Бельгиялық философ, экономист және саяси ойшыл: Филипп Ван Париjs
Philippe Van Parijs
Бельгиялық философ, экономист Филипп Ван Парис – шартсыз негізгі кіріс пен тілдік әділеттілік тұжырымдамасын қорғаушы. COVID-19 дәуіріндегі маңызды ойшыл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық профессор, философ және экономист
Belgian professor, philosopher and economist
Филипп Ван Париjs (Philippe Van Parijs; 23 мамыр 1951 жылы туған) – бельгиялық саяси философ және саяси экономист, ең алдымен шартсыз негізгі кіріс тұжырымдамасын қолдаушы және оның басты қорғаушысы ретінде, сондай-ақ тілдік әділдікті жүйелі түрде алғаш рет қарастырғаны үшін танымал. 2020 жылы Prospect журналы оны COVID-19 дәуіріндегі ең ұлы ойшылдардың сегізіншісі деп тізімдеді, журнал былай деп жазды: «Бүгінгі жас UBI жақтастары осы бельгиялық ғылымның көп саласын білетін адамның кітаптарына сүйенеді және оның желілерін пайдаланады, ол бұл идеяны сәнге айналғанға дейін жақтады. Ол ондаған жылдар бойы біздің бизнесті ашуға немесе бала тәрбиелеуге деген жарияланған еркіндігіміз, негізгі кіріспен келмейінше, ешқандай мәні жоқ екенін ескертті».
Philippe Van Parijs (filip vɑ̃ paʁɛjs; born 23 May 1951) is a Belgian political philosopher and political economist, best known as a proponent and main defender of the concept of an unconditional basic income and for the first systematic treatment of linguistic justice. In 2020, he was listed by Prospect as the eighth greatest thinker for the COVID 19 era, with the magazine writing, "Today’s young UBI enthusiasts draw on the books and tap the networks of this Belgian polymath, who championed it before it was fashionable. For decades, he has warned that our proclaimed freedoms to start businesses or raise children count for nothing without the real freedom that comes with a basic income".
Ерте өмір және білім
1951 жылы 23 мамырда туған Филипп Ван Париж Брюссельдегі Ганшорендегі Колледж дю Сакре Кьор орта мектебін бітірді. Ол Брюссельдегі Сент-Луи Брюссель университетінде философия, құқық, саяси экономика, социология және лингвистиканы, Лувен-ла-Ньювтегі Католик университетінде (UCLouvain), Лювендегі Католик университетінде (KU Leuven), Оксфордта, Билефельдте және Калифорнияда (Беркли) оқыды. Ол әлеуметтік ғылымдар (Лувен, 1977) және философия (Оксфорд, 1980) салаларында докторлық диссертациясын қорғады.
Born 23 May 1951, Philippe Van Parijs completed high school at Collège du Sacré Cœur de Ganshoren in Brussels. He studied philosophy, law, political economy, sociology and linguistics at the Université Saint Louis Bruxelles in Brussels, at the Université catholique de Louvain (UCLouvain) in Louvain la Neuve, at the Katholieke Universiteit Leuven (KU Leuven) in Leuven, in Oxford, Bielefeld and California (Berkeley). He holds doctorates in the social sciences (Louvain, 1977) and in philosophy (Oxford, 1980).
Мансап
Ол Лувен университетінің (UCLouvain) Экономикалық, әлеуметтік және саяси ғылымдар факультетінің профессоры және 1991 жылы құрылғаннан бері Хувер экономикалық және әлеуметтік этика кафедрасын басқарады. 2004-2011 жылдары Гарвард университетінің философия факультетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді, 2006 жылдан бері Левен Католике Университетінің философия жоғары институтында қонақ профессор, ал 2011 жылдан бері Оксфордтың Нюфилд колледжінде аға ғылыми қызметкер. Ван Париж Амстердам, Манчестер, Сиена, Квебек (Монреаль), Висконсин (Мэдисон), Мэн (Ороно) және Экс-Марсель университеттерінде, Еуропалық университет институтында (Флоренция), Ресей ғылым академиясында (Мәскеу), Рио-де-Жанейро федералды университетінде, Қытай әлеуметтік ғылым академиясында (Пекин), Киншасадағы католик факультеттерінде (Конго), All Souls колледжінде (Оксфорд), Йель университетінде, Sciences Po (Париж), Уругвай католик университетінде, Барселона автономды университетінде және École Normale Supérieure (Париж) қызметінде болды. Ол 1986 жылы құрылған, кейін 2004 жылы Basic Income Earth Network болып қайта аталған Basic Income European Network (BIEN) ұйымының негізін қалаушылардың бірі және оның Халықаралық кеңесінің төрағасы. Университет қорының этикалық форумын үйлестіреді. Крис Дешувермен бірлесе Pavia Group-ты, ал Пол Де Грауэмен бірлесе Re Bel бастамасын үйлестіреді. Бельгияның Корольдік ғылым, әдебиет және көркемсурет академиясының, Халықаралық философия институтының және Еуропа ғылым және өнер академиясының мүшесі, сондай-ақ Британ академиясының феллосы. 2001 жылы Бельгияның ең ірі ғылыми сыйлығы – Франки сыйлығына ие болды.
He is professor at the Faculty of Economic, Social and Political Sciences of the University of Louvain (UCLouvain), where he directs the Hoover Chair of Economic and Social Ethics since its creation in 1991. He was a visiting professor at Harvard University's Department of Philosophy from 2004 to 2011, and has been a visiting professor at the Higher Institute of Philosophy of the Katholieke Universiteit Leuven since 2006, and a senior research fellow at Nuffield College, Oxford, since 2011. Van Parijs has held visiting positions at the Universities of Amsterdam, Manchester, Siena, Québec (Montréal), Wisconsin (Madison), Maine (Orono) and Aix Marseille, the European University Institute (Florence), the Russian Academy of Sciences (Moscow), the Federal University of Rio de Janeiro, the Chinese Academy of Social Sciences (Beijing), the Catholic Faculties of Kinshasa (Congo), All Souls College (Oxford), Yale University, Sciences Po (Paris), the Catholic University of Uruguay, the Autonomous University of Barcelona and the École Normale Supérieure (Paris). He is one of the founders of the Basic Income European Network (BIEN), which was founded in 1986, and which became the Basic Income Earth Network in 2004, and he chairs its International Board. He coordinates the Ethical Forum of the University Foundation. He also coordinates the Pavia Group with Kris Deschouwer and, with Paul De Grauwe, the Re Bel initiative. He is a member of Belgium's Royal Academy of Sciences, Letters and Fine Arts, of the International Institute of Philosophy, and of the European Academy of Sciences and Arts and fellow of the British Academy. In 2001, he was awarded the Francqui Prize, Belgium's most generous scientific prize.
Негізгі табыс
Барлық адам үшін нағыз бостандық: Капитализмді не (егер бірдеңе болса) ақтауға болады? (1995) еңбегінде ол әрбір азаматқа негізгі кіріс берудің әділеттілігі мен мүмкіндігін қорғайды. Ван Парис мұның нағыз таңдау жасау бостандығына қол жеткізуге көмектесетінін айтады. Мысалы, кірісі жетпесе, адам бала тәрбиелеу үшін немесе бизнес ашу үшін үйде қалуды шынайы түрде таңдай алмайды. Ван Парис ұсынғандай, мұндай бостандыққа жұмыс орындарының сирек кездесетін, құнды әлеуметтік игілігіне салық салу арқылы, кіріс қайта бөлудің бір түрі ретінде қол жеткізуге болады.
In Real Freedom for All: What (if anything) can justify capitalism? (1995) he argues for both the justice and feasibility of a basic income for every citizen. Van Parijs asserts that it promotes the achievement of a real freedom to make choices. For example, he purports that one cannot really choose to stay at home to raise children or start a business if one cannot afford to. As proposed by Van Parijs, such freedom should be feasible through taxing the scarce, valued social good of jobs, as a form of income redistribution.
Тілдік әділдік
Ван Парис жұмысының тағы бір бөлігі тілдік әділдік туралы. Әлемдік тіл ретінде ағылшын тілінің артықшылығынан туындайтын әділетсіздікті жою мақсатында, ол ағылшын тілін сөйлейтін елдер төлейтін тіл салығы, фильмдерді дубляждауға тыйым салу және нашаррақ тілдерді қорғайтын тілдік аумақтық принципті күшіне енгізу сияқты кең ауқымды шараларды талқылайды.
Another part of Van Parijs' work is about linguistic justice. In order to address the injustice arising from the privilege enjoyed by English as a global lingua franca, he discusses a wide range of measures such as a language tax which would be paid by English speaking countries, a ban on the dubbing of films, and the enforcement of a linguistic territoriality principle that would protect weaker languages.