Кіріспе
Американдық бейсболшы (1939–2020) Стивен Луис Дальковски кіші (3 маусым 1939 – 19 сәуір 2020), лақап аты Далко, американдық солқол жауынгері. Оны кейде бейсбол тарихындағы ең жылдам тастаушы деп атайтын, оның жылдам добы, мүмкін, одан да жоғары болған. Кейбір сарапшылар оның жылдамдығы сағатына , ал басқалары оның тастағандары сол жылдамдықтан төмен болды деп санайды. Ойында оның добының жылдамдығын дәл өлшеуге арналған радарлық құрал немесе басқа да құрылғы болмағандықтан, оның тастағандарының нақты ең жоғары жылдамдығы белгісіз қалды. Жылдамдығы қаншалықты болса да, оның жылдам добы оған «Ақ шаңқай» деген лақап ат қойды. Оның беделі соншалық болды, ол ешқашан үлкен лигаға жетпегеніне қарамастан және кіші лигадағы жылдарын B класындағы доппен аяқтаған болса да, 1966 жылы Sporting News-тің оның мансабының соңы туралы хабары «Аңыз ашылды» деп тақырыпталды. Брендан Фрейзердің «Скаут» фильміндегі кейіпкері оған негізделген. 1970 жылы Sports Illustrated журналындағы Пэт Джордан былай жазды: «Керексіз, оқиғалар адамнан асып кетті, сондықтан шындықты фантазиядан ажырату мүмкін емес болды. Бірақ, қаншалықты әшекейленсе де, бір факт әрқашан сақталды: Дальковски бейсбол тарихындағы кез келген кәсіби тастаушыдан тоғыз иннингтік ойында көбірек соққыға ұшырады және көбірек жүрді». «Кезек» Сэм Макдауэлл кітабының алғы сөзінде былай деп жазады: «Мен Стив Дальковски туралы оның жылдам добын көріп, тыңдап, өте жабайы тастағандарын көргеннен кейін сізге абсолютті сенімділікпен айтамын: Мен шынымен де ол менің көріп тұрғанымнан әлдеқайда жылдам тастады деп сенемін! Бұл менің көзіммен көрген ең жылдам тастау болды!» Макдауэлл 1960-шы жылдардағы МЛБ-ның ең жылдам тастаушыларының бірі саналды. Бейсбол мансабы Дальковски Коннектикут штатының Нью-Британия қаласында туды. Ол бейсболды орта мектепте ойнай бастады, сонымен қатар Нью-Британия орта мектебінде футбол ойнады. Футбол командасымен бірге болған кезінде олар 1955 және 1956 жылдары екі рет дивизион чемпионы атанды. Алайда, ол бейсболда ерекше көзге түсті және әлі күнге дейін Коннектикут штатының бір ойында 24 соққыға ұшыраған рекордын сақтап тұр. 1957 жылы орта мектепті бітіргеннен кейін Дальковски Балтимор Ориолс клубымен 4000 долларлық келісімшартқа қол қойды және бастапқыда олардың Теннесси штатының Кингспорт қаласындағы D класындағы кіші лигасында ойнады. Ол өзінің тоғыз жылдық мансабында тоғыз түрлі лигада ойнап, бүкіл мансабын кіші лигада өткізді. Ол «Ориолс» мемориалдық стадионында тек 1959 жылы көрмелік ойында қарсыласты соқтырды және оның ерекше «көпірлі қамшы» тастау қозғалысымен, ол қолын денесінен кесіп өтетін. «Мен сол жақ шынтағымды оң тіземе жиі соқтырып, соңында маған жастық тігіп берді», - деп есіне алды Дальковски. Дальковски көбінесе тастағандарын бақылауда ұстау қиындықтарына тап болды. Ол көбінесе соққыға ұшырағаннан гөрі көп жүрді, және оның тастағандары жиі жабайы болды, кейде тіпті трибунаға дейін жетіп, жарақаттарға себеп болды. Оның өте жылдамдығы мен бақылаудың жоқтығы бастысы болды. Ориол Пол Блэр «Ол мен көрген ең жылдам тастады. Ол мен көрген ең жабайы болды», - деді. 1960 жылы Калифорния лигасында ойнаған кезде Дальковски 170 иннингте 262 соққыға ұшырады және 262 жүрді. Жекелеген ойындарда Дальковски 21 соққыға ұшырады және 21 жүрді. Егер тастаушы әдетте 9 иннингке 4 жүруге жабайы саналса, 9 иннингке 9 адамнан жиі жүретін орташа репертуарлы тастаушы әдетте перспективалы саналмайды. Бірақ Дальковскидің жарылғыш қолының тартымдылығы соншалық болды, Ориолс оған «зауытын» игеруге мүмкіндік берді, егер ол оны басқара алса, ол керемет қару болатынын білген. 1957 жылы 31 тамызда Блюфилдте (Батыс Вирджиния) Кингспорт (Теннесси) Ориолс командасының қақпасына шыққан Дальковски бір ғана кіші лига ойындарында 24 Блюфилд тастаушысын соқтырды, бірақ 18 жүрді және алты жабайы тастады. 1957 жылы Дальковски жалпы 62 иннинг тастады, 121 соққыға ұшырады (ойынға орташа есеппен 18 соққы), бірақ тек бір рет жеңіп алды, өйткені ол 129 жүрді және 39 жабайы тастады. Уивер Дальковскидің ойынды бақылауда ұстау қиындықтарының себебі оның ақыл-ой қабілетінің жетіспеуі деп сенді. Уивер Дальковскиге жағдайды қарапайым етіп, тек жылдам доп пен слайдкерді тастауды және жылдам допты тақтаның ортасына бағыттауды айтты. Бұл Дальковскиге тек шабуылға арналған допты тастауға мүмкіндік берді. Уивер Дальковскидің жылдам добы соққы аймағының қай жерінде болмасын, іс жүзінде соққысыз екенін білетін, егер Дальковски нысанадан тыс кетсе, ол бұрыштарға соқтырып, соққыға түсуі мүмкін. Қайсылай болса да, оның қолы толыққанды қалпына келген жоқ. 1964 жылы ол қайтып келгенде, Дальковскидің жылдам добы сағатына дейін төмендеді, және маусымның ортасында Ориолс оны босатып жіберді. Ол екі жыл Питтсбург Пайрэтс және Лос-Анджелес Энджелс ұйымдарында ойнады, бірақ 1966 жылы зейнетке шыққанға дейін қысқа мерзімге Ориолс фермалық жүйесіне оралды. Дальковскидің ең жоғары жылдамдығына қатысты көптеген бағалаулар бар. Кал Рипкен аға оның сағатына дейін тастағанын болжады. Көптеген бақылаушылар оның сағатына дейін тастағанын және кейде одан да жоғары жылдамдыққа жеткенін келіседі. Гиннестің рекордтар кітабына сәйкес, бұрынғы жылдамдық рекордын ұстаған Нолан Райан 1974 жылы сағатына тастаған, бірақ содан бері бірнеше тастаушылар одан да жылдам тастаған. Бұл Райанның жылдамдығы бүгінгідей тастаудан 10 фут (3 метр) қашықтықта өлшенгендіктен, оған сағатына дейін жоғалтуға себеп болды. Уивер, екі тастаушыға да көп жыл бойы қатысқан, «[Дальковски] Райаннан әлдеқайда жылдам тастады» деді. 2020 жылдың қазанына қарай, Гиннес Чапманды қазіргі рекорд иесі деп тіркеді. Ғалымдар тастаушының тастауының теориялық ең жоғары жылдамдығы сағатына сәл жоғары екенін айтады. Одан асып кетсе, тастаушы өзіне қауіпті жарақаттар келтіруі мүмкін. Бейсболдан кейінгі өмір 1965 жылы Дальковски Бэйкерсфилдте мектеп мұғалімі Линда Мурға үйленді, бірақ екі жылдан кейін олар ажырасты. Ол табысты жұмыс таба алмады және көшпенді жұмысшы болды. Дальковски алкогольге тәуелділікке ұшырады. Ол ойыншы кезінде көп ішкен, мансабы аяқталғаннан кейін ішімдігі күшейді. Ол 1974 жылдан 1992 жылға дейін Американың кәсіби бейсбол ойыншылары қауымдастығынан (APBPA) мерзімімен көмек алды және оңалтудан өтті. Ол бірнеше ай жұмыс тауып, ақылды болып қала алды, бірақ көп ұзақтан соң қайтадан ішімдікке бет бұрды. APBPA оған қаржылық көмек көрсетуді тоқтатты, өйткені ол осы қаражатты алкоголь сатып алуға жұмсады. 2003 жылғы сұхбатта Дальковски 1964 жылдан 1994 жылға дейінгі өмірлік оқиғаларын есіне алмаса, ештеңе есінде қалмағанын айтты. Sports Illustrated журналының 1970 жылғы Дальковски туралы мақаласы «Оның сәтсіздігі кемшілік емес, керісінше, артық болды. Ол тым жылдам болды. Оның добы тым көп қозғалды. Оның таланты тым керемет болды. Бір ғана нәрсе маңызды болды: бірде Стив Дальковски Тед Уильямс ешқашан көрмеген жылдам допты тастады. Басқа ешкім мұны айта алмайды». Өлімі Демонцияның асқынуынан туған COVID-19 салдарынан Дальковски 2020 жылдың 19 сәуірінде Коннектикут штатының Нью-Британия қаласында қайтыс болды. Ол Коннектикут штатындағы COVID-19 пандемиясы кезінде вирустың құрбаны болған көптеген зейнеткерлік үйлердің бірінде қайтыс болды. Ескертулер Сілтемелер Онлайн Стив Дальковски беті Бейсболда ешкім жоқта «Ақ найзағай» туралы сұхбат 2005 жылғы қазан айында Vecsey, George «Заңды жылдам доп тастаушыға арналған мәңгілік зал» The New York Times, жексенбі, 19 шілде 2009 жыл Posnanski, Joe. «Дальковски сияқты мәселені қалай шешесіз?» NBC Sportsworld (2015 жылғы сәуір) Әдебиеттер Брукс, Кен (1986). That Last Rebel Yell. Эйзенберг, Джон (2001). From 33rd Street to Camden Yards: An Oral History of the Baltimore Orioles. Джордан, Пэт (1973). The Suitors of Spring.
Stephen Louis Dalkowski Jr. (June 3, 1939 – April 19, 2020), nicknamed Dalko, was an American left handed pitcher. He was sometimes called the fastest pitcher in baseball history and had a fastball that probably exceeded Some experts believed it went as fast as , others that his pitches traveled at less than that speed. As no radar gun or other device was available at games to measure the speed of his pitches precisely, the actual top speed of his pitches remains unknown. Regardless of its actual speed, his fastball earned him the nickname "White Lightning". Such was his reputation that despite his never reaching the major leagues, and finishing his minor league years in class B ball, the 1966 Sporting News item about the end of his career was headlined "Living Legend Released." Brendan Fraser's character in the film The Scout is loosely based on him. Unreliable source: date=September 2007 In 1970, Sports Illustrated'''s Pat Jordan wrote, "Inevitably, the stories outgrew the man, until it was no longer possible to distinguish fact from fiction. But, no matter how embellished, one fact always remained: Dalkowski struck out more batters and walked more batters per nine inning game than any professional pitcher in baseball history." In "Sudden" Sam McDowell's foreword to the book, he writes: "I will tell you this about Steve Dalkowski with absolute certainty, after seeing and listening to his fastball, and witnessing some very wild pitches: I truly believe he threw a lot harder than I did! It's likely he delivered the fastest pitch I ever saw!" McDowell was regarded as one of the fastest MLB pitchers during the 1960s. Baseball career
Dalkowski was born in New Britain, Connecticut, the son of Adele Zaleski, who worked in a ball bearing factory, and Stephen Dalkowski, a tool and die maker. He began playing baseball in high school, and also played football as a quarterback for New Britain High School. During his time with the football team, they won the division championship twice, in 1955 and 1956. However, he excelled the most in baseball, and still holds a Connecticut state record for striking out 24 batters in a single game. After graduating from high school in 1957, Dalkowski signed with the Baltimore Orioles for a $4,000 signing bonus, and initially played for their class D minor league affiliate in Kingsport, Tennessee. He spent his entire career in the minor leagues, playing in nine different leagues during his nine year career. His only appearance at the Orioles' Memorial Stadium was during an exhibition game in 1959, when he struck out the opposing side. and by his unusual "buggy whip" pitching motion, which ended in a cross body arm swing. "I hit my left elbow on my right knee so often, they finally made me a pad to wear", recalled Dalkowski. Dalkowski often had extreme difficulty controlling his pitches. He often walked more batters than he struck out, and many times his pitches would go wild — sometimes so wild that they ended up in the stands. Batters found the combination of extreme velocity and lack of control intimidating. Oriole Paul Blair stated that "He threw the hardest I ever saw. He was the wildest I ever saw". During a typical season in 1960, while pitching in the California League, Dalkowski struck out 262 batters and walked 262 in 170 innings. In separate games, Dalkowski struck out 21 batters, and walked 21 batters. Because a pitcher is generally considered wild if he averages four walks per nine innings, a pitcher of average repertoire who consistently walked as many as nine men per nine innings would not normally be considered a prospect. But such was the allure of Dalkowski's explosive arm that the Orioles gave him chance after chance to harness his "stuff", knowing that if he ever managed to control it, he would be a great weapon. Pitching for the Kingsport (Tennessee) Orioles on August 31, 1957, in Bluefield, West Virginia, Dalkowski struck out 24 Bluefield hitters in a single minor league game, yet issued 18 walks, and threw six wild pitches. Dalkowski pitched a total of 62 innings in 1957, struck out 121 (averaging 18 strikeouts per game), but won only once because he walked 129 and threw 39 wild pitches. Weaver believed that Dalkowski had experienced such difficulty keeping his game under control because he did not have the mental capacity. Weaver kept things simple for Dalkowski, telling him to only throw the fastball and a slider, and to just aim the fastball down the middle of the plate. This allowed Dalkowski to concentrate on just throwing the ball for strikes. Weaver knew that Dalkowski's fastball was practically unhittable no matter where it was in the strike zone, and if Dalkowski missed his target, he might end up throwing it on the corners for a strike anyway. Either way, his arm never fully recovered. When he returned in 1964, Dalkowski's fastball had dropped to , and midway through the season he was released by the Orioles. He played for two more seasons with the Pittsburgh Pirates and Los Angeles Angels organizations before returning briefly to the Orioles farm system but was unable to regain his form before retiring in 1966. Estimates of Dalkowski's top pitching speed abound. Cal Ripken Sr. guessed that he threw up to Most observers agree that he routinely threw well over , and sometimes reached
According to the Guinness Book of Records, a former record holder for fastest pitch is Nolan Ryan, with a pitch clocked at in 1974, though several pitchers have recorded faster pitches since then. That seems to be because Ryan's speed was recorded 10 feet (3 m) from the plate, unlike 10 feet from release as today, costing him up to Earl Weaver, who had years of exposure to both pitchers, said, "[Dalkowski] threw a lot faster than Ryan." as of October 2020, Guinness lists Chapman as the current record holder. Scientists contend that the theoretical maximum speed that a pitcher can throw is slightly above Beyond that the pitcher would cause himself a serious injury. Life after baseball
In 1965, Dalkowski married schoolteacher Linda Moore in Bakersfield, but they divorced two years later. Unable to find any gainful employment, he became a migrant worker. Dalkowski experienced problems with alcohol abuse. He drank heavily as a player and his drinking escalated after the end of his career. He received help from the Association of Professional Ball Players of America (APBPA) periodically from 1974 to 1992 and went through rehabilitation. He was able to find a job and stay sober for several months but soon went back to drinking. The APBPA stopped providing financial assistance to him because he was using the funds to purchase alcohol. In a 2003 interview, Dalkowski said that he was unable to remember life events that occurred from 1964 to 1994. Sports Illustrated's 1970 profile of Dalkowski concluded, "His failure was not one of deficiency, but rather of excess. He was too fast. His ball moved too much. His talent was too superhuman It mattered only that once, just once, Steve Dalkowski threw a fastball so hard that Ted Williams never even saw it. No one else could claim that." Death
With complications from dementia, Dalkowski died from COVID 19 in New Britain, Connecticut, on April 19, 2020. He was one of the many nursing home victims that succumbed to the virus during the COVID 19 pandemic in Connecticut. Notes
References
Online
Steve Dalkowski Page
No Crying in Baseball
The Birdhouse: The Phenom, an interview with Steve Dalkowski in October 2005
Vecsey, George "A Hall of Fame for a Legendary Fastball Pitcher" The New York Times, Sunday, July 19, 2009
Posnanski, Joe. "How do you solve a problem like Dalkowski?" NBC Sportsworld (April 2015)
Literary
Brooks, Ken (1986). That Last Rebel Yell. Eisenberg, John (2001). From 33rd Street to Camden Yards: An Oral History of the Baltimore Orioles. Jordan, Pat (1973). The Suitors of Spring''. .
Жеке
Крейгер, Кит: 2002 жылғы SABR L пошталық тізіміне жариялаған жазба. Рұқсат алумен пайдаланылған. (Тақырыптарды қараңыз). Бевердж, Дик: Американың кәсіби бейсболшылар қауымдастығының хатшы-қазынашысы.