Кіріспе
Лондон мен Веймутты байланыстыратын британдық темір жол бағыты – Оңтүстік-Батыс магистралі (SWML) – Лондонның орталық бөлігіндегі Ватерлоо станциясы мен Англияның оңтүстік жағалауындағы Веймут арасындағы 230 шақырымдық (143 миль) маңызды темір жол желісі. Көбінесе жолаушылар тасымалына арналған бұл желі, Лондонның оңтүстік-батыс қала маңындағы аудандар мен Саутгемптон және Борнмут қалаларындағы агломерацияларды қоса алғанда, көптеген тұрғындар жүретін аймақтарға қызмет көрсетеді. Ол Суррей, Гэмпшир және Дорсет графтықтары арқылы өтеді. Бұл желі Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы құрылысындағы негізгі бөлік болып табылады және қазіргі күні көбінесе Оңтүстік-Батыс темір жолымен пайдаланылады. Желінің көп бөлігінде жұмыс жылдамдығы жоғары, көптеген учаскелер пойыз қатынасы үшін дайындалған. Ватерлоо мен Уортинг тоғысы арасындағы көп бөлігінде төрт рельс бар, ал одан кейін желі екі рельсті болады. Ватерлоо станциясынан бірнеше шақырым қашықтықта, бұл желі қысқаша Брайтон магистральдық желісінің батыс тармағымен қатар жүреді, соның ішінде – Еуропадағы ең қызықты теміржол торабы болып саналатын станциясымен де. Желінің ең ескі бөлігі, Лондонның Ламбет ауданында, 1994 жылдан 2007 жылға дейін Eurostar пойыздары пайдаланған.
The South West Main Line (SWML) is a 143 mile (230 km) major railway line between Waterloo station in central London and Weymouth on the south coast of England. A predominantly passenger line, it serves many commuter areas including south western suburbs of London and the conurbations based on Southampton and Bournemouth. It runs through the counties of Surrey, Hampshire and Dorset. It forms the core of the network built by the London and South Western Railway, today mostly operated by South Western Railway. Operating speeds on much of the line are relatively high, with large stretches cleared for up to running. The line has four tracks for most of the length between Waterloo and Worting Junction near , from which point most of the line is double track. A couple of miles from the Waterloo terminus, the line runs briefly alongside the Brighton Main Line west branch out of , including through – the busiest station in Europe by railway traffic. The oldest part of the line, in the London Borough of Lambeth, was used from 1994 to 2007 by Eurostar trains running out of .
Ұсыныс
Бірнеше компания Лондоннан Саутгемптон арқылы Оңтүстік жағалауға жылдам және ауыр жүктерді сенімді жеткізетін байланыс құруды ұсынды, бұл тауарлар мен жолаушылар үшін ғана емес, соғыс жағдайында оқ-дәрілер мен әскери қызметкерлерді тасымалдауға да мүмкіндік берер еді. Сол кезде Саутгемптон Портсмуттан кішірек болған, бірақ Портсмуттың порты теңіз операцияларының арқасында жақсы дамығандықтан, Саутгемптон жаңа темір жол салу үшін кең мүмкіндіктерге ие болды. 1831 жылы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының алдағысы болып табылатын Саутгемптон, Лондон және тармақ теміржол және доктар компаниясы (SL&BRDC) құрылды. Компания Саутгемптонға темір жол салуды жоспарлады, сонымен қатар Ньюбери және Девиз арқылы Бристольге қарай бағыттың ортасынан бастап желі салуға да қызығушылық танытты. Сол жылы Басингстоук каналы компаниясы 1794 жылы салынған өз каналы мен Ичен навигациясы арасында байланыс орнатуды ұсынды. Алайда, бұл ұсыныс темір жол жобасын дамырып жүргендер тарапынан қабылданбады, ал канал компаниясы темір жол құрылысына қарсы болмауға келісті. Саутгемптонға таңдалған бағыт тікелей болмады, себебі ол Бристольге қарай бағытталған батысқа қарай үштен бір бөлігіне жуық компромистік осьті қабылдады, ол ешқашан салынбады. Бұл ось сол кезде аграрлық нарық қаласы болған Басингстоук маңында аяқталады. Осылайша, Гилдфорд, Фарнхэм және Алтон қалаларына жол салынбады, бұл бастапқы кірістің өсуіне мүмкіндік бермеді. Темір жол сондай-ақ Темзадағы Кингстон қаласын айналып өтуге мәжбүр болды, себебі темір жол қаланың маңыздылығына нұқсан келтіруі мүмкін еді, сонымен қатар қаланың шығыс төбесінен туннель қазудың құны да ескерілді. Саутгемптонның солтүстігіндегі Винчестер қаласы 1839 жылы ашылған станциясымен жобаға енгізілді, сондай-ақ салынбаған жоспарға да кірді. Ұлы Батыс темір жолы (GWR) Бристольге тікелей бағыт үшін қолдаушыларын, әсіресе Беркшир және Уилтширдегі ықпалды жер иелерін қамтамасыз етті. GWR Парламенттен рұқсат алып, көп ұзамай Саутгемптон темір жолы да рұқсат алды. SL&BRDC өзінің таңдалған бағытын, Басингстоук кіре отырып, сақтап қалды, бірақ кейіннен атын Лондон және Саутгемптон темір жолы, ал соңынан Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (L&SWR) деп өзгертті. 19 ғасыр бойы L&SWR және Great Western Railway бір-бірімен қызмет көрсетілетін бағыттар үшін жиі бәсекелестікке түсті және бір-бірінің "аймағына" темір жол салуға рұқсат алуға тырысты.
Саутгемптон және Дорчестер темір жолы
Саутгемптон мен Дорчестер темір жолы да құрылды және 1845 жылдан 1847 жылға дейін Саутгемптоннан Дорчестерге дейінгі желі салынды. Ол Борнмуттан, сол кезде шағын ауылдан, жалтап өтіп, Рингвуд пен Уимборн Мистер арқылы Дорчестерге дейін созылды. Желі елді мекендерді тікелей байланыстырудың орнына, құрылысы оңай болған бағыттарды ұстанды. Атап айтқанда, Орман және орман шаруашылығы комиссарларының араласуына байланысты, Саутгемптон мен Рингвуд арасындағы бағыт компанияның жоспарлаған Линдхерст арқылы тікелей бағытынан гөрі, Брокенхерст арқылы оңтүстікке бұрылуға мәжбүр болды. Желі сондай-ақ Пул қаласын да айналып өтті. Бастапқыда Пулға Хамвортиден (алғашқыда Пул Анкшен деп аталды) Хоулз Бэйдің қарсы жағындағы станцияға дейін тармақ желі арқылы қызмет көрсетілді. Рингвуд желісі, кәсіпкерліктегі маңызды тұлға болған Чарльз Кастлманның есімімен «Кастлманның бұрылысы» деп аталды. Желі бастапқыда Эксетерге дейін жалғастырылмақ еді, бірақ бұл жоспар іске аспады. 1865 жылы темір жол GWR желісімен Уэймутқа қосылды, ол қазіргі уақытта желінің соңғы станциясын құрайды. 1870 жылдары Бродстоуннан Пульдің орталық бөлігіне, содан кейін шығысқа қарай Борнмутқа дейін тармақ желі салынды, ол сол кезде теңіз жағасындағы курорт ретінде дамып келе жатқан қала еді. 1886 жылдан 1888 жылға дейін Брокенхерсттен Борнмутқа желі салынды. Сонымен қатар, Пулді Хамвортимен байланыстыру үшін Хоулз шығанағы арқылы көпір салынды. Бірте-бірте Борнмут және Пул арқылы өтетін тікелей бағыт Рингвуд желісін ығыстырды. Рингвуд желісі Бичингтің кесуі арқылы жабылды.
Бәсекелес желілер мен қызметтер
L&SWR-дің ең үлкен бәсекелесі – Great Western Railway (GWR) болды, ол бастапқыда Бристольге дейінгі желісін салып, L&SWR-дің жоспарларын тоқтатты. Екі компания да бір-бірінің аумағына өз желілерінен бірнеше темір жол салды. 1848 жылы GWR Редингтен Басингстокке дейінгі тармақ желісін салды. Бастапқыда бұл L&SWR негізгі желісінің станциясынан бөлек терминалы бар тыныш темір жол болды. Бірақ бәсекелес компания стандартты өлшемді қабылдағаннан кейін екі желі арасында байланыс орнатылды. Кейіннен бұл Саутгемптоннан Оксфорд арқылы Мидлендке жүк тасымалдау маршруты ретінде пайдаланылды. Сомерсет және Дорсет бірлескен темір жолы жабылғаннан кейін, бұл маршрут Борнмуттан Мидлендке қатынайтын алыс қашықтыққа арналған пойыздар үшін қолданыла бастады. 1873 жылы тағы бір желі оңтүстікке қарай салынды (Дидкот, Ньюбери және Саутгемптон темір жолы). L&SWR бастапқыда осы желіге өз жолын пайдалануға рұқсат беруден бас тартты. Алайда DN&SR қаржылық қиындыққа тап болды, және келіссөздер нәтижесінде оның пойыздары Винчестерден оңтүстікке қарай Оңтүстік-Батыс магистральдық желісін пайдалануға мүмкіндік алды. GWR сондай-ақ Редингтен Портсмутқа Басингсток және Альтон арқылы желі салуды ұсынды, бірақ L&SWR Басингстоктан Альтонға дейінгі солтүстік бөлігін салу үшін жеңіл темір жол пайдалану арқылы арзан шешім тапты. Басингсток және Альтон жеңіл темір жолы бәсекелес Портсмут желісінің салынуын тоқтатты, бірақ көптеген жылдар бойы пайдасыз болды. Ол сегіз жылдық жаңаруды бастан өткерді, бірақ қайтадан зиянға ұшырап, 1932 жылы жүк тасымалын қоспағанда тоқтатылды. 1955 жылы осыған ұқсас, оңтүстік бөлігі – Меон аңғары темір жолы да жолаушылар тасымалы үшін жабылды.
Жолдар
Лондон Ватерлоо мен Клэфэм тоғысуы арасындағы желіде сегіз жол бар. Ол Nine Elms – Уотерлоо виадугының көп бөлігімен өтеді. Чатэм магистралінің астынан өтеді, онда Брайттон магистралі оңтүстік жағында онымен қатар жүреді. Клэфэм тоғысында осы жолдардың бір бөлігі Ватерлоо – Рединг желісіне бұрылады, ал қалғандары төртке дейін азаяды. Брайтон желісі, сонымен қатар төрт жолдан тұрады, одан кейін көп ұзамай бөлінеді. Төрт жолда бастапқыда шығысқа қарай бір жұп "баяу" жол, ал батысқа қарай екі "жылдам" жол бар. Бұл рет Уимблдонның солтүстігіне дейін жалғасады, онда көпір солтүстікке қарай баяу жолды жылдам жолдардан өткізеді, соның нәтижесінде ішкі жолдар жылдам қызметтерге, ал тоқтау пункттері сыртқы жолдарды пайдаланады. Бұл рет Басингстоуктан кейін Вортинг торабына дейін жалғасады. Бұл бөлімдегі көптеген станцияларда аралдық платформалар болған, олар кейіннен алынып тасталды – мұны Винчфилд сияқты станциялардағы платформалар арасындағы кеңінен байқауға болады. Нью-Мальден, Эшер және Уолтон-он-Темс станцияларында аралдық платформалар сақталған, бірақ олар уақытша тоқтатылып, пайдаланылмайды. Желі Винчестерге дейін екі жолмен жалғасады, бірақ Шоуфорд станциясынан өтетін учаскеде үш жолға дейін кеңейеді, сонда бір платформа және жылдам және баяу платформалар бар. Шоуфордтан Истлиге дейін төрт жол бар. Ромсиден Чандлерс-Форд арқылы келетін желі Истлидің солтүстігінде қосылады, бұл сонымен қатар Фарехам желісіне қосылатын торап. Желі Сент-Дениске дейін екі жолмен жалғасады, онда Батыс жағалау желісі қосылады. Нортамнан Саутгемптон терминалына дейінгі бастапқы бағыт оңтүстікке қарай Шығыс доктарына қарай жалғасады, ал негізгі бағыт батысқа бұрылып, Саутгемптон Централь станциясына апаратын туннельге кіреді. Желі Уэймутқа дейін көп бөлігінде екі жолмен жалғасады, бірақ Моретон мен Дорчестер Оңтүстік арасындағы бір жол учаскесі өткізу қабілетін шектейді.
Болашақ дамуы
2011 жылдың шілдесінде Network Rail компаниясы Лондон және Оңтүстік-Шығыс бағытының пайдалану стратегиясында (RUS) Clapham Junction және Surbiton арасындағы төрт жолды учаскеге бесінші жол салуды ұсынды. Бұл, қолданыстағы жер шегінде (теміржол дәлізінде) іске асырылатыны анықталды және маршруттың өткізу қабілетін арттырудың ең оңтайлы жолы деп есептелді. Бұл шара сағат шыңында қосымша сегіз пойызға мүмкіндік береді, осы учаскенің ең көп дегенде 32 пойызға дейін жетеді. Жоба сонымен қатар, жолдарды пайдаланудың икемділігін арттырады, Windsor Line жолының бірін негізгі бағыттардағы пойыздарға пайдалануға мүмкіндік беру үшін өзгертеді. RUS-те тиімсіз деп есептелген ұсыныстарға қос қабатты вагондар, Уокингте эстакада салу және 12 немесе 16 вагонды пойыздарды енгізу кірді.