Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Фрэнк Стивенс (25 сәуір 1853 - 2 маусым 1943) – американдық азаматтық инженер, Америка Құрама Штаттарында Ұлы Солтүстік темір жолын салған және 1905-1907 жылдар аралығында Панама каналының бас инженері болған.
American civil engineer
John Frank Stevens (April 25, 1853 – June 2, 1943) was an American civil engineer who built the Great Northern Railway in the United States and was chief engineer on the Panama Canal between 1905 and 1907.
Өмірбаян
Стивенс Мэн штатының ауылдық аймағында, Батыс Гардинердің жанында Джон Стивенс, былғары өңдеуші және фермер, мен Харриет Лесли Френчтің отбасында дүниеге келді. Ол екі жыл бойы Мэн штатының мемлекеттік нормалық мектебінде (қазіргі Фармингтондағы Мэн университеті) оқыды. 1873 жылы бітірген соң, экономикалық жағдайдың қиындығы жұмыс табуға мүмкіндік бермеді, сондықтан ол батысқа қарай жол тартты. Азаматтық инженерия саласына қадамы Миннеаполис қалалық инженерлік кеңсесіндегі тәжірибесі арқылы жасалды. Екі жыл бойы ол түрлі инженерлік тапсырмаларды орындады, соның ішінде жер өлшеу және теміржол салу, осымен бірге тәжірибе жинақтап, пәннің түсінігін арттырды. Ол өзіндік білімімен, және өзі сипаттаған "мақсатқа деген мықты жігерімен" жұмыс істейтін тәжірибелі инженер болды. 1878 жылы Стивенс Харриет Т. О'Брайенге үйленді. Олардың бес баласы болды, екеуі нәресте шағында қайтыс болды. 33 жасқа келгенде, 1886 жылы Стивенс Дулут, Оңтүстік Жағалау және Атлантика темір жолының бас инженерінің көмекшісі болды және Дулуттан (Миннесота) Саулт-Сте. Мариге (Мичиган), Мичиганның Жоғарғы түбегі арқылы желі салуды басқарды. Оның жұмысының көп бөлігі жерді өлшеумен байланысты болғанымен, ол теміржолдың барлық кезеңдерінде көмектесті: барлау, орналастыру, ұйымдастыру және құрылыс. 1889 жылы Стивенс Джеймс Хиллдің Great Northern Railway компаниясына орналастырушы инженер ретінде жұмысқа қабылданды. Стивенс 1889 жылы Монтана штатындағы Мариас жотасын зерттегенде және оның теміржол салуға қолайлы екенін анықтағанда атаққа ие болды. Ол сондай-ақ Каскад таулары арқылы өтетін Стивенс жотасын ашты, ол оның есімін алып жүреді. Стивенс Миннесота штатының солтүстігіндегі Месаби жотасында теміржол құрылысының стандарттарын белгіледі және Орегон магистральдық желісінің құрылысын қадағалады. Хилл оны 1895 жылы бас инженер, ал кейіннен бас менеджер қызметіне көтерді. Ол тамаша техникалық білімімен және қиялымен ерекше тиімді әкімші болды. Great Northern компаниясында жұмыс істеген кезінде Стивенс мыңнан астам шақырым теміржол салды, соның ішінде алғашқы Каскад туннелі де бар. (Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы "Стивенс" деген сөзбен аталған басқа да маңызды орындар Исаак Стивенс есімімен аталады, ол оның туысы емес.)
Stevens was born in rural Maine, near West Gardiner to John Stevens, a tanner and farmer, and Harriet Leslie French. He attended Maine State Normal School (now the University of Maine at Farmington) for two years. At the conclusion of his schooling in 1873, bleak economic conditions held little promise of a job, and he chose to go west. Entry into the field of civil engineering evolved from his experience in the Minneapolis city engineer's office. For two years he carried out a variety of engineering tasks, including surveying and building railroads, and at the same time gained experience and an understanding of the subject. He became a practical engineer, self taught and driven by a self described "bull dog tenacity of purpose." In 1878 Stevens married Harriet T. O'Brien. They had five children, two of whom died in infancy. By the age of 33, in 1886, Stevens was a principal assistant engineer for the Duluth, South Shore and Atlantic Railway, and in charge of building the line from Duluth, Minnesota to Sault Ste. Marie, Michigan, across the Upper Peninsula of Michigan. Although a large part of his work involved surveying, he assisted in all phases of railroading: reconnaissance, locating, organizing, and construction. In 1889, Stevens was hired by James J. Hill as a locating engineer for the Great Northern Railway. Stevens earned acclaim in 1889 when he explored Marias Pass, Montana, and determined its practicability for a railroad. He also discovered a pass through the Cascade Range, Stevens Pass, which bears his name. Stevens set railroad construction standards in the Mesabi Range of northern Minnesota, and supervised the construction of the Oregon Trunk Line. Hill promoted him to chief engineer in 1895, and later to general manager. He was an efficient administrator with remarkable technical skills and imagination. During his time at the Great Northern, Stevens built over a thousand miles of railroad, including the original Cascade Tunnel. (Most other Pacific Northwest landmarks with the word "Stevens" are named after Isaac Stevens, who is of no relation.)
Панама каналы
Стивенс 1903 жылы "Great Northern" теміржолын тастап, Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты теміржолына өтті, онда вице-президент қызметіне тағайындалды. 1905 жылы Хиллдің ұсынысымен, АҚШ президенті Теодор Рузвельт оны Панама каналының бас инженері етіп тағайындады. Стивенстің Панамадағы ең маңызды жетістігі – каналды аяқтау үшін қажетті инфрақұрылымды салу болды. "Каналды қазу – бәрінен ең аз қиындық," деді ол. Ол дереу қоймалар, машина жасау шеберханалары және пирстер салуға кірісті. Қызметкерлер үшін тұрғын үйлер, мектептер, ауруханалар, шіркеулер және қонақүйлерден тұратын қалашықтар жоспарланып, салынды. Ол кең ауқымды санитарлық-эпидемиологиялық шаралар мен масаларды жою бағдарламаларын бекітті, осы арқылы сарғыш безгек және басқа да аурулар Isthmus аймағынан жойылды. Өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, ол канал жобасының бастапқы кезеңін негізінен теміржол инженерлігі мәселесі ретінде қарастырды, бұл Панама теміржолын қайта жаңартуды және қазбалардан шығарылған топырақты шығару үшін теміржолға негізделген жүйені құруды қамтыды. Стивенс француздықтардың салғанға тырысқан теңіз деңгейіндегі каналға қарсы пікір білдірді. Ол Теодор Рузвельтті бөгеттер мен шлюздермен салынған жоғары деңгейдегі каналдың қажеттілігіне көндірді.
Stevens left the Great Northern in 1903 for the Chicago, Rock Island and Pacific Railroad, where he was promoted to vice president. Then, in 1905, at Hill's recommendation, he was hired by United States President Theodore Roosevelt as chief engineer of the Panama Canal. Stevens' primary achievement in Panama was to build the infrastructure needed for the completion of the canal. "The digging," he said, "is the least thing of all." He proceeded immediately to build warehouses, machine shops, and piers. Communities for the personnel were planned and built to include housing, schools, hospitals, churches, and hotels. He authorized extensive sanitation and mosquito control programs that eliminated yellow fever and other diseases from the Isthmus. Reflecting his background, he saw the early stage of the canal project itself as primarily a problem in railroad engineering, which included rebuilding the Panama Railway and devising a rail based system for disposing of the soil from the excavations. Stevens argued the case against a sea level canal of the kind that the French had tried to build. He convinced Theodore Roosevelt of the necessity of a high level canal built with dams and locks.
Отставка
Стивенс, оның алдыңғысы Джон Финдли Уоллес сияқты, 1907 жылы арна жобасынан кенеттен отставкаға кеткені Рузвельттің қатты наразылығын тудырды, себебі жұмыстың басты назары арнаның құрылысына ауысты. Стивенс теміржол инженері болғандықтан, шлюздер мен бөгеттерді салуда көп тәжірибесі болмады және жұмыстың қалған бөлігін аяқтау үшін енді ол ең қолайлы адам емес екенін сезінген болуы мүмкін. Стивенс сондай-ақ, өзінің жауапкершілігімен салынған Каскад туннелінің рұқсат етілген ең жоғары градиентке (бір локомотив үшін) тым жақын салынғанын және бұл оның жетістігінен кемшілікке айналып жатқанын білген болуы мүмкін. Оның отставкаға кетуінің нақты себептері әлі күнге дейін белгісіз.
Stevens, like his predecessor John Findley Wallace, resigned suddenly from the Canal project in 1907 to Roosevelt's great annoyance, as the focus of the work turned to construction of the canal itself. As a railroad engineer, Stevens had little expertise in building locks and dams, and may have realized he was no longer the best person for the remainder of the job. Stevens would also have been aware that the original Cascade Tunnel, for which he was responsible, had been built too close to the ruling grade (maximum gradient for a single locomotive) and was perhaps turning from a credit to a debit. The true reasons for his resignation have never been known.
Кейінгі мансабы
1917 жылы Ресей империясы құлағаннан кейін уақытша үкімет басшылары президент Уилсоннан көлік жүйесіне көмек сұрады. Стивенс Ресейге жіберілген АҚШ теміржол саласының көрнекті сарапшыларынан құралған комиссияның төрағасы болып тағайындалды, оның мақсаты жүйені ұйымдастыру және басқару болды; оның жұмысына Транссибір темір жолы да кірді. Уақытша үкімет құлатылғаннан кейін комиссияның жұмысы тоқтатылды. Стивенс Ресейдегі қызметі үшін Соғыс министрлігінен Еңбекке арналған медальмен марапатталды. Стивенс одақтас әскерлері басып алған Маньчжурияда қалды және 1919 жылы Қытайдың Шығыс және Сібір темір жолдарының басқару және жұмыс істеуімен айналысатын Одақтастар аралық техникалық кеңестің төрағасы болды. Ол одақтас әскерлері шығарылғанға дейін кеңесші ретінде қызмет етті; ол 1923 жылы елден шықты. АҚШ-қа оралғаннан кейін Стивенс консалтингтік инженер ретінде жұмысын жалғастырды және 1930 жылдардың басында Балтиморда мансабын аяқтады. 1930 жылы Франклин институтының Франклин медалімен марапатталды. Одан кейін ол Солтүстік Каролина штатының Саутерн Пайнс қаласына зейнетке шықты, ол 1943 жылы 90 жасында қайтыс болды.
Following the collapse of Imperial Russia in 1917, leaders of the provisional government appealed to President Wilson for help with their transportation systems. Stevens was selected to chair a board of prominent U. S. railroad experts sent to Russia to rationalize and manage a system that was in disarray; among his work was the Trans Siberian Railway. After the overthrow of the provisional government, the board's work ceased. Stevens was awarded the Distinguished Service Medal by the War Department for his service in Russia. Stevens remained in Allied occupied Manchuria and in 1919 headed the Inter Allied Technical Board charged with the administration and operation of the Chinese Eastern and Siberian railways. He remained in an advisory capacity until occupying Allied troops were withdrawn; he finally left in 1923. After his return to the United States Stevens continued to work as a consulting engineer, ending his career in Baltimore in the early 1930s. He was awarded the Franklin Institute's Franklin Medal in 1930. He then retired to Southern Pines, North Carolina, where he died at the age of 90 in 1943.