Спотсильвания сот үйіне қарай бет бұрды. 16 маусымда колонна Боулинг Гриннен өтіп, Маттапони өзенінің солтүстік жағалауымен жүріп, 18 маусымда Король және Королева сот үйіне жетті. Хэмптонның Конфедерация атты әскері Тревильян станциясынан шығып, Шериданның ізінен оңтүстікке қарай, шамамен параллель жолдармен ерді. Шериданның әскері шабуылға шыққанда Грант армиясы Колд-Харбордан Джеймс өзенінен өтуге көшті. Осы қимылмен бірге Грант өзінің негізгі жабдықтау базасын Памунки өзеніндегі Ақ үйден Джеймс өзеніндегі Сити-Пойнтқа көшіруге бұйрық берді. Шеридан Ақ үйдің қоймасы әлі де жойылмағанын білген соң, 19 маусымда өзінің колоннасын еріп келген жараланғандарды, тұтқындарды және афроамерикандықтарды күзетпен Ақ үйге жіберді, содан кейін Дюнкеркке қайтып келді, онда ол Маттапониден өте алатын болды. 20 маусымда Фитц Ли Біріккен армияның Ақ үй жанындағы жабдықтау қоймасына шабуыл жасауға тырысты, бірақ Шериданның келуі ондағы гарнизонды жеңілдетті. 21 маусымда Шеридан 900 вагонды бастап Пэмунки өзенінен Джеймс өзеніне қарай өтті. 24 маусымда Торберт дивизиясы вагонды сүйемелдеп, ал Грегг дивизиясы оң жақтан қорғап, параллель бағытпен жүрді. Сағат 8 шамасында Грегг дивизиясы конфедераттық қарауылдарды солтүстікке қарай ығыстырып, Самария шіркеуінің батысында (федералдық есептерде Сент-Мария шіркеуі деп аталды) бекінді. Сағат 3-тен 4-ке дейін Хэмптонның бес бригадасы Греггтің екі бригадасына шабуыл жасады. Одақтың атты әскеріне қысым тым күшті болды және олар Чарльз Сити сот үйіне қарай шегінуді бастады. Грегг дивизиясы салыстырмалы түрде аман қалды, ал жабдықтау вагондарына зиян келтірілмеді. Хэмптонның атты әскерімен тоқтатылып, Шеридан 25 маусымда кері шегінді және Чарльз Сити сот үйі арқылы Доутхаттың жағажайына қарай өтті, онда пойыз Джеймсті плоттармен кесіп өтті. Оның атты әскері 27 және 28 маусымда соңынан ерді. Конфедерация атты әскері тағы бір шабуылға дайындалуға тырысты, бірақ Одақ әскері тым күшті болды, ал оңтүстік атты әскерлері тым шаршады. Хэмптон Роберт Лиден жылдам Петербургке барып, қаланың оңтүстігіндегі теміржолдарға Вилсон Каутц шабуылына қарсы күресуді талап етті. Оның әскері 27 және 28 маусымда Шаффин Блаффтағы понтондық көпірден Джеймсті кесіп өтті. Шериданның Тревильян станциясына және Потомак армиясына жасаған шабуылының нәтижесі әртүрлі болды. Ол Конфедерацияның назарын Гранттың Джеймсті кесіп өтуінен сәтті бұрды, бірақ Конфедерацияның астанасы мен Ли армиясына маңызды жабдықтау желісі болған Вирджиния орталық теміржолын кесу мақсатында сәтсіз болды. Ол сондай-ақ салыстырмалы түрде ауыр шығынға ұшырады, әсіресе офицерлер құрамында, және шайқаста және ыстықтан көптеген аттарын жоғалтты. Дегенмен Шеридан шабуылдың сәтті болғанын мәлімдеді. 1866 жылғы операциялар туралы ресми есебінде ол былай деп жазды: "Нәтижесі – тұрақты табыс және көтерілісші атты әскердің дерлік толық жойылуы. Біз қашан және қайда қаласақ, сонда шеру жүргіздік, әрқашан шабуылдаушы тарап болдық және әрқашан жеңіске жеттік". Хэмптонның Шериданға қарсы атты әскерінің іс-қимылдарының нәтижелері де аралас болды, бірақ көбінесе Шериданға қарағанда жағымды бағаланды. Ол теміржолдарды және тікелей емес Richmond-ты қорғауға жетті. Ол Тревильян станциясының екінші күнінде және Самария шіркеуінде Греггке қарсы тактикалық жеңіске жетті, бірақ Одақтың атты әскерін немесе оның пойыздарын жоя алмады. Тамыз айында ол Солтүстік Вирджиния армиясының кавалерия корпусының командирі болып тағайындалды, Дж. Е. Б. Стюарттың өлімінен кейін бос қалған лауазымды иеленді.
Following the Battle of Trevilian Station, Sheridan's cavalry began to return on June 13 from their unsuccessful raid. They crossed the North Anna at Carpenter's Ford and then headed on the Catharpin Road in the direction of Spotsylvania Court House. On June 16 the column passed through Bowling Green and, traveling along the north bank of the Mattaponi River, arrived at King and Queen Court House on June 18. Hampton's Confederate cavalry left Trevilian Station and followed Sheridan on roughly parallel roads to the south. While Sheridan's men were off on their raid, Grant's army had begun moving from Cold Harbor to cross the James River. In conjunction with this move, Grant ordered that his principal supply base be moved from White House on the Pamunkey River to City Point on the James. Sheridan learned that the White House depot had not yet been broken up, so he sent his wounded, prisoners, and African Americans who had been following his column, to White House under escort on June 19, and then marched back to Dunkirk, where he could cross the Mattaponi. On June 20, Fitz Lee attempted to attack the Union supply depot at White House, but Sheridan's arrival relieved the garrison there. On June 21, Sheridan crossed over the Pamunkey River, leading 900 wagons toward the James River. On June 24, Torbert's division escorted the wagons as Gregg's division followed a parallel route, protecting the right flank. At about 8 a. m., Gregg's division pushed back Confederate pickets to the north and entrenched to the west of Samaria Church (identified in Federal reports as St. Mary's Church). From 3 to 4 p. m., Hampton's five brigades attacked Gregg's two. The pressure was too great on the Union cavalrymen and they began to withdraw down the road to Charles City Court House. Gregg's division escaped relatively intact and the supply wagons were unmolested. Having been blocked by Hampton's cavalry, Sheridan withdrew on June 25 and moved through Charles City Court House to Douthat's Landing, where the trains crossed the James on flatboats. His cavalry followed on June 27 and 28. The Confederate cavalry attempted to position themselves for another attack, but the Union force was too strong and the Southern horsemen were too worn out. Hampton received orders from Robert E. Lee to continue quickly to Petersburg to deal with the Wilson Kautz Raid against railroads south of the city. His men crossed the James on a pontoon bridge at Chaffin's Bluff, also on June 27 and 28. Sheridan's raid to Trevilian Station and back to the Army of the Potomac achieved mixed results. He successfully diverted Confederate attention from Grant's crossing of the James, but was unsuccessful in his objective of cutting the Virginia Central Railroad, a critical supply line to the Confederate capital and Lee's army. He also suffered relatively heavy casualties—particularly in his officer corps—and lost a large number of his horses to battle and heat exhaustion. And yet Sheridan claimed his raid was an undeniable victory. In his 1866 official report on operations he wrote, "The result was constant success and the almost total annihilation of the rebel cavalry. We marched when and where we pleased; were always the attacking party, and always successful." The results of Hampton's cavalry activities against Sheridan were also mixed, but are usually seen in a more positive light than Sheridan's. He had succeeded in protecting the railroads and, indirectly, Richmond. He achieved tactical victories on the second day of Trevilian Station and against Gregg at Samaria Church, but failed to destroy the Union cavalry or its trains. In August, he was named commander of the Cavalry Corps of the Army of Northern Virginia, filling the position that had remained open since the death of J. E. B. Stuart.
Салдары
Гранттың Джеймс өзенін кесіп өтуі оның Ричмондқа тікелей шабуылдау стратегиясын өзгертті және Петербургті қоршауға әкелді. Гранттың Джеймс өзенін кесіп өткенін білген Лидің ең үлкен қорқынышы орындалды: ол Конфедерация астанасын қорғауға мәжбүр болады. Петербург – 18 мың халқы бар гүлденген қала, Ричмондқа стратегиялық жақындығы, Аппоматтокс өзеніндегі орналасуы (ол Джеймс өзенімен кеме жүруге мүмкіндік берді) және бес теміржолдың тоғысқан жері ретіндегі маңызы бар еді. Петербург бүкіл аймақ, соның ішінде Ричмонд үшін негізгі жабдықтау орталығы және теміржол депосы болғандықтан, одақ әскерлерінің Петербургті басып алуы Лиге Конфедерация астанасын қорғауды жалғастыру мүмкін емес етеді. Бұл Гранттың Overland Campaign (Құрлықтық науқаны) стратегиясынан өзгеше болды, онда Ли әскерін ашық жерде кездесіп, жеңу басты мақсат еді. Енді Грант географиялық және саяси мақсатты таңдап, өзінің артық ресурстары Лиді сол жерде қоршап, тұтқындап, аштықтан құлатпай, немесе шешуші шайқасқа шақыруға болатынын білді. Ли бастапқыда Гранттың басты мақсаты Ричмонд деп ойлады және Петербургті қоршау басталғанда генерал П.Г.Т. Борегард басқаратын аз ғана әскерді Петербургті қорғауға жұмсады. Overland Campaign (Құрлықтық науқан) соғысты жеңу үшін одаққа қажетті күш-жігер болды, және Грант бірқатар жеңіліске ұшыраса да, науқан одақ үшін стратегиялық табысқа айналды. Лидің күштерімен қақтығысып, олардың қашуына жол бермеу арқылы Грант Лиді қиын жағдайға түсірді. Бірақ бұл үшін үлкен құрбандықтар берілді. Бұл науқан американ тарихындағы ең қанды науқан болды: одақ жағынан шамамен 55 000 адам (оның ішінде 7 600 қаза тапты), конфедерация жағынан 33 600 (4 300 қаза тапты). Лидің жоғалтулары абсолютті сандар бойынша төмен болғанымен, Грантқа қарағанда пайыздық көрсеткіш бойынша жоғары болды (50% -дан астам, Грант үшін шамамен 45%), және Грант әскерінің жоғалтуларын толтыру үшін күшейту күте алса, Ли көбінесе мұндай мүмкіндікке ие болмады. Оның жоғалтулары толықтыруға келмейтін еді. Сонымен қатар, жұртшылық науқанның нәтижелерін осы құрбандықтар тізімі негізінде бағалайды. Эрл Хесс былай деді: «Көрермендерді Спотсильваниядан бастап баршаның назарын аударған қанды шабуылдар алдамауы керек – Overland Campaign (Құрлықтық науқан) өзінің мәнінде маневрлі науқан болды. Гранттың Overland Campaign (Құрлықтық науқаны) ең маңызды жетістігі аумақты басып алу немесе Солтүстік Вирджиния армиясының күштерін 50% -ға азайту емес, керісінше, Лиге Потомак армиясына қарсы кең ауқымды шабуылдар жасау мүмкіндігінен айыру болды». Науқандағы құрбандықтар туралы бағалаулар әртүрлі. Төмендегі кесте әртүрлі танымал көздерден алынған бағалауларды қорытындылайды:
+ Overland Campaign (Құрлықтық науқаны) бойынша құрбандықтарды бағалау
Көз | Одақ | Конфедерация | Барлығы
Құрбандықтар | Жараланған | Тұтқынға алынған/жоғалған | Барлығы | Құрбандықтар | Жараланған | Тұтқынға алынған/жоғалған | Барлығы
Ұлттық саябақтар қызметі | 38 691 | 31 448 | 70 139
Бонекемпер, Виктор, «Бұл қасап емес» | 7 621 | 38 339 | 8 966 | 54 926 | 4 206 | 18 564 | 9 861 | 32 631 | 87 557
Эспозито, Вест-Пойнт атласы | 55 000 | 20–40 000 | 75–95 000
Макферсон, «Жауын дауысы» | 65 000 | 35 000 | 100 000
Рея, «Грант пен Лидің ізімен» | 55 000 | 33 000 | 88 000
Смит, «Грант» | 65 000-ға жуық | 35 000-ға жуық | 100 000-ға жуық
АҚШ Әскери министрлігі, Ресми есептер | 7 621 | 38 339 | 8 966 | 54 926
Янг, «Ли армиясы» | 4 352 | 19 130 | 10 164 | 33 646
Grant's crossing of the James altered his original strategy of attempting to drive directly on Richmond, and led to the siege of Petersburg. After Lee learned that Grant had crossed the James, his worst fear was about to be realized—that he would be forced into a siege in defense of the Confederate capital. Petersburg, a prosperous city of 18,000, was a supply center for Richmond, given its strategic location just south of the capital, its site on the Appomattox River that provided navigable access to the James River, and its role as a major crossroads and junction for five railroads. Since Petersburg was the main supply base and rail depot for the entire region, including Richmond, the taking of Petersburg by Union forces would make it impossible for Lee to continue defending the Confederate capital. This represented a change of strategy from that of Grant's Overland Campaign, in which confronting and defeating Lee's army in the open was the primary goal. Now, Grant selected a geographic and political target and knew that his superior resources could besiege Lee there, pin him down, and either starve him into submission or lure him out for a decisive battle. Lee at first believed that Grant's main target was Richmond and devoted only minimal troops under Gen. P. G. T. Beauregard to the defense of Petersburg as the siege of Petersburg began. The Overland Campaign was a thrust necessary for the Union to win the war, and although Grant suffered a number of setbacks, the campaign turned into a strategic success for the Union. By engaging Lee's forces and not permitting them to escape, Grant forced Lee into an untenable position. But this came at a high cost. The campaign was the bloodiest in American history: approximately 55,000 casualties on the Union side (of which 7,600 were killed), 33,600 (4,300 killed) on the Confederate. Lee's losses, although lower in absolute numbers, were higher in percentage (over 50%) than Grant's (about 45%), and more critically, while Grant could expect reinforcements to replace his army's losses, Lee largely could not. His losses were irreplaceable. Furthermore, the public interprets the results of the campaign based on these casualty lists. Earl Hess states, "The observer should not be fooled by the gory assaults that riveted everyone's attention from Spotsylvania onward—the Overland Campaign was at its heart a campaign of maneuver Grant's most significant achievement in the Overland Campaign was not capturing territory or reducing the fighting of strength of the Army of Northern Virginia by 50%; rather, it lay in robbing Lee of the opportunity to launch large scale offensives against the Army of the Potomac." Estimates vary as to the casualties for the entire campaign. The following table summarizes estimates from a variety of popular sources:
+ Casualty Estimates for the Overland CampaignSourceUnionConfederateTotalCasualties Killed Wounded Captured/Missing Total Killed Wounded Captured/Missing Total National Park Service 38,691 31,44870,139 Bonekemper, Victor, Not a Butcher7,62138,3398,96654,9264,20618,5649,86132,63187,557 Esposito, West Point Atlas 55,000 20–40,00075–95,000 McPherson, Battle Cry 65,000 35,000100,000 Rhea, In the Footsteps of Grant and Lee 55,000 33,00088,000 Smith, Grant almost65,000 35,000almost100,000 U. S. War Dept., Official Records7,62138,3398,96654,926 Young, Lee's Army 4,35219,13010,16433,646
Науқандағы үлкен құрбандықтар Солтүстіктің соғыс күшін әлсіретті. Алтын бағасы екі есеге жуық өсті және Авраам Линкольннің қайта сайлану мүмкіндігі қатерге ұшырады. Мобил шығанағындағы, Шенандоа аңғарындағы және Шерманның Атлантаны басып алуындағы кейінгі табыстар ғана Солтүстіктің көңіл-күйін және саяси жағдайын жақсартты. Гранттың беделі де зардап шекті. Оның Лиге қарағанда адамдарын және жабдықтарын жоғалтуды оңай толтыра алатыны Гранттың стратегиясына әсер еткен болуы мүмкін. Алайда, тарихшылар Гранттың Лиді жеңілу үшін ғана, әскеріне келген шығынды ескермей, Лиді күшпен басып тастау үшін көптеген шабуылдарға қатысқанын, оның әскеріне қатысты залалдарды ескермей, бекер шабуылдар жасағанын жоққа шығарады. Overland Campaign (Құрлықтық науқан) стратегиясы Гранттың сандық басымдығын пайдаланып, Конфедерация күштері қалған одақ күштерімен ұсталып тұрғанда, «қосалқы» одақ корпустарының сол жаққа біртіндеп жылжуына мүмкіндік беруге байланысты болды. Мұндай стратегия Ли әскерінің әр позициясында тікелей шабуыл жасау қаупі болмаса, табысқа жете алмайды. Стратегия Лидің қысқа маршруттарының болуымен (Ричмондқа жақындығы, ол сонымен қатар оның базасы болды) Грант күштері Ли мен Ричмонддың арасына кіруіне кедері келтірді, бірақ Гранттың Ричмондқа Cold Harbor шайқасына дейін біртіндеп жақындауына мүмкіндік берді. Сол жерде, Джеймс өзені мен теңіз шығанағының сол жағында Гранттың мұндай қозғалыстарды жалғастыруға қажетті орыны болмады. Ол үш мүмкіндіктен бірін таңдауға тиіс болды: шабуылдау, оңға жылжу және осылайша Вашингтонға қайта оралу, немесе Лидің жабдықтау желілеріне жету үшін Джеймсті кесіп өту. Ол біріншісіне тырысты, содан кейін үшіншісіне, өйткені екіншісі қабылдауға келмейтін еді.
The massive casualties sustained in the campaign were damaging to the Northern war effort. The price of gold almost doubled and Abraham Lincoln's prospects for reelection were put into jeopardy. It was only the later successes at Mobile Bay, the Shenandoah Valley, and Sherman's capture of Atlanta that turned around Northern morale and the political situation. Grant's reputation also suffered. The knowledge that he could more easily afford to replace his losses of men and equipment than Lee may have influenced Grant's strategy. However, historians do not agree that Grant deliberately engaged in numerous attacks merely to defeat Lee solely through attrition, without regard for the losses to his army, needlessly throwing lives away in fruitless frontal assaults to bludgeon Lee. The overall strategy of the Overland Campaign depended on using Grant's numerical superiority to allow progressive shifts to the left by "spare" Union corps while Confederate forces were relatively pinned in their positions by the remaining Union forces. Such a strategy could not succeed without the continuing threat of defeat by direct assault in each of the positions assumed by Lee's army. The strategy failed in that Lee, possessing shorter lines of march (being nearer to Richmond, which was also his base), was able to prevent Grant's forces getting between Lee and Richmond, but was effective in allowing Grant to draw progressively closer to Richmond up to the battle at Cold Harbor. There, with the barrier of the James River and estuary to his left, Grant did not have the room necessary to continue such movements. He had to choose one among three possibilities: attack, shift to the right and thus back toward Washington, or cross the James to get at Lee's supply lines. He attempted the first, then did the third, as the second was unacceptable.
Мемуарлар және негізгі көздер
Аткинсон, Чарльз Фрэнсис. Гранттың 1864 және 1865 жылдардағы науқандары: Жайлау және Салқын гавань (3 мамыр – 3 маусым, 1864). Палл Молл әскери сериясы. Лондон: Х. Риз, 1908 жыл. Бадо, Адам. Улисс С. Гранттың әскери тарихы (3-том). Нью-Йорк: D. Appleton & Co., 1881 жыл. Грант, Улисс С. Гранттың жеке естеліктері. 2 томдық. Чарльз Л. Вебстер және компаниясы, 1885–86 жылдар. Хамфрис, Эндрю А. 1864 және 1865 жылдардағы Вирджиния кампаниясы: Потомак армиясы және Джеймс армиясы. Нью-Йорк: C. Scribner's Sons, 1883 жыл. Лонгстрит, Джеймс. Манассастан Аппоматтоксқа дейін: Америкадағы Азамат соғысы естеліктері. Нью-Йорк: Da Capo Press, 1992 жыл. Алғаш рет 1896 жылы J. B. Lippincott and Co. баспасында жарық көрген. Портер, Хорас. Грантпен науқанда. Нью-Йорк: Century Co., 1897 жыл. АҚШ Соғыс департаменті. Көтеріліс соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми жазбаларының жинағы. Вашингтон, округ: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901 жылдар.
Atkinson, Charles Francis. Grant's Campaigns of 1864 and 1865: The Wilderness and Cold Harbor (May 3 – June 3, 1864). The Pall Mall military series. London: H. Rees, 1908. Badeau, Adam. Military History of Ulysses S. Grant (Vol. III). New York: D. Appleton & Co., 1881. Grant, Ulysses S. Personal Memoirs of U. S. Grant. 2 vols. Charles L. Webster & Company, 1885–86. Humphreys, Andrew A. The Virginia Campaign of '64 and '65: The Army of The Potomac and the Army of The James. New York: C. Scribner's Sons, 1883. Longstreet, James. From Manassas to Appomattox: Memoirs of the Civil War in America. New York: Da Capo Press, 1992. First published in 1896 by J. B. Lippincott and Co.
Porter, Horace. Campaigning with Grant. New York: Century Co., 1897. U. S. War Department, The War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies. Washington, DC: U. S. Government Printing Office, 1880–1901.