Малкольм Морли: Суретші және кескіншінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық-американдық суретші және кескіндемеші (1931–2018)

рок музыканты

Малкольм А. Морли (7 маусым 1931 – 1 маусым 2018) – британдық-американдық суретші және кескіндемеші. Ол түрлі стильдерді дамытушы, фотореалист және экспрессионист ретінде, сондай-ақ көптеген басқа жанрларда жұмыс істеген суретші ретінде танымал болды. 1984 жылы ол алғашқы Тернер сыйлығының иегері атанды.

Өмір

Морли Солтүстік Лондонда дүниеге келген. Ол бала кезінде қиындықтарға тап болды. Екінші дүниежүзілік соғыста оның үйі бомбадан ішінара қирағаннан кейін, оның отбасы біраз уақыт баспанасыз қалды. Ол неміс бомбасы үйін қиратқанда, балса ағашынан жасалған модельді терезеге қойғанын еске алды. "Морлиге соққы қатты тиді, - деп жазады бір сарапшы, - сондықтан ол бұл естелікті 30 жылдан кейін психоанализ сеансында қайта ойға келгенше жасырып алды". Кейін ол осы ауыр балалық шағын бір қызықшылықпен еске алды: "Балалық өмірінде көп оқиға болмаған суретшілерге қатты ашыққанмын", - деді ол бірде. Екі жыл жақсы мінез-құлық көрсеткені үшін босатылып, ол Корнуоллдағы Сент-Айвс қаласындағы суретшілер колониясына қосылды, содан кейін Камбервелл өнер мектебінде оқыды, сол кездегі бір өнер тарихшысы оны "Лондонның ең прогрессивті және тартымды өнер мектептерінің бірі" деп сипаттады, ал 1955-1957 жылдары Корольдік өнер колледжінде білім алды, оның арасында Питер Блейк және Франк Ауербах та болды. 1956 жылы "Америка Құрама Штаттарындағы заманауи өнер: Заманауи өнер мұражайы коллекцияларынан таңдаулы туындылар" көрмесіне қатысты. Оның алғашқы жеке көрмесі 1964 жылы Иван Карптың ықпалымен Kornblee галереясында өтті, Иван Карп талантты суретшілерді іздеумен танымал болған және аңызға айналған дилер Лео Кастеллимен жұмыс істеген. Морлидің алғашқы жеке көрмелері Clocktower Gallery, Art and Urban Resources Institute, Нью-Йорк (1976); Nancy Hoffman Gallery, Нью-Йорк (1979); және Stefanotty Gallery, Нью-Йорк (1979) сияқты галереяларда өтті. Ол 1972 және 1977 жылдары Кассельдегі Documenta халықаралық көрмесіне, ал 1985 жылы Карнеги халықаралық көрмесіне қатысты. 1983 жылы Лондондағы Уайтчепель галереясы оның үлкен ретроспективті көрмесін ұйымдастырды, нәтижесінде ол 1984 жылы Тейт мұражайының тұңғыш Тернер сыйлығын жеңіп алды. Келесі жылы ол Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Беллпорт қаласында мефодист шіркеуін сатып алып, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. 1980-жылдардың басында бразилиялық суретші Марсия Гроштейнге үйленді. Морли 1990 жылы АҚШ азаматтығын алды. Оның туындылары Tate Liverpool (1991); Musée National d'Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Париж (1993); Fundación La Caixa, Мадрид (1995); Hayward Gallery, Лондон (2001); және Ashmolean Museum, Оксфорд (2013–14) сияқты мұражайларда көрсетілді. Өлген кезде Морли Беллпорт, Нью-Йорк қаласында тұрды, ол 1986 жылдан бері оның сүйкімді және қамқор әйелі Лида Морлимен бірге тұрды. Ол 2018 жылдың 1 маусымында 86 жасында, 87 жасқа толуына алты күн қалғанда қайтыс болды.

Morley was born in north London. He had a troubled childhood—after his home was partially blown up by a bomb during World War II, his family was homeless for a time. He recalled that he had constructed a balsawood model of and placed it on his windowsill when the German bomb destroyed the house along with the model. "The shock was so violent," writes one Morley expert, "that Morley repressed this memory until it resurfaced 30 years later during a psychoanalytic session." He would later look back on these rough beginnings with some humor: "I [feel] very sorry for artists that haven't had much happen in their early life," he once said. Released after two years for good behavior, he joined an artists' colony in St. Ives, Cornwall, then studied art first at the Camberwell School of Arts, described by one art historian as being, at the time, "one of the more progressive and exciting art schools in London," and then at the Royal College of Art (1955–1957), where his fellow students included Peter Blake and Frank Auerbach. In 1956, he saw the exhibition "Modern Art in the United States: A Selection from the Collections at the Museum of Modern Art" His first solo exhibition was at Kornblee Gallery in 1964, partly at the urging of the art dealer Ivan Karp, who had a reputation as a talent spotter and had worked with the legendary dealer Leo Castelli. Morley had early solo gallery exhibitions at venues including the Clocktower Gallery, Institute for Art and Urban Resources, New York (1976); Nancy Hoffman Gallery, New York (1979); and Stefanotty Gallery, New York (1979). He participated in the major international exhibition Documenta, in Kassel, in 1972 and 1977, and in the Carnegie International, in 1985. The Whitechapel Gallery, in London, organized a major retrospective exhibition in 1983, resulting in his winning the inaugural Turner Prize, awarded by the Tate, in 1984. The following year, he bought a Methodist church in Bellport, Long Island, New York State, where he would reside for the remainder of his life. In the early 1980s he was married to the Brazilian artist Marcia Grostein. Morley was granted American citizenship in 1990. He was the subject of museum exhibitions at venues including Tate Liverpool (1991); the Musée National d'Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Paris (1993); Fundación La Caixa, Madrid (1995); the Hayward Gallery, London (2001); and the Ashmolean Museum, Oxford (2013–14). At the time of his death Morley resided in Bellport, New York, where he shared a home with Lida Morley, his loving and caring wife since 1986. He died on June 1, 2018, at the age of 86, six days shy of his 87th birthday.

Жұмыс

Морли өнер мектебін бітіріп, Англияда қалған алғашқы жұмыстарында дәстүрлі, натуралистік сурет салу стилін қабылдады. Оның туындылары "ескі мектептің бақылауға негізделген натурализмі мен заманауи суретшіліктің арасындағы келісім болды, себебі оның тақырыптары сол заманға тән еді". Нью-Йоркке келгеннен кейін, 1960-шы жылдардың басында ол абстракцияға бет бұрып, суреттерде немесе туындылардың атауларында теңіз мотивтерінің шамалы көріністері бар, көлденең жолақтардан тұратын бірнеше картина жасады. Ол Энди Уорхол мен Рой Лихтенштейнмен де танысты және олардың ықпалымен фотореалистік стильге (Морли "суперреализм" терминін артық көреді) кардиналды өзгеріс жасады. Ричард Арцшвагердің осы техниканы қолдануын көргеннен кейін, ол фотосуреттерді (әсіресе кемелерді) холстқа көшіру үшін торды пайдалана бастады және Герхард Рихтер, Ричард Арцшвагер және Вия Сельминспен бірге алғашқы және ең танымал фотореалистердің біріне айналды. Морлидің мұхит кемесінің суретін көрген Арцшвагер оған 57-ші пирске барып, тікелей кемелерді салуды ұсынды. "Мен 57-ші пирске бардым, холст алып, сыртта сурет салуға тырыстым", - деді Морли. "Бірақ оны бірден түсіну мүмкін емес еді, бір жағы сол жақта, екінші жағы сол жақта, 360 градусқа бұрылу мүмкін емес. Мен ашуға іш толдым, Бермуда королевасы аталған круиздік кеменің открыткасын алдым". "Критке саяхаттың соңы" (1988) және "Тебада Эдиптің үстіндегі қара жаңбыр" туындыларында минойлық бейнелер бейнеленген; АҚШ-қа саяхат жасауы америкалық индейлердің качина қуыршақтарын және сол мәдениеттердің басқа да мотивтерін кеңінен пайдалануға әкелді. Оның коммерциялық жетістігі оған осы және тағы да көп жерлерге саяхаттауға мүмкіндік берді, нәтижесінде жаңа әсерлер мен шабыт алды. Суретші сонымен қатар өзінің ерте туындыларының бірі болған "апаттар" тақырыбына оралды, автомобиль апаттарын (автожарыс шебері Дейл Эрнхардттың қазасына әкелген апатты бейнелейтін апаттарды қоса алғанда), Ауғанстандағы соғыстың салдары мен Бруклиндегі ғимараттың құлауын бейнеледі. Өмірінің соңғы онжылдығында Морли ХХ ғасырдың басында және ортасындағы истребитель ұшақтарын, сондай-ақ Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде оларды ұшқан ұшқыштарды, соның ішінде "Қызыл барон" Манфред фон Рихтхофенді суреттеді. Ол сондай-ақ 18-ғасырғы ағылшын тарихына қызығушылық танытып, Артур Уэллисли, Веллингтонның 1-ші герцогы және Хорацио Нельсон, 1-ші виконт Нельсон сияқты әскери тұлғаларды бейнелейтін туындылар жасады. "Мен сол кезеңге ғашық болдым, ол британдықтар үшін керемет кезең болды", - деді ол бірде.

Morley's earliest work upon leaving art school, while remaining in England, adopted traditional, naturalist styles of painting. His work was "a compromise between old school observation based naturalism and art that was modern mostly because its subjects were recognizably of the present." After his arrival in New York, he began in the early 1960s to work abstractly, creating several paintings made up of only horizontal bands with vague suggestions of nautical themes, whether in imagery or in the works' titles. He also met Andy Warhol and Roy Lichtenstein and, influenced in part by them, made the drastic change to a photorealist style (Morley preferred the phrase Superrealist). Inspired by seeing Richard Artschwager using this technique, he began to use a grid to transfer photographic images (often of ships) to canvas, and became one of the first and most noted photorealists, along with Gerhard Richter, Richard Artschwager, and Vija Celmins. After seeing one of Morley's paintings of an ocean liner, Artschwager suggested that Morley visit Pier 57 and paint some ships from life. "I went down to Pier 57, took a canvas and tried to make a painting outside," Morley said. "But it was impossible to comprehend it in one glance, one end is over there, the other end is over there, a 360 degree impossibility. I was in disgust—I took a postcard of this cruise ship called the Queen of Bermuda. ", Farewell to Crete, and Black Rainbow Over Oedipus at Thebes (1988) and depicting Minoan figures; travel to the United States also resulted in prominent use of Native American kachina dolls and other motifs from those cultures. His commercial success offered him the opportunity to travel to these places and many more, resulting in diverse new influences and inspirations. The artist also returned to the "catastrophes" that were among his early subjects, depicting car crashes (including one showing the crash that resulted in the death of auto racing star Dale Earnhardt), the aftermath of the War in Afghanistan, and the collapse of a building in Brooklyn, among other subjects. In the last decade of his life, Morley continued to depict early and mid twentieth century fighter planes, as well as the pilots who flew them during World Wars I and II, including the legendary flying ace Manfred von Richthofen, the "Red Baron." He also focused on 18th century English history, creating works that incorporated military figures such as Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington and Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson. "I fell in love with the period," he once said, "which was a great one for the British."