Америкалық генерал Уильям Б. Франклиннің өмірі мен қызметі
William B. Franklin
Уильям Б. Франклин – АҚШ армиясының генералы, Азамат соғысындағы маңызды тұлға. Инженерлік қабілеттерімен де көзге түскен. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық генерал Уильям Бьюэл Франклин (27 ақпан 1823 – 8 наурыз 1903) – Америка Құрама Штаттары армиясының карьералық офицері және Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы. Ол Потомак армиясында корпус командирі шеніне дейін көтеріліп, Азамат соғысының Шығыс майданындағы бірнеше маңызды шайқастарға қатысты. Соғысқа дейін де, соғыстан кейін де азаматтық инженер ретінде өзін таныстырды.
American general
William Buel Franklin (February 27, 1823March 8, 1903) was a career United States Army officer and a Union Army general in the American Civil War. He rose to the rank of a corps commander in the Army of the Potomac, fighting in several notable battles in the Eastern Theater of the Civil War. He also distinguished himself as a civil engineer before and after the war.
Ерте өмір және әскери мансап
Уильям Б. Франклин Пенсильвания штатының Йорк қаласында Уолтер С. Франклин мен Сара Бьюэл отбасында дүниеге келген. Оның әкесі 1833 жылдан 1838 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының хатшысы болды. Оның қарыта аталарының бірі, Сэмюэл Роудс, Пенсильваниядан Бірінші Континентальдық Конгресс мүшесі болған. Болашақ президент Джеймс Бьюкенен, сол кезде сенатор, 1839 жылғы маусымда Франклинді АҚШ Әскери академиясына тағайындады. Франклин 1843 жылғы түлектердің арасында бірінші орынды иеленді және Топографиялық инженерлер корпусына қосылды. Оның алғашқы міндеті Ұлы көлдерді зерттеуге көмектесу болды. Содан кейін ол Стивен У. Кирни экспедициясымен бірге Роки тауларына екі жылға жерді зерттеуге жіберілді. Ол Мексика-Америка соғысы кезінде генерал Джон Э. Вулдың басшылығымен қызмет етті және Буэна-Виста шайқасынан кейін бірінші лейтенант шеніне жоғарылатылды. Мексикадан оралғаннан кейін Франклин Вашингтондағы Соғыс министрлігінде түрлі азаматтық инженериялық жұмыстарға бекітілді. 1857 жылы ол капитан шеніне көтеріліп, Нью-Гэмпшир мен Мэн штаттарындағы Атлантикалық жағалаудағы бірнеше маяктардың құрылысын қадағалау міндетімен Маяктар кеңесінің Армия инженері хатшысы болып тағайындалды. 1859 жылғы қарашада ол Монтгомери С. Мигсті АҚШ Капитолийінің күмбезінің құрылысын бақылайтын инженер ретінде алмастырды. 1861 жылғы наурыз айында, Азамат соғысы басталар алдында, ол Вашингтондағы жаңа Қаржы ғимаратының бас сәулетшісі болып тағайындалды. 1852 жылы Франклин Мэтью Сент-Клэр Кларктың қызы Анна Л. Кларкқа үйленді, ол әкесінен бұрын Өкілдер палатасының хатшысы болған. Франклиндердің балалары болмады.
William B. Franklin was born in York, Pennsylvania, to Walter S. Franklin and Sarah Buel. His father was Clerk of the United States House of Representatives from 1833 until 1838. One of his great grandfathers, Samuel Rhoads, was a member of the First Continental Congress from Pennsylvania. Future President James Buchanan, then a Senator, appointed Franklin to the United States Military Academy in June 1839. Franklin graduated first in the class of 1843 and joined the Corps of Topographical Engineers. His first assignment was to assist in the survey of the Great Lakes. Then, he was sent to the Rocky Mountains for two years to survey the region with the Stephen W. Kearny Expedition. He served under General John E. Wool during the Mexican–American War and received a brevet promotion to first lieutenant after the Battle of Buena Vista. Upon his return from Mexico, Franklin was assigned various civil engineering duties in the War Department in Washington, D. C. In 1857, he received promotion to captain and was named the Army Engineer Secretary of the Light House Board with the task to oversee the construction of several lighthouses along the Atlantic Coast in New Hampshire and Maine. In November 1859, he replaced Montgomery C. Meigs as the engineer supervising construction of the United States Capitol Dome. In March 1861, just before the outbreak of the Civil War, he was appointed as the supervising architect for the new Treasury Building in Washington. In 1852, Franklin married Anna L. Clarke, a daughter of Matthew St. Clair Clarke who had preceded his father as Clerk of the House of Representatives. The Franklins had no children.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысы басталғаннан кейін Франклин 12-ші АҚШ жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды, бірақ үш күн өткен соң, 1861 жылғы 17 мамырда, ол еріктілердің бригадир генералы болып жоғарылатылды.
Soon after the beginning of the Civil War, Franklin was appointed colonel of the 12th U. S. Infantry Regiment, but three days later, on May 17, 1861, he was promoted to brigadier general of volunteers.
Шығыс театры
Франклин 1861 жылдың 18 маусымында 12-ші АҚШ жаяу әскерінің полковнигі болды. Ол Булл-Ран шайқасында бригадаға қолбасшылық етті, кейіннен жаңа құрылған Потомак армиясының дивизия командирі болды. Франклин 20 тамызда еріктілердің бригадир генералына көтерілді (17 мамырға дейін кері күшімен). 1862 жылдың наурыз айында армия корпусқа бөлінді, және Франклин VI корпусты басқаруға тағайындалды, содан кейін ол Жарым арал науқанына жетекшілік етті. VI корпус Жеті күндік шайқаста кең ауқымды ұрысқа қатыспады, тек оның 2-дивизиясы Гейнс Миллдегі V корпусты нығайтты. Франклин Ричмондтан шегінуді жақтаған екі корпус командирінің бірі болды (IV корпустың командирі Эразм Киеспен бірге), олар қарсы шабуыл жасауға қарсы болды. 1862 жылдың 4 шілдесінде ол генерал-майор болып тағайындалды. Оның басқаруы негізгі армиямен бірге болды және Солтүстік Вирджиния науқанына қатыспады. Мэриленд науқанында ол Оңтүстік тау шайқасында Кремптонның саңылауында генерал Хоуэлл Коббқа қарсы әрекет етті. Ол Кремптонның саңылауын тазартты, бірақ Харперс-Ферриді қоршап тұрған Стоунволл Джексон әскерлерінің артқы жағына шабуыл жасау үшін одан әрі жылмады, бұл Азамат соғысы кезінде Федералды күштердің ең ірі жеңіліске ұшырауына себеп болды. Антиетам шайқасы кезінде оның VI корпусы резервте болды, және Франклин генерал-майор Эдвин В. Самнерді Конфедерация орталығындағы әлсіз жерді пайдалануға рұқсат беруге көндіруге тырысты, бірақ Самнер, одан жоғары шенді болғандықтан, бас тартты. Франклин генерал-майор Джордж Б. Макклелланның адал одақтасы болды, осы себептен 1862 жылдың қараша айында Потомак армиясының басшылығына оны қарастырмады. Фредериксбург шайқасында ол I және VI корпус тұратын сол жақтанғы үлкен дивизияға қолбасшылық етті. Франклин Вирджиния штатының Фредериксбург қаласының оңтүстігінде Раппаханок өзенінен генерал-лейтенант Томас Дж. "Стоунволл" Джексонның әскеріне қарсы шабуыл жасады. Франклин әскерін орналастыруға кешікті. Ол өзінің бағыныштысы генерал-майор Джордж Г. Мидтің, Бёрнсайд жоспарлағандай Конфедерация армиясының оң жақ қанатын айналып өтудің орнына, жарты мильге ертерек бұрылып, тікелей Стоунволл Джексонның әскеріне шабуыл жасағанын білмеді. Мид олардың қатарында тесік тапты және алдыңғы қатардан жарты мильге ілгері жылды. Алайда, Бирни мен Гиббон оған қолдау көрсетпеді, ал Даблдей тек артиллериямен көмектесті. Мид Конфедерация позицияларын бұзуға жетпегенде ғана Франклин оған көмек қажет екенін білді. Потомак армиясының қолбасшысы генерал-майор Амброз Бернсайд осы сәтсіздік үшін Франклинді жеке кінәлады, бірақ ол бұйрықтарын дәл орындаған сияқты көрінеді. Онда болғандар Франклиннің бұйрықтарды дәл орындағанымен келіспеді. "Егер сол жақтанғы үлкен дивизия ертедегі қимылдарда өз рөлін белсенді атқарса, нәтижесіне күмән келтіруге бола ма? Мен олай ойламаймын. Егер сол күні сол жақта Мид, Рейнольдс немесе Хэнкок болғанда, Фредериксбургті қорқынышты қырғынның орнына даңқты жеңіс ретінде тарихқа жазар едім". Фредериксбург шайқасы мен батпақты науқаннан кейін Одақ армиясында саяси интригалар күшейген кезде, Франклин Бернсайдтың басшылығына қарсы құрылған қастандықтардың басты ұйымдастырушысы болды деп есептеледі. Бернсайд Франклинге де қарсы саяси қиындықтар туғызды, ол АҚШ Конгресінің Соғыс жүргізу жөніндегі бірлескен комитетіне қарсы куәлік берді және оны айлар бойы далалық қызметтен шеттетіп қойды. Жозеф Хукер сол ақпанда армияға қолбасшылық еткенде, Франклин оның басшылығынан бас тартып, оның астында қызмет етуден бас тартты. 1863 жылғы Геттисбург науқаны кезінде Франклин Пенсильвания штатының Йорк қаласында болды және майор Гранвилл Холлерге аймақты күтілетін жау шабуылынан қорғау жоспарларын жасауға көмектесті.
Franklin became colonel of the 12th US Infantry on June 18, 1861. He commanded a brigade at Bull Run and afterwards became a division commander in the newly created Army of the Potomac. Franklin was promoted to brigadier general of volunteers on August 20 (backdated to May 17). In March 1862, the army was formed into corps, and Franklin was appointed to head the VI Corps, which he then led in the Peninsula Campaign. The VI Corps did not see extensive fighting in the Seven Days Battles, aside from its 2nd Division which reinforced the V Corps at Gaines Mill. Franklin was one of two corps commanders (along with Erasmus Keyes of the IV Corps) who advocated retreat from Richmond rather than a counterattack. He was promoted to major general on July 4, 1862. His command was with the main army and did not participate in the Northern Virginia Campaign. In the Maryland Campaign, he saw action against Gen. Howell Cobb at the Crampton's Gap during the Battle of South Mountain. He cleared off the Crampton's Gap but did not advance further in order to strike the rear of the Stonewall Jackson's troops that were laying siege to Harpers Ferry, which contributed to the factors causing the largest surrender of Federal forces during the Civil War that happened at the Battle of Harpers Ferry. During the Battle of Antietam, his VI Corps was in reserve and Franklin tried in vain to convince Maj. Gen. Edwin V. Sumner to allow his corps to exploit a weak point in the Confederate center, but Sumner, who outranked him, refused. Franklin was a staunch ally of Major General George B. McClellan, part of the reason he was not considered for command of the Army of the Potomac following the latter's dismissal in November 1862. During the Battle of Fredericksburg, he commanded one of the three so called grand divisions—the Left Grand Division, which consisted of the I and VI Corps. Franklin advanced against the Confederate right flank, commanded by Lt. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson, across the Rappahannock River to the south of Fredericksburg, Virginia. Franklin was late in deploying his troops. Then he was unaware that his subordinate Maj. Gen. George G. Meade, instead of sweeping around the Confederate army's right flank, as Burnside likely intended, turned in a half mile too soon and slammed directly into Stonewall Jackson's troops. Meade found a hole in their line and advanced a half mile beyond their front lines. However, Birney and Gibbon failed to support him and Doubleday only assisted with artillery. Only when Meade returned, having failed to maintain his break through the Confederate positions was Franklin even aware that he had needed assistance. Army of the Potomac commander Maj. Gen. Ambrose E. Burnside blamed Franklin personally for this failure, although he appears to have executed his orders exactly. Others who were there would disagree that Franklin executed his orders exactly. "Had the left grand division vigorously performed its part in the earlier movement, can any one doubt the result? I cannot think so. Had Meade, Reynolds, or Hancock been in command on the left that day, I feel confident that Fredericksburg would have been recorded a glorious victory instead of a horrible slaughter." As political intrigue swept the Union Army after the Battle of Fredericksburg and the infamous Mud March, Franklin allegedly became a principal instigator of the cabal against Burnside's leadership. Burnside caused considerable political difficulty for Franklin in return, offering damaging testimony before the powerful U. S. Congress Joint Committee on the Conduct of the War and keeping him from field duty for months. When Joseph Hooker took command of the army that February, Franklin resigned his command, refusing to serve under him. During the 1863 Gettysburg Campaign, Franklin was home in York, Pennsylvania, and assisted Maj. Granville Haller in developing plans for the defense of the region against an expected enemy attack.
Транс-Миссисипи театры
Ақырында Франклин генерал Натаниел П. Банкстың қол астында Нью-Орлеандағы Кольф шығанағы департаментіне қайта тағайындалды. 1863 жылдың қыркүйегінде ол Сабина асуының екінші шайқасында Сабина асуын басып алуға тырысты. Операция Франклиннің басқаруындағы төрт канонерлік кеме мен жеті әскер тасымалдау кемесінен құралған одақтас армия мен флоттың біріккен шабуылдық күштері екі соғыс кемесін жоғалтқаннан кейін күрт аяқталды. 1864 жылдың наурыз-мамыр айларында Франклин XIX корпустың командирі ретінде Банкстің басшылығымен Шығыс Техасты басып алу мақсатындағы Қызыл өзен кампаниясына қатысты. 1864 жылдың 8 сәуірінде Луизианадағы Мэнсфилд шайқасында аяғына жара алды, бірақ әскермен бірге қалды. Плезант-Хилл шайқасынан кейін оның денсаулығы нашарлағандықтан генерал-майор Уильям Х. Эмори оны алмастырды. 1864 жылдың шілдесінде, медициналық демалыста болғанда, Вашингтонға жақын жерде пойызбен майор Гарри Гилмордың Конфедерация партизандарымен тұтқындалды, бірақ келесі күні қашып үлкерді. Оның әскери мансабының қалған бөлігі жарақатынан туған мүгедектігімен шектелді және саяси және командирлік қиындықтармен тоңды. Ол тіпті Вест-Пойнттегі сыныптасы, досы және болашақ президент Улисс С. Гранттың көмегімен де жоғары лауазымдарда қызмет ете алмады.
Eventually, Franklin was reassigned to the Department of the Gulf in New Orleans under Gen. Nathaniel P. Banks. In September 1863, he tried to capture Sabine Pass during the Second Battle of Sabine Pass. The operation ended abruptly after the combined Union Army and Navy invasion force of four gunboats and seven troop transports under Franklin's command lost two warships. In March–May 1864, Franklin participated in the ill fated Red River Campaign under Banks to occupy eastern Texas as commander of XIX Corps. On 8 April 1864, he was wounded in the leg at the Battle of Mansfield in Louisiana but stayed with the troops. After the Battle of Pleasant Hill he was replaced by Maj. Gen. William H. Emory as his condition grew steadily worse. In July 1864, being on medical leave, he was captured by Maj. Harry Gilmor's Confederate partisans in a train near Washington, D. C., but escaped the following day. The remainder of his army career was limited by disability from his wound and marred by his series of political and command misfortunes. He was unable to serve in any more senior commands, even with the assistance of his West Point classmate, friend, and future president, Ulysses S. Grant.
Ұрсақтан кейінгі
Азамат соғысынан кейін генерал Франклин Коннектикут штатының Хартфорд қаласына көшіп, Пенсильвания штатының Йорк қаласындағы Colt Firearms Manufacturing Company компаниясының вице-президенті болды. Оның Азамат соғысынан сақталған қағаздары мен жеке заттары көп.
Following the Civil War, General Franklin relocated to Hartford, Connecticut, and became the vice president of the Colt Firearms Manufacturing Company in York, Pennsylvania, preserves many of his papers and personal effects from the Civil War.