Кіріспе

Артюр Берри (7 ақпан 1925 – 4 шілде 1994) – ағылшын суретшісі және жазушысы, сонымен қатар драматург, ақын, мұғалім. Ол Смолторн қаласында, Сток-он-Трентте дүниеге келген. Оның жеке шығармашылығы өнеркәсіптік керамикалық Бюрслем қаласының мәдениетіне, халқына және ландшафтына терең сіңген.

Оқытушылық мансап

Соғыстан кейін Берри сурет салу мұғалімі болды. Ол Лондон мен Манчестерде жұмыс істеді, бірақ мұғалім ретінде ол өзі оқыған Бёрслем өнер мектебімен ұзақ байланысы үшін танымал. Бёрслем өнер мектебі Stoke on Trent өнер колледжінің құрамына енді, ол өз кезегінде 1971 жылы Солтүстік Стаффордшир политехникалық институтының бөлігіне айналды. Берри 1985 жылға дейін политехникалық институтта сурет салудан лекция оқыды. Берридің екінші әйелі Синтия оның студенттерінің бірі болған. Олар 1966 жылы үйленді және Ньюкасл-андер-Лайм қаласының Вулстантон ауданында тұрды. Форд Грин Холлдағы Артур Берридің туындыларынан жасалған көрме шағын болғанымен, жергілікті жазушы және ақыннің өнерінің мәнін көрсетеді. Оның көптеген туындыларында шынайылық пен жандылық сезімі бар, және абстрактілі сурет салу әркімге ұнамаса да, Берридің туындыларындағы күштілік, шығармаларды жиынтық қарағанда жақсырақ көрінеді. "Сентинель" газеті оны «Кереңкелердің Лауриі» деп атады, бірақ менің ойымша, Биддульф Мурда туған К.В. Браунның суреттері, кейде «Кереңкелердің примитиві» деп аталған, оған тең келеді. Әйтсе де, Берри Браунның жанкүйері болған. 2015 жылдың шілдесінен 2016 жылдың қаңтарына дейін «Лоури мен Берри: Қалалық өмірді бақылаушылар» атты ірі көрме, 1960 жылдардан 1994 жылға дейінгі туындыларды көрсетіп, Сток-он-Тренттегі Кереңкелер мұражайы мен өнер галереясында өтті.

Сток-он-Трент өмір сүру

Берри өзінің өнерге деген шабытын "балалық шағымдағы көшелер, сорлы жазықтар, шахташылар ауылдары, пабтар, картоп фри дүкендері, түнгі қала және кейіннен бульварлардағы өмірден" алғанын еске алады. Өзгеріске қайғырып, ол "ескі ағаштан жасалған маңдайшалар резеңкеге ауыстырылды, темір торлар әдемі кішкентай плиткалармен алмастырылды, бес Woodbines-тің жұқа қағаз пакеттері жоғалып кетті" деп шертеді. Балалық шағы туралы айта келіп, "әр үйдің ішінде қарт әйел, мас адам, балалар тобы және ашулы ит болған сияқты" деді. Расында, "оның ең жайлы жері – жергілікті пабтың бар тұрғызы" еді. Бірақ 1950 жылдары "қатты қара агорафобия оны қоршап алып, өмірінің соңына дейін Солтүстік Стаффордширде тұтқынға айналдырды". Алайда, ол адам, ақын, драматург және суретші ретінде өзін танытты. Питер Чизман (Сток-он-Тренттегі Виктория театрының отыз бес жылдық директоры, содан кейін Лаймның Ньюкасл қаласындағы Жаңа Виктория театрының директоры) олардың көптеген қызықты әңгімелерін және "оның жақсы сол қолының жылдам қимылдарын, пайдасыз оң қолының шынтағын ұрып, одан құйылатын бай сөздерін" еске алады. "Ал пабтың иесі таза жаға мен галстук киіп алды, және барлық әлем кемедей реттелді – міне, бақыт!"