Израиль Путнам: Құрметті қаһарман және «Бөрі саяшы»

Кіріспе

Америкалық әскери шенеунік және жер иесі (1718–1790)

Путнам 22 жасында 1740 жылы жері арзан болған Коннектикут штатының Мортлейк қаласына (қазіргі Бруклин) батысқа көшті. 1743 жылы ол Мортлейктегі шаруалардың көмегімен қасқырды өлтірді, олар өз малдарының қойларын қорғауға тырысты. Олар қасқырдың қонысына желіп, итттерін кіргізуге тырысты, бірақ барлық иттер қорқып немесе қасқырдың шабуылынан жарақаттанып қайтып келді. Олар қасқырды түтінмен шығарып, үңгірдің аузында күкірт жағып көрді, бірақ бәрі бекер болды. Путнам келгеннен кейін, ол өзінің итін үңгірге кіргізуге тырысты, бірақ сәттілік болмады. Ол сондай-ақ өзінің қызметшісінен отты шам мен мылтық алып, қасқырды атуға рұқсат сұрады. Оның қызметшісі де, басқа шаруалар да бас тартты. Содан кейін Путнам өзі үңгірге шам, құмы бар мылтық және аяқтары арқанмен байланған күйде кірді, оны тез шығарып алу үшін. Үңгірде ол қасқырды өлтірді. Осы оқиғаны тойлау үшін Путнамды Помфрет арқылы факелдік шерумен алып жүрді, той түн ортасына дейін жалғасты. Ол «Қасқыр Путнам» және «Ескі Қасқыр Пут» деген лақап аттарын алды, ол ондаған жылдар бойы онымен бірге болды. Помфреттегі Машэмокет Брук мемлекеттік саябағының бір бөлігі, соның ішінде үңгір «Исраил Путнамның қасқыр үңгірі» деп аталды. Жанындағы Бруклиндегі «Wolf Den Road» атауы да қасқырлардың болғанын көрсетеді. Путнам екі рет үйленді, алғаш 1739 жылы балаларының анасы Ханна Поупқа үйленді. Ол 1765 жылы қайтыс болғаннан кейін екі жыл өткен соң, ол Дебора Лотропқа үйленді.

Ерте әскери қызмет

1755 жылы Путнам Коннектикуттағы алғашқылардың бірі болып, 37 жасында француз және үнді соғысында жаяу әскер ретінде қызмет етуге тіркелді. Соғыс барысында ол екінші лейтенант, капитан, майор, подполковник және полковник шеніне көтерілді. Ол Роберт Роджерспен бірге қызмет етті, ол Роджерс рейнджерлерінің командирі ретінде танымал болды, және екеуі бірге түрлі ерліктер жасады, соның бірінде Путнам Роджерстің өмірін сақтап қалды. Путнамның батылдығы соғыстағы қатысуымен мәшһүр болды. «Роджерс жіберді, ал Путнам әскерін шайқасқа бастап шықты» делінеді. 1757 жылы рейнджерлер Форт-Эдвард маңындағы аралға орналасты. Келесі ақпанда Путнам және оның рейнджерлері Роджер аралында болғанда, жарақтандыру қоймасына ең жақын казармаларда өрт шықты. Жарылыс қаупі туды, бірақ Путнам шатырға шығып, отқа шелекпен су құйып, ғимараттар жарақтандыру қоймасынан бірнеше метр қашықтықта құлағанда ғана түсті. Ауыр жарақаттарына қарамастан, ол өртке қарсы күресін жалғастырды, от өшірілгенше жарақтандыру қоймасына су шашырады. Күйік пен суықтан бір ай төсекке жатты. 1759 жылы Путнам Форт-Кариллонға шабуыл кезінде «Өлім сарқысы» деп аталатын жерге полк басқарды және 1760 жылы Монреальге жорық жасаған британ армиясымен бірге болды. 1762 жылы ол Гавананы басып алуға әкелген Кубаға қарсы британ экспедициясы кезінде кеме апатынан аман қалды. Путнам Куба темекісінің тұқымын Жаңа Англияға әкелгеніне сендіреді, ол оны Хартфорд аймағына отырғызды. Бұл әйгілі Коннектикут қаптамасының пайда болуына себеп болды. 1763 жылы Понтиак көтерілісі кезінде Путнам басшы Понтиактың Детройт бекінісін қоршауынан құтқару үшін күштермен жіберілді. Соғыстан кейін ол өз үйіне қайтты, бүгінде Коннектикут штатының Бруклин қаласындағы Путнам шаруашылығы ретінде сақталған үйінің қалдықтары әлі де бар. 1765 жылы Жеті жылдық соғыстан кейін Путнам христиандық дінін ашық түрде мойындады және өз қаласындағы Конгрегациялық шіркеуге қосылды. Ол британдық салық саясатына қарсы болғандардың қатарында болды. 1766 жылы мөр басы актісі дағдарысы кезінде ол Коннектикут штатының Бас Ассамблеясына сайланды және штаттың «Бостандық ұлдары» бөлімінің негізін қалаушылардың бірі болды. 1765 жылдың күзінде ол осы мәселе бойынша губернатор Томас Фитчті қорқытты. Егер Фитч мөр басы туралы құжаттарды «Бостандық ұлдарына» тапсырмаса, Фитчтің үйі «бес минут ішінде шаңға айналады» деді.

Putnam was one of the first men in Connecticut in 1755 to sign up to serve as a private in the militia in the French and Indian War at age 37. Over the course of the war, he was promoted to second lieutenant, captain, major, lieutenant colonel, and colonel. He served with Robert Rogers, who gained fame as the commander of Rogers' Rangers, and the two of them had various exploits together, in one of which Putnam saved Rogers' life. Putnam's reputation for courage was made famous by his participation in the war. It was said that "Rogers always sent, but Putnam led his men to action." In 1757, the Rangers were stationed on an island off Fort Edward. The following February, Putnam and his Rangers were still on Roger's Island when fire broke out in the row of barracks nearest the magazine. The danger of an explosion was imminent, but Putnam took a position on the roof and poured bucket after bucket of water upon the flames, only descending when the buildings fell only a few feet from the magazine. In spite of his severe wounds, he continued to fight the fire, dashing water upon the magazine until the fire was under control. He was laid up for a month due to burns and exposure. In 1759, Putnam led a regiment into The Valley of Death in the attack on Fort Carillon and he was with the British army that marched on Montreal in 1760. In 1762, he survived a shipwreck during the British expedition against Cuba that led to the capture of Havana. Putnam is believed to have brought back Cuban tobacco seeds to New England, which he planted in the Hartford area. This reportedly resulted in the development of the renowned Connecticut Wrapper. In 1763, during Pontiac's Rebellion, Putnam was sent with reinforcements to relieve Chief Pontiac's siege of Fort Detroit. After the war, he returned to his homestead, a remnant of which exists today as Putnam Farm in Brooklyn, Connecticut. Putnam publicly professed his Christian faith following the Seven Years' War in 1765 and joined the Congregational Church in his town. He was among those who objected to British tax action policies. Around the time of the Stamp Act crisis in 1766, he was elected to the Connecticut General Assembly and was one of the founders of the state's chapter of the Sons of Liberty. In the fall of 1765, he threatened Governor Thomas Fitch over this issue. He said that Fitch's house "will be leveled with the dust in five minutes" if Fitch did not turn over the stamp tax paper to the Sons of Liberty.

Бункер төбесіндегі шайқас

Америка революциясының қарсаңында Путнам салыстырмалы түрде табысты фермер және таверна иесі болды, бұрынғы ерліктері үшін жергілікті деңгейде танымал еді. 1775 жылдың 20 сәуірінде ұлымен бірге егіс жыртып жатқанда, ол соғыстың басталғаны туралы хабарды естіді. Ол дереу "ауырғадан түсіп", оны далада қалдырып, сегіз сағаттың ішінде 161 километр (100 миль) жол жүріп, келесі күні Кембриджге жетіп, өз қызметін патриоттарға ұсынды. Путнам генерал-майор болып тағайындалды, ол Континенттік армия құрылғанға дейін болған Бақылау армиясында генерал Артемас Уордтан кейін екінші дәрежеде болды. Путнам 1775 жылдың маусымындағы Бункер-Хилл шайқасының жоспарлауында да, майданда да маңызды рөл атқарды. Шайқас кезінде Путнам Уильям Прескоттқа "Олардың көзінің ақтарын көргенше оқ атпаңдар" деген бұйрық берген болуы мүмкін. Бұл сөзді кім бірінші айтқандығы әлі де даулы, оны бірнеше офицерге жатқызады. Бұл бұйрық Америка революциясының есімдері қатарына енген атақты цитатаға айналды. Ол әскерлердегі оқ-дәрінің жетіспеуін ескере отырып, оны тиімді пайдалану үшін берілді. Бункер-Хилл шайқасын жоспарлау кезінде Путнам жақын орналасқан төбені де нығайтуды ұсынған болуы мүмкін, ол кейін "Брид төбесі" деп аталды. Бұл төбе Бостонға жақын болды және одан британдық әскерлеріне оқ атып, шабуылға шығуға мәжбүрлеуге болады еді. Британдық сарбаздар американдық бекіністерге қарай шабуыл жасағанда қырылды. Бірақ американдықтардың оқ-дәрісі бітіп, соңында кері шегінуге мәжбүр болды. Американдықтардың шығыны 449 адамды құрады, ал британдықтардың шығыны 1054 адамды құрады. Сол кездегі стандарт бойынша американдықтар жеңіліске ұшырады, өйткені олар басып алған жерді қалдырды. Алайда, Континенттік армияның бригадир генералы Натанаэль Грин ағасына: "Егер біз оларға осы төбені сол бағаға қайта сата алсақ еді" деп хат жазды. Шайқастан жылдар өткен соң, Путнам қайтыс болғаннан кейін Генри Дирборн оны күшейту күштерін жеткізбегендігі және тіпті шайқаста батылдық танытпағандығы үшін айыптады. Бұл айыптаулар ардагерлер, отбасы мүшелері, достары және тарихшылар арасында ұзаққа созылған дауға себеп болды. Адамдар шабуылдың қатыгездігіне таң қалды, бұл Путнамды қорғаушылардың, соның ішінде Джон және Абигейл Адамстардың күшті қарсылығын тудырды. Тарихшы Гарольд Мёрдок Дирборнның есебінде "сансыз қателіктер мен таңғажайып қиялдарға толы" екенін жазды. Дирборнның шабуылына көп көңіл бөлінді, өйткені ол өзі де сол кезде даулы мәселелердің ортасында болды. Ол 1812 жылғы соғыстағы қателіктеріне байланысты жоғары командованиеден алынған еді. Сондай-ақ, ол президент Джеймс Монро тарапынан АҚШ-тың соғыс министрі лауазымына ұсынылған, бірақ АҚШ Сенаты оны мақұлдамады (Сенаттың президенттік кабинет мүшесін бекітуге қарсы дауыс бергені алғашқы рет болды).

By the eve of the American Revolution, Putnam had become a relatively prosperous farmer and tavern keeper, with more than a local reputation for his previous exploits. On April 20, 1775, while plowing one of his fields with his son, he received news of the Battle of Lexington and Concord that started the war the day before. He literally "came off the plow", leaving it in the field and riding 100 mile (161 km) in eight hours, reaching Cambridge the next day and offering his services to the Patriot cause. Putnam was named a major general, making him second in rank to General Artemas Ward in the Army of Observation, which preceded the founding of the Continental Army. Putnam was one of the primary figures at the Battle of Bunker Hill in June 1775, both in its planning and on the battlefield. During the battle, Putnam may have ordered William Prescott to tell his troops, "Don't fire until you see the whites of their eyes." It is debated exactly who said these words first; they are attributed to a number of officers. This command has since become one of the American Revolution's notable quotations. It was given to make the best use of the low ammunition stocks that the troops had. In the planning for the Battle of Bunker Hill, Putnam was likely the one who argued in favor of also fortifying the adjacent hill, which later became known as "Breed's Hill". This hill was closer to Boston, and from the hill cannons could fire on the British forces in Boston, forcing them to come out and attack the hill. The British soldiers were mowed down as they marched toward the American fortifications. However, the Americans ran out of powder and were eventually forced to retreat. American casualties were 449, while British casualties were 1,054. By the standard of the day the Americans lost, since they gave up the ground. However, Continental Army Brigadier General Nathanael Greene wrote to his brother that "I wish we could sell them another hill, at the same price." Years after the battle, and after Putnam's death, he was accused by Henry Dearborn of failing to supply reinforcements and even of cowardice during the battle. The accusations created a long standing controversy among veterans, family, friends, and historians. People were shocked by the rancor of the attack, and this prompted a forceful response from defenders of Putnam, including such notables as John and Abigail Adams. Historian Harold Murdock wrote that Dearborn's account "abounds in absurd misstatements and amazing flights of imagination." The Dearborn attack received considerable attention because at the time he was in the middle of controversy himself. He had been relieved of one of the top commands in the War of 1812 due to his mistakes. He had also been nominated to serve as U. S. Secretary of War by President James Monroe, but was rejected by the United States Senate (which was the first time that the Senate had voted against confirming a presidential cabinet choice).

Лонг-Айленд және кейінгі қызмет

1775 жылдың 14 маусымында Континенттік Конгресс Континенттік армияны құруға дауыс берді. Джордж Вашингтон Бас қолбасшы болып таңдалды, ал Путнам мен тағы үш генерал Вашингтонның қолбасшылығына тағайындалды. Дауыс беру кезінде Вашингтон мен Путнам ғана бірауыздан қолдау тапты. Банкер-Хилл шайқасынан кейін Вашингтон келді, ал Путнам Бостонды қоршау кезінде оның астында қызмет етті. Генри Нокс пен Путнамның туысы Руфус Путнамның тапқырлығының арқасында британдықтар Бостонды тастап кетуге мәжбүр болды. Кейін Путнам Нью-Йорктегі американдық күштердің уақытша қолбасшысы болды, Вашингтонның келуін күтіп. 1776 жылдың тамызында Лонг-Айленд шайқасында Путнамның сәні түсті, ол британдықтардан асығыс шегінуге мәжбүр болды. Екінші Континенттік Конгресс мүшелері жеңіске Путнамды кінәлады, бірақ шайқасқа куә болған және жалпы басқаруды жүзеге асырған Вашингтон оны кінәлі деп санамады. Мүмкін, Путнамның әрекеттері Вашингтонның өмірін сақтап қалған немесе оны тұтқындаудан сақтап қалған болар. Сенатор Дэниел Патрик Мойнихен айтқандай, "біздің ұлттық өмір сүруіміз 1776 жылдың сәуір айында генерал Израиль Путнамның Гувернерс аралының (Нью-Йорк) Buttermilk Channel жағында салған бекіністеріне байланысты болуы мүмкін. [Британ әскерлері] Лонг-Айлендке қонды және Джордж Вашингтон мен оның армиясына бет алды. Ол қашуға мәжбүр болды, және ол Путнамның Бруклин-Хайтс маңындағы Боттермилк каналы арқылы оқ жаудыруының арқасында Хоуды тоқтатып, Вашингтонның Манхэттенге қашуына және революциялық соғыстың жалғасуына жеткілікті уақыт берді". Болашақ вице-президент Аарон Беррдің қатысуымен, 1777 жылдың қазан айында Путнам генерал сэр Генри Клинтонның басшылығындағы британдық әскерлердің алдауына ілігіп, Клинтонның Монтгомери және Клинтон форттарын басып алуына жол ашты. Әдеттегідей, Путнам қолбасшылықтан шеттетіліп, осы шығындар бойынша тергеу комиссиясына шақырылды. Тергеу барысында оқиғалардың себебі қолбасшылардың кінәсінде емес, адам тапшылығында болғандығы анықталды, және ол кез келген құқықбұзушылықтан ақталды. Путнам француздар мен үндістер соғысындағы британдық бұрынғы әріптестерімен жеке достық қарым-қатынаста болды және олар енді оның жауы болды. Нью-Йоркте қолбасшылық қызметін атқарып жүргенде, ол бірнеше рет британдық офицерлерге, өз тұтқындарына газеттерді немесе медициналық көмек көрсету сияқты жеке сыпайылықтар жасады. Бұл көптеген нью-йорктіктерді ренжітті. Ол сондай-ақ Тори мүліктерін сатуға жауапты адамдарды, Путнамның пікірінше, қаражатты ұрлап отырғандары үшін "жеңіске жете алмайтын наразылық" танытты. Бұл да Путнамның көптеген ықпалды нью-йорктіктер арасында танымалдылығының төмендеуіне әкелді, олар Вашингтонға шағымданды. Вашингтон да Путнамға деген сенімін жоғалтты, себебі Путнам алғашқы бұйрық бойынша әскерді Вашингтонға жіберуді кешіктірді. Мүмкін, оның әйелі, өлген деп ойлаған, тірідей жерленген, жерленгеннен кейін сандықта қайтыс болған. Кейіннен қабір ашылып, Путнам Вашингтонның бұйрығын алған кезде осы трагедиялық қате туралы білген болуы мүмкін. Дегенмен, Вашингтон Путнамды Нью-Йорктегі әскерлерді сол штаттың қолдауысыз басқара алмайтынын сезінді және тергеу комиссиясы Монтгомери және Клинтон форттарының жоғалуы бойынша тергеуін аяқтағаннан кейін Путнамды Коннектикут штатындағы әскер жинау міндеттеріне ауыстырды. Кейін Путнам Нью-Гэмпшир және Коннектикут әскерлерінің үш бригадасынан тұратын Шығыс дивизиясының қолбасшысы болды. 1779 жылы ол Вирджиния, Мэриленд және Пенсильвания дивизияларын қамтитын армияның оң жақ қанатын басқарды. 1778-1779 жылдардың қысында Путнам мен оның әскерлері Редингтегі (Коннектикут штаты) Путнам мемориалдық мемлекеттік паркі ретінде сақталған жерде орналасқан. 1779 жылдың 26 ақпанында Путнам Гринвичте (Коннектикут штаты) тік беткейден атпен сырғып өтіп, британдықтардан қашып құтылды, осы оқиға оған үлкен даңқ әкелді. Осы қашуды еске алу үшін Путнам мемориалдық мемлекеттік саябағында мүсін орнатылды. 1779 жылдың желтоқсан айында Путнам сал ауруына шалдығып, оның әскери қызметіне нүкте қойды.

On June 14, 1775, the Continental Congress voted to create the Continental Army. George Washington was chosen as Commander in Chief, with Putnam and three others appointed as major generals under Washington. Of the votes, only Washington and Putnam were unanimous. After Bunker Hill, Washington arrived and Putnam served under him in the Siege of Boston. Due largely to the ingenious efforts of Henry Knox and Putnam's cousin Rufus Putnam, the British were forced to abandon Boston. Putnam subsequently served as temporary commander of the American forces in New York while waiting for Washington's arrival there on April 13, 1776. Putnam's fortunes declined at the Battle of Long Island in August 1776, where he was forced to effect a hasty retreat from the British. Some in the Second Continental Congress blamed Putnam for the defeat, but Washington, who was in overall command and witnessed the battle, did not. It is possible that Putnam's efforts saved Washington's life or prevented his capture. As Senator Daniel Patrick Moynihan described it, " it could be argued that we owe our national existence to the fortifications which General Israel Putnam threw up in April 1776 on the Buttermilk Channel side [of Governors Island, New York] [British troops] landed on Long Island and headed for George Washington and his army. He had to flee, and he made it because Putnam's artillery firing on Brooklyn Heights, over the Buttermilk Channel, held Howe back just long enough for Washington to escape to Manhattan and for the Revolutionary War to proceed." With future Vice President Aaron Burr in his charge, Putnam was fooled in October 1777 by a feint executed by British troops under the command of General Sir Henry Clinton, making way for Clinton's capture of Fort Montgomery and Fort Clinton. As was standard procedure, Putnam was relieved of command and brought before a court of inquiry for these losses. It was ascertained that the events in question were the result of a lack of men, not of the fault of any commander, and he was exonerated of any wrongdoing. Putnam had personal friendships and deep respect for many of his British former comrades in arms in the French and Indian War, who were now his enemies. While in command in New York, there were several occasions on which he showed personal courtesies, such as providing newspapers to read or medical attention, to British officers who had become his prisoners of war. This offended many New Yorkers. He also showed an "unconquerable aversion" to many of those who were entrusted with the disposal of Tory property who Putnam felt were instead embezzling the funds. This also led to Putnam becoming unpopular with many influential New Yorkers, who complained to Washington. Washington had also lost some of his faith in Putnam, due to an incident in which Putnam delayed in forwarding troops to Washington when first ordered to do so. One possible explanation was that his wife, mistaken for dead, had apparently been buried alive, expiring in the casket after burial. The grave was later exhumed, and it is possible that Putnam learned of the tragic error at the time he received Washington's order. Regardless, Washington felt he could not have Putnam in charge of troops in New York without the support of that state, and transferred Putnam to recruiting duties in Connecticut after the court of inquiry finished its investigation of the loss of Forts Montgomery and Clinton. Putnam was later put in command of the Eastern Division, consisting of three brigades of New Hampshire and Connecticut troops. In 1779, he was put in command of the right wing of the army, which included the Virginia, Maryland, and Pennsylvania divisions. During the winter of 1778–1779, Putnam and his troops were encamped at the site now preserved as the Putnam Memorial State Park in Redding, Connecticut. On February 26, 1779, Putnam escaped from the British, riding down a steep slope in Greenwich, Connecticut, for which he became famous. A statue commemorating this escape was erected at Putnam Memorial State Park. In December 1779, Putnam suffered a paralyzing stroke, which ended his military service.

Жеке тұлға және ерекшеліктері

Израиль Путнам Нью-Англияның үндемейтін тұрғыны стереотиптеріне сай келмеді. Ол - көпшілікпен араласатын мейрамханашы, өте еңбекқор фермер және әрқашан жауынгерлерін тәртіпке келтіру үшін сылтау іздейтін агрессивті сарбаз. Оның фермасы сол аймақтағы ең өнімді фермалардың бірі болды (оның серіктесін сатып алып, ипотекасын екі жылдан кейін төледі). Ол шайқаста арт жағынан емес, алды жағынан басшылық жасайтын. Сағат біткен соң, ол жолдастарын сол кездегі танымал әндерді әндетіп алып жүретін. Путнам Вашингтонның қосалқы қолбасшысы болды, екеуінің де сол кездегі басқа генерал-офицерлерге ұқсамайтын кейбір негізгі ерекшеліктері болды. Олардың ешқайсысы да сол дәуірдің элиталық адамдары сияқты білімді емес еді. Путнамның білімсіздігі мен қарапайым мінезі тұтқынға алынған Гессен офицерін: "Бұл қарт сұр сакал жақсы адал адам болуы мүмкін, бірақ оны көтерілісшілерден басқа ешкім генерал етпейтін еді" деп түсіндірді. Американың кейбір пәкфиладельфийліктері келісті. Алайда қарапайым сарбаздар Путнемнің батылдығына таңданып, оның майданнан алған көптеген жарақаттарынан оның майдан шебінде болудың не екенін білгенін көре алды. Олар оның тек білім немесе отбасылық байланыс арқылы емес, өз тәжірибесінен өткенін білген. Тарихшы Натаниел Филбрик "Исраил Путнам провинциялық әскердің ең сүйікті офицері болды" деп ашық айтады. Путнамның орфографиясы өзіндік тіл болғанмен, сөздерді жақсы білетін. Вашингтон да, Путнам да өздерінің ұзақ уақыт бойы төзімділік танытқан, қанағаттанбаған әскерлері арқылы көтерілістерді (ерікті жағдайларда) басу үшін сөздерін қолдануға мәжбүр болды. Путнам оқиғасына куә болған биограф Дэвид Хамфрис бұл туралы былай деп жазды: "Жақсы тамақтанбаған, жаман киінген және нашар төленген әскерлер Бас Ассамблеяның отырысы өтіп жатқан Хартфордқа қарай жүріп, штыкпен талап етуді жоспарлады. Генерал Путнамға екінші бригаданың осы мақсатта қаруланғандығы туралы хабар жеткеннен кейін, ол атты мінген, катантондауға жүгіріп барып, оларға былай деп сөйледі: "Менің батыл жігіттерім, қайда барасыңдар? Сендер өздеріңнің офицерлеріңді тастап, жауды өздеріңнің арттарыңнан елге шақырасыңдар ма? Сендер кім үшін күресіп, қайғырып жүрсіңдер? Сенің мүлкің, ата-анаң, әйелің, балаларың жоқ па? Сендер осы уақытқа дейін адам секілді өмір сүрдіңдер, ал енді бүкіл әлем сендерді мақтап, мақтап жатыр. Ал болашақ ұрпақтар сендердің істеріңе таңғалады. Елдің соғыстан қаншалықты қасірет шегіп жатқанын, офицерлеріңіздің өздеріңізден артық жалақы алмағанын ойламайсыздар ма? Бірақ бәріміз жақсы заманды күтеміз, ел бізге толық әділдік жасайды. Сондықтан, бір-бірімізге қолдау көрсетіп, батыл сарбаздардай күресейік. Коннектикут ерлер өз офицерлері қашу үшін қандай ұят болар еді ойлаңыз. " Путнамның сөзі іске асты. Ол бітіргеннен кейін "бригада майорының міндетін атқарушыға олардың иығына сөз беруін, полк парадтарына шеруін және қаруларын тапсыруын тапсырды. Олардың барлығы тез арада және жақсы көңіл-күймен орындалды". Көтеріліс туралы естіген соң, Вашингтон Путнамға оны басудағы жетістіктері үшін мақтап хат жазды. Путнам Вашингтонға жазған хатында оқиға "қайталанбағанын, одан әрі зиянды салдарларға ұшырамағанын" айтты. Вашингтон да, Путнам да табиғатынан агрессивті болған және егер шайқаста қажет болса, өздерін қауіпке тігуден тартынбаған. Екеуі де қорқынышсыз немесе кем дегенде, айналасында оқ сыңғырлап жатқанда тыныш әрекет ете алды. Алайда олардың әрқайсысы тәуекелдерді есептеп, соған сай шешім қабылдады. Путнам тәжірибесіз ерлерді оқпен бомбалау кезінде сәтті ұрысқа бастап шыққаннан кейін: "Бізде күн сайын осындай нәрсе болуы мүмкін деп ойлаймын; бұл біздің еркектерімізге оқпен қаншалықты аз қауіп төндіретінін үйретеді, өйткені олар бізге көп жіберсе де, ешкім зардап шекпеді". Тарихшылар Путнамды стратегиялық ойшыл емес деп сынға алды. Бостонды қоршау кезінде Вашингтон мен оның аға офицерлерімен бірге жоспарлау сессияларының бірінде Путнам ұдайы талқылаудан шаршап, терезеге барып, британдықтарды байқап жүрді. Вашингтон оны жоспарлау үстеліне шақырды, ал Путнам: "Ой, менің сүйікті генерал, сіз өзіңізге ұнайтын шайқасты жоспарлай аласыз, мен онымен күресемін". Алайда, Путнамның майдан стратегиясын да, үлкен суретті де көре білуі керек еді. Ол өз адамдарына британдық офицерлерге нысана қоюды бұйырды, өйткені бұл олардың күшін шалатынын білген. Ол американдық әскерлерді ақ шаянға қарсы егудің құ...

Israel Putnam did not fit the stereotype of the taciturn New Englander. He was a gregarious tavern keeper, a very industrious farmer, and an aggressive soldier, always looking for an excuse to discipline his soldiers. His farm was one of the most productive in the area (he bought out his partner and paid off his mortgage after only two years). In battle, he would lead from the front, not from behind. After hours, he would lead his comrades in singing the popular drinking songs of the day. Putnam served as Washington's second in command, and the two shared some key characteristics that other general officers of the time did not. Neither one of them had as much education as elite people of the era had. Putnam's lack of education and unsophisticated manner prompted a captured Hessian officer to comment that "This old gray beard may be a good honest man, but nobody but the rebels would have made him a general." Some of America's proper Philadelphians agreed. However, the common soldier admired Putnam's courage and could see from his many visible battle scars that he knew what it was like to be on the front lines. They knew that he had achieved his position through first hand experience, rather than just education or family connections. Historian Nathaniel Philbrick says flatly that "Israel Putnam was the provincial army's most beloved officer." Putnam, whose spelling was a language all its own, nevertheless had a way with words. Both Washington and Putnam had to use their words to put down mutinies (on separate occasions) by their long suffering, disgruntled troops. Biographer David Humphreys, who witnessed the Putnam event, wrote about it as follows:

"The troops who had been badly fed, badly cloathed and worse paid formed the design of marching to Hartford, where the General Assembly was then in session, and of demanding redress at the point of the bayonet. Word having been brought to General Putnam that the second Brigade was under arms for this purpose, he mounted his horse, galloped to the Cantonment and thus addressed them:

"'My brave lads, whither are you going? Do you intend to desert your Officers and to invite the enemy to follow you into the country? Whose cause have you been fighting and suffering so long in, is it not your own? Have you no property, no parents, wives or children? You have behaved like men so far – all the world is full of your praises – and posterity will stand astonished at your deeds: but not if you spoil all at last. Don't you consider how much the country is distressed by the war, and that your officers have not been any better paid than yourselves? But we all expect better times and that the Country will do us ample justice. Let us all stand by one another then and fight it out like brave Soldiers. Think what a shame it would be for Connecticut men to run away from their officers.'" Putnam's speech worked. After he finished, "he directed the acting Major of Brigade to give the word for them to shoulder, march to their Regimental parades, and lodge arms. All of which they executed with promptitude and apparent good humor." After hearing of the mutiny, Washington wrote to Putnam commending him for his success in quelling it. Putnam wrote to Washington that the incident had "not been repeated, or attended with any farther ill consequences.". Both Washington and Putnam were aggressive by nature and did not hesitate to put themselves in harm's way if that was what was called for in battle. Both were fearless or at least able to function calmly while bullets whizzed around them. Yet, each was nevertheless able to calculate risk and make decisions accordingly. After leading inexperienced men in a successful engagement while being bombarded with cannonballs, Putnam commented, "I wish we could have something of the kind to do every day; it would teach our men how little danger there is from cannon balls, for though they have sent a great many at us, nobody has been hurt by them." Putnam has been criticized by historians as having not been a great strategic thinker, and during one of the planning sessions during the siege of Boston with Washington and his senior officers, Putnam grew tired of the endless discussion, and went to the window and started observing the British. Washington invited him back to the planning table, and Putnam responded, "Oh, my dear General, you may plan the battle to suit yourself, and I will fight it." However, Putnam was not without the ability to foresee both effective battlefield strategy and the big picture. He ordered his men to aim for the British officers, knowing the crippling effect it would have. He knew the value of inoculating the American troops against small pox, and the tendency of nervous soldiers to fire too soon and aim too high (possibly thus the orders to not fire until "you see the whites of their eyes" and to "Take aim at the waistbands."). Putnam had a feel for the common soldier and how to make good use of him. He knew that a soldier was not worried about his head, but if his body was protected with earthworks, he would "fight forever." Putnam also understood that a retreat could be a very effective tactic. "Let me pick my officers, and I would not fear to meet [the enemy] with half the number I would fight them on the retreat, and every stone wall we passed should be lined with their dead our men are lighter of foot, they understand their grounds and how to take advantage of them "

For one who was not supposed to be much of a strategic thinker, in some cases he was more prescient than his fellow generals. In discussion with Joseph Warren and General Artemas Ward before the Battle of Bunker Hill, Putnam advocated aggressive action against the British. Ward replied that "As peace and reconciliation is what we seek for, would it not be better to act only on the defensive and give no unnecessary provocation?" Putnam turned to Warren and said with emphasis, "You know, Dr. Warren, we shall have no peace worth anything, till we gain it by the sword." Shortly after Washington took command at Cambridge in 1775, he and the other generals hoped for a speedy resolution of the war. On one occasion with them gathered around his dinner table, Washington offered a toast: "A speedy and honorable peace." A few days later, Putnam offered a different one: "A long and moderate war." The sober and seldom smiling Washington laughed out loud. Washington addressed Putnam, "You are the last man, General Putnam, from whom I should have expected such a toast, you who are always urging vigorous measures, to plead now for a long, and what is still more extraordinary, a moderate, war, seems strange indeed." Putnam replied that a false peace would divide Americans and not be long lasting. Putnam went on, "I expect nothing but a long war, and I would have it a moderate one, that we may hold out till the mother country becomes willing to cast us off forever." The Revolutionary War would drag on for eight and a half years, the longest in United States history until the Vietnam War. Washington did not soon forget Putnam's prescient toast. For years after, he more than once reminded Putnam of it.

Жерлеу

1790 жылы Путнам Коннектикут штатының Бруклин қаласында қайтыс болды. Ол қаланың Оңтүстік зиратында жер үстіндегі қабірге қойылды. Ол Кентербери жолындағы (169-жол) бастапқы жерлеу орнының жанында атты ескерткішпен құрметтелді. Жылдар бойы сувенир іздеушілер оның қабірінің бас тасынан бөліктерді алып тастады, нәтижесінде мәрмәр тақта қирап, қабірдің жалпы жағдайы генерал Путнамның қалдықтарын сақтауға жарамсыз деп танылды; ол Хартфордтағы Коннектикут штатының Капитолиіне сақтауға алынып қойылды. Жақын маңдағы Әскерлер мен теңізшілер ескерткішін, сондай-ақ Нью-Йорк және Нью-Джерсидегі Азамат соғысы ескерткіштерін жасаған мүсінші Карл Герхардт Путнамның қалдықтарын сақтауға арналған ескерткіш жасауға таңдалды. 1888 жылы Путнамның қалдықтары Бруклин зиратынан алынып, базасындағы саркофагқа қайта жерленді, ал ескерткіштегі бастапқы жазу қайта жаңартылды.