Калифорниядағы Ла Кончита ауылының тарихы

Кіріспе

Ла-Кончита (,/l//ɑː// //k//ə//n/'/tʃ//iː//t//ə//audio=En us la conchita.ogg/; испан тілінде "Кішкентай қабықша" деген мағынада) – АҚШ, Калифорния штатының батыс Вентура округінде, Санта-Барбара округінің шекарасынан оңтүстік-шығысқа қарай 101 тас жолында орналасқан кішкентай, корпорацияланбаған ауыл. Пошталық индексі – 93001, ал ауыл 805 аймақтық кодының ішінде орналасқан. 2005 жылдың 10 қаңтарында Ла-Кончитада үлкен көшкін болды. 2005 жылғы көшкін салдарынан 10 адам қаза тауып, ондаған үй қирады немесе зардап шекті. Бұл көшкін 1995 жылы болған бұрынғы көшкіннің бір бөлігінде қайта орын алды.

Тарих

"La Conchita", испан тілінде "кішкентай конкиш қабықшасы" деген мағынаны білдіреді, алғаш рет 1880 жылдары Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының бір бөлігіне берілген атау болды және ол қазіргі ауылдан гөрі кеңірек аймақты сипаттау үшін қолданылды. Осы кезеңде, 1923 жылға дейін, шағын жағажай елді мекені "Пунта" деп аталды, ал көшелерге қойылған аттар (Сан-Фернандо, Охай, Бейкерсфилд, Карпинтерия және т.б.) әлі де сақталған күйде, Оңтүстік Тынық мұхиты желісін салуға келген теміржолшылардың туған жерлерін еске түсіреді. Атаудың өзгеруі және сол кездегі Ла Кончита деп белгіленген аймақ, бүгінгі күнгі аймақты және оның геологиялық тарихын түсіну үшін маңызды. Тарихи құжаттарға сәйкес, 1930 жылдарға дейін Бейтс-роудтан бастап Муссель-шоолзға дейінгі (бұрын Муссель-рок деп аталған) аймақ Ла Кончита деп аталды.

18171912 жыл

Пунта ауылы құрылғанға дейін жағалау аймағы Пунта-Горда деп аталды. "Пунта-Горда" сөзі испан тілінде "үлкен мүйіс" деген мағынаны білдіреді және осы жағалаудың ерекшелігі – үлкен жартасқа сілтеме жасайды. 1817 жылы Сан-Буэнавентура миссиясына тоқтаған монах алғаш рет осы жерді атады. Ла-Кончита ауылының тарихы Ринкон-Пойнт аймағындағы дамумен тығыз байланысты. "Ринкон" атауы Карпинтерияның Ринкон мүйісінен бастап Вентураның Теңіз жартасына дейінгі аумақты белгілеу үшін де жиі қолданылды. 1850 жылдан 1873 жылға дейін, Вентура округі құрылғанға дейін, Пунта-Горда Санта-Барбара округінің бір бөлігі болды. Қазіргі Ла-Кончита қауымы бастапқыда 1835 жылы губернатор Хосе Фигероаның Теодоро Аррелланеске берген Ранчо Эль-Ринкон мексикалық жер грантының бір бөлігі болды. Аррелланестің қызы Мария доктор Мэтью Биггске үйленді, ал мүлік 1855 жылы Биггске өтті. 1860 жылдары ұзақ құрғақшылықтан кейін, 1868 жылғы рекордтық жауын-шашын бүкіл округте үлкен су тасқынына әкелді. Осы кезеңде ескі ранчолардың көп бөлігі мұрагерлермен бөлініп, келіп жатқан иммигранттар мен қоныс аударушылардың саны артып келе жатқанда сатылды. 1862 жылғы "Гомстед" заңы Калифорнияға көптеген жаңа қоныс аударушыларды әкелді. 1841 жылы Мэн штатының Лидс қаласында туған Леви Гулд Станчфилд 1875 жылы Пунта-Гордада шаруашылық құрды, қой өсірді, лима бұршақтарын өсірді және Муссел-Рокке шаруашылық үйі салды. Станчфилд Луиза Аренасқа үйленді. Оның әкесі Луис Аренас бірнеше жер грантын иеленді және 1838 жылы Лос-Анджелес қаласының мэрі болды. Оның анасы Жозефа Паломарес Сан-Габриэль алқабының алғашқы қоныстанушыларының бірі Игнасио Паломарестің әпкесі болды. Станчфилд 1879 жылы Чарльз Э. Аблетке мүлікті сатты. Англияда туған Аблетт Санта-Барбарадағы дәріханашы ретінде танымал болды және 1880 жылдардан бастап Пунта-Горда аймағындағы қоныс аудару қызметінің маңызды тұлғасы болды. Осы кезде Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының Ла-Кончита учаскесі аяқталып, Пунта ауылы құрылды. Пунтаның негізін қалаушы отбасылардың арасында Кентуккиден келген Каллистер, Канададағы Принс-Эдуард аралындағы Шарлоттауннан келген Муллиндер және Ирландиядан келген Гейнорлар болды. Осы отбасылардың мүшелері келесі алпыс жыл бойы жергілікті тарихта маңызды рөл атқарды. 1880 жылдан 1916 жылға дейін Пунтада АҚШ пошта бөлімі орналасқан, ал Пунта-Горда кабина және темір жол үшін аялдама болды. Чарльз Э. Аблетт алғашқы пошта бастығы болды. 1883 жылы Ринкон мектеп округі құрылды және сабақтар алғаш рет Роберт Каллистің үйінде тоғыз оқушымен өтті. 1883 жылғы санақта Пунтада 17 бала тіркелген. 1890 жылы атау Пунта-Горда мектеп округі деп өзгертілді және ауылда бірінші мектеп ғимараты салынды. 1890 жылғы Вентура округінің тізімі, сондай-ақ 1900-1916 жылдардағы Ринкон округінің сайлау тізімдері Пунта мен Ринкон аймағындағы тұрғындар арасында этникалық топтардың алуан түрлілігін көрсетеді. 1887 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолына жол беруге рұқсат берілді және жолдар үшін тар жартастар жарылды. Осыдан кейін арбаларға арналған жол болмағандықтан, 1910 жылы жартастардың айналасына ағаштан жасалған жол салу идеясы алғаш рет пайда болды. Бұл идея сол кезде Монте-Карлода болған еуропалық үлгілерден алынған. "Жол" – 5 метрлік жолмен ағаш қадалардан тұратын көпір. Ол Санта-Барбара және Вентура округтерінің бірлескен жобасы Ринкон теңіз деңгейіндегі жолының бөлігі ретінде салынды. 1912 жылы Ринкон жолы мемлекеттік тас жол жүйесінің бөлігі болды. 1926 жылы оның орнына цемент-бетон төсемі салынды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ауыл шаруашылығы осы аймақтың басты кәсібі болып қала берді. Бұл өмір сүрудің қауіпті жолы еді, өйткені таза судың жетіспеушілігі болды. 1898 жылғы қатты құрғақшылық кезінде жаңалықтарда малдың рекордтық саны солтүстікке жайылымға және ерте базарға шығарылғаны, сондай-ақ шаруалардың қиын жағдайын жеңілдету үшін артезиан су көздерін бұрғылаудың үнемі күш-жігері туралы хабарланды. 1850 жылдары осы аймақта басталған мұнай лизингі маңызды болып кетті. Punta Gorda Land & Oil Company компаниясы 1900 жылы құрылды. Қаланың оңтүстігінде орналасқан Ринкон мұнай кен орны 1927 жылы ашылған.

Prior to the establishment of the village of Punta, the coastal area was named Punta Gorda. "Punta Gorda", Spanish for massive point, referred to the outstanding feature of this coastal area, a large rock promontory. A monk who stopped at the Mission San Buenaventura in 1817 first mentioned the site. The history of the hamlet of La Conchita is closely tied to developments in the Rincon Point area. The name "The Rincon" was also routinely used to designate the area from Carpinteria's Rincon Point to Ventura's Sea Cliff. From 1850 until 1873 when Ventura County was established, Punta Gorda was part of Santa Barbara County. What is now the community of La Conchita was originally part of the Mexican land grant Rancho El Rincon given by Governor José Figueroa to Teodoro Arrellanes in 1835. Arrellanes’ daughter Maria married Dr. Matthew Biggs, and the property was transferred to Biggs in 1855. During the 1860s following a long period of drought, the record rainfall of 1868 produced major flooding throughout the county. It was during this time that major portions of the old ranchos were subdivided and sold off by heirs to an increasing number of arriving immigrants and settlers. The Homestead Act of 1862 had brought many newcomers to settle in California. Levi Gould Stanchfield, born in Leeds, Maine in 1841, established a ranch at Punta Gorda in 1875 where he raised sheep, grew lima beans and built a ranch house at Mussel Rock. Stanchfield was married to Luisa Arenas. Her father, Luis Arenas, held several land grants, and in 1838 was Mayor of Los Angeles. Her mother Josepfa Palomares was the sister of Ygnacio Palomares one of the first settlers of the San Gabriel Valley. Stanchfield sold the property to Charles. E. Ablett in 1879. Ablett, born in England, was well known as a druggist in Santa Barbara and a key figure in the homesteading activity of the Punta Gorda area from the 1880s on. At this time, the La Conchita section of the Southern Pacific railroad coast route was almost completed and the village of Punta was established. Among the founding families of Punta were the Callis from Kentucky; the Mullins from Charlottetown, Prince Edward Island, Canada; and the Gaynors from Ireland. Members of these families were prominent in local history for the next sixty years. From 1880 1916 a U. S. post office was sited in Punta, and Punta Gorda served as a stop for both the stagecoach and the railroad. Charles E. Ablett served as the first postmaster. In 1883 the Rincon School district was established and classes were first held in the home of Robert Callis with nine pupils in attendance. The 1883 census listed 17 children living in Punta. In 1890 the name was changed to the Punta Gorda School District, and the first school structure was built in the village. The Ventura County Register of 1890, as well as the Rincon district electoral records from 1900–1916, reflects a varied mix of ethnicities among the residents in Punta and the Rincon area. A right of way was granted to the Southern Pacific railroad in 1887 and narrow ledges were blasted for the tracks. Since there was no room for a wagon road after that, the idea of building a series of wooden causeway around the cliffs was first developed in 1910. The idea was taken from the European models that existed at the time in Monte Carlo. The "causeway," a timber pile trestle with a 16 feet (5 m) roadway, was built as part of the Rincon Sea Level Road, a cooperative project between Santa Barbara and Ventura Counties. By 1912, Rincon Road became part of the state highway system. In 1926, it was replaced with cement concrete pavement. Farming remained the predominant occupation of the area through the First World War. It was a precarious way of life, since there was little fresh water available. During the severe drought of 1898, news accounts detailed the record number of livestock being driven north to pasture and to early market as well as the constant drilling efforts for sources of artesian water to ease the plight of the farmers. Oil leasing, which started in the area as early as the 1850s, became increasingly important. The Punta Gorda Land & Oil Company was established in 1900. The Rincon Oil Field, adjacent to the town on the south, was discovered in 1927.

1913-1926 жылдар

Доктор С.Э. Бейтс – Калифорниядағы алтын іздеуге тартылған ағылшын дәрігері еді. Кейіннен ол Санта-Барбарада медициналық тәжіриба жүргізді. Оның ұлы Роберт У. Бейтс Бірінші дүниежүзілік соғыстан Еуропадан оралғаннан кейін ағасы Эдвардпен бірге ранчода жұмыс істеді. Ла-Кончитаның жер картасы алғаш рет 1920 жылдары тіркелді. Сол кезде ол негізінен жақын жердегі мұнай өндіріс орындарында жұмыс істейтін жұмысшылармен қоныстанған. Роберт Бейтс пен Эндрю Бейлард аймақта мұнай табу үмітімен Ла-Кончитада жер сатып алды. (Эндрю Бейлард 1868 жылы Карпинтерияда жер сатып алған еді). Бұл кәсіпорын қаржылық тұрғыдан сәтсіз аяқталды. Эдвард Бейтстің естеліктерінде айтылғандай, 1910 жылдан 1920 жылдардың соңына дейін Ринкон жағажай аймағы артықшылық емес, жауапкершілік ретінде қарастырылды. Осы кезеңде суді іздеу жұмыстары да белсенді басталды. Эдвард С. Рамелли 1923 жылы Ла-Кончитадағы "Муссель Рок Инн" атты курорттық қонақ үйі мен жағалаудағы жерді сатып алды. Оның інісі Милтон инженер-геодезист болды. Ол алғашқы он тоғыз үйді жоспарлап, оны "Ла-Кончита-дель-Мар" деп атады. Келесі мамыр айында Милтон Рамелли теміржолдың үстіндегі он екі метрлік көшелер бойында тағы 327 учаске салды. "Ла-Кончита-дель-Мар" қолжетімді жағажай маңындағы жұмақ ретінде жарнамаланды, учаскелердің бағасы 200 доллардан басталып, мұнай құқығы да кірді. 1927 жылы Муссель Роктан мұнай табылды. Мұнайшылар Ла-Кончитада үй жалдап тұрды. 1930 жылдардың басында жағажайға қызығушылық бірте-бірте арта бастады. Алайда, Си-Клиф және Ринконның басқа жерлерінде мұнай өндірілсе де, Ла-Кончитада мұнай табылған жоқ. Барлық учаскелерге уәде етілген таза су да келмеді. Көп жылдар бойы Ла-Кончита шағын және тыныш қауым болып қала берді. Мұнда жер сатып алған көптеген адамдар жағажайдың тыныштығы мен сұлулығына тартылып, жағажайдың жанында жазғы үйлер салды. "La Conchita Story" жобасы 1928 жылдан бері қауымның тұрғындарының ауызша әңгімелерін және естеліктерін пайдаланды. Элеонора Галлардо Рами 1928 жылы Ла-Кончитада, оның әкесі Жозеф Галлардо бір жыл бұрын салған үйде дүниеге келді. Галлардоның үйі әлі күнге дейін Санленд даңғылында тұр, ол бұрын Вентура даңғылы деп аталған. Мексикадан келген Жозеф Галлардо теміржолда күзетші болып жұмыс істеді, Элеонора Ла-Кончитадағы Пунта-Горда (бір бөлмелі) мектепте оқыған жылдарының жарқын естеліктері мен суреттерін сақтайды. Пит Ричардсон 1928 жылы екі жасында Ла-Кончитаға келді. Оның әкесі Гарри Ричардсон Муссель Шоалста (кейін Муссель Рок деп аталған) алғашқы мұнай ұңғымасын қазған мұнайшы еді. Сол кезде Ричардсон отбасы Ла-Кончитадағы жалғыз "нағыз үйге" ие болған, оның іргетасы қаладан оңтүстікке қарай әлі де көрінеді. Дик Талаугонның әкесі Федерико Талаугон қазіргі Филиппс мұнай қоймасы орналасқан жерде Гейнор отбасынан үлкен үйді жалға алды. Отбасы 1932 жылдың қысында көшіп келді және аймақтың ірі жер иелерінің фермаларында жұмыс істейтін Тынық мұхиты аралдарының өсіп келе жатқан қауымының бір бөлігі болды. Мұнда Талаугон лима бұршағы мен арпа өсірді. Пит Ричардсон мен Дик Талаугон екеуі де Пунта-Горда мектебінде оқыды, ол Ла-Кончитадағы бір бөлмелі мектеп еді. Мектеп 1950 жылдардың ортасында Вентурадағы Санта-Клара көшесіне көшіріліп, балабақша ретінде пайдаланылды. Ғимаратты бұзуға дейін оның бір бөлігі сақталды және 6746 Ojai көшесіндегі Ла-Кончитадағы қазіргі орнына көшірілді. Бетоннан салынған іргетастың қалдықтары әлі де қаланың батысында, Карпинтерия көшесінің қарсысындағы авокадо бақшасының жанында кездеседі. 1930 жылға қарай төбе басындағы шағын коттедждерде он шақты отбасы тұрды. Лима бұршағы қауымның екі жағында да өсті, ал қауым теміржол жолдары мен ескі Ринкон тас жолымен бөлінген жағалауға қарай төменге қарай бақты. Матилья су компаниясы Ла-Кончита тұрғындарына суды 5 галлондық ыдысқа 25 центтен жеткізді. 1959 жылы салынған Каситас бөгеті аймаққа сенімді су көзін әкелді. 1931 жылы Руди Шейдман мен Франк Регами Муссель Шоалстағы теміржолдың жағажай жағындағы "Муссель Рок Инн" қонақ үйін сатып алды. Бір кезде су үстінде шынымен жабылған би алаңы болған, ол қысқы толқындарда жоғалып, Мари Дресслер, Уорнер Оланд және опера әншісі Лотте Леман сияқты Голливудтың жұлдыздарын тартқан. 1935 жылы тас жол үш жолаққа дейін кеңейтілген кезде, мейрамхана Ла-Кончитадағы жағажайға көшіріліп, "Франк пен Руди" деп аталды. Ол 1942 жылы жабылды. 1949 жылы тас жол төрт жолаққа дейін кеңейтілді, теңіз жағалауының сырты Риверсайд округынан әкелінген, салмағы бір тоннаға жететін тас үйірмелермен қоршалды. 1950 жылдардың басында Ла-Кончитадағы жағажайдағы коттедждер тас жол кеңейтілгеннен кейін, мемлекет қосымша жер сатып алғаннан кейін, көшірілді немесе бұзылды. Даг Ричардсон мен Пол Тернер басқарған "Seaside Banana Gardens" Ла-Кончитадағы басты көрікті орындардың бірі болды. Бақша туралы ұлттық және халықаралық басылымдарда жазылды. Калифорнияда банандарды коммерциялық өсіруге болмайды деп есептелгенімен, бақта аймақтың ерекше микроклиматында 50-ден астам экзотикалық сорт өсірілді. 1986 жылы халықаралық деңгейде танымал суретші Роджер Браун Ла-Кончитаға көшіп келді. Роджер Браун (1941–1997) 1980 жылдардың соңынан бастап 1997 жылы қайтыс болғанға дейін негізгі уақытын Ла-Кончитада өткізді. Суретшінің соңғы он жылдығындағы көптеген картиналарына қауым мен оның ортасы шабыт берді. Браун 1995 жылғы тасқын салдарынан "Ла-Кончита Ранчо" компаниясына қарсы сотқа қатысты, ал оның кейбір туындылары сол күнді бейнелейді. Оның туындылары елдегі ірі музейлер мен жеке коллекцияларда сақталады. Суретшінің мұражайы мен коллекциялары Чикаго өнер институтындағы Роджер Браун зерттеу коллекциясында сақталады. 1991 жылы "[1995 жылғы наурыздағы тасқынға қарағанда] әлдеқайда жеңіл болған 1991 жылғы тасқын көптеген үй иелерін [мысалы, тіреу қабырғалары мен лай ағындары] қауіпсіздік шараларын салуға итерді". 1992 жылы Чикагодан танымал сәулетші Стенли Тигерман Роджер Браунның (1941–1997) Ожай көшесіндегі үй-студиясын аяқтады. Қызғылт түсті саз үй Ла-Кончитадағы маңызды нысанға айналды. Браун осы студияның дизайнын мақұлдату үшін екі жылдан астам күресті және Комиссиямен болған көңілінің толмауы туралы суретін жасады. 1995 жылы Ла-Кончита ауылына әсер еткен алғашқы ірі тасқын болды. 2004 жылы Роджер Браунның үйін ER медбикесі Билл Харбисон сатып алды. 1,5 айдан кейін 2005 жылғы тасқын болды, оның барысында ол екі адамды құтқарып, Ventura округының өрт департаменті мен Калифорния штатынан "Батылдық медалімен" марапатталды.

Dr. C. E. Bates was an English doctor drawn to the California gold rush. He later practiced medicine in Santa Barbara. His son, Robert W. Bates, returned from military service in Europe during World War I and worked the ranch along with his brother Edward. A parcel map of La Conchita was first recorded in the 1920s. At that time it was primarily occupied by workers in the nearby oil fields. Robert Bates and Andrew Bailard purchased land in La Conchita in hopes of finding oil in the area. (Andrew Bailard had purchased of land in Carpinteria in 1868). This enterprise was to fail financially. As noted in the memoirs of Edward Bates, from 1910 until the late 1920s the beach area of the Rincon was viewed as more of a liability than an asset. Unsuccessful drilling for water also began in earnest at this time. Edward C. Ramelli, bought land that had a resort hotel called the Mussel Rock Inn and property in La Conchita at the water's edge in 1923. His brother Milton was a civil engineer and surveyor. He laid out the first nineteen homes and called it La Conchita del Mar. The following May, Milton Ramelli laid out 327 more lots on a dozen 40 feet (12 m) streets on the uphill side of the railroad tracks. La Conchita del Mar was promoted as an affordable seaside paradise with lots available starting at $200, which included oil rights. Successful oil drilling off of Mussel Rock began in 1927. Oil workers leased rental property in La Conchita. A mild interest in beach property began to grow in the early 1930s. However, despite oil fields producing in Sea Cliff and elsewhere on the Rincon, no oil was discovered in La Conchita. The fresh water promised to all lots never materialized either. For many years La Conchita remained a small and quiet community. Many people who had purchased property here initially built summer homes right on the beach, drawn to the serenity and the unspoiled beauty of the beach, ocean and the view. The La Conchita Story project used oral histories and memories of a residents of the community from 1928 on. Eleanor Gallardo Ramey was born in La Conchita in 1928 in the house built by her father Joseph Gallardo a year earlier. The Gallardo homestead still stands on Sunland Avenue, which was then known as Ventura Avenue. Joseph Gallardo, a native of Mexico, worked for the railroad as a watchman and Eleanor has vivid memories, as well as photographs, of all the years she attended the Punta Gorda (one room) Schoolhouse in La Conchita. Pete Richardson came to La Conchita in 1928 when he was two years old. His father Harry Richardson was an oil worker who dug the first oil well in Mussel Shoals (then known as Mussel Rock). At that time, Richardson remembers his family as having the only "real house in La Conchita", an adobe, whose foundation can still be found just south of town. Dick Talaugon's father Federico Talaugon leased a large house from the Gaynor family on the site of the current Phillips oil storage facility. The family moved there in the winter of 1932 and were part of a growing Pacific Islander community working the farms and ranches of the major landowners of the region. Here Talaugon farmed lima beans and barley. Both Pete Richardson and Dick Talaugon attended Punta Gorda School, the one room schoolhouse in La Conchita. The school was moved in the mid 1950s to Santa Clara Street in Ventura and used as a kindergarten. Prior to demolition of the building, part was salvaged and moved to its present location in La Conchita at 6746 Ojai Street. Remnants of the concrete foundation can still be found just west of town near the avocado orchard across from Carpinteria Street. By 1930 there were a dozen or so families living in small cottages at the foot of the hill. Lima beans grew on either side of the community and the community sloped down to the shore broken only by the railroad tracks and the old Rincon Highway. For 25¢ per five gallon jug, the Matilja Water Company delivered water to La Conchita residents. A reliable source of water came to the area with the construction of Casitas Dam that was completed in 1959. In 1931 Rudy Scheidman and Frank Regamey purchased the Mussel Rock Inn on the beach side of the railroad track at Mussel Shoals. It once had a glass enclosed dance floor over the water, eventually lost to the winter surf and attracted such Hollywood celebrities as Marie Dressler, Warner Oland and opera singer Lotte Lehmann. When the highway was widened to three lanes in 1935, the restaurant had to be moved to the beach at La Conchita and was renamed as Frank and Rudy's. It closed in 1942. In 1949 the Highway was widened to four lanes with outer edges of the seawall protected by a riprap seawall of boulders weighing up to brought by rail from Riverside County. In the early 1950s the La Conchita cottages on the beach were either relocated or demolished when the highway was widened after the state acquired additional property. the Seaside Banana Gardens operated by Doug Richardson (and his partner Paul Turner) were a leading attraction in La Conchita. The Gardens were featured in both national and international publications. Although it was widely assumed that bananas could not be commercially grown in California, the garden cultivated over 50 exotic varieties in the unusual microclimate of the area. 1986 Internationally recognized Artist Roger Brown moves to La Conchita. Roger Brown (1941–1997) lived primarily in La Conchita from the late 1980s until his untimely death in 1997. The community and its environment inspired many of the artist's paintings during the last decade of his life. Brown was a member of the class action lawsuit filed against La Conchita Ranch as a result of the 1995 mudslide, and some of his works depict the cataclysmic events of that day rendered in his signature style. His works are in major museums and private collections throughout the country. The artist's estate and collections are maintained at the Roger Brown Study Collection at the School of the Art Institute of Chicago. 1991 "A 1991 slide, far milder than the [March 1995 mudslide], prompted many homeowners to build safety precautions [such as retaining walls and mud flow channels] against the mud." 1992 renowned Chicago architect Stanley Tigerman Architect, (b. 1930 ) completes the studio home of artist Roger Brown (1941–1997) on Ojai Street. The pink adobe home has become a significant landmark in La Conchita. Brown had fought for more than two years to get the design of this studio through the Ventura County Planning Commission and even commemorated his frustrations with the Commission in a now famous painting. 1995 first major mudslide affecting the village of La Conchita. 2004 Roger Brown residence purchased by ER Nurse Bill Harbison. 1.5 months later the 2005 landslide occurred, during which he was responsible for two live rescues, for which he was awarded the Medal of Valor by the Ventura County Fire Department and the State of California.

2005 жылдан қазіргі уақытқа дейін

2005 жылы 10 қаңтарда 2005 жылғы Ла Кончита жер көшкіні он Ла Кончита тұрғынының өмірін қиды. 15 қаңтарда тұрғындар Ла Кончита қауымдық ұйымын (ЛКҚҰ) құрды. ЛКҚҰ жергілікті, штаттық және федералды үкімет өкілдерімен бірлесіп, 1995 жылдан бері қауымдастықты әсер етіп келген жер көшкіні мәселесін шешу үшін жұмыс істеді. 2006 жылдың наурыз айында губернатор Шварценеггер «жағажай маңындағы қауымның қауіпсіздігін қамтамасыз ету жолдарын зерттеуге» 667 000 доллар бөлуді жариялады. Консалтингтік фирмамен келісімшарт 2007 жылдың сәуір айында жасалды және 2009 жылдың басында «жобалық» есеп алынды. 2008 жылы 2005 жылғы Ла Кончита жер көшкінінде қаза тапқандардың туыстары мен мүлкін жоғалтқан тұрғындар Ла Кончита ранчосына қарсы сотқа арыз беріп, сәтті келісімге келді. Ранчо ішінара кінәлі деп танылды және келісім жасалды. Ранчоның активтері мен ақшалай төлемдер талапкерлерге берілді. (Мысалы: «Қаза тапқан Ла Кончита жер көшкініне байланысты сот ісі» Los Angeles Times, Калифорния бөлімі, 9 қыркүйек, 2008 ж.) және басқа Калифорниялық басылымдар. Ранчо содан бері сатып алынды және Ла Кончита тұрғындары барлық тұрғындардың болашақ қауіпсіздігі үшін күш-жігерді үйлестіру үшін жаңа иелерімен жұмыс істеп жатыр. Талапкерлер 2005 жылғы жер көшкінінен туындаған залаптар үшін Вентура округіне де сотқа жүгінді. Талапкерлер округ салынған қабырғаның жер көшкініне себеп болғанын немесе залаптарына әсер еткенін мәлімдеді. Сотта округ барлық талаптар бойынша талапкерлерге қарсы жеңіске жетті. Талапкерлер шағымданып, бірақ апелляциялық сот округтің пайдасына шешім шығарды. Округ Ла Кончитада өмір сүрудің қаупі туралы берген ескертулері «кәдімгі адамды Ла Кончитадан алыс болуға кеңес беру үшін жеткілікті» екенін анықтады.

2015 жылға қарай Ла Кончита, қосымша жер көшкіні қаупі туралы ескертулерге қарамастан, шамамен 300 тұрғыны бар белсенді қауым болып қала береді. Аймақтың қауіпсіздігін жақсарту үшін, жоталарды тегістеу арқылы шамамен 50 миллион долларлық шығынға ұсыныстар жасалды, сондай-ақ үкіметтің қаланы сатып алып, оны эскроуға беру туралы ұсынысы да бар, бірақ ешқайсысы іске аспады.

География

Бүкіл қала жағалауға параллель екі көшеден тұрады, және он қысқа перпендикуляр көшелер Ринкон тауының етегінде аяқталады. Ла Кончита 119.448 градус батыс бойлық және 34.364 градус солтүстік ендікте, жағалаудың оңтүстік-батысқа қарайтын бөлігінде орналасқан. USGS топографиялық карталарында қала "Пунта" деп белгіленген. Ол солтүстік-батыста Ринкон мүйісі мен оңтүстік-шығыста Мидия тізімдерінің арасында жатыр; Ринкон тауы солтүстік-шығысқа қарай тік көтеріледі. Ең жақын қала – Карпинтерия, ол солтүстік-батысқа қарай шамамен 8 шақырым қашықтықта орналасқан.