Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ханна Снелл (1723 жылғы 23 сәуір – 1792 жылғы 8 ақпан) – өзін ер адам ретінде жасырып, әскерге қатысқан британдық әйел. Снелл туралы Джеймс Вудфорд 1778 жылғы 21 мамырдағы күнделігінде түйме, жартестр және лента сатқаны жазылған.
British woman who disguised herself to become a soldier (1723–1792)
Hannah Snell (23 April 1723 – 8 February 1792) was a British woman who disguised herself as a man and became a soldier. Snell was mentioned in James Woodforde's diary entry of 21 May 1778 selling buttons, garters, and laces.
Ерте өмір
Ханна Снелл 1723 жылғы 23 сәуірде Англияның Вустер қаласында дүниеге келді. Ол бес әпкесі мен үш інісі бар отбасының ең кіші қызы еді. Оның әкесі Сэмюэл Снелл шұлық тоқушы және бояушы болған. Снеллдің әкесінің әскери қызметте болғандығы және одан алған мұрасының ақшасының арқасында, оның әкесі мен екінші әйелі Мэри Уильямс барлық балаларына лайықты білім беруге және жайлы өмір сүруге жететіндей бай болды. Дегенмен, Снелл оқуға үйренді, бірақ жазуды ешқашан үйренбеді. Снеллдің ата-анасы оның 17 жасында қайтыс болды. 1740 жылғы 25 желтоқсанда ол Лондонға, Уэппингтегі үйіне апасы Сусанамен бірге көшті. 1744 жылғы 18 қаңтарда ол голланд теңізшісі Джеймс Самске тұрмысқа шықты. Самс көбінесе басқа әйелдердің қоғамын іздеді және Снеллді жек көре бастады. Ол әйелінің мүлкін сәнді өмір сүруіне және жынысқорларға жұмсады. Олар тез қарызға батып, кедейлікке ұшырады. Сусана бала кезінде қайтыс болды. Снелл қайтадан әпкесі Сюзанна мен күйеуінің інісі Джеймс Греймен бірге тұруға көшті. 1745 жылғы 23 қарашада Снелл күйеуінің киімін киіп, оның атын қабылдап, Самсті іздеу үшін Ковентриге барды. Кейін ол күйеуінің кісі өлтіргені үшін жазаланғанын естіді. Ковентриде ол әскерге қатарына жазылды. 1747 жылы ол генерал Гиздің полкіне қосылды, онда әскери жаттығулардан өтіп, өте жақсы дамыды. Осы уақытта ол полкіндегі сержант Дэвиспен келіспеушілікке ұшырады, ол Грейді міндеттерін орындамағандықтан айыптады. Бұл оқиға Грейдің сержант Дэвис пен жергілікті әйелдің қарым-қатынасына кедері келтіруінен туындады. Осы айыптама үшін Грейге 600 соққы жасалды, ал 500-і Карлайл қаласындағы қақпаға байлаулы тұрғанда жасалды. Роберт Уокердің өмірбаянында оның қолдары қақпаға байланған және оның кішкентай кеудесі болғандықтан оны анықтау мүмкін болмады делінген. Осы оқиғадан кейін Снелл дезертир болып, теңіз жаяу әскеріне қосылды. Ол Портсмуттегі "Свалов" кемесіне мініп, капитан Розиердің командасымен Лиссабонға кабиналық матрос ретінде сапарлады. Олардың бөлімшесі Маврикийге шабуыл жасауға тиіс еді, бірақ шабуыл тоқтатылды. Содан кейін олардың бөлімшесі Үндістанға жөнелтілді. 1748 жылдың тамызында олардың бөлімшесі Үндістандағы француз колониясы Пондичерриді басып алуға экспедицияға жіберілді. Кейін 1749 жылғы маусымда Девикоттайл шайқасында шайқасты. Ол барлығы он бір рет жараланды, оның бірі жамбасына, ал бесеуі аяғына тиді. Шайқас аяқталғаннан кейін ол Каддилор ауруханасына жіберілді, онда оны екі дәрігер қарады. Жынысын жасыру үшін ол оқты өзі алды немесе полк дәрігерінің көмегіне жүгінудің орнына жергілікті әйелдің көмегіне жүгінді. Үш айлық емделуден кейін ол флотына қайта қосылып, кемедегі бос орындарға орналасты. Содан кейін ол Бомбейде біраз уақыт өткізді, онда оның экипаж мүшелері оның бетін қырқамайтынын байқап, оны "Мис Молли Грей" деп атады. Бұл оны "жергілікті әйелдермен флирттеуге" итермеледі, бұл оның жынысы туралы күдіктің күшін азайту үшін жасалды. Одан кейін Грей жарақатының асқынуына байланысты Англияға оралды. 1750 жылы олардың бөлімшесі Ұлыбританияға оралып, Портсмуттен Лондоңға сапарлады, онда ол 2 маусымда кемедегі серіктеріне жынысын ашты. Ол армияның басшысы Камберленд герцогынан зейнетақы сұрады. Ол өзінің оқиғасын Лондондық баспагер Роберт Уокерге сатты, ол оның есебін "Әйел сарбаз" деген атпен екі түрлі басылымда жариялады. Үш суретші оның формасымен суретін салды, ал "Джентльменс" журналы оның мәлімдемелерін жариялады. Ол құрметпен босатылды және Челсидегі Корольдік аурухана қараша айында Снеллдің әскери қызметін ресми түрде мойындады және оған 1750 жылы зейнетақы тағайындады (1785 жылы арттырылды), бұл сол кезде сирек кездесетін жағдай еді.
Hannah Snell was born in Worcester, England on 23 April 1723. She was the youngest daughter of her family, with five sisters and three brothers. Her father Samuel Snell was a hosier and dyer. Due to Snell's grandfather’s service in the military and the money that she inherited from him, her father and his second wife, Mary Williams were wealthy enough to live comfortably and provide adequate education for all their children. Despite this, Snell learned to read but never learned to write. Snell’s parents died when she was 17. She moved to London on December 25, 1740, to live with her older sister, Susanah in her house in Wapping. She married James Summs, a Dutch seaman, on 18 January 1744. Summs often sought the company of other women and grew to despise Snell. He used her possessions to pay for his luxurious lifestyle and solicit prostitutes. They quickly fell into debt and became impoverished. Susanna, who died in infancy. Snell moved back in with her sister Susannah and her brother in law, James Gray. On November 23, 1745, Snell put on her brother in law's clothes, assumed his name, and went to Coventry to search for Summs. Later, she learned that her husband had been executed for murder. While in Coventry, she enlisted in the military. She joined the regiment of General Guise in 1747 where she received training in military exercises and greatly excelled. During this time, she had a falling out with a sergeant in her regiment named Davis who accused Gray of neglecting her duties. This incident was prompted due to Gray's refusal to facilitate a sexual encounter between Serjeant Davis and a local woman. For this accused neglect, Gray was sentenced to “600 lashes" and received 500 while tied to the castle gate in Carlisle. In Robert Walker's biography on her life, it is mentioned that she eluded discovery due to the manner in which her arms were tied to the gate as well as the small size of her breasts. After these events, Snell deserted and went to join the Marines. She boarded the ship Swallow at Portsmouth and sailed as a cabin boy under Captain Rosier to Lisbon. Her unit was to invade Mauritius, but the attack was called off. Her unit then sailed to India. In August 1748, her unit was sent to an expedition to capture the French colony of Pondicherry in India. Later, she fought in the battle in Devicottail in June 1749. She was injured a total of eleven times, with one shot in her groin and five in her leg. After the battle she was sent to a hospital at Cuddylor which she was seen to by two physicians. To avoid revealing her sex, she either removed the bullet herself or was assisted by a local woman, instead of being tended by the regimental surgeon. After her three month recovery she was reunited with her fleet and returned to duty on the undermanned ship. She then spent some time in Bombay where her crewmates noticed that she did not shave her face and nicknamed her "Miss Molly Gray". This prompted her to "begin flirting with the local women" as a way to reduce suspicion about her sex. Shortly thereafter, Gray returned home to England after being discharged for complications with her wounds. In 1750, her unit returned to Britain and travelled from Portsmouth to London, where she revealed her sex to her shipmates on 2 June. She petitioned the Duke of Cumberland, the head of the army, for her pension. She also sold her story to London publisher Robert Walker, who published her account, The Female Soldier, in two different editions. Three painters painted her portrait in her uniform and The Gentleman's Magazine reported her claims. She was honourably discharged and the Royal Hospital, Chelsea officially recognized Snell's military service in November, and granted her a pension in 1750 (increased in 1785), which was rare at the time.
Кейінгі өмірі
Ақпарат көздері бойынша, зейнеткерлік жасын алғаннан кейін Снелл Уэппингке көшіп, «Әйел жауынгер» немесе «Маскарадағы жесір» аталған пабты ұстады, бірақ ол ұзаққа созылмады. 1750-ші жылдардың ортасында Снелл Беркширдегі Ньюбериде тұрды. 1759 жылы ол Ричард Эйлске үйленді, екеуінің екі баласы болды. 1772 жылы ол Беркширдегі Уэлфордтан Ричард Хабгудқа үйленді және екеуі Мидлендтерге көшіп кетті. 1785 жылы ол өзінің ұлы Джордж Спенс Эйлзбен, кеңсе қызметкерімен, Стоук-Ньюингтон қаласындағы Черч-стритте тұрды. 1791 жылы оның психикалық денсаулығы күрт нашарлады. Ол 20 тамызда Бетлем ауруханасына түсті және 8 ақпанда қайтыс болды. Ол Челси ауруханасының (қазіргі Ескі зират, Челси корольдік ауруханасы) жерлеу орнына жерленді. Ханна Снелл 1969 жылы түсірілген «The Prime of Miss Jean Brodie» фильмінде «қызмет етуге, қиындық көруге және құрбандыққа» дайын әйел ретінде еске алынады. Снеллдің өмірі туралы көптеген әңгімелер бар. Снеллдің «Әйел теңізші» атты естеліктері 1750 жылы Лондондық баспагер Роберт Уокерден жарық көрді. Ол бүгінгі күнге дейін қолданыста, келесі кітаптарда кездеседі: «Әйел сарбаз; немесе Ханна Снеллдің таңғажайып өмірі мен оқиғалары» (2011), «Леди Тарс: Ханна Снеллдің, Мэри Лейсидің, Мэри Талбот пен Мэри Энн Талботтың өмірбаяндары» (2008) және «Әйел сарбаз: ер адам ретінде қызмет еткен және шайқасқан әйелдердің екі есебі» (2011). Снеллдің өмірі де тағы зерттеулерге ұшырауда. Мысалы, «Ханна Снелл: Қызыл теңізшілердің құпия өмірі» (2014) оның өмірінің контекстін зерттейді, ал «Әйел күйеулер» (2020) Снелл және басқа да тұлғалардың жыныстық идентификациясын өзгерту тақырыбын талқылайды. Снеллдің өмірі туралы қысқаша журналдар мен газеттердегі мақалалар Англияда да, одан тыс жерлерде де кеңінен таралды. 1800 жылдардағы жарияланымдардың тізімдері Снеллдің баяндамасының таралуын көрсетеді; АҚШ журналдары мен газеттеріндегі Снелл туралы мақалалар, мысалы, «The New York Ledger» (1865), Бостонның «Ballou’s Dollar Monthly» (1855–1865), Миннесотаның «The St. Paul Globe» (1890) және Ютаның «The Salt Lake Herald» (1893) басылымдарында кездеседі. Снеллдің бұқаралық ақпарат құралдарында көрінуі 1900 жылдары азайды. Дегенмен, осы кезеңдегі оның өмірі туралы жарияланған материалдар Ютаның «The Salt Lake Tribune» (1910) және Орегонның «The Gazette Times» (1914) газеттерінде сақталған. Снеллге қатысты қолданылған есімдер мен гендерлік идентификация басылымдар арасында әртүрлі. Снеллдің 1746 жылғы естеліктерінде ол өзін «Ханна Снелл» деп атады және әйелдерге тән есімдерді қолданды. Алайда, 1750 жылғы нұсқада автор Джеймс Грей деп көрсетілген. Кейінгі басылымдар мен газет мақалалары «Ханна Снелл» есімін қайта қолданды. Снелл туралы академиялық зерттеулердің көпшілігі оның туған есімін және есімдерін пайдаланады, бірақ трансгендерлік зерттеулер және осымен байланысты салалардағы еңбектер бұл нормадан ауытқып кеткен.
Sources claim that after receiving her pension, Snell retired to Wapping and kept a pub named either The Female Warrior or The Widow in Masquerade, but it did not last long. By the mid 1750s, Snell was living in Newbury in Berkshire. In 1759, she married Richard Eyles there, with whom she had two children. In 1772, she married Richard Habgood of Welford, also in Berkshire, and the two moved to the Midlands. In 1785, she was living with her son George Spence Eyles, a clerk, on Church Street, Stoke Newington. In 1791, her mental condition suddenly worsened. She was admitted to Bethlem Hospital on 20 August and died on 8 February 1792. She was buried at Chelsea Hospital (now the Old Burial Ground, Royal Hospital Chelsea). Hannah Snell is mentioned in the 1969 film The Prime of Miss Jean Brodie as a woman who was prepared to "serve, suffer and sacrifice." There are numerous accounts of Snell’s life. Snell’s memoir The Female Sailor was released in 1750 by London publisher Robert Walker. It has continued to be in circulation even to the present day, available in the following books: The Female Soldier; Or, The Surprising Life and Adventures of Hannah Snell (2011), The Lady Tars: The Autobiographies of Hanna Snell, Mary Lacy, Mary Talbot, and Mary Anne Talbot (2008), and The Female Soldier: Two Accounts of Women Who Served & Fought as Men (2011). Snell’s life is also the subject of further examination. For instance, Hannah Snell: The Secret Life of a Female Marine (2014) investigates the context in which her life took place, while Female Husbands (2020) discusses themes related to Snell’s and other figures’ "transing" of gender. Abbreviated magazine and newspaper accounts of Snell’s life were also widespread both within and beyond England. Records of later 1800s publishings show the reach of Snell’s narrative; articles on Snell’s in U. S. A. magazines and newspapers, for instance, are found in The New York Ledger (1865), Boston’s Ballou’s Dollar Monthly (1855 1865), Minnesota’s The St. Paul Globe (1890), and Utah’s The Salt Lake Herald (1893). Snell’s media presence decreased in the 1900s. Documented publications about her during this period, however, were still present in Utah’s The Salt Lake Tribune (1910) and Oregon's The Gazette Times (1914). The pronouns and gender identity assigned to Snell vary between publications. In Snell’s original 1746 memoir, she referred to herself as "Hannah Snell" and used female pronouns. However, the subsequent 1750 version identified the author as James Gray. Later editions and newspaper articles reverted back to using "Hannah Snell". Much of the academic work on Snell likewise uses her birth name and pronouns, although papers in transgender studies and related fields have diverged from this norm.