Америка революциясындағы генерал Антони Уолтон Уайт
Anthony Walton White
🇺🇸 Энтони Уолтон Уайт (1750-1803) – Америка революциясының генералы, Джордж Вашингтонның көмекшісі. Нью-Джерсиде туған, әулеттік тарихы зейінге алуға лайық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының генералы Энтони Уолтон Уайт (7 шілде 1750 – 10 ақпан 1803) – Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Континенттік армияда бригадир-генерал болған және бұрын генерал Джордж Вашингтонның жеке көмекшісі қызметін атқарған.
United States Army general
Anthony Walton White (July 7, 1750 – February 10, 1803) was a brigadier general in the Continental Army during the American Revolutionary War who had previously served as an aide de camp to General George Washington.
Ерте өмір
Ол 1750 жылдың 7 шілдесінде Нью-Джерси штатының Нью-Брансуик қаласында Елизавета Моррис пен Энтони Уайт III-тің отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, Энтони Уайт I, монархист болған, Карл I-нің өлім жазасын алғаннан кейін Бермудаға эмиграциялап, аралдар үкіметімен байланыс орнатқан. Оның ұлы Энтони Уайт II және немересі Леонард Уайт бас судьялар болды. Уайттың әкесі Энтони Уайт III Бермудадан АҚШ-қа көшіп келіп, Нью-Джерси губернаторы Льюис Морристің қызы Элизабет Моррисқа үйленді. Оның үлкен әпкесі Евфемия Уайт Уильям Патерсонның екінші әйелі болды. Уайт білімін әкесінің тікелей жетекшілігімен алды.
He was born on July 7, 1750, to Elizabeth Morris and Anthony White III in New Brunswick, New Jersey. His paternal great grandfather, Anthony White I, was a royalist who, after the execution of Charles I, emigrated to Bermuda and became connected with the government of the islands of which his son, Anthony White II, and grandson, Leonard White, were chief justices. White's father, Anthony White III, moved to the United States from Bermuda and married Elizabeth Morris, the daughter of Governor Lewis Morris, a governor of New Jersey. His elder sister, Euphemia White, was the second wife of William Paterson. White received his education under the immediate direction of his father.
Мансап
Жиырма бес жасында ол өзінің уақытын оқуға және әкесіне оның ірі мүліктерін басқаруға көмектесуге жұмсады.
At the age of twenty five, his time was employed in study and in assisting his father in the management of his large estates.
Революциялық соғыс
1775 жылдың қазан айында ол генерал Джордж Вашингтонның майоры және лагерь көмекшісі қызметіне тағайындалды. Бір айдан кейін Вашингтон оны қаламмен жұмыс істеуге дайын болмағаны және кеңсе жұмысына жарамсыздығы үшін қызметтен босатып жіберді. 1776 жылдың 9 ақпанында Уайт Континенттік Конгресс тарапынан 3-ші Нью-Джерси полкінің подполковнигі болып бекітілді. Ол Монмут шайқасында шайқасты, оның драгундары таңғы шабуылдағы ең алдыңғы барлаушы топтардың рөлін атқарды. 16-шы Квинс жеңіл драгундары Уайттың бөлімшелерін байқап, шабуылға шыққанда, американдық драгундар британдық атты әскерін Батлер мен Джексонның жаяу әскерлері құрған тұзаққа түсірді, олар бірнеше британдық драгунды өлтіріп, қалғандарын ретсіз шегінуге мәжбүр етті. Уайт 1780 жылға дейін Солтүстікте белсенді қызметте болды, ол 1777 жылдың 13 ақпанында Континенттік армиядағы 4-ші Континенттік жеңіл драгун полкінің подполковнигі, 1779 жылдың 10 желтоқсанында 1-ші Континенттік жеңіл драгун полкінің подполковнигі, ал 1780 жылдың 16 ақпанында полковник болып тағайындалды. Осы кезде генерал Вашингтон оған Оңтүстік армиясындағы барлық атты әскерге басшылық етуді тапсырды және ол жеке қадір-қасиетінің арқасында Лорд Корнуоллиске қарсы Оңтүстік Каролинадағы операциялар үшін екі полкпен жарақтандырды. 1780 жылдың 6 мамырында майор Бенджамин Гугердің атты әскерінің қалдықтарымен ол Санти өзенін кесіп өтіп, британдықтардың шағын тобын тұтқынға алды. Бірақ өзенді қайтадан кесіп өту үшін Ланно паромды күтіп тұрғанда, полковник Банастре Тарлтоннан күтпеген шабуылға ұшырап, жеңілді. Уайт және оның көптеген әскерлері тұтқынға алынды. 1781 жылы оған Вирджиниядағы Лафайеттің әскеріне қосылуға бұйрық берілді және сол штатқа жол жүрісінде полковник Тарлтонмен бірнеше сәтті кездесулер болды. 1782 жылдың 21 мамырында Уайт генерал Энтони Уэйнмен бірге Саваннаға жасалған әрекетте болды. Ал сол жерден эвакуацияланғаннан кейін Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына оралды, онда ол өз полкінің офицерлері мен салдатының қарыздарына кепілдік берді, олардың көпшілігі тіршілік көріктің ең қажетті заттарына мұқтаж болды. Ол бұл қарыздарды кейіннен өзінің мүлкін жоғалтып, зор құрбандықтар есебінен төлеуге мәжбүр болды. Соғыс аяқталғаннан кейін Солтүстікке оралғанда, әскери достарының ықпалымен спекуляцияға түсіп, қаржылық жағдайы толығымен күйреп қалды.
In October 1775, he obtained a commission as major and aide de camp to General George Washington. After less than a month, he was dismissed by Washington for not being ready enough with his pen and being unsuited for clerical work. On February 9, 1776, White was commissioned by the Continental Congress as the lieutenant colonel of the 3rd New Jersey Regiment. He fought at the Battle of Monmouth, with his dragoons taking the lead as the most advanced scouting parties in the morning offensive. When the 16th Queens Light Dragoons spotted White's units and charged, the American dragoons led the British horsemen into a trap formed by the infantry formations of Butler and Jackson, who killed several British dragoons and forced the rest into a disorderly retreat. White was actively engaged in the service in the North until 1780, being successively appointed Lieutenant Colonel of the 4th Continental Light Dragoons in the Continental army, February 13, 1777, lieutenant colonel commandant of the 1st Continental Light Dragoons, December 10, 1779, and colonel, February 16, 1780. At that time, he was ordered by General Washington to take command of all the cavalry in the southern army, and, upon his own personal credit, equipped two regiments with which to operate against Lord Cornwallis in South Carolina. On May 6, 1780, with the remnant of Major Benjamin Huger's cavalry, he crossed the Santee River and captured a small party of British, but while waiting at Lanneau's Ferry to recross the river, he was surprised and defeated by Col. Banastre Tarleton. White and many of his troops were taken prisoner. In 1781 he was ordered to join the army under Lafayette in Virginia, and on his march to that state had several successful encounters with Colonel Tarleton. On May 21, 1782, White was present with General Anthony Wayne in the movement before Savannah; and, on the evacuation of that place, returned to Charleston, South Carolina, where he became security for the debts of the officers and men of his regiments, who were in want of almost all the necessaries of life. These debts he was subsequently obliged to pay at enormous sacrifices of his own property, and, on returning to the North at the close of the war, his financial ruin was completed by entering into speculation at the persuasion of military friends.
Соғыстан кейінгі өмір
1793 жылы Уайт он жылдай тұрған Нью-Йорк қаласынан Нью-Брансуикке, Нью-Джерси штатына қайта оралды. 1794 жылы президент Вашингтон оны Уиски көтерілісіне қарсы жорықта кавалерияның бригадир генералы қызметіне тағайындады, ол генерал Генри Лидің басшылығында қызмет етті.
In 1793, White moved from New York, where he had resided for about ten years, back to New Brunswick, New Jersey. In 1794, he was appointed by President Washington as a brigadier general of cavalry in the expedition against the insurgents of the Whiskey Rebellion, serving under General Henry Lee.
Жеке өмір
1783 жылы Маргарет Эллиске үйленді. Олардың Елиза Мэри Уайт деген қызы болды. Ол 1803 жылдың 10 ақпанында 52 жасында қайтыс болды және Нью-Джерси штатының Нью-Брансуик қаласындағы Крайст Чирк епископальдық шіркеуінің зиратына жерленді. Оның қабірінде былай жазылған: "Бригада генералы Энтони Уолтон Уайт, 1803 жылдың 10 ақпанында өмірінен озып, 53 жасында қайтыс болды. Ол осы ескерткіш тастың астында мәңгілікке қалды. Ол сүйікті күйеуі, мейірімді әкесі, адал досы, ынталы және тұрақты патриоты, сондай-ақ Америка Құрама Штаттарының Тәуелсіздік соғысы кезінде адал, белсенді және батыл офицері болды."
In 1783, he married Margaret Ellis. Together, they had a daughter, Eliza Mary White. He died on February 10, 1803, at age 52, and was buried at Christ Church Episcopal Churchyard in New Brunswick, New Jersey. His gravestone stated, "Brig. Gen. Anthony Walton White, who departed this life on the 10th of February, 1803, in the 53rd year of his age, rests beneath this monumental stone. He was an affectionate husband, a tender parent, a sincere friend, a zealous and inflexible patriot, and a faithful, active and gallant officer in the army of the United States during the Revolutionary War."
Ұрпақтар
Уайттың немересі Энтони Уолтон Уайт Эванс (1817–1886) – 19 ғасырдың ортасында Солтүстік және Оңтүстік Америкада теміржол және канал комиссияларында жұмыс істеген азаматтық инженер.
White's grandson, Anthony Walton White Evans (1817–1886), was a civil engineer who worked on railroad and canal commissions in North and South America during the mid nineteenth century.