Америка Тәуелсіздік Соғысының Еске алу Қоғамы

Кіріспе

Америкалық тектік қоғам Цинциннати қоғамы – 1783 жылы Америка Құрама Штаттарының құрылуына себеп болған Америка революциялық соғысын еске алу үшін құрылған, бауырластық және мұрагерлік қоғам. Мүшелік негізінен Континенттік армияда қызмет атқарған әскери шенеуніктердің ұрпақтарымен шектелген. Қоғамның АҚШ-та он үш және Францияда бір құрамы бар. Ол "осы зор оқиғаның естелігін сақтау" (Америка Тәуелсіздігіне қол жеткізу), "адам табиғатының осы жоғары құқықтары мен бостандықтарын бұзбай сақтау" және "Революциялық соғыста қызмет еткен Континенттік армия офицерлері арасындағы шын ниетті әуесқойлықты мәңгілік ету" мақсатымен құрылды. Үшінші ғасырында қоғам кітапханасы мен мұражай жинақтары, жарияланымдары және басқа да іс-шаралары арқылы Революцияға деген қоғамдық қызығушылықты арттыруда. Бұл Америкадағы ең көне патриоттық, мұрагерлік қоғам.

Тарих

Қоғамға өз шаруашылығынан Рим консулы лауазымына қабылданып, Магистер Попули (қазіргі заманғы диктатор сияқты уақытша билікке ие болған) Люций Квинтий Цинциннаттың есімі берілген. Ол Римді заңмен бекітілген диктаторлық билікпен басқарды. Соғыста жеңіске жеткен соң, ол билікті Сенатқа қайтарып, шаруашылығына оралды. Қоғамның ұраны осы өзімшілдік пен қызмет этикасын көрсетеді: Omnia reliquit servare rempublicam ("Республиканы сақтау үшін ол барлығынан бас тартты"). Қоғамдың үш мақсаты бар: "Қажырлы еңбекпен жеңіліп алған құқықтарды сақтау; штаттардың біртүтастығын нығайту; мүшелеріне, олардың жесірлеріне және жетімдеріне көмек көрсету". Цинциннат қоғамының идеясын генерал-майор Генри Нокс ұсынған. Қоғамның алғашқы отырысы 1783 жылдың мамыр айында Нью-Йорк қаласынан британдық әскерлердің шығуына дейін Фишкиллдегі Верпланк үйінде (қазіргі Маунт-Гулиан) өткізілді. Отырысқа генерал-майор Фридрих Вильгельм фон Штубен төрағалық етті, ал лейтенант-полковник Александр Гамильтон сөз сөйледі. Қатысушылар соғыстан кейін де бір-бірімен байланыста болып қалуға келісті. Фон Штубеннің штаб-пәтері болған Маунт-Гулиан, Цинциннат қоғамының туған жері саналады, мұнда 1783 жылдың 13 мамырында институт ресми түрде қабылданды. Мүшелік көбінесе Континенттік армияда немесе флотында кем дегенде үш жыл қызмет еткен, немесе соғыс аяқталғанға дейін қызмет еткен офицерлермен шектелді; сонымен қатар, белгілі бір шендегі француз армиясы мен флотының офицерлері де мүшелікке ие болды. Соғыс кезінде қаза тапқан Континенттік армия офицерлері де мүше ретінде тіркелуге құқылы болды, ал мүшелік олардың ең үлкен ер баласына берілді. Колониялық милиция мен Минутмендерден құралған, одан да көп санды жауынгерлік күштердің мүшелері қоғамға қосыла алмады. Құрылғаннан кейін 12 ай ішінде 13 штаттың әрқайсысында және Францияда құрылтайшы қоғамдар құрылды. Мүшелікке лайықты деп танылған шамамен 5500 адамның 2150-сі бір жыл ішінде қосылды. Король Людовик XVI француздық Цинциннат қоғамын бекітті, ол 1784 жылдың 4 шілдесінде (Тәуелсіздік күні) құрылды. Осы уақытқа дейін Франция королі өз офицерлеріне шетелдік ордендер тағуға рұқсат бермеген, бірақ Цинциннаттың белгісіне ерекше рұқсат берді. Қоғамның ережелері тұңғыш ұлға мүліктің өтуін қарастыратын жүйені қабылдады, мұнда мүшелік бастапқы мүше қайтыс болғаннан кейін үлкен ұлына берілді. Қазіргі кездегі мұрагерлік мүшелер әдетте алғашқы мүшелердің, қызметте қаза тапқан офицердің немесе қоғам құрылған кезде мүшелікке лайықты болған, бірақ қосылмаған офицердің ұрпағы болуы керек. Әр лауазымды тұлғадан бір уақытта тек бір ұрпақ өкілдік ете алады, тұңғыш ұлға мүліктің өтуінің қағидаларын сақтай отырып. (Мүшелікке қатысты талаптар мен қабылдау ережелерін мүшелер қабылданған 14 құрылтайшы қоғамның әрқайсысы бақылайды. Олар әр қоғамда сәл өзгешеленеді, ал кейбіреулері білікті офицердің бірден көп ұрпағына рұқсат береді.) Тұңғыш ұлға мүліктің өтуі қағидасы қоғамды алғашқы жылдары даулы етті, өйткені жаңа штаттар ағылшын феодалдық жүйесінің қалдықтары ретінде тұңғыш ұлға мүліктің өтуін қолдайтын заңдарды тез жоюға тырысты. Джордж Вашингтон қоғамның бірінші бас президенті болып сайланды және 1783 жылдың желтоқсанынан 1799 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Екінші бас президент Александр Гамильтон болды, ал 1804 жылы дуэльде алған жарақатынан қайтыс болғаннан кейін, оның орнын Чарльз Котесворт Пинкни басты. Қоғамның мүшелері арасында көрнекті әскери және саяси қайраткерлер болды, соның ішінде АҚШ Конституциясына қол қойған 39 адамның 23-і.

The Society is named after Lucius Quinctius Cincinnatus, who left his farm to accept a term as Roman Consul and served as Magister Populi (with temporary powers similar to that of a modern era dictator). He assumed lawful dictatorial control of Rome to meet a war emergency. When the battle was won, he returned power to the Senate and went back to plowing his fields. The Society's motto reflects that ethic of selfless service: Omnia reliquit servare rempublicam ("He relinquished everything to save the Republic"). The Society has had three goals: "To preserve the rights so dearly won; to promote the continuing union of the states; and to assist members in need, their widows, and their orphans." The concept of the Society of the Cincinnati was that of Major General Henry Knox. The first meeting of the Society was held in May 1783 at a dinner at the Verplanck House (present day Mount Gulian), Fishkill, New York, before the British evacuation from New York City. The meeting was presided over by Major General Friedrich Wilhelm von Steuben, with Lieutenant Colonel Alexander Hamilton serving as the orator. The participants agreed to stay in contact with each other after the war. Mount Gulian, von Steuben's headquarters, is considered the birthplace of the Society of the Cincinnati, where the Institution was formally adopted on May 13, 1783. Membership was generally limited to officers who had served at least three years in the Continental Army or Navy, or had served until the end of the War; it included officers of the French Army and Navy above certain ranks. Officers in the Continental Line who died during the War were also entitled to be recorded as members, and membership would devolve to their eldest male heir. Members of the considerably larger fighting forces comprising the Colonial Militias and Minutemen were not entitled to join the Society. Within 12 months of the founding, a constituent Society had been organized in each of the 13 states and in France. Of about 5,500 men originally eligible for membership, 2,150 had joined within a year. King Louis XVI ordained the French Society of the Cincinnati, which was organized on July 4, 1784 (Independence Day). Up to that time, the King of France had not allowed his officers to wear any foreign decorations, but he made an exception in favor of the badge of the Cincinnati. The Society's rules adopted a system of primogeniture, wherein membership was passed down to the eldest son after the death of the original member. Present day hereditary members generally must be descended from an original member, an officer who died in service, or an officer who qualified for membership at the Society's founding but did not join. Each officer may be represented by only one descendant at any given time, following the rules of primogeniture. (The rules of eligibility and admission are controlled by each of the 14 Constituent Societies to which members are admitted. They differ slightly in each society, and some allow more than one descendant of an eligible officer.) The requirement for primogeniture made the society controversial in its early years, as the new states quickly did away with laws supporting primogeniture as remnants of the English feudal system. George Washington was elected the first President General of the Society, serving from December 1783 until he died in 1799. The second President General was Alexander Hamilton, and after he died from wounds suffered in a duel in 1804, he was succeeded by Charles Cotesworth Pinckney. The society's members have included notable military and political leaders, including 23 of the 39 signers of the United States Constitution.

Таңба

19 маусым күні 1783 жылы Цинциннатидің Бас қоғамы аққабақ бүркітті өз нышаны ретінде қабылдады. (Қоғамның жазбаларында бұл нышан бастапқыда «орден» деп аталған.) Бұл Американың революциядан кейінгі алғашқы нышандарының бірі және американдық иконографияның маңызды бөлігі. Бұл АҚШ-тың Ұлы мөрінен кейін аққабақ бүркітті бейнелейтін екінші ресми американдық эмблема. Нышан мөрді жасауға қатысқан пікірталас нәтижесінде туындаған болуы мүмкін. Цинциннатидің нышаны ретінде аққабақ бүркітті ұсынған майор Пьер Л’Энфант, 1777 жылы американдық армияға қосылған француз офицері, инженерлер корпусында қызмет етіп, қоғамның алғашқы мүшелерінің бірі болды. Ол: «Бұл құрлыққа тән, басқа аймақтардан ақ басы мен құйрығымен ерекшеленетін аққабақ бүркіт назар аударуға лайық» деп атап өтті. 1783 жылы Л’Энфантқа өзінің суретіне негізделген алғашқы бүркіт белгілерін жасау үшін Францияға бару тапсырылды (кейіннен Л’Энфант Вашингтон қаласын жоспарлап, ішінара салды). Цинциннати бүркітінің ортасындағы медальондардың бет жағында Цинциннаттың римдік сенаторлардан қылыш алғанын, ал кері жағында Цинциннаттың егіс шаруасы екенін, Фема (даңқ бейнесі) оған тәж кигізіп тұрғанын көрсетеді. Қоғамның ашық көк және ақ түстері АҚШ пен Франция арасындағы бауырластық байланысты символдайды. Барлық Цинциннати бүркіттері осы жалпы суретке сәйкес келсе де, нақты бір сурет ресми деп танылмайды. Жылдар бойы бүркіттің 50-ден астам нұсқасы жасалды – олардың мөлшері, сапасы және саны әртүрлі. Джордж Вашингтонға француз теңіз флоты офицерлері атынан адмирал Конте д’Эстен бриллианттармен әшекейленген бірегей «бүркіт» – «Алмаз бүркіт» сыйға берді. Вашингтон оны 1784 жылдың 11 мамырында Филадельфиядағы Бас қоғамның отырысында алды. 1799 жылы Вашингтон қайтыс болғаннан кейін, оның мұрагерлері оны Александр Гамильтонға берді, ол Вашингтоннан кейін қоғам президенті болды. Гамильтон қайтыс болғаннан кейін, ол Чарльз Котесворт Пинкниге берілді, ол Гамильтоннан кейін қоғам президенті болды. Одан бері ол қоғам президентінің ресми нышаны болып табылады және жаңа президент қызметке кірген кезде беріледі. 20 ғасырдың соңында Алмаз бүркіттің көшірмесі жасалып, президент оны үшжылдық жиналыстардан басқа жағдайларда да кие бастады. 1824 жылы Маркиз де Лафайеттің АҚШ-қа сапары кезінде оған арнайы тапсырыспен жасалған «бүркіт» сыйлық ретінде табыс етілді. Бұл нышан Лафайетт отбасының иелігінде болды және 2007 жылдың 11 желтоқсанында Лафайетттің шөбересінің шөбересі оны аукционда 5,3 миллион АҚШ долларына сатты. Басты таспасы мен қызыл былғары қорабымен бірге бұл нышан Жозе және Рене де Шамбрун қоры сатып алып, Лафайеттің бұрынғы үйі – Парижден отыз шақырым қашықтықтағы Шато-Ла-Гранж төбесіндегі оның жатын бөлмесінде қойылды; сондай-ақ, оны Вашингтонның Вирджиниядағы бұрынғы үйі Вернон тауында да көрсетуге болады. Бұл Вашингтонға тиесілі деп саналатын үш бүркіттің бірі, ол көбінесе француз теңізшілері (матростар) сыйлаған алмазбен әшекейленген «алмаз бүркітін» тағуға жақын болды. Бұл алмаз бүркіт Цинциннати қоғамының әрбір президентіне оның қызметке кірісу кезінде беріліп отырады. Цинциннати бүркіті қоғамдық маңызы бар әртүрлі орындарда көрсетіледі, соның ішінде Цинциннати қаласындағы (қоғамның құрметіне аталған) Сойер Пойнт. Мұнда Америка, штат, қала және қоғамдық тулары желбіреген төрт мачтамен қоршалған Цинциннаттың 15 метрлік қола мүсінін орналастыру үшін танымал алаңша салынды. Қоғамның туында көк және ақ жолақтар және кантон (он төрт еншілес қоғамды білдіретін Цинциннати бүркітінің айналасында 14 жұлдыздан тұратын шеңбер) көрсетілген. Қаланың қоғаммен тарихи байланысы туралы толық ақпарат алу үшін төмендегі бөлімге көшіңіз. Федералды заң бойынша, қоғам мүшелері өздерінің бүркіттерін салтанатты шараларда американдық әскери формаларымен кие алады. Алайда, тәжірибеде бұл 20 ғасырдың басынан бері сирек орындалады.

On June 19, 1783, the General Society of the Cincinnati adopted the bald eagle as its insignia. (The insignia was initially called an "order" in the Society's records.) It is one of America's first post revolution symbols and an important piece of American iconography. It is the second official American emblem to use the bald eagle, following the Great Seal of the United States. The insignia may have been derived from the same discourse that produced the seal. The suggestion of the bald eagle as the Cincinnati insignia was made by Major Pierre L'Enfant, a French officer who joined the American Army in 1777, served in the Corps of Engineers, and became one of the first members of the Society. He observed that "[t]he Bald Eagle, which is unique to this continent, and is distinguished from those of other climates by its white head and tail, appears to me to deserve attention." In 1783, L'Enfant was commissioned to travel to France to have the first eagle badges made, based on his design (L'Enfant later planned and partially laid out the city of Washington, D. C.). The medallions at the center of the Cincinnati Eagle depict, on the obverse, Cincinnatus receiving his sword from Roman senators and, on the reverse, Cincinnatus at his plow being crowned by the figure of Pheme (a personification of fame). The Society's light blue and white colors symbolize the fraternal bond between the United States and France. While all Cincinnati Eagles conform to this general design, no single specific design is official. Over 50 variations of the eagle have been produced over the years – in varying degrees of size, quality, and number. A unique diamond encrusted "eagle", referred to as the "Diamond Eagle", was gifted to George Washington by Admiral Comte d'Estaing on behalf of the officers of the French Navy. Washington received it on May 11, 1784, at the meeting of the General Society in Philadelphia. Upon Washington's death in 1799, it was given by his heirs to Alexander Hamilton, who succeeded Washington as President of the Society. Upon Hamilton's death, it was given to Charles Cotesworth Pinckney, who succeeded Hamilton as the Society's president. It has since served as the official insignia of the Society's president and is transferred when a new president takes office. In the late 20th century, a copy of the Diamond Eagle was made and worn by the president on occasions other than the Triennial Meeting. A specially commissioned "eagle" worn by President General George Washington was presented to Marquis de Lafayette in 1824 during his grand tour of the United States. This badge remained in possession of the Lafayette family until sold at auction on December 11, 2007, for 5.3 million USD by Lafayette's great great granddaughter. Together with what is believed to be the original ribbon and red leather box, the badge was purchased by the Josée and René de Chambrun Foundation for display in Lafayette's bedroom at Chateau La Grange, his former home, thirty miles east of Paris; it may also be displayed at Mount Vernon, Washington's former home in Virginia. This was one of three eagles known to have been owned by Washington, who most often wore the "diamond eagle", a diamond encrusted badge given him by the French matelots (sailors). That diamond eagle continues to be passed down to each President General of the Society of the Cincinnati as part of his induction into office. The Cincinnati Eagle is displayed in various places of public importance, including Sawyer Point in Cincinnati (named for the Society), Ohio. A popular public square was built here to house a 15' bronze statue of Cincinnatus flanked by four masts flying the American, state, city, and Society flags. The flag of the Society displays blue and white stripes and a dark blue canton (containing a circle of 14 stars around the Cincinnati Eagle, representing the fourteen subsidiary societies) in the upper corner next to the hoist. Refer to the section below for the city's historical connection to the Society. By Federal law, Society members may wear their eagles on their American military uniforms on ceremonial occasions. In practice, however, this has been rarely done since the early 20th century.

Сын

Қоғамның құрылуы туралы жаңалық тараған кезде судья Эданус Бурк Кассиус деген псевдониммен бірнеше памфлеттер жариялады, онда ол қоғамды жаңа республикада мұрагерлік аристократияны қайта орнатуға жасалған тытыру ретінде сынады. «Оңтүстік Каролинаның бостандық сүйгіш азаматтарына арналған үндеу» (1783 жылғы қаңтар) және «Цинциннати қоғамы немесе ордені туралы ойлар» (1783 жылғы қазан) атты памфлеттер Томас Джефферсон мен Джон Адамс сияқты көрнекті тұлғаларды қамтыған кең пікірталасқа бастады. Сын мұрагерлік элитаның құрылуына қатысты алаңдаушылықты білдірді; мүшелікке қабілеттілік тек тұңғыш ұл арқылы мұраланатын және әдетте, егер олар «Мемлекеттік желі» немесе «Континенттік желі» әскерлеріне ұзақ уақытқа бекітілмесе, қатардағы сарбаздар мен милиция офицерлері, сондай-ақ олардың ұрпақтары кірмейтін. Бенджамин Франклин қоғамның ерте сыншыларының бірі болды. Ол квази-аристократиялық орден құру және қоғамның эмблемасындағы бүркіттің қолданылуы, геральдика және ағылшын аристократиясының дәстүрлерін еске түсіруі туралы алаңдады. 1784 жылғы 26 қаңтардағы қызы Сара Бачкеге жазған хатында Франклин Цинциннатидің салдары туралы былай деді:

«Біздің Ұлттың біріккен даналығы Конфедерацияның ережелерінде Конгресс немесе кез келген жеке штаттың билігімен аристократиялық дәрежелерді орнатуға наразылық білдірген кезде, бірқатар жеке тұлғалар өздерін және өз ұрпақтарын өз азаматтарынан бөліп, тікелей елдерінің салтанатты түрде жарияланған пікіріне қарсы тұқым қуалайтын рыцарьдар орденін құруды дұрыс деп ойлайтынына мен таң қаламын». Бұрынғы офицерлер болған Цинциннати мүшелерінің ықпалы да алаңдау тудырды. Конституциялық конвентке делегаттар президентті таңдау әдісін талқылағанда, конвент хатшысы Джеймс Мэдисон Массачусетс штатының Элбридж Джерридің келесі сөзін баяндады: «Бұл жағдайда халықтық сайлау түбегейлі кемшілік. Халықтың білімсіздігі оларды кез келген тағайындауға алдау үшін Одақ бойынша тараған және бірігіп әрекет ететін бір топ адамдардың қолына береді». Ол осындай қоғамның Цинциннати орденінде бар екенін байқады. Олар құрметті, біріккен және ықпалды. Егер сайлау халыққа жүктелсе, олар, шын мәнінде, әрбір жағдайда бас басшыны сайлайды. [Герридің] осы қоғамды құрайтын тұлғаларға деген құрметі оны осындай билікті олардың қолына берудің қаупі мен орынсыздығына көз жұмып алмады. Пікірталас француз ардагерлерінің болуына байланысты Францияға тарады. 1785 жылы Франклин Парижге келгенде Мирабо графы Габриэль Рикетиге жүгініп, француз жұртшылығына бағытталған қоғам туралы бір нәрсе жазуды ұсынды. Мирабо Буркның памфлеттерін және Франклиннің қызына жазған хатын алды, осыдан Николас Шамфорттың көмегімен сол жылдың қарашасында Лондонда жарық көрген «Цинциннат ордені туралы ойлар» атты кеңейтілген нұсқасын жасады. Одан кейін Сэмюэл Ромилли ағылшын тіліне аударма жасады, ал оның американдық басылымы 1786 жылы жарық көрді. Осы пікірталас пен сыннан кейін, қоғамның президенті болуға келіскен кезде жарғының егжей-тегжейін білмеген Джордж Вашингтон қоғамның пайдасы туралы күмәндана бастады. 1784 жылғы 4 мамырдағы алғашқы жалпы жиналыста ол қоғамды таратуды қарастырды. Алайда, сол уақытта майор Л’Энфант келіп, дипломдар мен медальдардың эскиздерін, сондай-ақ қоғамның Франциядағы табысы туралы жаңалықтарды әкелді, бұл қоғамды таратуды мүмкінсіз етті. Оның орнына Вашингтон жиналыста ультиматум берді: егер мұрагерлік туралы баптар алынбаса, ол қоғам президенті лауазымынан кетеді. Бұл ұсыныс қабылданды және еуропалық рыцарьдық ордендерге ұқсамау үшін бүркіттерді жазбада тақпау туралы бейресми келісімге келді. «Институт» деп аталатын жаңа жарғы басылып шығарылды, онда мұрагерлік туралы даулы баптар және басқалары алынып тасталды. Бұл құжат жергілікті бөлімдерге мақұлдау үшін жіберілді, және Нью-Йорк, Нью-Гэмпшир және Делавэр бөлімдерінен басқа барлық бөлімдерде мақұлданды. Алайда, қоғамға байланысты жұртшылықтың ысқырығы басылғаннан кейін жаңа «Институт» күшін жойды және түпнұсқасы қайта енгізілді, оның ішінде мұрагерлік туралы ережелер де болды. Франция королі Людовик XVI-дан ресми рұқсат алған француз бөлімі де мұрагерлікті жойды, бірақ оны қайта енгізбеді. Осылайша, соңғы мүшелер 1792 жылғы 3 ақпанда, француз монархиясы таратылғанға дейін бекітілді.

I only wonder that, when the united Wisdom of our Nation had, in the Articles of Confederation, manifested their Dislike of establishing Ranks of Nobility, by Authority either of the Congress or of any particular State, a Number of private persons should think proper to distinguish themselves and their Posterity, from their fellow Citizens, and form an Order of hereditary Knights, in direct Opposition to the solemnly declared Sense of their Country. The influence of the Cincinnati members, former officers, was another concern. When delegates to the Constitutional Convention were debating the method of choosing a president, James Madison (the secretary of the convention) reported the following speech of Elbridge Gerry of Massachusetts:
A popular election in this case is radically vicious. The ignorance of the people would put it in the power of some one set of men dispersed through the Union & acting in Concert to delude them into any appointment. He observed that such a Society of men existed in the Order of the Cincinnati. They are respectable, United, and influential. They will in fact elect the chief Magistrate in every instance, if the election be referred to the people. [Gerry's] respect for the characters composing this Society could not blind him to the danger & impropriety of throwing such a power into their hands. The debate spread to France because of the eligibility of French veterans from the Revolutionary War. In 1785 Honoré Gabriel Riqueti, comte de Mirabeau was approached by Franklin, who was at the time stationed in Paris, and suggested to him to write something about the society directed at the French public. Mirabeau was provided with Burke's pamphlets and Franklin's letter to his daughter, and from this, with the help of Nicolas Chamfort, created an enlarged version entitled Considérations sur l'Ordre de Cincinnatus which was published in London November that year, an English translation carried out by Samuel Romilly followed, of which an American edition was published in 1786. Following this public debate and criticism, George Washington, who had been unaware of the particulars of the charter when he agreed to become president of the society, began to doubt the benefit of the society. At its first general meeting on May 4, 1784, he had considered abolishing the society. However, in the meantime, Major L'Enfant had arrived, bringing his designs of the diplomas and medals, as well as news of the success of the society in France, which made abolition of the society impossible. Washington instead delivered at the meeting an ultimatum that if the clauses about heredity were not abandoned, he would resign from his post as president of the society. This was accepted, and an informal agreement was made not to wear the eagles in public so as not to resemble European chivalrous orders. A new charter, the so called Institution, was printed, which omitted, among others, the disputed clauses about heredity. This was sent to the local chapters for approval, which was approved in all of them except for the chapters in New York, New Hampshire, and Delaware. However, when the public furor about the society had died down, the new Institution was rescinded, and the original was reintroduced, including the clauses about heredity. The French chapter, which had obtained official permission to form from the king Louis XVI of France, also abolished heredity but never reintroduced it. Thus the last members were approved on February 3, 1792, shortly before the French monarchy was disbanded.

Алғашқы мүшелердің қалаларды дамытуы

Цинциннати мүшелері Американың Аппалачи тауларының батысындағы алғашқы және ең танымал қалаларды дамытуға атсалысқандардың қатарында болды, оның ішінде Цинциннати, Огайо және Питтсбург, Пенсильвания қалалары ерекше көзге түседі. Солтүстік-Батыс аймағының алғашқы губернаторы Артур Сент-Клэр осы Қоғамның мүшесі болды. Ол кішкентай елді мекенді Қоғамды құрметтеу және оның мүшелерін қоныстандыруға ынталандыру мақсатымен "Цинциннати" деп атады. Олардың арасында капитан Джейкоб Пиатт та болды, ол соғыстағы қызметі үшін алған жеріне Кентуккидің солтүстігінде, Цинциннатиден өзен арғы бетке қоныстанды. Капитан Дэвид Зиглер Цинциннати қаласының тұңғыш мэрі болды. 1761-1822 жылдары өмір сүрген лейтенант Эбенезер Денни, Пенсильванияның түпкілікті тұрғыны және "Цинциннатус" болған ол, 1816 жылы Питтсбургтің бірінші мэрі болып сайланды. Питтсбург Питт фортынан өркендеді, оны 1777 жылдан 1783 жылға дейін Қоғамның төрт негізін қалаушысы басқарған. Ричард Варик Нью-Йорк қаласының мэрі болды.

Қоғамның хабардарлығы

Бүгінгі қоғам Америка революциясын жасаған ерлердің идеалдары мен іс-қимылдарын, сондай-ақ Америка тарихына қатысты халықтың білуін және есте сақтауын арттыруға бағытталған күш-жігерді қолдайды, бұл ретте революцияның басталуынан 1812 жылғы соғысқа дейінгі кезеңге ерекше назар аударылады. Вашингтондағы Андерсон үйінде орналасқан штаб-пәтерінде осы кезеңдегі оқиғалар мен әскери ғылымға қатысты қолжазбалар, портреттер және модельдер жинақтары сақталады. Қоғам мүшелері АҚШ-тағы өкілдік демократиясы туралы профессорлық қызметтерді, лекциялық циклдарды, сыйлықтарды және оқу материалдарын қаржыландыруға үлес қосты.

Мүшелік ережелері

Жылдар бойы мүшелік ережелері бастапқыда белгіленгендей сақталып келеді. Мүшеліктің анықтамасы мен қабылдану құқығы Вашингтондағы Бас қоғамның емес, құрамына кіретін қоғамдардың қарауында болды. Американ революциясы кезіндегі Континентальдық армияның лайықты офицері Цинциннати қоғамында бір уақытта тек бір еркек ұрпағы арқылы ғана өкілдік ете алады, мұрагер мүшелер ерекше жағдай. Тікелей еркек желісі тоқтап қалған жағдайда, кейбір құрамына кіретін қоғамдар жанама еркек мұрагерлерді қабылдайды. Он төрт құрамына кіретін қоғамның әрқайсысы құрметті еркек мүшелерді қабылдайды, бірақ бұл адамдар мұрагерді (ізбасар мүшені) тағайындай алмайды. Франклин Пирс – тұқым қуалайтын мүше болған АҚШ-тың жалғыз президенті. Эндрю Джексон мен Закари Тейлор президенттік лауазымға тағайындалғанға дейін құрметті мүшелер болды. Басқа президенттер қызмет еткен кезеңде де, қызметтен кеткен соң да құрметті мүшелер атанды.

Бас кеңсесі

Жалпы қоғамның штаб-пәтері 2118 Массачусетс даңғылы, NW, Вашингтон қаласының Дупонт Сыркл ауданындағы Андерсон үйінде, сондай-ақ Ларз Андерсон үйі деп белгілі. Андерсон үйі қоғамның мұражайы және зерттеу кітапханасы ретінде де қызмет етеді. Ол Елшілік қатарында, түрлі халықаралық елшіліктерге жақын орналасқан. Андерсон үйі 1902-1905 жылдар аралығында американдық дипломат Ларз Андерсон және оның әйелі, жазушы және Америкалық Қызыл Крест еріктісі Изабель Велд Перкинстің қысқы резиденциясы ретінде салынған. Бостондық сәулетшілер Артур Литтл мен Герберт Браун Андерсон үйін Боз-артис стилінде жобалаған. Андерсон үйі 1971 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді және 1996 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Жалпы қоғамның мұражай жинағына революциялық соғысқа қатысқан әскерлердің портреттері, қару-жарақтары және жеке заттары; естелік нысандар; қоғам мен оның мүшелерінің тарихымен байланысты заттар, оның ішінде Цинциннати қыш ыдыстары мен белгілері; Андерсон отбасы мүшелерінің портреттері мен жеке заттары; сондай-ақ үйдің тарихымен байланысты заттар, оның ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің оны басып алуына қатысты артефакттар кіреді.

Кітапхана

Цинциннатидің Бас қоғамының кітапханасы он сегізінші және он тоғызыншы ғасырлардың басындағы әскери және теңіз тарихына қатысты баспа және қолжазба материалдарын жинақтап, сақтап, зерттеулер үшін қолжетімді етеді. Жиынтықта түрлі заманауи және сирек кездесетін материалдар бар, соның ішінде ресми әскери құжаттар, замандас баяндамалары мен еңбектері, қолжазбалар, карталар, графикалық өнер, әдебиет, және көптеген теңіз өнері мен ғылымына арналған еңбектер кіреді. Бұдан өзге, кітапхана Цинциннати қоғамының архивіне және Ларц пен Изабель Андерсонға қатысты материалдар жинағына да ие. Кітапхана зерттеушілерге алдын ала жазылу арқылы ашық.

Америка революциясы институты

Цинциннати қоғамы 2012 жылы американ революциясының тарихы мен идеалдарын қайта жаңғырту мақсатында Америка революциясы институтын (АРИ) құрды. АРИ – американ революциясы және оның қалдырған мұрасын түсінуді және құрметтеуді қолдайтын ұйым.

Белгілі құрметті мүшелері

Қоғам құрылғаннан бері әскери немесе қоғамдық қызметте ерекше көзге түскен құрметті мүшелерді қабылдауға мүмкіндік берді.