Франк Ауэрбах: Немец суретшісінің британдық тарихы

Кіріспе

Неміс-британ суретшісі Франк Хельмут Ауербах (туған 29 сәуір 1931 ж.) – неміс-британ суретшісі. Германияда туған ол 1947 жылдан бері Ұлыбритания азаматы болып табылады. Ол Фрэнсис Бэкон және Люсиан Фрейд сияқты Лондон мектебінің көрнекті өкілдерінің бірі саналады.

Өмір және мансап

Ауербах Берлинде патенттік заңгер Макс Ауербах пен суретші Шарлотта Нора Борхарттың ұлы болып дүниеге келді. Британ жазушысы Айрис Оригоның ықпалымен оның ата-анасы 1939 жылы «Киндертранспорт» жобасы бойынша (оның жеке келісіммен ұйымдастырылғанын айтса да) оны Ұлыбританияға жіберді. Бұл жоба негізінен еврей балаларын нацистік қуғын-сүргіннен құтқару мақсатымен 10 мыңға жуық баланы Ұлыбританияға жеткізді. Жеті жасында Ауербах 1939 жылдың 4 сәуірінде Гамбург арқылы Германиядан шығып, 7 сәуірде Саутгемптонға келді. Оның ата-анасы Германияда қалды және 1942 жылы Аушвиц концлагерінде қаза тапты. Ұлыбританияда Ауербах Кенттегі Фавершемге жақын орналасқан Банс Корт мектебінде оқыды, онда ол өнер ғана емес, драма сабақтарында да көзге түсті. Шындығында, ол актер болуға жақын болды, тіпті 17 жасында Санкт-Панкрастағы Unity театрында Питер Устиновтың «Өкініштер үйі» пьесасында шағын рөлді ойнады. Бірақ өнерге деген қызығушылығы күштірек болды және ол Лондонға оқуға кетті, алдымен 1948 жылдан 1952 жылға дейін Сент-Мартин өнер мектебінде, ал 1952 жылдан 1955 жылға дейін Корольдік өнер колледжінде білім алды. Дегенмен, оның өнер сабағына ең анық әсері Лондонның Боро политехникалық институтында алған қосымша өнер сабақтарынан келді, онда ол және оның құрдасы Сент-Мартин студенті Леон Коссофф 1947 жылдан 1953 жылға дейін Дэвид Бомбергтен сабақ алды. 1955 жылдан бастап ол орта мектептерде сабақ берді, бірақ көп ұзамай көптеген өнер мектептерінде, соның ішінде Бромли, Сидкуп және Слейд мектебінде қонақ оқытушы болып жұмыс істеді. Атап айтқанда, ол 1958 жылдан 1965 жылға дейін Камбервелл өнер мектебінде аптасына бір күн сабақ берді. Ол Том Филипс, Дженни Савилл, Сесили Браун, Питер Сондерс және Рей Аткинс сияқты көптеген суретшілердің ұстазы, ықпалы және демеушісі болды. Мысалы, ол Слейд университетінің аға оқытушысы Эндрю Форджға Рей Аткинс пен Джо Кизді сол жерге орналастыруға болатын ерекше студенттер бар екенін хабарлады. Ауербахтың алғашқы жеке көрмесі 1956 жылы Лондондағы Beaux Arts галереясында өтті, содан кейін 1959, 1961, 1962 және 1963 жылдары Beaux Arts галереясында тағы да жеке көрмелерін ұйымдастырды, ал 1965 жылдан кейін Лондондағы Marlborough Fine Art галереясында тұрақты түрде көрмелер өткізді; Нью-Йорктегі Marlborough Gallery-де 1969, 1982, 1994, 1998 және 2006 жылдары; және 1990 жылы Marlborough Graphics галереясында. 1978 жылы ол Лондонның Хейвард галереясында үлкен ретроспективті көрме өткізді, ал 1986 жылы Ұлыбританияны Венеция биенналесінде өкілдік етіп, Зигмар Полкемен бірге биенналенің бас жүлдесі – Алтын арыстанды бөлісті. Басқа көрмелерге 1981 жылы Нью-Хейвендегі Йель британдық өнер орталығында Майкл Эндрюс, Фрэнсис Бэкон, Уильям Колдстрим, Люциан Фрейд, Патрик Джордж, Леон Коссофф және Юан Углоумен бірге өткізілген «Сегіз бейнелі суретші» көрмесі кірді. 1986 жылы Гамбургтегі Кунстверейнде өткен ретроспективада 1977-1985 жылдар аралығында жасалған суреттер мен графикалық жұмыстар көрсетілді, бұл жұмыстар алғаш рет 1986 жылы 42-Венеция биенналесінде көрсетілген. Бұл көрме кейін 1987 жылы Эссендегі Фолкванг мұражайына және Мадридтегі Королева София өнер орталығына гастрольдік сапар жасады. Сондай-ақ, 1989 жылы Амстердамдағы Ван Гог мұражайында, 1991 жылы Нью-Хейвендегі Йельдегі Британдық өнер орталығында және 1995 жылы Лондондағы Ұлттық галереяда көрмелер ұйымдастырылды. Ол 1981 жылы Лондондағы Корольдік өнер академиясында өткен «Бейнелеудегі жаңа рух» көрмесіне қатысты және 2001 жылы 1954 жылдан 2001 жылға дейінгі суреттері мен графикалық жұмыстарынан жеке көрме өткізді. Ауербах туралы «Фрэнк Ауербах: Студияға» (2001) атты телефильм түсірілді, оны Ханна Ротшильд режиссерлік етіп, Джейк Ауербах (Jake Auerbach Films Ltd) продюсерлік етті. Бұл фильм тұңғыш рет 2001 жылдың 10 қарашасында Omnibus өнер бағдарламасында көрсетілді. Дэвид Боуи Ауербахтың «Герда Боемнің басы» картинасын жеке коллекциясының бөлігі ретінде сатып алды. 2016 жылы Боуи қайтыс болғаннан кейін, бұл картина 2016 жылдың қарашасында аукционға шығарылған көптеген туындылардың бірі болды және 3,8 миллион фунт стерлингке (4,7 миллион АҚШ долларына) сатылды. Лондонның Tate Britain галереясы Боннның Кунстмузеімен бірлесіп 2015 және 2016 жылдары Ауербахтың жұмыстарының үлкен ретроспективті көрмесін ұйымдастырды. Көрмені суретшімен бірге Кэтрин Ламперт кураторлық етті.

Auerbach was born in Berlin, the son of Max Auerbach, a patent lawyer, and Charlotte Nora Borchardt, who had trained as an artist. Under the influence of the British writer Iris Origo, his parents sent him to Britain in 1939 under the Kindertransport scheme (although he has stated it was by private arrangement), which brought almost 10,000 mainly Jewish children to Britain to escape from Nazi persecution. Aged seven, Auerbach left Germany via Hamburg on 4 April 1939 and arrived at Southampton on 7 April. His parents stayed behind in Germany, and were killed in the Auschwitz concentration camp in 1942. In Britain, Auerbach became a pupil at Bunce Court School, near Faversham in Kent, where he excelled in not only art but also drama classes. Indeed, he almost became an actor, even taking a small role in Peter Ustinov's play House of Regrets at the Unity Theatre in St Pancras, at the age of 17. But his interest in art proved a stronger draw and he began studying in London, first at St Martin's School of Art from 1948 to 1952, and at the Royal College of Art from 1952 to 1955. Yet, perhaps the clearest influence on his art training came from a series of additional art classes he took at London's Borough Polytechnic, where he and fellow St Martin's student Leon Kossoff were taught by David Bomberg from 1947 until 1953. From 1955, he began teaching in secondary schools, but quickly moved into the visiting tutor circuit at numerous art schools, including Bromley, Sidcup and the Slade School. In particular, he taught one day a week from 1958 to 1965 at Camberwell School of Art. He was the teacher, influence and sponsor of many artists, including Tom Philips, Jenny Saville, Cecily Brown, Peter Saunders and Ray Atkins. For instance, he wrote to Andrew Forge, senior lecturer at the Slade to say that there were some remarkable students that he might consider, particularly Ray Atkins and Jo Keys, obtaining a place for them there. Auerbach's first solo exhibition was at the Beaux Arts Gallery in London in 1956, followed by further solo shows at the Beaux Arts Gallery in 1959, 1961, 1962 and 1963, and then at Marlborough Fine Art in London at regular intervals after 1965; at Marlborough Gallery, New York, in 1969, 1982, 1994, 1998 and 2006; and at Marlborough Graphics in 1990. In 1978, he was the subject of a major retrospective exhibition at the Hayward Gallery, London, and in 1986 he represented Britain in the Venice Biennale, sharing the biennale's main prize, the Golden Lion, with Sigmar Polke. Further exhibitions have included Eight Figurative Painters, held at the Yale Center for British Art in New Haven, USA, in 1981, alongside Michael Andrews, Francis Bacon, William Coldstream, Lucian Freud, Patrick George, Leon Kossoff and Euan Uglow; and a retrospective at the Kunstverein, Hamburg, in 1986, comprising paintings and drawings made between 1977 and 1985 originally shown at the 42nd Venice Biennale, also in 1986. This show then toured, with some additional works, to the Museum Folkwang, Essen, and the Centro de Arte Reina Sofia, Madrid, in 1987. Exhibitions were also held at the Van Gogh Museum, Amsterdam, in 1989; the Yale Center for British Art, New Haven, in 1991; and the National Gallery, London, in 1995. He was included in the exhibition A New Spirit in Painting at the Royal Academy of Arts, London, in 1981 and a solo exhibition of his paintings and drawings 1954 to 2001 was held there in 2001;

Auerbach was the subject of a television film entitled Frank Auerbach: To the Studio (2001), directed by Hannah Rothschild and produced by Jake Auerbach (Jake Auerbach Films Ltd). This was first broadcast on the arts programme Omnibus on 10 November 2001. David Bowie bought and owned Auerbach's "Head of Gerda Boehm" as part of his private collection. After Bowie's death in 2016, this piece was among many put up for auction in November 2016, where it was sold for £3.8 million (US$4.7 million). London's Tate Britain, in association with the Kunstmuseum Bonn, organized a major retrospective of Auerbach's work in 2015 and 2016. The exhibit was curated by Catherine Lampert together with the artist.

Стиль және әсерлері

Ауербах – портреттер мен қалалық көріністерге, әсіресе өзі тұратын Лондонның Камден Таун ауданындағы және оның төңірегіндегі көріністерге ден қоятын суретші. Оны кейде экспрессионист деп сипаттаса да, Ауербах экспрессионист емес. Оның туындылары экспрессионизм қозғалысын сипаттайтын эмоционалдық немесе рухани жағдайдың көрнекі түріне ұмтылыс емес, бояу арқылы әлемде болу сезімін бейнелеуге бағытталған. Бұл суреттерде әлемнің тәжірибесі көбінесе хаостық болып көрінеді, ал суретшінің міндеті – сол хаосты реттеу және осы реттілік суретте көрсету. Осы мақсатқа жету үшін Ауербах белгілі бір нысандармен, әсіресе бейнелейтін адамдармен, сондай-ақ қалалық пейзаждардың орналасуымен тығыз байланыс орнатады. Ол 2001 жылы: «Егер сіз бір нәрсені күнде көріп, оның ерекшелігін байқасаңыз, ол сізді қызықтыра бастайды» деген еді. Бұл қарапайым мәлімдеме Ауербах пен оның нысандары арасындағы қарым-қатынастың күшін көрсетеді, нәтижесінде суретші «дұрыс» деп санайтын бейне жасауға ұмтылады. Сондықтан Ауербах суретті салып, содан кейін күннің соңында кенептен сызып тастайды, осы процесті қайта-қайта қайталайды, бірақ бұл қабаттар жасау үшін емес, суретке қанағаттанбау сезімінен туындайды, ол оны қайтадан салуға итермелейді. Бұл сонымен қатар Ауербахтың жұмысындағы қалың бояудың, 1950 жылдары оның кейбір суреттерін ілуге қиындық тудырған, олардың салмағына және кейбір газеттердің хабарлауынша, бояу түсіп кетпесі үшін, тек уақыт өте көп бояу қосылғандықтан емес екенін көрсетеді. Шындығында, бояу өте қысқа мерзімде жағылады және жағылғаннан кейін бірден сызылып тасталуы мүмкін. Осы тәсілдің және өңдеудің осы қарқындылығы 1980-ші жылдардың соңынан бері Ұлыбританияда дамыған өнер әлеміне әрдайым ұнай бермейді, сол кездегі сыншы Стюарт Морган Ауербахты «консерватизмді діндей қабылдағаны» үшін айыптады, өйткені ол бояуды ирониясыз қолданады. Лондон үйіне жақын көшелерді суреттеуден басқа, Ауербах бірнеше адамды қайта-қайта суреттейді, олардың ішінде Эстелла Олив Уэст (сурет атауларында EOW), Джульетта Ярдли Миллс (немесе JYM) және Ауербахтың әйелі Джулия Ауербах (туған аты Вольстенхолм) бар. Осы үлгілерді пайдалануда да, белгілі бір нысандарға ұқсас құштарлық және оларға «қайта тырысу» ниеті байқалады. Ауербахтың туындыларының маңызды ерекшелігі – оның өнер тарихымен байланысы. 1994 жылы Лондонның Ұлттық галереясында өткен көрмеде ол галереяның Рембрандт, Тициан және Рубенс картиналары жинағына тікелей сілтеме жасады. Алайда, Ұлттық галереяның әртіс-резиденттік бағдарламасынан айырмашылығы, Ауербахтың тарихи суретшілерден кейінгі жұмысы Ұлттық галереядағы қысқа мерзімдік тұрудың нәтижесі емес, оның тарихы ұзақ. Ол көрмеде Тицианның «Вакх пен Ариадна» картинасынан (1970 жылдардағы), Рубенстің «Самсон мен Далила» картинасынан (1993 жылы) жасалған суреттерді көрсетті. Ауербахтың жеке тарихы және оның сурет салу стилі В.Г. Себальдтың «Эмигранттар» (1992 жылы Германияда, 1996 жылы Ұлыбританияда) атты әңгімелер жинағындағы «Макс Фербер» кейіпкерінің негізі болып табылады.

Auerbach is a figurative painter, who focuses on portraits and city scenes in and around the area of London in which he lives, Camden Town. Although sometimes described as expressionistic, Auerbach is not an expressionist painter. His work is not concerned with finding a visual equivalent to an emotional or spiritual state that characterised the expressionist movement, rather it deals with the attempt to resolve the experience of being in the world in paint. In this the experience of the world is seen as essentially chaotic with the role of the artist being to impose an order upon that chaos and record that order in the painting. This ambition with the paintings results in Auerbach developing intense relationships with particular subjects, particularly the people he paints, but also the location of his cityscape subjects. Speaking on this in 2001 he stated: "If you pass something every day and it has a little character, it begins to intrigue you." This simple statement belies the intensity of the relationship that develops between Auerbach and his subjects, which results in an astonishing desire to produce an image the artist considers 'right'. This leads Auerbach to paint an image and then scrape it off the canvas at the end of each day, repeating this process time and again, not primarily to create a layering of images but because of a sense of dissatisfaction with the image leading him to try to paint it again. This also indicates that the thick paint in Auerbach's work, which led to some of Auerbach's paintings in the 1950s being considered difficult to hang, partly due to their weight and according to some newspaper reports in case the paint fell off, is not primarily the result of building up a lot of paint over time. It is in fact applied in a very short space of time, and may well be scraped off very soon after application. This intensity of approach and handling has also not always sat well with the art world that developed in Britain from the late 1980s onwards, with one critic at that time, Stuart Morgan, denouncing Auerbach for espousing "conservatism as if it were a religion" on the basis that he applies paint without a sense of irony. As well as painting street scenes close to his London home, Auerbach tends to paint a small number of people repeatedly, including Estella Olive West (indicated in painting titles as EOW), Juliet Yardley Mills (or JYM) and Auerbach's wife Julia Auerbach (née Wolstenholme). Again, a similar obsession with specific subjects, and a desire to return to them to "try again" is discernable in this use of the same models. A strong emphasis in Auerbach's work is its relationship to the history of art. Showing at the National Gallery in London in 1994, he made direct reference to the gallery's collection of paintings by Rembrandt, Titian and Rubens. Unlike the National Gallery's Associate Artist Scheme, however, Auerbach's work after historic artists was not the result of a short residency at the National Gallery, it has a long history, and in this exhibition he showed paintings made after Titian's Bacchus and Ariadne, from the 1970s, to Rubens' Samson and Delilah, made in 1993. Auerbach's personal history, and his painting style, are the basis for the character "Max Ferber" in W. G. Sebald's award winning collection of narratives The Emigrants (1992 in Germany, 1996 in Britain).