Кіріспе

Провиденс және Вурчестер темір жолы (P&W;) — Род-Айленд, Массачусетс және Коннектикут штаттарында, сондай-ақ Нью-Йоркте 612 миль (985 км) жол бойында трассалық құқықтар арқылы қызмет ететін II класс темір жол. Компания 1844 жылы Род-Айленд штатының Провиденс қаласы мен Массачусетс штатының Вурчестер қаласы арасында темір жол салу мақсатымен құрылған және 1847 жылы алғашқы пойыздарын іске қосты. Сәтті темір жол болған P&W кейіннен Род-Айленд штатының Шығыс Провиденс қаласына филиал салды және бір кезде екі шағын Массачусетс темір жолын жалға алды. Бастапқыда бір жолмен салынған магистраль, 1853 жылы Род-Айленд штатының Валли-Фолс қаласындағы қаза тағдырлы соқтығыстан кейін екі жолға дейін кеңейтілді. P&W 1888 жылға дейін тәуелсіз жұмыс істеді, ол кезде Нью-Йорк, Провиденс және Бостон темір жолы (NYP&B) оны жалға алды; төрт жылдан кейін Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолы NYP&B сатып алғанда жалға алу құқығын иеленді. P&W компаниясы компания ретінде сақталып қалды, өйткені азшылық акционерлерді қорғауға қатысты ерекше ережелер Нью-Хейвен үшін компанияны толығымен сатып алуды тым қымбатқа бағалады. Нью-Хейвен 76 жыл бойы Провиденс және Вурчестерді жалға берді, 1968 жылдың соңында ол Пенн Центральға (PC) біріктірілгенге дейін. Пенн Централь P&W-ді қолдаушы акционерлік ережелерді қайта жазуды талап етті және компанияның жолын тастаумен қауіптендірді. Жауап ретінде P&W акционерлерінің тобы PC-мен күреске түсті, Мемлекетаралық Сауда Комиссиясынан (ICC) жалға беру шартын күштен шығаруды және P&W-ге Нью-Хейвеннің бірігуінен босатылуын сұрады. Күтпегендей, ICC келісті, соттасулардан кейін P&W жеңіске жетті және 85 жылдан кейін қайтадан тәуелсіз жұмыс істей бастады. Тәуелсіздігін қайта алғаннан кейін темір жол 1970 және 1980 жылдары Бостон және Мэн темір жолынан және PC-нің мұрагері Конрельден темір жол желілерін сатып алды. Компания үлкен компаниялардың зиянға ұшыраған желілерінен пайда тапты және инфрақұрылымасана көп инвестиция жасады. P&W Коннектикут және Род-Айлендтегі бірнеше қысқа жол темір жолдарын да қосты. 1990 жылдарға қадам басқанда P&W бірнеше жүз мильге дейін кеңейді. Осы онжылдықта компанияның ірі клиенттерінің бірнешесі қызметін тоқтатқаннан кейін, темір жол басқа темір жолдармен алмасуды кеңейту арқылы жауап берді. P&W сондай-ақ Коннектикут карьерлерінен Нью-Йорк штатының Куинс қаласына Солтүстік-Шығыс дәлізі арқылы ұсақталған тас пойыздарын іске қосу туралы келісімге келді. 2016 жылы Провиденс және Вурчестер темір жолын Genesee & Wyoming темір жол холдингі сатып алды, операцияларда маңызды өзгерістер болған жоқ. P&W штаб-пәтері Вурчестерде орналасқан және онда, Валли-Фолс, Коннектикут штатының Плейнфилд қаласында және Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында маңызды нысандарды сақтайды. Ол GE және EMD дизель локомотивтерін пайдаланады. P&W Нью-Хейвен, Провиденс және Род-Айленд штатының Дэвисвилл қалаларындағы (соңғысы Seaview Transportation Company темір жолымен байланыс арқылы) ірі порттарға қызмет көрсетеді. P&W жүк пойыздары Amtrak, Metro North Railroad және MBTA Commuter Rail жолаушылар пойыздарымен Солтүстік-Шығыс дәлізінде және Коннектикут штатындағы екі Metro North тармағында жолдарды бөліседі. P&W тасымалдайтын негізгі тауарлар: ағаш, қағаз, химиялық заттар, болат, құрылыс материалдары және қалдықтар, ұсақталған тас, автомобильдер және пластик. Компания негізінен жүк темір жолы болғанымен, 1980 жылдардан бері Amtrak-тан сатып алынған жаңартылған жолаушылар вагондарын пайдалана отырып, жолаушылар экскурсияларын ұйымдастырып келеді.

Негізгі деректер

Провиденс және Вурчестер темір жолынан (P&W) бұрын 1828 жылы Провиденс, Род-Айленд және Вурчестер, Массачусетс арасында ашылған Блэкстоун каналы болды. Бастапқыда біршама сәтті болғанымен, 1835 жылы Бостон мен Вурчестер темір жолының құрылысы аяқталғаннан кейін каналдың бизнесіне ауыр соққы тиді. Тасымалдаушылар баяу және сенімсіз каналды тастап, теміржол көлігіне көшкендіктен Провиденс канал арқылы түскен табыстың көп бөлігін жоғалтты, ал тұрғындар Бостон мен Провиденс темір жолының ашылуына жауап беруді жоспарлай бастады. 1841 жылы су тасқынынан канал қатты зақымданғаннан кейін канал компаниясы банкротқа ұшырады және Род-Айленд штатынан қосымша қаржы сұрауға мәжбүр болды. Канал сонымен қатар Блэкстоун аңғарындағы көптеген диірмендермен су үшін бәсекелесті, олар машиналарын іске қосу үшін су энергиясын пайдаланды. Жаңа Англияда басқа теміржолдар салу жоспарлары қолға алынғанда, 1844 жылдың қаңтар айында, негізінен Провиденстен келген азаматтар тобы Род-Айленд штатының Бас Ассамблеясына Провиденстен Массачусетс штатының шекарасына дейін теміржол салуға рұхсат беретін жарғы беру үшін өтініш жасады. Бұл топ сондай-ақ Массачусетс штатының Жалпы Сотына штаттық шекарадан Вурчестерге дейін теміржол салуға рұхсат беретін жарғы беру үшін де өтініш жасады. Теміржол құрылысы аяқталғаннан кейін көп ұзамай, 1848 жылы канал жабылды.

Құрылыс және пайдалану

Көптеген иммигранттар, әсіресе Ирландиядан, Провиденс және Вурчестер теміржолын салуға көмектесті. Желі екі бөлімде ашылды: Миллвиллден оңтүстікке қарай 27 қыркүйекте, ал қалған бөлігі 20 қазанда. Провиденстен Централь Фоллсқа дейінгі желі Бостон және Провиденс темір жолымен ортақ болды, ол сол кезде өзінің ескі желісінен (Индея Пойнт арқылы Шығыс Провиденспен аяқталатын) P&W-ге қосылыс жасады. Компаниялар P&W құрылысындағы 1848 жылы ашылған Провиденс Юнион станциясын бөлісті. Станцияға Нью-Йорк, Провиденс және Бостон темір жолы (әдетте Стонингтон желісі деп аталады) пойыздары қызмет көрсетті. Бұл станция бастапқыда қаладағы ірі шығанақ – Ұлы тұзды шығанақтың үстінде салынуы жоспарланған еді; алайда Захария Аллен бастаған халықтың қарсылығы қала билігін шығанақты сақтап, станция орнын өзгертуге көндірді. Құрылыс күтілгеннен қымбатқа түсті, себебі топырақ жұмыстарында қиындықтар туындады, сондай-ақ 1845 жылдан 1847 жылға дейін темір мен еңбектің бағасы салыстырмалы түрде жоғары болды. Компания Провиденстегі үлкен депоға да көп қаржы жұмсады. Бірақ, жол жүк айналымының жақсы деңгейі компанияны тез арада және тәуелсіз жұмыс істеудің соңына дейін табысты етті. P&W және басқа теміржолдардың ашылуы аймақтың коммерциялық өсуіне серпін берді; әсіресе Провиденс тоқыма, зергерлік және металлургия өнеркәсібін дамытты. Провиденс портына ыңғайлырақ жету үшін 1852 және 1853 жылдар аралығында қала көшелерімен суға қарай оңтүстікке қарай рельстер төселді, соңында бу кемелері тоқтаған Фокс Пойнтқа жетті. 1853 жылдың мамыр айында Норфолк округі теміржолының (NCR) иелері Провиденс және Вурчестерді жаулап алуға тырысты. Олар P&W-ті NCR арқылы көбірек жүк ағынын бағыттап, жеткіліксіз бизнес салдарынан банкротқа ұшыраған NCR акцияларының құнын арттыруды көздеді және компания директорлар кеңесіне он мүше қосуды ұсынды.

Кеңейту және жетілдіру

Провиденс және Вурчестер тағы екі темір жолды жалға алды: 1868 жылы Милфорд және Вунсокет темір жолын, ал 1872 жылы Милфорд пен Вунсокеттің солтүстікке қарай созылған тармағы – Хопкинтон темір жолын. Ешбір компания тікелей P&W желісімен байланысты болған жоқ; жалға алу келісімдері екі компанияның P&W-мен жол жүк тасымалы үшін бәсекелесуіне жол бермеу мақсатымен жасалды. Екі жалға алу мерзімі де 1883 жылы аяқталды, сол жылы екі темір жол тәуелсіз жұмыс істеуге қайта оралды; Милфорд және Вунсокет келесі жылы Хопкинтонды өз иелігіне алды. 1872 жылы Нью-Джерси орталық темір жолымен және көмір компаниясымен Провиденс маңында көмір астығын салу туралы келісімге келді. Компания 1874 жылы 7 миль (11 км) ұзындығындағы Шығыс Провиденс тармағының құрылысын бастады, ол Valley Falls пен Шығыс Провиденс арасында салынды. Тармақ сол жылы ашылды және көмір импорты үшін балама бағытты қамтамасыз етті, бұл Провиденс қаласының ортасымен жылқы арқылы тасымалдаудан аулақ болды. Шығыс Провиденс тармағы 1893 және 1896 жылдар аралығында қысқа мерзімге жолаушылар тасымалын жүзеге асырды; әйтпесе, ол тек жүк пойыздары үшін пайдаланылды. Тармақтың салынуы Valley Falls-тың P&W үшін маңыздылығын арттырды, ал 1878 жылы компания онда жаңа локомотив депосын аяқтады. Одан кейінгі бірнеше жылда түрлі жөндеу және техникалық қызмет көрсету шеберханалары салынды, олардың барлығы Провиденстегі бұрынғы орындарынан көшірілді. Темір жол сигнализациясының алғашқы түрі 1882 жылы Провиденс және Паутукет арқылы өтетін P&W B&P желісінде аяқталды, ал тиімділігі дәлелденгеннен кейін 1884 жылға қарай P&W негізгі желісіне кеңейтілді, осылайша P&W негізгі желісін электр сигналдарымен толыққанды жабдықтаған алғашқы американдық темір жолы атанды.

Тәуелсіздіктің аяқталуы

1870-ші жылдардан бастап Жаңа Англиядағы бірнеше теміржол компаниялары ірі желілер құру үшін бірігу, жалға алу немесе басқа желілерді қосу толқынын бастады. P&W бұл тенденцияны елемеді, бірақ Вурчестердегі бірнеше байланыстарымен бірігу мүмкіндігі болды. P&W-ге бірінші болып жақындаған ірі компания – Стонингтон желісі (ресми түрде Нью-Йорк, Провиденс және Бостон темір жолы), Провиденстегі Провиденс және Вурчестердің оңтүстік байланысы болды. 1888 жылдың ақпан айында Стонингтон желісі 1888 жылдың 1 мамырынан бастап Провиденс және Вурчестер темір жолын жалға алу жоспарларын жариялады, бұл екі компанияның акционерлерінің бекітуіне байланысты болатын. Стонингтон желісі жыл сайын 310 000 доллар (2021 жылы – … доллар) төлеуге, сондай-ақ жалға алу үшін жылына 50 000 долларға дейін акциялармен байланысты төлемдер жасауға келісті. Жалға алу шартының бір бөлігі ретінде Стонингтон барлық P&W трассаларын және құрал-жабдықтарын жоғары стандартта ұстауға міндеттенді. P&W директорлар кеңесі тағайындаған арнайы комиссияның мүшесі жалға алу шартын бекітуге дауыс берген кезде: «Елдегі басқа ешбір корпорацияда кездеспейтін, 897 500 доллар құндылығындағы 8975 акцияны ұстаған 372 әйел акционер бар екенін» атап өтті. Сол жылы Нью-Хейвен Род-Айленд штатының Бас ассамблеясында, егер Нью-Хейвен жалға алған компаниялардың акцияларына иелік ететін азшылық акционерлердің акцияларын сот арқылы алуға рұқсат беретін заң жобасын қабылдауға тырысты, егер Нью-Хейвен барлық акциялардың қарапайым көпшілігіне ие болса. Провиденс және Вурчестер темір жолының күшті қарсылығына байланысты бұл әрекет сәтсіз аяқталды; заң жобасына түзету енгізілді, ол азшылық акционерлердің акцияларын сот арқылы алу үшін иелік ететін теміржол компаниясының компания акцияларының кем дегенде 75 пайызына ие болуын талап етті. Бұл Нью-Хейвен P&W-ді сатып алу үшін компания акцияларының 75 пайызын сатып алуға дайын болмаса, мүмкін емес екенін білдірді, бұл P&W компаниясының компания ретінде әрі қарай өмір сүруін қамтамасыз етті. Өз қарсылығына қарамастан, және егер оны біріктіруге мәжбүрлесе, Провиденс және Вурчестер жолдарын тастап кететінін ICC-ге ескертіп, Пенн Централға 1968 жылдың соңында Нью-Хейвен ПК-ге біріктірілген кезде P&W операцияларын жүргізуді тапсыруға бұйырылды.

Penn Central-тен бөліну

Нью-Хейвен P&W акцияларының бір бөлігін сатып алды. Ол жалға алған үш тоқсан ғасыр ішінде компанияның жалпы акцияларының 28 пайызына ие болды, Penn Central компаниясы оны қабылдаған кезде. Нью-Хейвен P&W компаниясын компания ретінде сақтап тұрған ерекше ережелерге ұзақ уақыт бойы төзімділік танытса да, теміржолдың жаңа жалға берушісі енді оларға төзімділік танытуға дайын болмады және оның бақылауын шектейтін дауыс беру ережелері мен тармақтарын қайта жазуды талап етті. Нью-Хейвенге P&W-ді иеленуге мүмкіндік бермеген дәл сол ережелер Penn Central-ды да наразылыққа толы қылды, ол компанияны жалға алып, Нью-Хейвеннің үлесіне ие болғанына қарамастан, дауыс беру құқығының үш пайызына ғана ие болды. Penn Central-ды P&W-ді жалға алу шарттары бойынша қабылдауға міндеттеген бұйрықтың бір бөлігі ретінде ICC сонымен қатар P&W-ден 1969 жылдың 30 маусымына дейін дауыс беру шарттарын өзгертуді талап етті, әйтпесе Penn Central тікелей бақылауға ие болып, компанияны таратуға рұқсат алатын еді. Эдер және P&W басшылығының қалған бөлігі Бостон және Мэн темір жолы (B&M) немесе Норфолк және Батыс темір жолы сияқты басқа теміржолмен бірігуді қарастырды (соңғы компания Провиденс пен Ворчестермен байланыспаса да, ол Делавэр және Гадсон темір жолын сатып алуды қарастырып жатқан). Бірақ уақыт тар болды және бұрынғы жартылай ой P&W-ті тәуелсіздікке қайтару компанияны құтқарудың ең жақсы жолы болды. Penn Central-дың қарсылығын елемеген P&W 1969 жылы компанияның жаңа нұсқасын Делавэр штатында тіркеді және компанияның 1844 жылғы түпнұсқа жарғысынан дауыс беру ережелерін сақтап, ескі компанияны жаңасына біріктірді; бұл компанияның «корпоративтік құрылымын жеңілдету» үшін жасалды. Содан кейін 1970 жылдың 6 сәуірінде P&W ресми түрде ICC-ден өз компаниясына Нью-Хейвенмен бірігуден шығуға және тәуелсіз болуға рұқсат беруді сұрады; бұрын тапсырылған есеп жаңартылды және пайдалы операциялардың мүмкін екендігі анықталды. Penn Central P&W-ді қаламайтын болса да, оған рұқсат беруге дайын болмады, себебі ол Шығыс Провиденс пен Ворчестердегі ірі клиенттерге қызмет көрсетуді жалғастыруды және Провиденстегі P&W жылжымайтын мүліктеріне қол жеткізуді қалаған, бұл бірқатар сот дауларына әкелді. 1973 жылдың 3 ақпанында Провиденс және Ворчестер темір жолы 85 жылдан кейін қайтадан тәуелсіз теміржолға айналды.

Кеңейту

Жаңадан тәуелсіз P&W, Шығыс Провиденс тармағымен қатар, екі оқшауланған Penn Central желісін (Слатерсвиллден Вунсокетке дейінгі 3 миль (5 км) және Валли Фолстағы 1 миль (2 км) тармақ) қоса, екі атаулы қала арасындағы 45 миль (72 км) жолмен жұмысын бастады. Локомотивтер үшін P&W бастапқыда бес ALCO RS 3 локомотивінен және бес кабоздан тұратын шағын паркті, басқа Солтүстік-Шығыс АҚШ темір жолынан – Delaware and Hudson Railway-ден жалға алды. Providence and Worcester, Boston and Maine Railroad (B&M) тастап кеткен, жақында тасталған желіде кеңейтудің алғашқы мүмкіндігін тапты. 1974 жылы P&W компаниясы Ворчестер мен Гарднер (Массачусетс) арасындағы 23 миль (37 км) ұзындықтағы осы тармақты B&M-ден сатып алып, оны соңғы компанияның негізгі желісімен байланыстырды. Penn Central, P&W-тің өзінің бақылауынан қалай құтылып, арадағы вагондар алмасуын кешіктіргенін ұмытпады, содан кейін P&W ICC-ге көмек сұрағанға дейін. Гарднердегі B&M-мен жаңа байланыс P&W-ге өзара қарым-қатынас үшін достық серіктес табуға мүмкіндік берді. Тезірек P&W өз клиенттеріне үлгілі қызмет көрсетуімен танылды, бұл Penn Central-ге қарама-қайшы болды; 1974 жылы Род-Айленд Көлік департаменті Провиденстегі барлық жүк тасымалын P&W-ге тапсыруды ұсынды. Жалға алынған ALCO-дан гөрі тұрақты шешім қажет болғандықтан, P&W алдымен американдық локомотив өндірушілері GE Transportation және General Motors Electro Motive Division-ға жүгінді, бірақ екеуі де жаңадан тәуелсіз компанияға жаңа локомотивтерге баға ұсыныстарын беруден бас тартты. Американдық өндірушілерден бас тартқан P&W, 1969 жылы ALCO тарағаннан кейін аман қалған ALCO-ның канадалық еншісі Montreal Locomotive Works (MLW)-ға жүгінді. MLW Америкада алғашқы локомотивтерін сату мүмкіндігін көріп, P&W-тің 5 жаңа MLW M 420R локомотивіне тапсырысын қабылдады, бұл Canadian National Railway-дің 80 M 420 локомотивіне қосымша тапсырыс болды. Бұл жаңа локомотивтер Providence and Worcester паркінің негізгі бөлігіне айналды, ал ескі RS3 локомотивтері Delaware and Hudson-ға қайтарылды. Федералды үкімет 1974 жылы Conrail құруды басқару үшін АҚШ Теміржол Ассоциациясын (USRA) құрды, ол солтүстік-шығыстағы банкрот болған теміржолдарды, соның ішінде Penn Central-ды алуға тиіс болды. Penn Central, Вустерден Коннектикут штатының Плейнфилд арқылы Коннектикут штатының Гротон қаласына дейінгі 71 миль (114 км) желіге ие болды. USRA тек Гротон мен Плейнфилд арасындағы бөлігін Conrail-ге қосуға шешім қабылдады, ал қалған бөлігі бастапқы иесіне – Norwich and Worcester Railroad (N&W)-қа қайтарылды. N&W 1869 жылдан бері әртүрлі теміржолдарға жалға берілді, бірақ енді қайтадан тәуелсіз болды және желідегі өз бөлігін қайтадан іске қосуды ұсынды. Кеңейту мүмкіндігін көріп, Providence and Worcester Плейнфилдтен Вустерге дейінгі желіге де ұсыныс жасады, Коннектикут бизнес топтарының, кәсіби одақтардың және сол кездегі АҚШ өкілі Крис Доддтың қолдауын алды. Соңғысы 1974 жылдың қаңтарында "Норвич пен Ворчестердің шығыс Коннектикутқа тіпті ең аз қызмет көрсетуге қабілетті екені күмәнді" деді. USRA, Providence and Worcester және оның қолдаушыларының аргументтерін, оның жылдар бойы табысты жұмыс істегендігіне байланысты желіні алуға жақсы жағдайға ие екендігіне сендірді және сол жылдың соңында оны теміржолға тапсырды. Қалған 27 миль (43 км) N&W Conrail-ге өтті, бірақ Providence and Worcester желідегі үлесіне қанағаттанбады және жаңадан құрылған теміржолдан қалған желіні сатып алуға тырысты. Conrail бастапқыда пайдасыз болды, ал 1976 жылы Providence and Worcester компаниясына Плейнфилд пен Гротон арасындағы 27 мильдік желісін сатып алу туралы ұсыныс жасады. Conrail, Коннектикут штатындағы ең табысты желілерінің бірі болған желіден бас тартуға дайын емес еді, сондықтан Коннектикут Көлік департаменті сол жылы федералды үкіметтен желіні тапсыруға бұйрық беруді сұрады. Келесі жылы Conrail компаниясы, компанияны құрған заңға сәйкес, желілерді әділ баға ұсынған кез келген жеке компанияларға сатуға міндетті болғандықтан, желіні сатуға мәжбүр болды. P&W Оңтүстік Жаңа Англиядағы Conrail желілерінің барлық 530 миліне (853 км) ие болғысы келді, бірақ сол кезде Guilford Transportation Industries көзінде болған Boston & Maine-мен бәсекелесуге мәжбүр болды, ол Коннектикуттағы Conrail желісінің бөліктерін сатып алды.

1990 жылдар

Провиденс және Ворчестер 1993 жылы Коннектикут штатына өрістеді, Норт-Хейвендегі Седар-Хилл депосы мен Миддлтаун арасындағы Conrail желісін сатып алып. 1993 жылдың қарашасынан 1994 жылдың маусымына дейін темір жол Коннектикут көлік департаментімен бірлесіп, 650 000 долларлық жоба аясында 5000-нан астам рельс және 7000 фут (2134 м) темір жол бағанасын жаңартты. Жоба аяқталғаннан кейін жылдамдық шегі сағатына 10 шақырымнан 25 шақырымға дейін артты. 1990 жылдардың ортасында P&W трафигі азайды, себебі оның көптеген ірі клиенттері жабылды немесе басқа жерге көшті. Оған жауап ретінде компания басқа темір жолдармен байланыс көлемін ұлғайтты. 1996 жылы компания Нью-Хейвен мен Нью-Йорк арасындағы Солтүстік дәлізінде, сондай-ақ Нью-Йорк штатының Куинс аймағындағы New York and Atlantic Railway компаниясының Fresh Pond Junction депосында транзит құқықтары туралы келісімге келді. Провиденс және Ворчестер теміржолы Бранфорд бу теміржолымен байланысы арқылы және Нью-Йорк қаласына тас тасымалдау үшін бұл жолдарды пайдаланады.

Жылжымайтын мүлік

Көп жылдар бойы Провиденс және Вурчестер темір жолы Род-Айленд және Массачусетс штаттарындағы жылжымайтын мүлікті иеленді. P&W тәуелсіздік алғаннан кейін Солтүстік-Шығыс дәлізінің бір бөлігіне меншік құқығын сақтап қалды; 1976 жылы Amtrak дәліз бойынша жолаушылар тасымалын өз мойнына алғаннан кейін, 1978 жылы P&W-мен P&W-ге тиесілі дәліз бөліктерін иелену туралы келісімге келді, бұл өздерінің Amtrak желілеріндегі жүк тасымалы құқықтарын мәңгілік ету үшін жасалды. 1976 жылы темір жол Шығыс Провиденс филиалының соңғы станциясының жанында, Шығыс Провиденсте Оңтүстік Кейн теңіз терминалын салуды бастады. P&W Провиденс өзенінің бір бөлігін толтырып, оны ірі кемежайға айналдыруды жоспарлады, бірақ жобаны дамытуға серіктес таба алмады. Жер ондаған жылдар бойы пайдаланылмады, ал P&W оны 2019 жылы RI Waterfront Enterprises компаниясына сатты, ол 2022 жылдың қыркүйегінде жел турбиналарын салуға қолдау көрсету үшін алаңды дамытуға кірісті. P&W салған бірнеше стансалар сақталған. Woonsocket стансасынан басқа, P&W-тің Polar Express пойыздары маусымдық жолаушылар тасымалын әлі де жүзеге асырып тұр, ал жүк немесе жолаушылар стансалары Манвилл (Род-Айленд); Уксбридж (Массачусетс, Уксбридж стансасы); және Уитсинсвилл (Массачусетс) қалаларында да бар.