Кіріспе
Ирланд республикашысы (1954-1994) Доминик МакГлинчи (1954 - 10 ақпан 1994 ж.) - Ирландияның республикалық жарымәскери көшбасшысы, 1980 жылдардың басында Уақытша ИРА-дан Ирландияның Ұлттық азаттық армиясының (ИНЛА) жарымәскери тобының басшысы болды. МакГлинчи 11 бауырластың бірі болды, ол Белаги, Лондондерри округіне жататын республикашыл отбасында дүниеге келді. 1971 жылы ол он ай бойы Long Kesh-те айыпсыз қамауға алынды; келесі жылы босатылғаннан кейін көп ұзамай ол қару-жарақ айыбы бойынша қайтадан қамауға алынды. Түрмеде отырған кезінде ол 1975 жылы әйелі Мэриге үйленді. Олардың үш баласы болды. Бостандыққа шыққаннан кейін МакГлинчи Иан Милнге және болашақ Уақытша ИРА аштық ұрысындағы Фрэнсис Хьюз және Томас МакЭлвиге қосылды және бүкіл округте және одан тыс жерлерде атыс пен бомбалау науқанын жүргізді. Кейін олар бірге Уақытша ИРА-ға қосылды. Топ 1970-ші жылдардың соңында британдық армия мен Гарда Сихоанадан қашып, операцияларды жүргізді. Соңғы күш МакГлинчиді 1977 жылы Ирландия Республикасында тұтқындады. Ол полиция көлігін ұрлап, қарумен шабуыл жасағаны үшін сотталды. 1982 жылы Портлауза түрмесінде жазасын өтеп жатқанда ол түрменің ИРА басшылығымен қақтығысты және тәртіпсіздік үшін оларды шығарып тастады немесе стратегиялық айырмашылықтарға байланысты ұйымнан кетті. ИРА-дан кеткеннен кейін МакГлинчи INLA-ға қосылды. Бостандыққа шыққаннан кейін және тәжірибесі арқасында 1982 жылы штаб бастығы болып тағайындалды. МакГлинчидің басқаруымен бұрын-соңды бейтараптықпен танылған ИНЛА шекарадан тыс қастандықтар мен бомбалауларда өте белсенді болды. Бұларға көптеген жеке адам өлтірулер мен жарақаттанулар, сонымен қатар 1982 жылы Дроппин құдығының бомбалауы сияқты қазалар кірді, онда азаматтық тұрғындар мен солдаттар қаза тапты. Бұл операциялардың сәтсіз аяқталғанын, ал МакГлинчи - бұл жағдайды өздерінің қатарларындағы хабаршы себепкер деп ойлаған - себепші табуға көп уақыт пен күш жұмсады. Ұйымға опасыздық жасады деп күдіктілерге, көбінесе МакГлинчидің өзі қатыгездікпен қарады. Осы белсенділіктің қайта жандануы мен МакГлинчидің жоғары беделі нәтижесінде баспасөз оны "Ақылды ит" деп атады. Оның тұсында Даркли қырғынды басқа топ жасады, бірақ МакГлинчи берген қаруды қолданды. 1983 жылдың соңында МакГлинчи "қазір де қашып жүрген" "Sunday Tribune" газетінде сұхбат берді, онда ол Дарклидің өлтіруін айыптап, сонымен қатар өзінің саяси философиясы мен болашаққа арналған жоспарларын айтты. 1984 жылы МакГлинчи Оңтүстік Армгамнан шыққан күшті республикалық отбасы мүшелерімен жоғалған қаражат туралы айтысып кетті. Кейіннен МакГлинчидің бірлігі, оның ішінде әйелі де бар, осы отбасына адал адамдар өлтірілді. Сол жылдың наурыз айында ол Клэр округіне Гардаймен атыс болғаннан кейін тұтқындалды. Бұл кезде МакГлинчи қарт әйелді ату үшін солтүстікте іздестірілді, бірақ республикашылар дәстүрлі түрде олардың қылмыстары саяси деп мәлімдеп, экстрадициядан құтылуға мүмкіндік алды. Алайда солтүстіктегі қанды соғыс Республиканы өз позициясын қайта бағалауға итермеледі, ал МакГлинчи Солтүстік Ирландияға экстрадицияланған алғашқы республикашыл болды. Сол жерде сотталып, өмір бойына бас бостандығынан айырылғанымен, 1985 жылы бұл шешім күшінен айырылды. Нәтижесінде МакГлинчи Республикаға қайтарылды, онда ол атыс қаруына қатысты он жылға бас бостандығынан айырылды. Ол тұтқында отырған кезде, оның әйелі Дундалктағы үйінде атып өлтірілді. МакГлинчи 1993 жылдың наурыз айында босатылды және INLA-мен одан әрі араласпайтынын айтып, Дрогедаға көшті. Түрмеден босағаннан кейін көп ұзамай-ақ, оны өлтіруге тырысқан кісі өлтіруден аман қалды. Оның және әйеліне қастандық жасаған адам ешқашан табылмағанымен, олар көп жылдар бұрын Армагеддонның адамдарының өлімімен байланысты. МакГлинчидің өлімнен кейінгі беделі оның жауларына "психик" болудан бастап, оған ергендерге шабыт болуына дейін өзгерді. Комментаторлар оның өмір сүрген жағдайда Ирландия саясатына қандай үлес қосқанын болжады. Кейбіреулер оның Солтүстік Ирландияның бейбітшілік процесіне үлес қосқанын айтты, ал басқалары осы процеске қарсы шыққан диссидент республикашылдар оны келісуге дайын деп тапқан болар еді деп мәлімдеді. МакГлинчидің Ирландияның көркем әдебиеті мен музыкасына әсері болды. Эдна О'Брайен мен Мартин МакДонаг МакГлинчидің өмірі мен мансабына негізделген танымал шығармалар шығарды. Ол сонымен қатар танымал әндерде де өнер көрсетті.
Dominic McGlinchey (1954 – 10 February 1994) was an Irish republican paramilitary leader who moved from the Provisional IRA to become head of the Irish National Liberation Army (INLA) paramilitary group in the early 1980s. McGlinchey was one of 11 siblings born into a staunchly republican family from Bellaghy, County Londonderry. In 1971 he was interned without charge for ten months in Long Kesh; not long after his release the following year, he was imprisoned again on arms charges. During his imprisonment, he married his wife Mary in 1975. Together they had three children. After his release, McGlinchey joined Ian Milne and future Provisional IRA hunger strikers Francis Hughes and Thomas McElwee and waged a campaign of shooting and bombing throughout the county and beyond. Together, they later joined the Provisional IRA. The gang spent the late 1970s on the run, carrying out operations and evading both the British Army and the Garda Síochána. The latter force arrested McGlinchey in the Republic of Ireland in 1977. He was convicted of hijacking a police vehicle and threatening officers with a gun. In 1982, while serving his sentence in Portlaoise Prison, he clashed with the prison's IRA leadership and was either expelled by them for indiscipline or left the organisation due to strategic differences. Following his departure from the IRA, McGlinchey joined the INLA. Following his release and due to his experience, he rose through the ranks, becoming chief of staff by 1982. Under McGlinchey, the INLA, which had previously had a reputation for disorganisation, became extremely active in cross border assassinations and bombings. These included many individual assassinations and woundings, but also massacres such as the Droppin Well bombing of 1982 in which both civilians and soldiers died. There were failed operations, and McGlinchey—who believed that this was the result of an informer in the ranks—devoted much time and energy to finding the cause. Those suspected of betraying the organisation were treated brutally, often by McGlinchey personally. As a result of this resurgence of activity and McGlinchey's high profile, the press nicknamed him "Mad Dog". Under his tenure the Darkley massacre was carried out, ostensibly by another group but using a weapon supplied by McGlinchey. In late 1983, McGlinchey—still on the run—gave an interview with the Sunday Tribune newspaper in which he condemned the Darkley killings but also laid out his political philosophy and plans for the future. By 1984 McGlinchey had fallen out with members of a powerful Republican family from South Armagh over what he considered missing funds. Men loyal to this family were subsequently killed by McGlinchey's unit, which included his wife. In March the same year, he was captured in County Clare following a gunfight with the Gardaí. At this time, McGlinchey was wanted in the north for the shooting of an elderly woman, but republicans had traditionally been able to avoid extradition by claiming their offences were political. The bloody war in the north was leading the Republic to re evaluate its position, however, and McGlinchey became the first Republican to be extradited to Northern Ireland. Although convicted and sentenced there to life imprisonment, this was overturned in 1985. As a result, McGlinchey was returned to the Republic, where he was sentenced to ten years' imprisonment on firearms charges. While he was incarcerated, his wife was shot dead at her Dundalk home. McGlinchey was released in March 1993 and, claiming to have no further involvement with the INLA, moved to Drogheda. He survived an assassination attempt soon after his release from prison, but in February 1994 his enemies caught up with him, and he was shot to death in front of one of his children while using a public phone. Although his and his wife's killers have never been found, they have generally been linked to the deaths of the Armagh men years before. McGlinchey's posthumous reputation has ranged from being a "psycho" to his enemies to being an inspiration to those who followed him. Commentators have speculated on what he would have contributed to Irish politics had he lived. Some have suggested that he would have contributed to the Northern Ireland peace process, while others have argued that dissident republicans, opposed to that process, would have found him a willing rallying point. McGlinchey has remained an influence on Irish fiction and music, with both Edna O'Brien and Martin McDonagh producing acclaimed pieces based on McGlinchey's life and career. He has also featured in popular songs.
Өмірбаян
Түнгі Ирландиядағы ИРА-ның соңғы науқаны 1962 жылы тоқтатылды, ол үкіметтің немесе ұлтшыл сананың әсеріне әсер ете алмады және ұйымның марксистік саясатқа көшуіне ықпал етті. 1922 жылы Солтүстік Ирландия құрылғаннан бері католик азшылығы протестант және унионист көпшілігінің әртүрлі деңгейдегі кемсітуіне ұшырады. Онжылдықтың ортасында католиктердің азаматтық құқықтары үшін кең тараған бейбіт науқан болды. Солтүстік Ирландия үкіметі бұл науқанды республикашылдық пен коммунизмнің маңдайы деп айыптады, және шын мәнінде ИРА оны өзінің іргетасынан бастап еншіледі. Бірнеше жыл ішінде екі жақтың арасындағы шиеленістік зорлық-зомбылыққа айналды, ал ИРА өзін католиктердің қорғаушысы ретінде көрсетуге тырысты. Алайда 1969 жылы ИРА екі топқа бөлінді. Бұл "Үкілетті" және "Үкілетті" топтар болды. 1972 жылы соңғысы атысты тоқтату туралы мәлімдеме жасады және зорлық-зомбылықсыз азаматтық агитацияны қабылдады, ал жаңа Уақытша ИРА британдық күштерге қарсы қарулы науқанын күшейтті. Екі жылдан кейін, ресмилер Сеймус Костеллоны, оның операциялық офицерін "фракциялық қызмет" деп атағаны үшін қуып жіберді. Костелло топ басшылығының қарулы күресті қабылдамауына қанағаттанбағандықтан, жаңа ұйым құрды. Бұл топ, ол уәде еткендей, британдықтарға қарсы уақытша жасады, бірақ ресмилердің марксистік саясатын насихаттады. INLA және оның саяси қанаты IRSP 1974 жылы 8 желтоқсанда Дублиндегі Лукан қаласындағы Spa қонақ үйінде құрылды. Журналист Лиам Кларктың пікірінше, "азаматтар INLA-ны туғаннан-ақ құртпақ болды". Көп ұзамай Белфастта топтар арасында қанды қақтығыс басталып, алты адам қаза тапты. Костелло Лондондерри графлығының оңтүстігіндегі шекаралық науқаста соғысқан болатын, "оның беделі сол аймақта әлі де салмақты болды; оның жаңа ұйымы ресмилерден жауынгерлерді жеңуде қиындық көрмеді", - дейді Холланд пен Макдональд. 1977 жылы оларға сол аймақтың барлық дерлік ресми ИРА мүшелері қосылды. Құрылтайшы мүшелерге Джимми Браун, Том Маккартэн, Джинно Галлахер, Десси О'Хар, Джон "Джап" О'Райли, Джерард "Спарки" Баркли және Джерард "Др.
Ерте өмір
Доминик МакГлинчи 1954 жылы Баллискуллион жолындағы отбасылық үйде, Беллагиде, оңтүстік Лондондерри округінің ауылдық жерінде дүниеге келді. Ол республикашыл отбасында он бір баланың үшіншісі болды. Оның әкесі гараж иелігінде болды; кейбіреулері әкесі полиция клиенттері кейіннен МакГлинчидің қолынан қаза табады. Оның анасы Моника католик дінінің шынайы дініне сенетін. МакГлинчидің жеті ағасы мен төрт апасы болды. Жергілікті мектепте білім алған ол өте ақылды бала болған, бірақ ерекше емес, - дейді сыныптастары. 16 жасында әкесімен жұмыс істей бастайды. Сол кезде ол сол аймақтағы азаматтық құқықтар үшін жасалып жатқан көптеген шерулерге қатысып жүрді. Оның нақты себептері белгісіз, бірақ Диллон "оның айналасындағы оқиғаларға реакция жасағанын және шерулерге қатысу идеясы әсемдік пен өз қауымымен тығыз сәйкестендіруді ұсынды" деп болжайды.
Интернаттау және ирландтық республикашылдық
1971 жылдың тамызында британдық армия "Деметрий" операциясын бастады, онда ИРА-ға қатысы бар деп күдікті 342 адам жаппай тұтқындалды. МакГлинчи солардың бірі болды интернатталған нәтижесінде, оның жаңадан басталған мансабы көлік механик ретінде үзілді. Ол Шаклтон казармасында бес күн тергеуде болды; басқа тұтқындар сияқты, оған отбасы немесе заңгердің өкілі болмады. Содан кейін ол Магиллиган түрмесіне, кейіннен Лонг Кеш түрмесіне ауыстырылды. Ол жерде ол шекаралық науқанның ИРА ардагерлерімен кездесті, олардың кейбіреулері Маркс пен Джеймс Конноллидің жазбаларына негізделген солшыл саясатта, сондай-ақ әскери тактикада сабақтар өткізді. Бір адам МакГлинчимен бірге тұтқындалған, кейін оны "республикалық тарих пен идеология туралы шектеулі білімі бар" "өзінен тыс үлкен бала" деп еске алды. 1972 жылдың мамыр-маусымында босатылған оның тәжірибесі физикалық күш қозғалысына қосылуға катализатор болған көрінеді. Оның тарихы республикашылдыққа деген көзқарасын тереңдете түседі. Мұндай жолмен жүруге ниетті адамдар үшін ресми немесе Уақытша ИРА-ға қосылудың арасында таңдау әлі де болды; МакГлинчи екеуін де таңдамады. Оның орнына ол Фрэнсис Хьюзмен, балалық шақтағы досы Иан Милн және Том МакЭлвимен қосылды және олар бірге өздерінің бейресми бөлімін құрды. Кейінірек МакГлинчи "сол түрлі-түсті кезең" деп атаған кезде олардың мұны не үшін жасағанын былайша түсіндірді: "Сендер қазір саяси философиясы бар деп айтатын, бірақ жоқ деп айтатын адамдармен кездесесіңдер. Сіз оны орындап шықтыңыз. Мен мұны бастапқыда істеген кезімде. Мен мемлекетке қарсы әрекет жасап жатқанымды білмедім". Диллонның болжамы бойынша, МакГлинчи мен Хьюздың Уақытшаларға қосылуды таңдауы, мүмкін, оның жергілікті имиджіне негізделген. Әсіресе МакГлинчи жиі қатысатын клубтар мен барларда "жас провизионалистер тез арада батыр құрметіне ие болды", ал бұл қозғалыс өзі өскен романтикалық ұлтшылдыққа негізделген. IRA-ның Оңтүстік Дерри бригадасына қосылғаннан кейін ол бірден қашып кетті. Ол бірден бірнеше күн немесе апта бойы оңтүстікке барып, бірден қамауға алудан аулақ болды. Оның жаттығулары, МакГлинчидің айтуынша, бастапқы болды, кейіннен "Мен оны тек жүріп өткенімде алдым" деді. Кейде Хьюзбен бірге ИРА-ның оқу лагерьлеріне қатысқанмен, Хьюз өзінің мергендік шеберлігін көрсетті. МакГлинчи 1973 жылы қару ұстағаны үшін тұтқындалып, 18 айға бас бостандығынан айырылды. Ол Лонг-Кешке оралған соң, саясатты және тарихын зерттеуді қайтадан бастады. Бұл жолы сынып жетекшілері ескі шекаралық белсенділер емес, салыстырмалы түрде жас уақытшалар болды. Ол тұтқындалған кезде сыртқы басшылар британ үкіметімен жасырын келіссөздер жүргізіп, атысты тоқтату туралы ойлады. МакГлинчи Хьюзге өзінің Армия Кеңесінің құрамында қарулы күреске жеткіліксіз берілген элемент бар деп ойлағанын айтты.
IRA мансабы
Лонг Кештен босағаннан кейін МакГлинчи аймақтағы "Операциялық офицер" болып тағайындалды және келесі үш жыл бойы қашып жүрді. Диллонның айтуынша, бұл жоғарылау оған өз нысаналарын таңдауға мүмкіндік берді. Хьюз және басқалармен кездескенде, ол оларға "армиялық генерал" болмағанын және олардың операцияларына қатысуын жалғастыратынын айтты. Олар ағылшын армиясына жиі және қатыгез шабуылдар жасады. Автор Тим Пэт Куганның айтуынша, олардың іс-әрекеті туралы аңыздар айтылады. Олардың әсері осындай болды, дейді Дэвид Бересфорд өзінің кітабында "Он өлі адам" 1977 жылы 8 сәуірде Магерафельтте Джон Маккракен мен Кеннет Шиханның өлтірілуін мысалға келтіре отырып, Корольдік Ольстер полициясы МакГлинчи мен басқалардың іздеу плакаттарын шығарды. Кейінгі жазушылар "бұрын-соңды болмаған қадам" және "халық тарапынан қолдау табуға тырысқан" деп сипаттаған плакаттарда ұзын-ұзын тізімделген бомбалау, атыс және адам өліміне байланысты іздестірілген адамдар. МакГлинчидің айтуынша, үштігі өздерінің операциялар театрын кеңейтті - "біз өзімізді Оңтүстік Дерримен шектемедік", - деді ол 1974 жылы ИРА-ның атысты тоқтатуының сәтсіздігінен кейін. Олардың қызметіне казармаларды (мысалы, Магерафельт пен Тумбридж), қалаларды (оның ішінде Килреа, Магера және Баллимена), сондай-ақ RUC және UDR ерлерін өлтіру кірді. Ол әсіресе оқшауланған, ашық үйлерде тұратын соңғылардың мүддесін қорғады, өйткені бұл оларды ерекше зардап шекті. Ол мақсат еткен қалалар мен полиция бөлімдері әрқашан ұлттық қалаларда болды, өйткені ол операцияның танымал болатынын ғана емес, олардың құтылу жолдары жақсы болатынын сезінді. Кейінірек МакГлинчи олардың 200-ден астам операция жасағанын есептеп шығады. Олар қайда жасырынғанын, қалай қашып кету керектігін және кім оларға жанашырлық танытқандығын білетін; соңғысы оларды тек тамақ пен сумен ғана емес, сонымен қатар полиция мен әскер қозғалыстары туралы да ақпаратпен қамтамасыз етті. 1977 жылы МакГлинчи Рандалстаундағы РУК-тен қашып құтылды, ол тек қана үш мүшесін атып тастады. Бұл үшін оған балықшы көмектесті, ол моторлы қайықты ұрлап, оны Лауг Нигге дейін алып барды. Автор Эд Молони сол кездегі Анонимді ИРА адамын сұхбатқа алды, ол МакГлинчидің тобын, сондай-ақ олардың және ИРА басшылығы Мартин МакГиннес пен Джерри Адамстың арасындағы қарым-қатынасты сипаттады. Доминик МакГлинчи, Фрэнк Хьюз және олардың тобы Донегалда біраз уақыт жасырынған. Олар моджахедтер сияқты еді, ұзын шаштары, әбден бүлінген, қатты қаруланған, машиналар айдап жүретін. Адамс пен МакГиннес осы аймақта демалып жүргенін естігенде, олар сиыр қораларында тұрудан шаршады. Адамс қайда тұрғанын біліп, оның шалетіне барып, есікті көрсетті. Джерри мен Колеттке сол топтың есікті қараңғылатуына жол бермеу керек еді. Содан кейін олар МакГиннес тұрған жерге барды. Ол ашуланып, оларды қарғап-сөккенмен, үйіне кіргізіп, қонақ етті. 1973 жылдың маусым айында МакГлинчидің бөлімшесі Колерайн қаласында автокөлік бомбасын тастады; алты адам қаза тапты. McGlinchey сонымен қатар ішкі қауіпсіздікте белсенді болды, әсіресе қауіпсіздік күштеріне көмектеседі деп санаған адамдарды аңдыды. Оның құрбандары арасында британдық армияның Форт-Джордж базасында жұмыс істейтін Дерри қаласының тамақтанушысы бар. 1977 жылы наурыз айында МакГлинчи 67 жастағы Хестер МакМулланды, зейнеткерліктегі пошта қызметкерін Тоумбриджде өлтірген топтың мүшесі болды. Олар оның ұлын, RUC резервисті атып жаралады, ал ол үйіне атқанда қайтыс болды. ІРА шабуылға өз жауапкершілігін алды. Кейінірек бір сарапшы "ертеңгісін үйіне шабуыл жасалып, әйелдің денесі оқпен шағылып, басқа отбасы мүшелері қашып құтылған" деп жазды. SAS МакГлинчиді олардың ақпараты бойынша солтүстікте, әсіресе шекарада болуы мүмкін деп күткен аймақтарда ұстауға патрульдер орналастырды. Бірде олар оның белгілі бір барда ішіп отырғанын ойлап, үйге шабуыл жасап, төбеге оқ атқан. SAS-тің пікірінше, меценаттар McGlinchey-ден басқалары өздерін жерге тастайды, олар қаруды алып, оқ атуды күтеді. Алайда олардың ақыл-ойы қате болды; МакГлинчи басқа жерде болды. МакГлинчидің басшылығымен оның ауданы Солтүстік Ирландияның қауіпсіздік күштері үшін ең қауіпті аймақтарының біріне айналды. Бұл оны ИРА басшылығымен қарама-қайшылыққа әкелді, оған ол өз адамдарының жабдықтарының сапасы туралы үнемі шағымданады ("Оңтүстік Армагтағы бөлімшелердің командаларына қарағанда жақсы жабдықтары бар" деп күңкілдеді). Оның бірнеше рет сұраған қару-жа...
IRA-мен қарым-қатынастың бұзылуы
Сессияның соңында МакГлинчи ИРА түрме басшылығымен, әсіресе Синн Фэйннің бұрынғы вице-президенті Даити О Конайлмен және жалпы Дублин басшылығымен келіспей қалды, оларды "армеология генералдары" деп атады. МакГлинчидің пікірінше, олар "Даблиннің салыстырмалы қауіпсіздігінен отырып, Хьюз екеуі Оңтүстік Дерридің ауыл жерлерін атып жатқан кезде". Қақтығысу қас-қағымға айналды. Диллонның көзі оған МакГлинчидің "артқа шегінуге бейім еместігін" айтты. Ол О'Коннеллге [Дайти О'Коннеллге] өзінің мектеп мұғалімі және креслодағы генерал екендігін айтты деген хабар тарады". Бұл дұрыс емес, дейді ақпарат көзі, өйткені Портлаузедегі басқа ИРА тұтқындары О Конайлды "қаһарман және зиялы" деп бағалады. Нәтижесінде МакГлинчи мен Уақытша ИРА бөлініп кетті, ал ол INLA-ға қосылды. Бұл кімнің шешімі екені белгісіз. ИРА басшылығы МакГлинчиді тәртіпсіздік үшін республикалық қанатынан шығарып тастағанын айтты; МакГлинчи өз кезегінде Уақытша "өте жұмсақ болды" деп мәлімдеді. Сол кезде МакГлинчимен бірге болған ерікті адам кейіннен ақпараттың қаншалықты тұрақсыз болғанын еске алды: "Олар оның Портлоазеде болған кезде Провостан кетіп, INLA-ға кеткенін айтады. Провос оның бұйрықтарды қабылдай алмайтынын, үлкен жігіт болғысы келгенін айтады, сондықтан оны сыртқа шығарып тастады, соттық сотына жіберді, кейбіреулер басқа да нәрселер бар деп айтады. Түрмеде отырған кезінде МакГлинчи өзінің Ирландия республикашылдығы мен саяси философияны түсінуін дамыта бастады, басқалары арасында Джеймс Коннолли, Франц Фанон, Амилкар Кабрал, Че Гевара және бельгиялық марксист Эрнст Мандельдің жазбаларын оқыды. Тұтқындар саяси талқылауға жиі қатысып, МакГлинчидің саяси түсінігін кеңейтті. МакГлинчидің саяси радикализмінің дамуы оның ИРА-дан кетуіне ықпал еткен болуы мүмкін. Оның шығу тегі қандай болса да, замандастары оның INLA-ға қосылуын әйелі қатты көтермелеген деп сенді. МакГлинчи сыртқы тараппен үнемі байланыста болды және INLA штабтың соңғы басшысы болып табылатын, бірақ кейіннен топтан кеткен адамды ұйымға қайтаруды қатты қалады. Бұл адам - оның жеке басын ешкім білмейді - ұсынысты ойлап тапты, бірақ ақыр соңында қабылдамады. Журналист Гэвин Эслер МакГлинчи шекара аймағынан бірнеше қанағаттанбаған уақытша әскерилерді өзімен бірге INLA-ға алып кеткен болуы мүмкін деп болжайды.
INLA-ға ауысу
МакГлинчи ИНЛА-ға ауысқаннан кейін, Куган "қозғалыстың кейінгі тарихы қорқынышты" дейді. Оның қоқан-лоқысы МакГиннеске "асық соққы" болды, дейді соңғысының өмірбаяндары, өйткені ол және МакГлинчи жақын достар болды. Бірақ Диллонның пікірінше, INLA сол кездегі жалғыз қарулы топ болды "МакГлинчиге ол қалаған әрекетті қамтамасыз ете алатын", ал өз кезегінде МакГлинчидің беделі оған дейін болды. Ол 1982 жылы Портлаузадан босатылды, ол бес жылға жуық қызмет етті және жаңа ұйымына "тезірек әсер етті". Бостандыққа шыққаннан кейін ол дереу Бас штаб штабына тағайындалды, көп ұзамай оған операция директоры лауазымы берілді, ал шілдеде Белфасттан келген, қазір белгісіз адам штаб бастығы болып тағайындалды. Бостандыққа шыққаннан кейін көп ұзамай МакГлинчи отбасымен Белагиден Дандалкка көшіп келеді. Бұл жерде ол Армаг, Ньюри, Тайрон, Оңтүстік Дерри, Оңтүстік-Батыс Антрим аймақтарында INLA операциясын ұйымдастыруға жақсы жағдай жасады. МакГлинчи екі жақты да жалдады, және (жарасыз) топтың аралық ішкі қақтығыстарына тоқтам қойды. Энн Долан "Айрланд биографиясы сөздігіне" жазған хатында оның INLA-ға жұмысқа қабылдануының бір себебі осы болған деп айтады. Оның бірінші әрекеті - Дерридегі МакГиннеспен байланысып, қарым-қатынасты қалпына келтіруге тырысу болды. Оның ойынша, бұл екі топқа да пайдалы, мысалы, ақпарат алмасу арқылы. Ол әлі де МакГиннесті құрметтейтін, олар кездескенде МакГлинчи оны бірлескен операцияларға қарсы болмайтынына сендірді. МакГлинчи өзінің INLA мансабын "Орталық басшыларға қарсы тұрақты бомбалау науқанын ұйымдастырып" бастады. INLA өзінің белгіленген нысаналарының бірде-біреуін ұрып-соқпағаны ғана емес, сонымен қатар олардың бірқатар операциялары католикалық балаларды өлтірді, бес айлық кезеңде INLA жарылыстарының нәтижесінде Белфастта үш адам қаза тапты. Бұл МакГлинчидің үгіт-насихат апаттары болды, және, Холланд пен Макдональд "INLA-ға абайсыздық туралы абырой берді" дейді. Саяси майданға қатысты 1983 жылы The Times газетінде IRSP партиясы МакГлинчидің Шығыс Лондондерри сайлау округінде сайлауға қатысуы мүмкін екенін хабарлады. Бұл арада МакГлинчидің бұйрығы бойынша ИНЛА Джим Флиннді өлтірді, ол 1982 жылы маусымда Дублинде Костеллоны өлтірген деп есептеледі.
Қызметкерлер кеңесі
1983 жылдың маусым айында INLA штаб бастығы, МакГлинчидің Белфаст адамы, бар бөлмесіндегі дау-дамай сұмдыққа айналғаннан кейін топтағы бірқатар маңызды тұлғалармен танымал болмады. Сол айдың соңында Ардиде өткен Армия кеңесінің отырысында Белфаст адамы шеттетіліп, МакГлинчи сайланды. Бұл оның таңдауы болмаған шығар; кейіннен онымен күрескендер оны тікелей басқарудан гөрі өкілетті адамдар арқылы билік етуді жақсы көретін адам ретінде сипаттады. Осы уақытқа дейін ұйым ыдырауға жақын еді. Ол супертрава Гарри Киркпатрикпен қатты соқты, оның көптеген үздік адамдары оның мәлімдемелерінде тұтқындалды, нәтижесінде параноя мен ішкі күдік кең тарады. Джек Холланд пен Генри Макдональд INLA-ның 1980 жылдардың басында және ортасында болған жағдайы туралы былай дейді: INLA құлдыраудың алдында тұрғандай көрінген кезде, ол барлық болжамдарға қарсы шықты. Бір-бірінен бөлініп кетудің орнына, ол өзінің күшті науқанын қантөгіс пен қорқыныштың деңгейіне көтерді, бұл ұйымның тарихында бұрын-соңды болмаған. Оның бір себебі - бүкіл Ирландияда "Ашулы ит" МакГлинчи деген атпен танылған адамның билікке көтерілуі. МакГлинчи "тікелей әскери билік" (DMR) саясатын енгізді, ол топ мүшелерінің барлық қылмыстары үшін жазалау саясатын бекітті және штабты штаб бастығының тікелей бақылауына алды. МакГлинчи енді өз қалауы бойынша ұйымның қалған бөлігіне қатысты емес әрекет жасай алды. Долан оны "тәртіпсіз ұйымға жеке террорлық билік жүргізгенін; қарсыластар мен күдікті хабарландырушылар аяусыз тазаланды" деп сипаттаса, "Жоғалған өмірлер" тобы "практикада [ДМР] оған ұйымның қалған бөлігіне сілтеме жасамай, атуларды жүргізуге лицензия берген сияқты" деп түсіндіреді. Бұл саясат МакГлинчиге еркін лицензия бергендіктен, басқа республикашылармен, әсіресе Оңтүстік Армагта шиеленістер көтерілді. Диллонның айтуынша, МакГлинчи "өзінің қол астындағы кейбір адамдарды бақылаудың немесе өзі "жосықсыз операция" деп атаған жағдайды болдырмаудың оңай емес екенін тез арада түсінген". Белфасттағы бірқатар теріс нәтижелі әрекеттерден кейін МакГлинчи ауылдық аймақтарға назар аударды, олардың командирлеріне "өз салмағын тартуға" тапсырды.
When the INLA seemed on the verge of collapse, it defied all predictions. Instead of breaking apart, it actually raised its violent campaign to levels of bloodshed and horror never equalled before or since in the organisation's history. One of the reasons it was able to do so was the rise to power of a man who became known throughout Ireland as "Mad Dog" McGlinchey. McGlinchey introduced the policy of "direct military rule" (DMR) which mandated a policy of execution for all crimes by the group's members and brought the headquarters under the direct control of the chief of staff. McGlinchey was now able to act without reference to the rest of the organisation when he chose. Dolan describes him as "unleash[ing] a reign of personal terror over the undisciplined organisation; opponents and suspected informers were ruthlessly purged", while the Lost Lives team comment that "in practice, [DMR] appeared to give him licence to carry out shootings without reference to the rest of the organisation". As a result of the free licence this policy gave McGlinchey, tensions heightened with other republicans, particularly in South Armagh. McGlinchey, says Dillon, "soon discovered that it was not an easy task to control some of the men under his command or to prevent what he termed 'botched operations'". Following a series of counter productive actions in Belfast, McGlinchey refocussed on the rural areas, whose commanders he told to "pull their weight".
Шалқымалы ұңғыма бомбалау
МакГлинчидің Дерри бригадасының белсенділігі жоқтығына қатысты сын-пікірінен кейін олар оның мақұлдауына ие болған жоспарды ойлап тапты. МакГлинчидің айтуынша, мақсат - Балликеллидегі "Дроппин Велл" бары, онда әскери базадағы сарбаздар үнемі ішіп жүреді. МакГлинчи оларға бомбалауды жалғастыруды және ең көп зардап шеккендерді қамтамасыз етуді тапсырды. Ол бейбіт тұрғындардың өліміне жол бермеу керектігін білгенімен, оны елемеді. 1982 жылдың 6 желтоқсанында 17 адам - 11 Чешир полкінің сарбазы және 6 бейбіт адам дискотеканың ортасында бомба жарылып, қаза тапты. Бұл бардың төбесін ашты. МакГлинчидің пікірінше, протестанттар мен католиктер жаумен достасып жатыр. Өлгендердің төртеуі әйелдер болды; INLA кейіннен жауапкершілікті өз мойнына алды, оларды және басқа жарақат алған әйелдерді "консорттар" деп сипаттады. Кейінірек МакГлинчи бар иесіне әскери қызметтен бас тарту туралы бірнеше ескертулер берілгенін айтса да, мұндай ескертулер берілмеген. Дроппин құдығының бомбалауынан кейін МакГлинчи "нағыз жеккөрушілікке" айналды: DUP депутаты Уилли МакРиа "бұл ақылсыз шайтандық бала МакГлинчиді" Жоғарғы палатада жоюды талап етіп, оны "жақсы белгілі қастандықшы" деп атады, ал Таоиши Гаррет Фицджеральд Оиректасқа бомбалау "бұғау сектанттық әрекет" болды деп айтты. Британдық барлау қызметінің "басты нысанасы" болған МакГлинчи енді "Айрландияның ең іздестірілген адамы" деп аталды. Британ үкіметі көптеген жылдар бойы республиканы солтүстікке шығарып, солтүстіктегі сотқа жауап беруге көндіруге тырысты, бірақ сәттіліксіз. Балликеллидегі бомбалау Ирландия сотын өз позициясын қайта қарауға шақырды: келесі күні Ирландияның Жоғарғы соты МакГлинчидің Хестер МакМулланды өлтіргені үшін сотқа тартылуы үшін оларға қайтарылуы туралы RUC-тің бұрынғы өтінішіне жауап ретінде МакГлинчиді Белфастке экстрадициялауды бұйырды. Бұл INLA сол кезде заңды ұйым болған және McGlinchey өзі солтүстікте қашып жүрген кезде кепілденуден қашып кеткеніне қарамастан болды. Соттың шешімі прецедентті кескілендіргіш және даулы болды, өйткені республика солтүстікте Диплок соттарының қолданылуына қарсылық білдірді; ол 1970 жылдан бері солтүстіктен 48 ұқсас өтінішті қабылдамады; бұл 1922 жылы Ирландия еркін мемлекеті құрылғаннан бері мұндай экстрадицияның алғашқысы болды. МакГлинчи бұл шешімге қарсы шығып, сотқа шағымданды. Ол кісі өлтіруге қатысы бар деген айыпты жоққа шығарса да, ол 1965 жылғы экстрадиция туралы заңның сөздерімен "Тумбридж операциясы саяси қылмыс немесе саяси қылмыспен байланысты қылмыс" болды деп мәлімдеді. Өзінің адвокаттары арқылы МакГлинчи сол кезде ИРА-да белсенді қызмет атқарғаны туралы дәлел келтірді. Бұл дәлел іздеудегі плакаттар, айыптау қағаздары және оны атаған мақалалар түрінде болды. Бұл ұсынысты қабылдамады, ал МакГинчли қайтадан өзінің қарсылығын білдірді, бұл жолы ол Заңның экстрадицияны болдырмайтын бабына негізделді, егер адам қайтарылғаннан кейін де саяси қылмыстар үшін сотталатын болады деп сенуге негіз болса. Екі сағаттық тыңдау барысында Бас судья Том О'Хиггинс бұл талапты да қабылдамады. Ол соттың пікірін былай деп жазды: "Қазіргі террористік зорлық-зомбылық саяси деп қарастырылуы мүмкін нәрсеге қарама-қайшы келеді, ол өзінен-өзі немесе оның байланыстарынан". Хиггинс сондай-ақ МакГлинчи ісі бойынша саяси қылмыстың құрбаны Хестер өлтірілді ме, жоқ па, бұл сұраққа қатысы жоқ екенін айтты; маңызды мәселе, ол атап өтті, ол азаматтық адам болды. "Оқпен жараланған қарт әже" - деп жалғастырды ол, - "ақылға қонымды өркениетті адамдар саяси іс-әрекет деп қарастырмас еді". Сотталғаннан кейін МакГлинчидің экстрадициясына деген қоғамдық қызығушылық төмендеді, өйткені, заңгер Альфа Коннелли атап өткендей, ол "Үлкен Соттың үкіміне сәйкес экстрадициялау мақсатында өзін Ирландия билігіне ұсынуға міндетті емес еді".
Ішкі қауіпсіздік
МакГлинчи Солтүстік Ирландия шекарасынан тек операция кезінде ғана өтіп кететін, бұл қауіпсіздік қызметтерінің тиімді қадағалауын қиындататын. Шекараның оңтүстігінде құпия бақылауға қарамастан, арнайы барлау бөлімі МакГлинчейді бақылауда қиындықтарға тап болды, деп дәлелдейді журналист Питер Тейлор. Нәтижесінде олар "ең жақсы нәрсені жасады және INLA серіктесіне қол жеткізді", - деді Сеймус Грю. Грю Мэри МакГлинчидің жақын досы болды. Грюді шекарадан солтүстікке қарай қуу арқылы, СРУ МакГлинчиге жетелейтін болады деп үміттенді. RUC-тің барлау бөлімі, E4A, оның Армагта екеніне сеніп, оның оңтүстікке қайтып баратын бағытын білетіндерін ойлады. Дроппин құдығының бомбалауынан алты күн өткен соң Грю мен басқа INLA мүшесі Родерик "Родди" Кэрролл Муллакриви арқылы көлік жүргізгенде RUC бақылау пунктінде атып өлтірілді. МакГлинчи - аталмыш нысананың оңтүстіктегі көлікке отырғанын байқаған. Ол солтүстікке қару-жарақ алып бара жатқан. Бұл жағдай емес еді; қол тежегіш қосылған еді, ал Греу мен Кэрролл қаруланған жоқ. Ол бірнеше минут бұрын көлікке кірген, бірақ жол тосқауылға жетуден бұрын, Белфаст діни қызметкері және бейбітшілік белсендісі Фра Реймонд Мюррей "инстинктивті интуиция" деп атаған нәрсемен шықты. Диллон армияның МакГлинчиге қатысты саясатын өлтіру үшін атуды ұйғарды, өйткені ол әрқашан ауыр қаруланған және жекпе-жексіз берілмейтін деп сенді. Грю мен Кэрролдың өлімі МакГлинчидің "МакГлинчиді тұзаққа салу" деген жалғыз ниеті бар ұйымның ішінде шымшық бар деген сенімін нығайтты. Грю мен Кэрролл өлтірілгеннен кейін алты ай өткен соң МакГлинчи E4A ақпаратының көзін тапқанына сенді: Эрик Дейл, оның пікірінше, RUC-ге Грю мен Кэрроллды табу үшін қажетті ақпаратты берді. 1983 жылы 3 мамыр күні кешке МакГлинчи өзімен бірге Дейлді оның әйелі Клэр МакМахонның көз алдында Монаган қаласында ұрлаған топты басқарды. Кейінірек ол жігіттердің Дейлмен "атыс қаруы немесе жоғалған нәрсе туралы" сөйлескісі келетінін айтты. МакГлинчидің рөлі МакМахонды бөлмеде тыныш ұстап, ал басқа топ мүшелері Дейлді дәлізде тергеді. Мэри МакГлинчи осы команданың мүшесі болды. Кейінірек МакМахон өзінің серіктесін тек қана ол жерде, алты адаммен қоршалған жерде, бетпе-бет жатқан кезде көргенін айтады. Диллон МакГлинчидің сол түні қалай көрінгенін сипаттады: МакГлинчидің балаклавасында көздері үшін ойықтар бар және оның жамбасының астына созылған; ол жауынгерлік жакет киіп, кеудесіне тірелген иық қалтасында .44 магнум револьвері бар. Оның оң қолы қақпақтың жанында, сол қолы қаптаманы ұстап тұрды. МакГлинчи Клэрге Дейлдің оған жуырда қайтарылатынын айтты, содан кейін МакМахонның көлік зауытын бос етіп, Дейлді оған құйып қойды. МакГлинчи оған егер ол таңертең Дейлден хабар алмаса, ол ақпарат алу үшін Калловилге баратынын айтты; МакМахон, топтың оның машинасын да ұрлайтынын түсінгеннен кейін, ол Монаганнан Оңтүстік Армаға көліксіз қалай баратынын сұрады. Ол Дейлді қайта көрмеді; оның денесі төрт күннен кейін Киллианнан тыс жерде табылды. INLA мәлімдемесінде ол "шекараның екі жағында іздестіріліп жатқан INLA адамының" қайда екендігін анықтауға тырысқаны үшін өлім жазасына кесілгені айтылды. Бұл МакГлинчидің өзіне қатысты айтылған сөз. Дейлдің оқиғасынан көрінетіндей, МакГлинчи кейде құрбандарын азаптап, "қызыл қызыл шүберек сияқты құралдардың көмегімен" азаптайтын. МакГлинчидің қарсы барлаудағы күш-жігері қарулы кампанияға кедергі болмады. 1983 жылдың мамыр айында МакГлинчи екеуі басқа екі адаммен бірге Кукстаунның бақылау-қадағалау пунктіне қарумен шабуыл жасады. Полиция констебль резервісі Колин Карсон қаза тапты, ал вандағылар мен сангардағы RUC арасында атыс болды. Кейіннен МакГлинчидің саусақтары көліктен табылды. Операцияны, сол кезде UPI мәлімдегендей, IRA-ның Tyrone бригадасы өз жауапкершілігіне алды, бірақ оны жалпы алғанда МакГлинчи тобы жүргізді деп есептеледі. INLA науқанына ақша мен қару-жарақ өте қажет болды, ал МакГлинчи - қазір Десси О'Хармен бірге - бірнеше банк пен Секурикор тонауларын ұйымдастырды, бір рет бір рейдте 100 000 фунт стерлинг ұрлады. Бұл АҚШ-тан қару сатып алудың алдын ала жоспарларын жүзеге асыруға мүмкіндік берді, бірақ бұл жоспар ештеңеге айналды. Корктегі тағы екі тонау топқа 300 000 фунт стерлинг әкелді. Тағы бір сүйікті қаржы жинау әдісі - алаяқтық, оның бір жағдайы банкирлердің ұрланған тапсырыстарынан топқа 140 000 фунт стерлинг әкелді. Алайда, Оңтүстік Армгамнан келген Эмон МакМахон, оның жұмысы тапсырыстар�...
McGlinchey's balaclava had slits for his eyes and stretched below his chin; he wore a combat jacket, and a shoulder holster resting on his chest contained a .44 magnum revolver. His right hand was positioned near the gun butt and his left held the holster. McGlinchey told Claire that Dale would be returned to her shortly, and then emptied McMahon's car boot and bundled Dale into it. McGlinchey told her that if she had not heard from Dale by morning, she was to make her way to Culloville for information; McMahon, realising that the gang were going to steal her car as well, asked how she was expected to travel from Monaghan to South Armagh without a vehicle. She was not to see Dale again; his body was found four days later outside Killean. An INLA statement claimed that he had been executed for—among other things—trying to establish the whereabouts of "an alleged INLA man wanted on both sides of the border". This was an indirect reference to McGlinchey himself. As the Dale case illustrates, McGlinchey occasionally tortured his victims, often "with the aid of instruments such as a red hot poker", says Coogan, often using Tom McCartan, a "quick tempered and violent man", for such work. McGlinchey's efforts in counterintelligence did not stand in the way of the armed campaign. In May 1983 both McGlincheys, with two other men, took part in a drive by gun attack on a Cookstown checkpoint, him with a machine gun and her using a pistol. A police constable reservist, Colin Carson, was killed and fire was exchanged between those in the van and the RUC in a sangar. McGlinchey's fingerprints were later found in the van. The operation, said the UPI at the time, was claimed by the IRA's Tyrone Brigade as their responsibility, although it is generally considered to have been carried out by McGlinchey's group. Money and weapons were essential for the INLA's campaign, and McGlinchey—by now accompanied by Dessie O'Hare—organised a number of bank and Securicor robberies, on one occasion stealing £100,000 in a single raid. This allowed tentative plans to buy arms from the United States to be put into effect, although, in the event, the plan came to nothing. Another two robberies in Cork brought the group £300,000 between them. Another favourite fundraising technique was fraud, one case of which was meant to have netted the group £140,000 in stolen bankers' orders. However, Éamon McMahon from South Armagh, whose job it was to cash the orders, paid nothing. McMahon was an associate of Patrick Mackin—with whom McGlinchey was involved in a personal feud—and, to resolve the issue, both men agreed to meet Mary McGlinchey in the Imperial Hotel in Dundalk. Trusting her, suggest Holland and McDonald, "was a fatal mistake": Mary had lured them there for her husband to kill. British intelligence also continued its attempts to capture McGlinchey. One extreme tactic, allegedly used in October 1983, was described by The Guardian as "badly botched". A fake tour operator called Caruso, under cover of an address in London's Albemarle Street, wrote to Tony and Margaret Hayde in September informing them that they had won third prize in a competition, an all expenses paid week in Torremilenos. The Haydes were founder members of the IRSP, and The Times reported that "the couple, who admit to having met Dominic McGlinchey, allegedly INLA chief of staff and Ireland's most wanted man, say they were offered immediate cash and the promise of a further £10,000 in return for information". By the end of 1983, relations with the Derry IRA had become fraught. The IRA had publicly condemned an INLA no warning carbomb, and a number of IRA men had equally publicly left the organisation for the INLA. Matters came to a head in early December when an INLA man was accused of stealing an IRA gun, to which he retaliated by threatening senior Derry republicans. McGuinness, in an attempt to forestall a feud, contacted McGlinchey—both men had stayed in contact after McGlinchey had left—for assistance. McGlinchey met his man in Dundalk and instructed him to return the gun, in exchange for assurances as to the volunteer's safety. In an attempt to restore the peace, in a December 1983 interview with the Starry Plough, McGlinchey supported Sinn Féin's decision to increase its political involvement in the Republic and called for greater cooperation in the north between the two groups. INLA violence continued alongside fundraising ventures and personal vendettas, although often unsuccessfully. For example, two operations had been planned for 13 August 1983. An RUC reservist was to be killed at a checkpoint in Markethill, while in Dungannon the police station was to be shot up. Both attempts were failures. At Markethill the unit failed to kill any police, while in Dungannon the INLA unit was ambushed and two volunteers shot dead. At the debriefing of the surviving volunteers, an attendee later recalled, McGlinchey "went mad and called us all stupid cunts". McGlinchey was also concerned about the loyalty of certain members of his Belfast Brigade, a number of whom were summoned to the Ardee farmhouse in late October 1983. Also kidnapped and brought to Ardee at the same time was ex INLA member Gerard "Sparky" Barkley, who had been a close friend of Kirkpatrick. Although Barkley had publicly left the organisation, McGlinchey suspected him to be robbing banks with INLA weapons but not paying over anything to his old comrades as would be expected. Barkley swore that he was now merely an "ODC", or ordinary decent criminal. He was not believed. Following interrogation, Barkley was shot on McGlinchey's orders by either Paul "Bonanza" McCann or Mary McGlinchey.
Даркли қазағы
1983 жылы 21 қарашада қарулы екі адам Оңтүстік Армагтағы Дарклидегі Пятидесятницалық шіркеуге кірді. Олар "Құдайдың қанына толы" деп ән салған қауымға оқ ашты. " деп аталып, бірнеше ғибадатшыны атып өлтірді, олардың үшеуі қаза тапты, тағы да көп адам жарақат алды. Бұрын өзін Католик реакциясы деп атаған белгісіз топ көп ұзамай өлім-жітім үшін жауапкершілікті өз мойнына алды, оны "белгілі жаза" деп атады. RUC INLA-ның бұрынғы операцияларында қолданылған қару-жарақ қолданылғанын растады. Алайда INLA қатысы бар екенін жоққа шығарып, шабуылды айыптап отырды, бірақ кейіннен МакГлинчи бұл топта INLA еріктісінің бар екенін мойындады, оған ол Ruger мылтығын бергенін мойындады. МакГлинчи шабуылға наразылығын білдірді және оның орын алатынын білмеген сияқты, бірақ оған қарамастан саяси зақым келтірілді және оның есімі қазір зорлық-зомбылық сектантшылығымен тығыз байланысты болды. Шабуыл Белфасттегі INLA адамының идеясы болды. Ол абысынның адалдардың қолынан қаза тапқаны үшін кек алу; ол МакГлинчиге белгілі UVF адамын нысанаға алу үшін қару-жарақ алғысы келетінін айтты. МакГлинчи тез арада әрекет жасап, Даркли қазалы оқиғасынан өзін алшақтатты. Ол өзіне жасалған шабуылдың себебін айтып, INLA адамы ағасының өліміне байланысты "бұл өлтіруді ұйымдастырған не бір нәрсеге теңдестірілмеген болуы керек" деп мәлімдеді. IRSP газетінің "Жұлдызды егін" газетіне берген сұхбатында ол Дарклидегі кісі өлтіру туралы былай деді: "Мен оларды айыптаймын. Олар ешкімге жамандық істемеген қарапайым ауыл тұрғындары еді. Олар ешқандай да заңды нысана емес. Бұл кісі өлтірулер республикалық социализмге қайшы келеді. Оларды қорғау мүмкін емес". Сондай-ақ Куган шабуылды жоспарлаған адамның "аяқтай есінен ада болғанын" айтады. Ирландиялық антрополог С. Брюс МакГлинчидің көзқарасын "әдетті түрде" "егер протестанттар айқыш отқа түсіп қалса, олар соған лайық" деп тұжырымдауға болады деп айтады. Даркли INLA үшін тағы бір пропагандалық апат болды, және МакГлинчиге ұнаса да, ұнамаса да, ол ең танымал болған нәрсені бейнеледі. Бұл қастандықтар МакГлинчидің беделін одан әрі арттырды және Голланд пен Макдональд 1983 жылдың басым бөлігінде "Ирландия мен Британияны "Mad Dog" қызуы ұстады" деп айтады. "Қазір де қашып жүрген" МакГлинчиді бүкіл аралда көрген. Гардаи кейіннен хабарлағандай, МакГлинчидің тұтқындалудан қашу үшін қолданған тактикасы бір жерде ұзақ тұрмауды және жиі өзінің сыртқы түрін жасыруды қамтиды. Бірде, The Guardian газетінде айтылғандай, оның киім-кешегі әпкесі үйлену тойына бара алу үшін жеткілікті болды, "сонда тіпті рәсім кезінде шіркеуде тұрғандар оның сол жерде екенін түсінбеді".
"Sunday Tribune" газетіне берген сұхбаты
Дарклидің шабуылдан алты күн өткен соң МакГлинчи "Sunday Tribune" газетіне сұхбат берді, оны редакторы Винсент Браун жүргізді. Браунның айтуынша, жұртшылық МакГлинчи туралы білуге құқылы, ал МакГлинчи өзінің тарихын жеткізуге ынталы болды, өйткені қазір ИРА Дарклиді таза сектанттық деп айыптады. Ол BBC-ге онымен сұхбат жүргізу мүмкіндігін ұсынған көрінеді, бірақ олар бас тартты. Браун мен МакГлинчи төрт сағат бойы сөйлесіп, тек кейде ғана тамақ ішуге үзіліп отырды. Кейінірек Браун сұхбат туралы жазбаларын жазып, МакГлинчидің "көбінесе жұмсақ Дерри акцентімен, тыныш, тыныш және өте жақсы сөйлегенін" сипаттады. Браун "Mad Dog" термині сұхбаттасқан адамға дұрыс қолданылмаған сияқты, дегенмен "оның іс-әрекетінің салдары туралы суықтық бар, ол қорқынышты". Браун МакГлинчидің журналистермен сөйлесуге дағдыланбағанын, өйткені ол "қатаң сақ және айлакерліксіз" екенін түсінді. Браунның айтуынша, МакГлинчи тым шаршаған болуы мүмкін. Браунның айтуынша, жағдайдың қысымы МакГлинчидің ақыл-ойын тереңдеткен болуы мүмкін, өйткені Браун МакГлинчидің көп ұзамай "жұмжылып" "әдеттегідей аргументтің бірнеше қимыл-қозғалысын жүзеге асыруға қабілетті" болғанын жазды. Олардың әңгімесі ирландтық саясаттан әлемдік тақырыпқа ауысты; бұл МакГлинчидің Даркли шабуылынан және оның өз рөліне қатысты сұрақтардан алаңдату үшін қасақана болуы мүмкін. Браун МакГлинчидің операциядағы артықшылықты тактикасын талқылады, мысалы, МакГлинчи құрбанның бетін көрген-көрмегенін сұрады: Әдетте, мен өзім үшін тәуекелді азайту үшін жақын жаққа баруды ұнатамын. Әдетте, бірінші кімнің кіретіні маңызды. Жақынға келіп, сен бірінші адамды құлатасың. Бұл әдіс мен үшін көп жылдар бойы жұмыс істеді. Мен олардың (күштердің) қашықтықтан ату қабілетімен тең келмес едім, өйткені менде олар сияқты қару мен нысанаға оқ ату мүмкіндігі жоқ. Сондықтан мен жақын араласуға сенемін. Соңғы рет бұл оқиға "Кукстаун жұмысында" болды, - деп қосты МакГлинчи, бұл сол жылдың мамыр айында констебль Карсонның өліміне қатысты. МакГлинчи "полиция бөлімшесінің сыртындағы бункерге барып, бункердегі полиция қызметкеріне қарсы ашық сөйлегенін" баяндады. Браунның айтуынша, McGlinchey сұхбатта өзінен алаңдайтын бірнеше жағдайдың бірі - ол McGlinchey құрбандарының балалары туралы сұрағанда, ол жалпы жауап берді. Ол "балалардың қайғысына бой алдырмауды" да ұйғарды. Браунның айтуынша, МакГлинчи өзінің іс-әрекетіне өкінген жоқ, тек "ордақты бей-жайлық" танытты. Сұхбат жарияланғаннан кейін, Гардаи Tribune кеңсесіне барып, оның қайда екеніне қатысты қандай да бір сылтау табу үшін мұқият зерттеді. Британиядағы The Guardian газетінде МакГлинчи полиция оны тұтқындауға қысым жасағанда, ол Гардаи үшін "қатысушы" болғысы келген кез келген адаммен сұхбатқа қатыса алатындығы туралы жазылған.
Usually, for I like to get in close, to minimise the risk for myself. It's usually just a matter of who gets in first and by getting in close you put your man down first. It has worked for me down the years. I wouldn't be as good as they are [the security forces] shooting it out over distances because I don't get the opportunity for weapons and target training like they do. So I believe in getting in close'. The last time this had happened, added McGlinchey, was "the Cookstown job", referring to the death of Constable Carson in May that year. McGlinchey described how he "went up to the bunker outside the police station and just opened up on the policeman in the bunker". One of the few times McGlinchey seemed uneasy in the interview, wrote Browne, was when he was asked about the children of McGlinchey's victims, to which he replied in generalities. He also became agitated, saying that he refused to be "blackmailed by the grief of children". McGlinchey showed no remorse for his activities, said Browne, only a "frightening indifference". After the interview was published, the Gardaí visited the Tribune's offices and studied it minutely to extract any clue as to his whereabouts. In Britain, The Guardian newspaper described McGlinchey's availability for interviewing by anyone he wanted "embarrassing" for the Gardaí at a time when the police were under pressure to capture him.
Ұстау
МакГлинчи мен оның тобын іздеуде жүздеген сарбаздар мен Гардай қатысқан, ал БАҚ "республика бойынша олардың ізін қастерлеп ұстанды". 1983 жылы 2 желтоқсанда оны полиция патрулі Кок қаласында байқамай тапты. Полицияның жеңісі емес, бұл кездесу "адам аулаудың ең күлкілі оқиғаларының бірі" болды. Екі полицей есікті қағып, жауап алмаған соң, есікті бұзып кіруге тырысты. МакГлинчи - Мэримен бірге - және жолдастары полиция кірген кезде оларды қаруларымен қоршап тұрды. Кейінгі бір хабарда Мэри оларды өлтіргісі келгені айтылған, бірақ күйеуі оны тоқтатты. Республикашылдар оларды қарудың астына салып, киімдерін шештіреді - МакГлинчи Гардаимен кездескен кезде бірнеше рет қолданған тактика - және оларды байлап қояды. Полиция қызметкерлері қайырымдылық қайырмаларынан қашу үшін үш сағатқа созылды, сол кезде МакГлинчи мен оның тобы көлік ұрлап, жергілікті адамның көмегімен қашып кетті. Диллонның айтуынша, МакГлинчидің Гардаины "азаруы" адам аулауды "жұмқытты". Сондай-ақ, Куган "Робин Гуд элементінің бір бөлігін" республикалық пропагандаға енгізді, сондай-ақ "оларды киімдерін "шауып тастауға" мәжбүр етті" "шауып тастаушы" терминіне жаңа анықтама берді". Банда автоматты мылтықпен, автоматты мылтықпен және қысқа қарумен қаруланған. МакГлинчи мен оның топтарын ақырында балаларымен кездесуге бара жатқанда ұстады. Кейін ол 1984 жылы Сент-Патрик күні Клэр графтығында қоршалғанда үрейге ұшырағанын айтты. Олар музыкант Джон Лайонның үйінде тығылып қалды; Лайон жоқ болса да, оның әйелі мен балалары үйде болды, олар МакГлинчидің кепілдіктері болды. Гардайдың 40 адамнан тұратын қауіпсіздік тобы оның берілуін күттірмеді, сондықтан олармен бірге Ирландия армиясы болды, олар Uzi автоматтарымен жабдықталды. Полиция үйге қарай келе жатқанда, МакГлинчи жоғарғы қабаттағы бөлмеден жетекші көлікке оқ ашты. Полиция қызметкері Крис Пауэрдің иығына соққы тиді, ол қатты қан кетуіне қарамастан, атыс болған кезде қауіпсіздігі үшін көлікте қалуға мәжбүр болды. Екі жақ та атуды алмасты, содан кейін баспалдақ түбінен МакГлинчимен келіссөз жүргізуге діни қызметкер жіберілді. Кешкі 7:15-те ол жарақаттанғаннан кейін, миссис Лайонс пен екі баласын қорғау үшін, - МакГлинчидің балалары жақын жерде болды, оларды қолдаушы күтіп тұрды - ол өзін ұстап алды. Діни қызметкер, әкесінің Тимоти Туохи, кейіннен МакГлинчи мен оның тобының үйден шыққан кезде олармен бірге қалуын қалайтынын айтты, егер куәгерлер болмаса, олар өлтіріледі деп қорқып отырғанын білдірді.
Ұстап беру, қамауға алу, босату және қамауға алу
МакГлинчи тұтқындалғаннан кейін, ол Эннис полиция бөлімшесінде тергеуден өтті. Дублинде оқиғалар тез өрбіді. Жоғарғы сот оның солтүстікке экстрадициясын бұған дейін де бекіткен болатын, енді оны жүзеге асыру үшін "шашылып шақыру" қажет болды, себебі бұл банктік мереке күні болатын. Бұл "ерекше тез" болды, - деп жазды өз кабинетінің күнделігінде Жемма Хасси, жұмыспен қамту және әлеуметтік қорғау министрі. МакГлинчидің дереу ұстап берілуі немесе солтүстіктегі қылмыстары үшін сотталуы туралы күмән болды. МакГлинчи 1965 жылғы актінің конституциялық заңдылығына күмән келтіріп, шешімге шағымданды. Бұл ұсынысты сот уақытша түрде қабылдамады. О'Доннеллдің айтуынша, Бас прокурор Питер Сазерлендтің арқасында "және бұрын-соңды болмаған" сот отырысы, Клэрдегі тұтқындалғаннан кейін 18 сағат ішінде ол Киллин шекаралық бақылау пунктіндегі RUC-ге жіберілді. Бұл 1984 жылдың 18 наурызында таңғы сағат 1-де болды және Ирландия тарихындағы ең жылдам экстрадиция болды. Бұл бірінші рет болды: республикадан солтүстікке екстрадицияланған республикашыл болған жоқ. МакГлинчи МакГлинчидің мәжбүрлі түрде жұмыстан кеткен кезінде штаб бастығы болып "Джап" деп аталатын Ньюриді тағайындады. МакГлинчидің экстрадициясын республикада оны алдымен соттың алдында "экстрадициялаудың маңызды қағидасына берілмей тұрып" жасаған қылмыстары үшін жауапқа тартуды қалағандар сынға алды. Солтүстік Ирландияның британдық мемлекеттік хатшысы Джеймс Приор тұтқындауды "терроризмге қарсы күрестегі үлкен жеңіс" деп атап өтті, ал Солтүстік Ирландияның Еуропалық Парламенттегі мүшесі Джон Тейлор оны "Дублиннен көп жылдан бері шыққан ең жақсы жаңалық" деп атады. Синн Фейн экстрадицияның ұлтшыл қоғамдастықта "садақа мен ашу сезімін" туғызғанын айтты; The Economist жазғандай, "ИРА-ның МакГлинчи мырзаға деген сүйіспеншілігі жоқ болса да, ол өз қарулыларына әсер етуі мүмкін прецедент жасаудан қорқады". Республикадағы ең ірі оппозициялық саяси партия, Фианна Файл, оған қарсы "кейбір арткы орындықтар наразылық білдірген кезде" ыңғайсыз үнсіз қалды, ал Таоишиг оған "үлкен қолдау көрсетті". МакГлинчи тұтқындалғаннан кейін бір ай өткен соң, The Economist журналы МакГлинчиге "жеті жыл бұрын жасалған жалғыз кісі өлтіру туралы айып тағылды, оны дәлелдеу қиын болуы мүмкін" деп болжады. Ол қамауда болған кезде МакГлинчидің қызы Майр менингиттен қайтыс болды. Ол Белагидегі жерлеу рәсіміне қатысу үшін шартпен босатылды. Экстрадициядан кейін алты айдай өткен соң МакГлинчи 1984 жылдың желтоқсан айында Хестер МакМулланды өлтіргені үшін сотқа келді. Бес корольдік куәгерлер келмеді, бірақ Король МакГлинчидің ИРА қызметі туралы SCC-ге берген жеке мойындауын Рождество қарсаңында дәлел ретінде пайдаланды. Аризонаның заңгері Майкл П. П. Саймон "жарысқы және саяси сезімтал шешім" деп атағаннан кейін, Куган сол кезде "Ауыл билігінің МакГлинчиді ұстауға негіз болатын дәлелдері аз немесе мүлдем жоқ екені тез арада анық болды" дейді. Келесі жылы Белфаст апелляциялық соты оны босатты. Лорд-әкім Гибсон МакГлинчидің Гардаға өзінің ИРА мүшесі екендігі туралы мойындауы оның ИРА-ның аймақта жасаған әрбір әрекетіне қатысы бар екенін білдірмейді деп тапты. Сонымен қатар, Гибсон қашу машинасында табылған саусақ іздері Хестер қайтыс болғаннан кейін 30 сағат өткеннен кейін көлікке қойылған болуы мүмкін деп шешті. МакГлинчидің мүшелік таныуы да, оның саусақтарының іздері де, 45 минутқа созылған сот отырысында Гибсонның айтуынша, дәлел ретінде қабылданбайды.
Республикаға оралу
Оңтүстіктен солтүстікке экстрадицияланған алғашқы республикашы болған соң, 1985 жылдың 11 қазанында ол солтүстіктен қайтадан экстрадицияланған алғашқы адам болды. Сол кездегі Синн-Фейн партиясының жетекшісі Джерри Адамс кейінірек Fortnight журналында католик шіркеуінің "МакГлинчи мырзаның қозғалып жүргенін көптеген бақылаушылар растағанмен, оның шекарадан ары-бері қозғалып жүргені керемет деп сипаттауға жатпайды" деген пікірін мазақ етіп жазды. МакГлинчи Киллин шекаралық пунктінде Гардайға қайтарылды және дереу Клэр қоршауына қатысты айыптаулар бойынша қайта тұтқындалды. Сонымен қатар, Gardaí арнайы бөлімшесі Uzis қарулы, МакГлинчи көрермендер плакаттармен қарсы алды, атап айтқанда, Голландия мен Макдональд. Олардың бірінде céad míle fáilte, ал екіншісінде "Қош келдің, әке!" деп жазылған. Осы кезде, Куган "халық пікірінің маятнигі оған қарай айтарлықтай өзгерді" деп дәлелдейді. Оның суреті "Mad Dog" бейнесі дұрыс емес болып көрінуі үшін жаңалықтарда жиі пайда болды, ал әйелі мен кішкентай балалары фотогеникалық болды. МакГлинчи 1986 жылы наурыз айында арнайы қылмыстық сотта екі жыл бұрын жасалған қару қылмыстары үшін сотталды. Сотта отырған судья, судья МакМахон, үкім шығарған кезде, "МвГлинчидің Гардаиға оқ атпағаны оның құрметіне" болды, өйткені оған көптеген мүмкіндіктер болған. МакГлинчи 10 жылға Портлоузға жіберілді, онда ол үлгі тұтқынға айналды, конституциялық және экстрадициялық құқық зерттеуіне батып, ол бойынша сарапшы болды. Нәтижесінде ол басқа тұтқындардың кеңесшісі болды, адвокаттарын жұмыстан босатып, өзінің шағымдарын қарауға мүмкіндік алды. Жоғарғы Сот МакГлинчиге өзінің атынан әрекет еткендіктен, қорғаушыға төленген мемлекеттік көмекті төлеуді талап етуді ұсынды. МакГлинчидің Ирландиядағы және кейін Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық Соттағы шағымдары сәтсіз болды. Содан кейін ол 1981 жылы Белфастта берілген ордер қате екенін тағы да дәлелдеп, Жоғарғы сотқа шағымданды. Сот судьясы Деклан Костелло бастапқыда келісіп, ант берген полиция қызметкері оған тиісті түрде қол қоймайтынын атап өтті. Алайда, Костелло экстрадиция процесінде МакГлинчиге осы дәлелдемені бұрын ұсынуға мүмкіндік беретін жеткілікті кепілдіктер бар екенін айтты; ол мұны істемеді, сондықтан шағым қабылданбады. Диллонның айтуынша, бұл тұтқындау кезеңінде МакГлинчи өмірінің бағытын қайта қарастырды, әскери қызметтен зейнеткерлікке шығып, отбасылық адам болуға шешім қабылдады. Алайда, сырттан МакГлинчиді Шығыс Тирон бригадасының қанағаттанбаған уақытша тобының әлеуетті басшысы ретінде қарастыруға бастады. Олар МакГлинчидің "Адамс басшылығын Шығыс Тайронның адамдарына қарағанда аз бағалайтынын" білген.
INLA-ның қақтығысы
МакГлинчи Портлоуз қаласында болған кезде сыртқы оқиғаларды бақылай алмады. 1985 жылдың желтоқсан айында солтүстіктегі INLA мүшелері суперграсс сынақтарында сотталғаннан кейін босатылды, оның ішінде бұрынғы штаб бастығы Джерард Стинсон да болды. Олардың көбі - Киркпатриктің көптеген айыптауларынан кейін және "жасырын киім-кешек" таратылғаннан кейін бір-біріне сенімсіз болып, топтағы позицияларды қайта алуға тырысқанда бір-бірімен қақтығысқа түсті. Олардың қақтығысы көп ұзамай зорлық-зомбылыққа айналып, INLA төрт түрлі топқа бөлінді. Киркпатриктің куәлігінен кейін болған жаппай тұтқындаулар INLA үшін өте зиянды болды, ал 1986 жылдың желтоқсаны мен 1987 жылдың наурызы аралығында 12 адам қаза тапты, оның ішінде IRSP мен INLA басшылығының көп бөлігі және көптеген жарақаттар болды.
Мэри МакГлинчидің өлтірілуі
Мэри МакГлинчи, бұрынғы әскери қызметкер және жазушы Кен Уортонның "Мисс Мад Дог" деп атаған, күйеуінің түрмеде отырған кезінде оның операциясын ұйымдастыруды жалғастырған, тіпті оны басқарып жүрген болуы мүмкін. Ол саяси белсенділіктен аулақ болған көрінеді (The Sunday Tribune басылымы " оның терезеде Sinn Féin сайлау плакаты көрініс тапқанына қарамастан "). Ол INLA фракциясының қақтығысында күйеуінің адамы - "Джап" О'Райли әлі де бақылап отырған фракцияны қолдаған шығар, бірақ тікелей рөл ойнағанша емес. 1987 жылы 1 ақпанда сағат 21.20-да Дундалктағы отбасылық үйде ол екі баласын жоғары қабатта жууды, ал балаклав киген екі адам артқы есіктен кіріп, жоғарғы қабатқа жүгірді. Олар Мэри МакГлинчиге автоматты қарумен атқылап, оның бетін атып тастады. Үлкен баласы Деклан үйден қашып шығып, көршілерді тәрбиеледі, олар Мэридің бас ваннасында атып өлтірілгенін тауып алды. Кейінірек жергілікті "Аргус" газетінде бұл кісі өлтіру "қала тұрғындарын қатты дүрліктірді" деп жазылған. RTÉ келесі күні МакГлинчидің Портлаузаның E-аяғының жер төбесінде ұйықтап жатқанын хабарлады, ол жерде ішінара "INLA мүшелері мен бұрынғы мүшелері" орналасқан, түрме басшыларына оның әйелі өлтірілгені туралы хабарланған. МакГлинчи оянып, түрменің басқа бөліміне ауыстырылды. Алайда, RTÉ хабарлағандай, "жазалау орындары оның қандай реакция жасағанын жариялаудан бас тартты", бұл жеке ақпарат. Оның бұл әрекеті басқа INLA адамдары арасында қауіп төндіретіндігіне байланысты ма деген сұраққа түрме қызметкері "барлығының мүддесі үшін" деп жауап берді. МакГлинчидің балаларын Бригид Маковски қамқорлыққа алды, ол бұған дейін олардың заңды қамқоршысы болған. Мэридің тергеуі үш айға кешіктірілді, өйткені МакГлинчидің адвокаты оған екі күн бұрын ғана хабарланған және оған нұсқау беруге жеткілікті уақыт болмаған деп мәлімдеді. Голланд пен Макдональд "МакГлинчи 1982 жылдан 1984 жылдың басына дейін INLA-ға болған барлық жағдайдың тұлғасы болғандықтан, оның билігі кезінде зардап шеккендер МакГлинчиді жеке кінәлады" деп айтады. Көптеген адамдар, соның ішінде кейбір республикашылар да оның өлімін қалаған. Ол МакГлинчидің іс-әрекетінде белсенді түрде қатысқаны белгілі; RUC оны 20 өлім туралы сұраққа жауап бергісі келді және оның өз жаулары болды, әсіресе күйеуінің жазалау отрядтарына құрбандарды тарту арқылы. Дилонның айтуынша, оның өлтіру әдісі де "жеке кек алуды білдіреді". МакГлинчи Портлоуз қаласында болмағандықтан, оның өлтірушілері INLA қақтығысының жалпы хаосын пайдаланып, ескі есептерді реттеуге тырысқан болуы мүмкін. Не сұралып, не бас тартылғаны нақты белгісіз болса да, Холланд пен Макдональд МакГлинчидің өзінің жерлеу рәсіміне қатысуға рұқсат сұрағанын айтады. Бұл ұсынысты Әділет министрлігі қауіпсіздікке қауіп төндіретінін айтып, қабылдамады. МакГлинчидің қайтыс болғанынан "жалаңаш" болғаны туралы хабарланды. Әділет департаменті оған өз отбасымен бірге жеке түрде әйелінің мәйітін жерлеуге қатысуға мүмкіндік ұсынғанмен, ол бұл ұсынысты қабылдамады. Мэриді кейіннен МакГлинчидің өліміне жауапты болатын топ өлтірген болуы мүмкін, бұл "ұзақ уақытқа созылған қақтығыстың" бөлігі, деп болжады Белфаст журналистерінің тобы қақтығыстың өлім-жітімін зерттеді. Бұл ақшаға байланысты да болуы мүмкін. Куган оның өлтірушілері - оны МакМэон мен Маккиннің өліміне қатысы бар деп айыптаған - АҚШ-тан бір күн бұрын ұшып келіп, оны қарыз алған қарулармен атып өлтіргеннен кейін "келесі күні Америкаға ұшақта оралды" деп болжайды. Гардай да, INLA да оны IPLO операциясы деп бағалады, ал бірнеше күн ішінде соңғысы сол топтың бір мүшесін өлтірді. IRSP келісті, олардың өкілі Кевин Куиллан келесі күні радио сұхбатында "біз бұл қатыгез қастандық үшін айыпты осы диссиденттік топтардың бір бөлігі IPLO деп аталатын есіктің алдына қоятынымызды анық айта аламыз" деді және одан әрі IPLO Мэри МакГлинчиді нысанаға алу үшін британдық барлау қызметінің көмегін алды деп болжады. Алайда оның өлімімен бұл оқиғаның еш байланысы жоқ сияқты. МакГлинчи Мэридің өлімін тергегісі келді, бірақ онымен айтыс әлі жалғасып жатқан кезде ешкім оны талқылауға дайын болмағандықтан, оған кедергі болды. Оның өлімі сонымен қатар ИНЛА мен МакГлинчимен байланысқан Шығыс Тирон бригадасының наразы элементтері арасындағы байланысқа тоқтайды. Анасы қайтыс болғаннан кейін Деклан мен Доминик анасы мен әкесінің әжесімен Тоумбридж және Беллагиде тұрды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін МакГлинчи Портлауздан мәлімдеме жасап, онда INLA қ...
Кейінгі мансап
Босатылғаннан кейін МакГлинчи уақытша Дублинде тұрды, содан кейін 62 Медоувьюге, оңтүстік Дрогедаға көшіп барды. Ол жақын маңдағы супермаркеттен жарты күндік жұмыс тауып алды. Ол балаларымен бірге уақыт өткізді, оларды Аран аралдарына демалысқа алып барды. Журналист Мэгги О'Кейн кейіннен МакГлинчидің соңғы күндерін былай деп сипаттады: "Өткен жылы түрмеден босатылғаннан бері ол Ирландияның шығыс жағалауындағы Дрогеда қаласында Торнтонның азық-түлік дүкені мен бейне дүкеніне жалғастырылған үйде тұрып келді. Жергілікті тұрғындар МакГлинчи келгенін естігенде, оған бойкот жариялады. Олар оның кейде кассада көрінуін Республикада құратын қарулы жаңа банданың бүркемесі деп санайды". Оның бұрынғы ұйымы, осы арада, оның босатылуынан кейін, өз науқанын жалғастырды, мысалы, 1993 жылдың қаңтарында солтүстік Белфастта UVF еркегін өлтіруге тырысты, бірақ сәтсіз. Егер МакГлинчи қарулы күреске бет бұруға шешім қабылдаса, Дилон қысқа уақыт ішінде оның жауларының бұлай емес екенін анықтады. 1993 жылдың маусым айында ол Ньютондавер, Дандалк қаласында Доминиктің туған күнін тойлауға барады. Оның қасына бір көлік келіп тоқтады, МакГлинчи оны полиция деп ойлап, оған жақындады. Бір адам автоматпен шығып кетті, бірақ ол қаруды ұстап тұрған кезде МакГлинчи оны ұстады: қысқа атыс МакГлинчидің басын шашты, бірақ қару тығылып қалды. Одан кейін шабуылшы тапаншасын тартып, бірнеше рет McGlinchey-ге атқан; ол, дегенмен, бұталарда жасырынды. Куган МакГлинчидің балаларының бірі машинаның нөмірін алу үшін оның артынан жүгіргенін айтады. МакГлинчи шабуылдан аман қалса да, оның бас сүйегінде бір оқ қалған. Бұл және басқалары операция кезінде алынып тасталды. МакГлинчи ауруханада емделіп жатқанда қарулы күзетпен ұсталды. Қарулы топтың кім екені белгісіз. МакГлинчи әр түрлі уақытта британдық барлау қызметін - ол шабуылдаушылардың ағылшын тілінде сөйлегенін айтты - және лоялисттердің басшысы Билли Райтты айыптап, оны бұрын МакГлинчи өлтіруге тырысқан болатын. IPLO-да жауапкершілікті өз мойнына алды, бірақ МакГлинчи бұл ұсынысты қабылдамады. Ол британдық барлау қызметінің кінәлі екеніне көзін жеткізе отырып, "Менің Белагиге қорапта оралуымнан пайда көретін жалғыз адамдар - британдықтар" деп мәлімдеді. Маккиттрик Оңтүстік Армаг республикашыларының қатысы туралы көптеген замандас болжамдар болғанын айтады. Басқалары бұл УФФ операциясы немесе Спарки Барклидің достары жүргізген деп болжайды. Алайда, Голланд пен Макдональд былай деп түсіндіреді: Ирландияның ең атақты жарымәскери қайраткерлерінің біреуін ату үшін орын таңдау бандиттің нақты кім екенін көрсетті. Олар Ардидің маңындағы жерді таңдағаны кездейсоқ емес, өйткені ол сол жерде болды, өйткені ол INLA-ның басшылығын шамамен он жыл бұрын қабылдады. INLA-дан бас тартқанына қарамастан, МакГлинчидің өзіне жасалған шабуыл мен әйеліне қатысты есептері де болған сияқты. Портлоизден босаған кезде ол 15 жаудың аты жазылған өлім тізімі бар екенін айтты. Алайда кейбір замандастары оның Мәриямнан кейін әлсіреп кеткенін айтады. Ол Дрогедаға көшіп келіп, қазір жасырын өмір сүріп жатыр; оның көршілерінің аз ғана біреуі оның өткенін білген. Ол INLA-дан шыққанын сезінген болуы мүмкін, жаулары оны ұмытып кетеді немесе кем дегенде, Диллон оны нысанаға алу үшін Ирландия Республикасына дейін сапар шегу қаупі жоқ деп санайды. Ол әлі де қозғалысқа идеологиялық тұрғыдан қатысқан, ал МакАлискимен бірге біріккен Ирландия үшін конституция жобасын әзірлеуде болды. Долан "ол жаңа республикалық бірлікті құрастыруға және 1980 жылдары қатысқан рэкетшілдікке қайта оралуға тырысып жатыр деген кейбір ұсыныстар болса да, ол оны қатаң түрде жоққа шығарды" деп түсіндіреді. Өз кезегінде, Гардай оны 1994 жылдың басында Лоут және Типперри округтерінде болған бірқатар қарулы тонау үшін жауапты деп санайды. МакГлинчидің ұлы Доминиктің айтуынша, 2014 жылы оның әкесі Уақытша ИРА-ның аға қызметкерімен бірге жұмыс істеп, жемқор ИРА бірлігі мен Дублиндегі УВФ арасындағы байланысты зерттеді.
The choice of venue to gun down one of Ireland's most notorious paramilitary figures pointed to the real identity of the gang. It was not an accident that they had chosen the spot near Ardee, County Louth, because it was there that he assumed the leadership of the INLA almost exactly ten years before. Notwithstanding his disowning of the INLA, McGlinchey, it seems, also had scores to settle, for both the attack on him and the death of his wife. When he was released from Portlaoise he said had a death list naming 15 enemies. Some contemporaries, though, have stated that he appears to have mellowed after Mary's death. He had moved to Drogheda and was now living in near anonymity; few of his neighbours were aware of his past. He may have felt that having effectively left the INLA, his enemies would forget him—or at least, argues Dillon, not risk travelling that far into the Republic of Ireland to target him. He was still involved with the movement ideologically, however, and with McAliskey, he was working on a draft constitution for a united Ireland. Comments Dolan, "although there were some suggestions that he was trying to assemble a new republican unit and returning to the racketeering he had engaged in throughout the 1980s, he strongly denied it". For their part, the Gardaí believed him responsible for a number of armed robberies that took place in Counties Louth and Tipperary in early 1994. According to McGlinchey's son Dominic, speaking in 2014, his father was working alongside a senior Provisional IRA man investigating links between a corrupt IRA unit and the UVF in Dublin.
Өлім
1994 жылдың көктемінде Солтүстік Ирландияда "жұмыс-әрекет тұрақты түрде жалғасты, республикашылар да, лоялистер де ерікті түрде кісі өлтірді", - деп жазады Молони. INLA-ның 1986-1987 жылдардағы қақтығысы да қайта жанды. Ал Синн Фейн болса ИРА мен негізгі республикашыл қозғалысқа бейбітшілік стратегиясын белсенді түрде ұсынды. Бұрынғы уақытша қызметкер Диллонға МакГлинчидің неліктен осы уақытта өзі ойлағаннан да аса осал екенін түсіндірді. Оның айтуынша, МакГлинчидің бір қиындығы - босатылғаннан кейін "оны қорғайтын террористік топтың болмағаны". Бұл дереккөздің айтуынша, қауіпсіз үйлер, барлау қызметі, қолдау желісі және оның өмірін қорғап жүрген қауіпсіздік шаралары болмағандықтан, ол "бұрынғы мақсатына жеткен адамдардың кейбірі сияқты әлсіз болып кетті. Бұл МакГлинчидің мәселесі еді. Ол өзінің жай ғана нысанаға айналғанын түсінбеді". Журналист Фергал Киннің пікірінше, МакГлинчи қайтыс болған кезде "ұйымда оны қорғайтын ешкім қалмады". 1994 жылы 10 ақпанда сағат 9.30-да МакГлинчи үйіне жақын Дулик-роудтағы достарына қонаққа барып, сонда түскі асқа барды. Ол қырық минуттан кейін қаланың солтүстік жағындағы Бруквиллдегі дүкенге видеоны алып кетуге ниеттеніп кетті. Кейінірек МакГлинчи әкесі сол түні "қатысып, эмоционалды күйзеліске ұшыраған" деп сипаттады. Ол әкесіне өзін ИРА қауіп төндіріп жатыр деп ойлай ма деп сұрағанда, МакГлинчи: "Мен ешқашан атыс атпаған адамдар менің атымды қаралағаннан шаршадым, ИРА мені ешқашан өлтірмейтін еді, балам", - деп жауап берді. Түнгі сағат 11-де МакГлинчи мен 16 жасар Доминик үйге қайтып келе жатқанда, Диллонның айтуынша, "әдеттегідей, ешқашан анық емес себептермен" МакГлинчи Лурдес ауруханасының маңындағы Хардман Гарднс Гарднс деген жердегі қоғамдық дүкеннен телефон соғу үшін тоқтады. Бірден-ақ төрт куәгердің көзінше қызыл Mazda машинасы оның қасына келіп тоқтады. Оның ұлы көліктен қарап тұрғанда, үш адам көліктен шығып, МакГлинчиді ұрып-соғып тастады. МакГлинчи жерге түскеннен кейін, оған үш автоматпен және тапаншамен қаруланған адамдар 14 рет атқан. Ол өлтірілген болса да, шабуыл басынан соққымен аяқталды. Оның соңғы сөзі "Иса, Мария маған көмектес" деп аталды; оның ұлы жедел жәрдем шақырды. Сол жердегі бірінші офицердің айтуынша, Доминик оған: "Бұл менің әкем, ол менің әкем, оған оқ түсті. Тез, бақылау пункттеріне барыңыздар". "МакГлинчидің ұлына осындай қатыгездік жасалғанын көрген адамның сезімін елестету қиын", - дейді Холланд пен Макдональд. Келесі күні Лурдес ауруханасында мәйіттің өлтірілуіне байланысты тексеру жүргізілді, ол МакГлинчидің мойнына, бас сүйегіне, сол жақ көкірек жоғарғы бөлігіне, сол қолға және екі аяғына соққы тигені анықталды. Оның тергеуі екі аптадан кейін Дрогедада өткізілді, кейін тоқтатылды, содан кейін 1996 жылдың қарашасында қайта ашылды. Гардаи сот-медициналық қызметкерлері коронерге өздері тапқан снарядтарды деректер базасымен салыстырғанын, бірақ басқа белгілі қарулармен сәйкес келмегенін айтты; офицер сол уақытқа дейін RUC-дан мұндай ақпарат алынбағанын атап өтті. Қолданылған мылтықтарды баллистикалық жолмен анықтау мүмкін емес, бірақ Мазданың солтүстікте тіркелгені анықталды. Бернадетт МакАлиски отбасының атынан мәлімдеме жасады, онда ол Гардайдың МакГлинчидің өлтірілуін тергеуді айыптап, өлтірушілер солтүстіктен келген екі UVF адамы екенін айтты. Оның айтуынша, ол өзі полиция қызметкерлерінің үнемі бақылауында болған, оның өміріне бұрынғы әрекетке қарамастан және осы әрекеттегі екі шабуылшының фотосуреттері бар және олардың солтүстіктегі UVF-тің екі белгілі мүшесіне ұқсастығы бар екеніне қарамастан, МакГлинчи отбасына бұл тергеуде ешқандай да алға жылжуды сақтай алмағаны түсініксіз. Алайда, Гардай олар МакГлинчиді бақыламайтынын және "ол жасырынбайтынын" мәлімдеді. Ол өзінің көлігін қала бойынша айдап жүрді және біз оны жақсы білеміз". Олар сондай-ақ оның қылмыстық әрекеттерге қатысқанына сенбейді. Кин МакГлинчи мен оның әйеліне қатысты қылмысты МакМахон мен МакКиннің бірнеше жыл бұрын болған қылмыстарымен тікелей байланыстырды. Киннің айтуынша, өлгендердің серіктесі 1989 жылы Дундалкка қайтып келген болатын, ол кезде МакГлинчидің арызы табысты болуы мүмкін сияқты көрінді. МакГлинчидің өліміне байланысты ирланд баспасөзінде оны есірткі сатуда және басқа да қылмыстарда, мысалы шекара аймағынан ұрланған жүк көліктерін қоршаулауда айыптау туралы бірқатар оқиғалар пайда болды. Куган бұл оқиғалар Гаданың арнайы бөлімшесін�...
Despite the fact that he was himself under constant Garda surveillance, despite a previous attempt on his life and the existence of photo fit identification of two assailants in that attempt and the fact that they bear an uncanny resemblance to two known members of the UVF in the North, it is inconceivable to the McGlinchey family that the Gardai have been unable to keep any, further progress in this inquiry. However, the Gardaí stated that they were not watching McGlinchey, and that "he was not hiding. He drove his car around the town and was known to us here." They also stated that they did not believe that he had been engaged in criminal conspiracies or activities. Keane directly linked both McGlinchey's and his wife's deaths to the killings of McMahon and Mackin years before. Keane suggests that an associate of the dead men had already returned to Dundalk in 1989—when it had seemed as if McGlinchey's appeal might be successful—from abroad and had been open about his intentions if McGlinchey was released. Following McGlinchey's death, a number of stories appeared in the Irish press accusing him of drug dealing and other crimes, such as fencing stolen lorries from the border region. Coogan asserts that these stories were the product of Garda Special Branch press briefings.
Жерлеу рәсімі
МакГлинчи Белагиде жерленген. Оның денесі солтүстікке қарай сапар шегу алдында Дрогедадан 60 аза тұтқан адаммен, көбісі отбасы мүшелерімен, бірге әкетілді. МакАлиски өзі, Шон МакГлинчи, Доминик-младший және МакГлинчиге Хардман бағында соңғы рәсімді жасаған О'Дейли әке алып жүретін табытты сүйді. Мәйітті көтеретін көлік Gardaí "басқаша маңызды емес" қауіпсіздік операциясы деп сипаттағанмен бірге болды. Олардың өкілі "біз сахнаны Гардаймен толтыруды қаламадық, әйтпесе олар аза тұтқандардан көп болар еді" деді. МакГлинчидің жерлеу рәсімі 1994 жылы 13 ақпанда Беллагиде республикалық киімсіз өтті. INLA түстер партиясы болған жоқ, тек тек текшеге салынған ирландтық үш түстi. 200 RUC-тің қасында 1500-ден астам адам болды. Полицияның бронеавтобустары қоршауда тұрды. МакГлинчи Мэри мен олардың кішкентай қызы Маирдің қасына жерленді. Оның табутын МакГлинчи отбасы үйінен Сент-Мэри шіркеуіне әр 40 метр сайын алмастырылатын шатыр тасушылармен алып кетеді. Олардың арасында Мартин МакГиннес, Бернадетт МакАлиски және оның қызы Роисин болды. МакГлинчидің ұлдары сандықты соңғы аулаға дейін көтеріп жүрді; Кин былай дейді: "Доминик пен Деклан МакГлинчи Солтүстік Ирландиядағы қиындықтар салдарынан көпшіліктен көп нәрсені көрді". Діни қызметкер, отец Майкл Фланаган, ол МакГлинчидің өлтірілуін бұқаралық ақпарат құралдарының мадақтауын айыптап, жиналғандарға "біреуі де мұндай өлімге лайық емес. Ең нашарларымызда да, ең жақсыларымызда да жақсылық пен жамандық бар". Дилонның анонимді уақытша көзі МакГиннесстің жерлеуге қатысуы ИРА-ның МакГлинчиді өзінің ұйымына қарсылық білдіргеніне қарамастан, сарбаз ретінде жоғары мәртебеге ие екенін көрсетті. МакГлинчидің қабірінің жанында флагшток болды, одан жерленгеннен кейін үш түсті ұша ұшып кетті. Оның қабірі 1981 жылы мамыр айында аштық ұрысында қайтыс болған Фрэнсис Хьюздің қабіріне жақын орналасқан. Бернадетт МакАлиски қабірдің жанында сөйлеп, МакГлинчиді дәріптеп, мақтады. Ол МакГлинчиді есірткі сатуда және қылмыстарда айыптап, жауапты журналистерді "Қаралар мен иттер" деп айыптаған соңғы баспасөз жариялауын айыптап отыр. Олардың әрқайсысы тозақта шірісін. Олар Доминик МакГлинчидің кейіпкерін алып тастады және олар үшін сот төленеді. Ол республикашылардың ішіндегі ең жақсысы еді. Ол өзінің сенетін ісіне ешқашан ренжімеген. Оның соғысы осы штаттың қарулы әскері мен полициясымен болды. Бұл баяндамадан кейін қайғылы жағдайға тап болғандардың кейбіреулері байқап тұрған баспасөзге қарсы шығып, қорлық сөздерді айқайлады, деп хабарлайды The Times. Жерлеуден бірнеше ай өткен соң, МакАлиски өзінің ойларын кейіннен The Guardian газетіне түсіндірді. Олардың репортері Дэвид Шаррок оның бұл сөзі МакГлинчи туралы жақында баспасөзде жарияланған жағымсыз мақалаларды жоққа шығару үшін айтылған ба деп сұрады. МакАлискидің айтуынша, мен 10 жыл бойы танысқан адаммен бұқаралық ақпарат құралдарында еш ұқсастығы жоқ адам туралы әңгімелесу өте қиын. Оның ойлауы демократиялық еді және Доминик МакГлинчидің ақыл-ойы бар екенін мойындау осы жердегі қақтығыстың шынайылығын мойындау еді. Республикашылдық тек Ирландиямен шектелген бөлінушілдікке қарсылық емес. Бұл - зайырлы, теңгерімді демократияның дәстүрі. Сонымен, иә. Доминик өз ұрпағының ең үздік республикашысы болды. Қалғанын кері қайтарып аламын. Мен тіпті тозаққа да сенбеймін. Келесі айда "New Statesman" журналында журналист және саяси белсенді Эмон Макканн Синн Фейннің "қадір-қасиетті іздеуін" талқылап, "ескі жолдасы" МакАлискидің сөйлеген сөзін қарастырды, ол "қаһарлылығына таң қалды" деді. Алайда, Макканн бұл жағдайды ескере отырып, бұл күтпегендей таңқаларлық емес екенін айтты. МакКэнннің айтуынша, МакГлинчидің өлімі туралы баспасөзде жазылған ақпарат "қазасы жақсы нәрсе болды [және] оның қалай өлгені туралы егжей-тегжейлі айтылды". Оның айтуынша, МакГлинчидің рөлін көрсетуде басымдық берілді, ол ирландтық республикашылдықтың негізгі саяси дискурстың бөлігіне айналып бара жатқан брендінен ерекшеленді.
Curs and dogs. May every one of them rot in hell. They have taken away Dominic McGlinchey's character and they will stand judgement for it. He was the finest republican of them all. He never dishonoured the cause he believed in. His war was with the armed soldiers and the police of this state. Following this speech, some of the mourners turned on the observing press corps and shouted abuse, reported The Times. A couple of months after the funeral, McAliskey later explained her thinking to The Guardian. Their reporter, David Sharrock, asked if her tirade had been intended to counteract the negative stories about McGlinchey that had recently appeared in the press. McAliskey said
It's very difficult to conduct a conversation about a person who bore no resemblance in the media to the person I knew for 10 years. His thinking was just fundamentally democratic and to acknowledge that Dominic McGlinchey had an intellect was to acknowledge the reality of this conflict here. Republicanism is not simply anti partitionist and confined to Ireland. It is a tradition of secular egalitarian democracy. So yes. Dominic was the finest republican of his generation. The rest of it I might take back I don't even believe in hell. In the New Statesman the following month, the journalist and political activist Eamonn McCann—discussing Sinn Féin's "search for respectability"—considered the speech of his "old comrade" McAliskey, which he said he had been "taken aback by the ferocity" of. However, said McCann, in context this was less surprising than should otherwise have been expected. The press coverage of McGlinchey's death, argued McCann, suggested that "the killing had been a good thing [and] the details of how he died were recounted with undisguised relish". The focus, he said, was on portraying McGlinchey was different from the brand of Irish republicanism that was increasingly becoming part of mainstream political discourse.
Отбасылық және жеке өмірі
МакГлинчи католик болып өсті және өмірінің қалған бөлігінде солай қалды, бірақ ол өзін практикалық емес, "сенуші" деп сипаттады. Түрмеде отырған кезінде 1975 жылы 5 шілдеде МакГлинчи Тоумбриджден Патрик О'Нилдің қызы Мэриге үйленді. Автор Эд Молони оны "тәжірибелі және аяусыз операторға айналған" "қауіпті" әйел ретінде сипаттайды. Доминик пен Мэри МакГлинчидің 1978 жылы туған Деклан және одан бір жас кіші Доминик есімді екі ұлы болды. 1985 жылы олардың қызы Майре туды, ол келесі жылы менингиттен қайтыс болды. МакГлинчидің үш ағасы ИРА-ға қосылды. Шон 1973 жылы Coleraine бомбалаулары үшін айыпты болып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды; ол Белфаст келісімінен кейін Sinn Féin кеңесшісі болды. Пол 1976 жылы Преподобный Оверенді өлтіруге тырысқаннан кейін 14 жылға қамауға алынды, оны кейіннен ИНЛА МакГлинчидің бұйрығы бойынша жарылғызады; ол кейіннен 2007 жылғы Ассамблея сайлауында Синн Фэйнге қарсы шықты. Үшінші ағасы Майкл ИРА мүшесі деп айыпталды. МакГлинчидің ұлы Деклан да республикалық социалистік қозғалыста белсенді болды және Белагиде өмір сүрді. 2009 жылы ол тұтқындалып, Masereene Barracks-қа шабуылға қатысы бар деген күдікпен тергелді. Деклан 2015 жылдың 31 қазанында Беллагиде жүрек соғысынан қайтыс болды. Irish News газетінде "әскерилер стиліне сай жерлеу рәсімі" деп аталып, оған маскалы түстермен және қарулы салютпен өткен түнде арналған. Оның ағасы Доминик Ог 2007 жылға дейін Адамс МакГиннес Синн Фэйн басшылығын қолдады, содан кейін олар PSNI-ді қолдады. Ол партияны "бірде-бір корпоративтік компаниядан мүлдем өзгеше емес" деп сипаттап, содан бері сынға алды. Алайда ол "көшеде қарулы науқанға деген жаппай ынта-жігерді көрмейміз" деп мәлімдеді және "Ирландия саясатынан қаруды алып тастау туралы әңгіме бастауды" диссиденттік топтармен бастауды қалайтынын айтты. Ол сонымен қатар Ирак соғысына қарсылық білдіру сияқты кеңінен солшыл белсенділікке қатысты. Доминик де Деклан сияқты Masereerne шабуылға қатысы бар деп сотта аталды, ол мұны жоққа шығарды. Әкесінің өліміне байланысты Доминик Ог МакГлинчидің өркендеген бейбітшілік процесіне кедергі келтіретін ықтимал кедергілерді жою үшін өлтірілгеніне сенген.
Салдары
МакГлинчидің өлімі INLA-ның ішкі қақтығыстарын тоқтатпады, және осы уақытқа дейін, Куганның айтуынша, ол есірткі сату мен рэкетке де айналды. 1996 жылы INLA штабтың басқа басшысы - Джино Галлахер де атылып өлтірілді, мүмкін оны қарсылас фракция жасаған шығар. Бұл жағдай одан әрі қанды қақтығысқа әкелді. МакГлинчи "ашаршылық ереуілден кейін INLA картада сақталуына көмектесті" дейді Дэвис, ал Голланд пен МакДональд оның өлімінен кейін INLA-ның бөлшектелуі МакГлинчидің ұйым үшін маңызды екенін көрсетеді деп болжайды. Олар оның "жасалма бұранда" ретінде әрекет еткенін дәлелдеді; ол тірі кезінде, әсіресе ол жұмыс істеп тұрған кезде, бұранда топтың құрамдас бөліктерін біріктірді. Бірақ оның өлімімен "ол қорқынышты машина бір-бірінен ажыраған. Қауіпсіздікке түсу басталды". Қарулы күрес жалғаса берсе де, ол жалпы алғанда нәтижесіз болды. INLA өзін католик қауымын қорғаушы ретінде танытты және соғысты лоялизмге жеткізуге тырысты. Алайда, келесі бірнеше жылда топ 40 астам бейбіт тұрғындарды және өз еріктілерінің 10-ын өлтірді, ал тек бес адалдығын білдірді.
Мұра
Арвел Эллис Оуэн зерттеушісі МакГлинчиді INLA-ның фракциялық сипатқа түсуі үшін кінәлады, ол МакГлинчидің өзінің басшылығымен қашып жүргенінің тікелей нәтижесі деп санайды. Оуэннің айтуынша, оның мәжбүрлі түрде жұмыстан кетуі оның күнделікті өмірін басқаруға кедергі болды. Бұл әсіресе МакГлинчидің Армия кеңесін және ұжымдық шешім қабылдау процестерін құлдыратуымен байланысты болды; ол кеткен кезде оның кетуімен пайда болған бостықты толтыруға ешкім болмады. INLA-ның ішкі қақтығыстарға көбірек көңіл бөлуі олардың саяси немесе стратегиялық мақсаттарын бұғаттады. және МакГлинчи IRSP жүргізген саяси күресті қолдамағаны үшін сынға түсті. Олардың қаржысы әрдайым аз немесе мүлдем жоқ болатын және олар қаржымен қамтамасыз ету үшін әскери қанатқа сүйенген. INLA көптеген табысты тонауларға қарамастан, аз болды. Сондықтан МакГлинчи әскери күрестен басқа кез келген күрес түріне қызығушылық танытпаған сияқты. Бұл, Голланд пен Макдональдтың айтуынша, Гарри Флинн және Джерри Рош сияқты INLA-ның тәжірибелі адамдары айтқан екі топтың да өмір сүруіне әлеуметтік саясат пен белсенділік маңызды екендігіне қарамастан болды. МакГлинчидің республикалық социалистік қозғалыстың "Айрландиядағы таптық күрес бойынша саяси басшылықты" қамтамасыз етуі оның басымдылығы деп мәлімдегенімен, автор Дэниел Финннің пікірінше, саясат оның қол астында "жеміске ұшырады". МакГлинчи, автор Томас Г. Митчелл "партияға аз қызығушылық танытты. Оның орнына ол INLA-ны Солтүстік Ирландиядағы ең қатыгез және қорқынышты террорлық топ деп атағысы келді". Макалиски МакГлинчидің есіне мақтау айтса да, іс жүзінде, Голланд пен МакДональд оның "МакАлиски ханымның бір кездері қолдаған ұйымына әсері теріс болды" деп болжайды, ал оның мұрасы INLA ішіндегі бөліну мен параноя ретінде қаралуы керек. Мүмкін, ол өлтірілгенге дейін МакГлинчи ИРА-дан кетіп қайтқанына өкінген болар. Олардың бұрынғы еріктілерінің бірі Диллонға МакГлинчи Уақытша жасақта қалмаса, олар оны "активті қызметтен шеттететінін" айтты. Ол әлі де тірі болып, бейбітшілік процесінің бір бөлігі болар еді". Сонымен қатар, МакГлинчидің Синн Фейннің бейбітшілік стратегиясына қарсы ИРА құрамындағы элементтермен болашақта диссиденттердің әлеуетті жиналу нүктесі ретінде анықталғаны айтылды. Тергеуші автор Кевин Тулиске, өлтірілген Белфаст адвокаты Пэт Финукайнның ағасы Дермот Финукайн, МакГлинчи мен Хьюз туралы "Жұмсалған" плакаттар оны 1978 жылы ИРА-ға қосылуға итермелегенін айтты. Финукейн Тулиске былай деді: "Мен Доминик МакГлинчи мен Ян Милн мен Фрэнсис Хьюздің "Жоғалған" плакаттарын көргенімді есіме түсіремін, олар Ольстердегі ең іздестірілген адамдар ретінде қашып жүрген кезде: "Сіздің қалағаныңыз осы, сіз жауларға көп зиян келтіргіңіз келеді, олар сізді қатты қалайды" деп ойлап жатқаным есімде". МакГлинчи Лейбз түрмесінің ИНЛА қанатында қоғамдық қабырғаға салынған фрескамен еске алынды. МакГлинчи қара beret-те суреттелген және отты фон мен силуэтті төбе басына қойылған. Тақтада: "Доминик МакГлинчи жолдас. INLA тұтқындары оны мақтанышпен еске алады. Ұзақ Кеш". Сол сияқты, ғалым Пол Клэр Солтүстік Ирландияда қоғамдық пікірді зерттеу кезінде "Турф Лодж" атты жердегі жас жігіттерден "біреуден артық бағалайтын адам бар ма деп сұрады. "Ашулы ит" МакГлинчи" деген жауап келді. Клэрдің айтуынша, мұндай көзқарастар "әдеттегідей емес, ерекше" еді.
Жеке тұлға және ұстаным
Автор Мартин Диллон МакГлинчимен 1980 жылдардың ортасында кездесіп, оны "алты фут биіктігі, арық, шашы артқа шегінген" деп сипаттады. 30 жасында оның сәл дөңгеленген бет-әлпеті оған әлдеқайда жас жігіттің келбеті берді". Куган сонымен қатар МакГлинчиге Портлаузде барып, "өткен өмірі мен түрмеден шаршап, әлсіреп қалған" деп жазды. Оның сол жақ қол жағында үш түстес таңба бар еді. Гардай кейіннен МакГлинчиді бос, мелодрамаға қызығушы деп сипаттады. Эдна О'Брайен оны "ең ойлы және сонымен бірге ең ашық" деп сипаттады. Кейінірек ол Ирландияның тәуелсіз газетінің мақалашысы Марианна Херонға МакГлинчиге "оның барлығын ұнататынын, бірақ оның қандай екенін ұнатқанын айтты [және] ол оған анасы да солай деді" деді. О'Брайен сондай-ақ МакГлинчимен қарым-қатынас жасағанын жоққа шығарды; ол кейіннен өзінің зерттеулерінің нәтижесінде кітапқа қатысты сұрақтарды "республикалықтармен махаббатқа түсіп пе" деген сұрақтарды жоққа шығаруға мәжбүр болғанын мәлімдеді. Оның беделі, жазушы Джонатан Стивенсонның айтуынша, "әңгімелескен кісі өлтіруші" болды, ал Куган оны "соңғы күндері Нед Келли" деп сипаттады, ол Франсис Хьюз сияқты республикашылдыққа берілген, бірақ әлдеқайда үлкен беделге ие. Ол сондай-ақ, Голланд пен Макдональд "Сеймус Костеллодан бері INLA штаб меңгерушісінің ең әйгілі және харизматикалық болуы мүмкін" деп болжайды. Костелло ұжымдық келісіммен билік жүргізген кезде, МакГлинчи декретпен билік жүргізді; оның INLA штаб бастығы лауазымы зерттеуші Гэри Акерманның "жұрттық, авторитарлық, бірақ әлі де салыстырмалы түрде біріктірілген" деп түйіндеді. МакГлинчи өзінің жеке бағалауы бойынша, өз мансабында "шамамен 30" адамды өлтірді, олардың барлығы, біреуі ғана, қауіпсіздік күштерінің мүшелері болды; тарихшы Кит Джеффри МакГлинчидің 28 адам өлтіру, 30 бомбалау және 11 қарулы тонау үшін жауапты екенін есептеген. Журналист Николас Дэвистің айтуынша, оның құрбандары "негізінен RUC, армия және UDR офицерлері болды. Ол сондай-ақ бейбіт тұрғындарды өлтірді". Голланд пен Макдональд өзінің штаб бастығы лауазымында МакГлинчидің ұйымды құлатуы күтілген кезде "бірлікте ұстағанын" айтады. МакГлинчи, замандасы, "өз батылын өзі жасады" деді, ал Дэвис МакГлинчиді "әдемі тәуекелге баратын қорқынышты адам" деп сипаттады, әсіресе оның жақын арадағы кездесулер тактикасында. Алайда, ғалым К. М. Дрейк "адамды қорғауға мүмкіндік аз болған жағдайда, оны қатаң бақылау арқылы өлтіру оңай" деп атап өтті. Оның өлімінен кейін IRSP өкілі Фра Халлиган МакГлинчидің саяси идеализмінің жоқтығын қорғап, ол "саған [осыны] айтуда ешқандай қиындық болмас еді" деп атап өтті. Мысалы, Адамс республикашылдық науқанды Оңтүстік Африкада апартеидке қарсы күреске байланыстырған кезде, МакГлинчидің айтуынша, ауылдағы ұлтшыл аудандарда "олар Мандела туралы ештеңе білмейді, бірақ олар өздерінің далаларында британиялықтарды көреді және оларға ұнамайды". МакГлинчи өзінің ұстанымын "ештеңе ойланбай, істеуге тиісті нәрсені істеу" деп қорытты. Ол ешқашан қорқынышсыз болмағанмен, ол "сенің қорқынышыңды басу үшін белгілі бір қорқыныш керек" деді. Ол қорқынышыңды бақылауға сенді және ақыр соңында, ол жаудан гөрі күресуге күшті мотивацияға ие болды. Ол кісі өлтіруден ләззат алмайтынын да айтқан. Винсент Браунмен сұхбат кезінде Браун одан ең үлкен өкініші не екенін сұрады. Бір сәт үзілістен кейін МакГлинчи оған протестант дінін ұстанған бір жігіт туралы айтып береді. Бала RUC-ге қосылып, кейіннен IRA-да өлтірілді; "МакГлинчи бұл туралы өзін жаман сезінгенін айтты". Дилонмен сөйлескен экс-ерікті МакГлинчидің өзінің басшылығының әртүрлі аспектілеріне қатысты көзқарасын талқылады. Мысалы, ол МакГлинчидің хабаршыларға деген көзқарасына қатысты пікір білдірді ("басына оқ тигізу - бұзылмауы керек"), есірткі (күшін көтермейді), азаматтық қаза тапқандар ("ол тек соғыс деп айтатын") және сектанттық ("ол біздің адамдарымызды өлтірсе, біз де соққы беруіміз керек деген пікірде болды, бірақ ол уақытын "барлық Продтарды өлтірейік" деп айналасында өткізбеді). Ол МакГлинчидің "жақсы адам емес екенін, оның басты нысанасы британдық соғыс машинасы болғанын" айтады. Гардаилық бір дереккөз "Таймс" газетіне "оның өмірі мен өлімі қарумен байланысты болды. Ол қартайған шағында өлімге кенелген адам емес еді". МакГлинчи де өзін осылай көрді. "Жұлдызды араға" берген сұхбатында ол "Өлім немесе тұтқындалудың қандай әсері болады" деген сұраққа "қозғалыс менмен аяқталмайды. Мен тек бір адаммын, Құдай емеспін". ...
Беделі
Висконсин университеті Мэдисонның Кристофер С. Моррисон МакГлинчидің "Таршылықтардың бірде-бір республикашыл тұлғасы сынға алмаған кісі өлтіруге деген дайындығы үшін жеке беделге ие болғанын" сипаттайды. Британ армиясының генерал-лейтенанты Морис Роберт Джонстон кейіннен МакГлинчиді "аяң" деп сипаттады және ол британ үкіметінің Мартин МакГиннеске қарағанда жауырақ. Джонстонның айтуынша, МакГлинчиге МакГиннес секілді ұстамдылық жетіспей қоймай, "өз анасын және басқа да нәрселерді атып өлтіреді". МакГлинчиге қауіпсіздік қызметі "Ақылды ит" деген лақап ат берді. Қазіргі заманғы тарихшы Руан О'Доннелл бұл терминді "пежеративті субрикет" деп атайды. Диллонның айтуынша, шын мәнінде армия оны ашулы ит емес, "қауіпті және болжауға болмайтын" "әділетті террорист" деп санайды, ал тергеуші журналист Марк Урбан МакГлинчи "INLA-ны белсенді және тиімді терроризмге итермелегенін" айтады. INLA штабтың бұрынғы бастығы - МакГлинчи 1970-ші жылдардың соңында қайтадан жұмысқа қабылдамады - кейіннен МакГлинчидің топты қалай бағыттағысы келетінін ойлағанда, қалайша оны ақыр соңында тоқтатқандығын айтты. Голланд пен Макдональд екеуі "екі адам біраз уақыт бойы Портлоуз камерасында бірге отырған" деп түсіндіреді. Бұрынғы бас полицей МакГлинчиді "есептелмейтін" адам деп санайды және оның қатысы қандай да бір уақытта қантөгіске әкелуі мүмкіндігін арттырды. МакГлинчейді соңғы түрмеде отырған кезінде білген Гарда, МакГлинчейдің қалалық, академиялық фасадына қарамастан, ол әлі де айналасындағыларға үстемдік еткісі келетін "толық диктатор" болды деді. "Ашулы ит" деген атау, Холланд пен Макдональд пікірінше, дұрыс емес: ол не ашулы, не ит болған жоқ. Мысалы, олар өлім кезінде ол конституцияны жақсы білгенін айтады - Портлоиздегі оқуларының нәтижесі - ол өлім алдында келіссөздер жүргізіліп жатқан Даунинг-стрит декларациясына қарсы дәлелді түрде дауласқан. Республикашылдар "Mad Dog" және "психо" белгілерін елемеуге бейім болды, олар оларды әдеттегі британдық үгіт-насихат науқанының бөлігі деп санайды, бірақ автор Джин Керриган "каррикатуралық үлгіде, жұлдыз сияқты" дейді. Акерманның айтуынша, МакГлинчидің ұзақ уақыт қашып жүргені оның ауылда қаншалықты қолдау тапқанын көрсетеді. МакГлинчидің Портлауздық серіктерінің тағы бірі оны бұрынғы буын республикашылдардың қаһарманы О'Донован Россамен салыстыруға болады деп айтқан, ал әдеби сыншы Ричард Пайн МакГлинчидің зорлық-зомбылық мансабын республикалық тақырыптың жалғасуының бөлігі деп атаған. Ол "Эммет, Пирс және Планкетті қан құрбандығы арқылы алып өткен "экстаз діні" 1920 жылы Теренс МакСвинейді, Лонг Кештегі аштық науқанын бастаған және Доминик МакГлинчиді қолдады" деп дәлелдеген. Макканн МакГлинчидің "ұлтшыл Ирландияның негізгі тарихынан тыс емес екенін және одан шыға алмайтынын" айтты. Соңғы сот процесінде МакГлинчидің қорғаушысы, оның ұрпағының мыңдаған адамдары сияқты, "оның Оңтүстік Дерри қауымдастығында туылғаны үшін, ол кез-келген сот алдында болуы мүмкін емес" деп дәлелдеді. Голланд пен Макдональд МакГлинчидің бейбіт өлімге ұшырамайтынын білетінін айтты. Бірде ол өзінің сенімін былай деп білдірді: "Мен ешнәрсе үшін есімде қаламын. Мен өзім туралы ешқандай жалған ойда емеспін. Бұл жерде ешқандай даңқ жоқ. Мені тек отбасым, әсіресе балаларым ғана еске алады". 1993 жылдың маусым айында қастандыққа ұшыраған адамның тағдырға деген көзқарасы болуы мүмкін, өйткені бір сұхбатта ол өзінің лақап атына қатысты: "Ақылды итпен оны өлтіруден басқа не істейсіз?". Өлер алдында ол жергілікті детективке: "Жоқ, жасырынып жүрсең, мүмкіндігінше ұзақ өмір сүресің" деді. Винсент Браун МакГлинчиден не болатынын сұрады. МакГлинчи: "Менді атып тастауы мүмкін" деп жауап берді. Бұл күрестің соңын көрмеуіме әбден мүмкін. Мен бақытты бола аламын, бірақ бұқаралық ақпарат құралдары мені Ирландиядағы ең іздестірілген адам деп жариялағандықтан, менің ойымша, менің өлімге ұшырауымның мүмкіндігі артады. Бірақ мен бұл туралы көп ойланбаймын, мен әрқашан оқ атудан аулақ болуға тырысамын.
I will probably get shot. There is a good possibility of my not seeing the end of the struggle. I could be lucky but just because I have been set up by the media as the most wanted man in Ireland, I suppose that increases the chances of my getting done in. But I don't really give it a lot of thought, I always try to avoid being shot.
Мәдени суреттер
1990 жылдардың басында романшы Эдна О'Брайен МакГлинчимен Портлаузеде бірнеше рет сұхбат жасады. Романда басты кейіпкер - Роджер МакГриви есімді қашып жүрген республикашыл террорист. Ол бос үйді тауып, оған жасырынды деп ойлап, онда қарт әйелді табады. Аңыз екеуінің арасындағы қарым-қатынастың дамуын зерттейді, ол оның қорқынышы мен сенімсіздікінен "өзара ұнатудың, тіпті нәзіктіктің бір түрі" деп жазады сыншы Джон Данн, бірақ МакГриви "Ашулы ит емес" деп атап өтті. Ғалым Ричард Брэдфорд роман О'Брайеннің МакГлинчиге деген "макабр" батыр табынуын көрсетеді деп айтады, ғалымдар оның кейіпкерді негізге алғанын және онымен бірге жанашырлық танытатынын қабылдайды: МакГриви өзін "Әділет" іздеуші ретінде сипаттайды. Жеке тұлға. Шындық". Макгриви мен МакГлинчидің ұқсастығы олардың әйелдері бұрын өлтірілгенін, екеуі де жас кезінде интернатта болғандығын және екеуі де өмірін қашумен өткізгенін қамтиды. Зерттеуші Джон Махердің айтуынша, О'Брайен "қарияның Макгривимен қарым-қатынасы арқылы террористің жағымды суретін қалыптастырады [бұл] О'Брайеннің республикашылдық сезімдерін көрсетеді". О'Брайеннің МакГлинчимен сұхбаттары да танымал болды және оның дау-дамайға дайындығын көрсетті. О'Брайеннің өзі кейіпкердің МакГлинчи екенін жоққа шығарды. Ол "менмен сөйлескен адамдарда күшті рөл атқарды" дегенге қарсылық білдірді, МакГриви көптеген түрлі ер адамдардың құрамына кірді. Моррисонның айтуынша, 2001 жылы Мартин Макдонагтың қара комедиясының басты кейіпкері - "секталық зорлық-зомбылыққа сатира" - Инишмор лейтенанты Падраик МакГлинчидің қоғамдық бейнесін негізге алды. Бейбітшілік процесінің алғашқы күндері аясында "Mad Patrick" 1993 жылы Ирландияда INLA мүшесі болды. Падраичтің қызметі есірткі сатушылардың аяқ тырнақтарын алып тастау, өлтіру және азаптау. Алайда Моррисон "Макдонагтың кейбір ақпараты МакГлинчидің өте дұрыс емес бейнесінен алынған деп айтады, оны британдық және ирландтық газеттерде айтылған сенсациялық хабарлар ұсынды. Автор Генри Макдональд, The Guardian-да жазған, Падраик "МакГлинчидің шынайы өмірімен салыстыруға болады" деп келіседі, өйткені екеуі де "Тез арада IRA үшін де тым экстремалды" ретінде суреттелген. 2007 жылы Macbeth-тің ирландтық фильмінің қайта интерпретациясы - Микки Б. деп аталып, Магабери түрмесінде түсірілген. Макдаффтың отбасын өлтіру туралы фильмнің екінші бөлімі, режиссер Том Магиллдің пікірінше, 1987 жылы Мэри МакГлинчи балаларын жуған кезде өлтірілген оқиғаға "ең көп әсер етеді". Кейінірек Магилл Шейн МакГоунның 1997 жылғы "Paddy Public Enemy No. 1" МакГлинчиге негізделген; ол туралы пікірі сұралғанда, МакГоуэн "ол ұлы адам болды" деді. Ирланд бригадасының "Қолдарды жоғары, шалбарларды төмен" деген баладасында МакГлинчидің Гардайға қашып жүрген кездегі мінезі туралы айтылған.
The central figure in Shane MacGown's 1997 song "Paddy Public Enemy No. 1" is based on McGlinchey; when asked his opinion of him, MacGowan said "he was a great man". The Irish Brigade's ballad, "Hands Up, Trousers Down" referenced McGlinchey's treatment of the Gardaí while on the run.