Америкалық Епископ Сэмюэль Сибьюри және құлдық туралы мәліметтер
Samuel Seabury
Америкалық епископ Сэмюэл Сибюри – АҚШ-тағы алғашқы епископ, Коннектикуттың бірінші епископы. Американ революциясы кезіндегі лоялист, А. Гамильтонның қарсыласы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық епископ Сэмюэл Сибери (30 қараша 1729 – 25 ақпан 1796) – Америкадағы алғашқы епископ, Америка Құрама Штаттарындағы Епископ шіркеуінің екінші басшысы және Коннектикут штатының алғашқы епископы. Ол Америка революциясы кезінде Нью-Йорк қаласындағы лоялисттердің көрнекті қайраткері және Александр Гамильтонның белгілі қарсыласы болды.
American Episcopal Bishop
Samuel Seabury (November 30, 1729February 25, 1796) was the first American Episcopal bishop, the second Presiding Bishop of the Episcopal Church in the United States of America, and the first Bishop of Connecticut. He was a leading Loyalist in New York City during the American Revolution and a known rival of Alexander Hamilton.
Ерте өмір
Ол 1729 жылы Коннектикут штатының Солтүстік Гротонында (кейін Ледьярд деп аталған) дүниеге келді, Черч Хилл Роуд пен Спайсер Хилл Роудтың қиылысында орналасқан, қазіргі таңда тарихи ескерткіш ретінде сақталған үйінде. Оның әкесі, Сэмюэл Сибери (1706–1764) де Гротонда конгрегационалисттік пастор болған, бірақ 1730 жылы Англия шіркеуінде диакон және священник болып кияланды. Сибери, әкесі, 1732-1743 жылдары Коннектикут штатының Нью-Лондонында, ал 1743 жылдан өліміне дейін Лонг-Айлендтегі Нью-Йорк штатының Хемпстед қаласындағы Санкт-Джордж шіркеуінің ректоры қызметін атқарды. Сэмюэл Сибери, әкесі, өсиетіне Ньюпорт есімді құлды мүлік ретінде тіркеген. Ол 1748 жылы Йель колледжін бітіріп, әкесінен дінтануды оқыды. 1752-1753 жылдары Эдинбург медицина мектебінде медицина білімін алды және 1753 жылдың 21 және 23 желтоқсанында Линкольн епископы Джон Томас және Карлайл епископы Ричард Осбальдестон оны диакон және священник қызметіне кияланды. Сибери 1754-1757 жылдары Нью-Джерси штатының Нью-Брансуик қаласындағы Крайст шіркеуінің, 1757-1766 жылдары Нью-Йорк штатының Ямайка қаласындағы, ал 1766-1775 жылдары Вестчестердегі (қазіргі Вестчестер сквер ауданы, Бронкс) Санкт-Петер шіркеуінің ректоры болды.
He was born in North Groton (since renamed Ledyard), Connecticut, in 1729 in a home that still stands as a Historic Landmark on the corner of Church Hill Road and Spicer Hill Road in Ledyard, Connecticut. His father, also Samuel Seabury (1706–1764), was originally a Congregationalist minister in Groton but was ordained deacon and priest in the Church of England in 1730. Seabury, the father, was a rector in New London, Connecticut, from 1732 to 1743, and of St George's, Hempstead, New York on Long Island from 1743 until his death. Samuel Seabury, the father, claimed as property a slave named Newport, who is documented in his will. He graduated from Yale College in 1748 and studied theology with his father. He studied medicine in Edinburgh Medical School from 1752 to 1753 and was ordained deacon by John Thomas, Bishop of Lincoln, and priest by Richard Osbaldeston, Bishop of Carlisle, on December 21 and 23 respectively, 1753. Seabury was rector of Christ Church, New Brunswick, New Jersey, from 1754 to 1757, rector in Jamaica, New York, from 1757 to 1766, and of St. Peter's, Westchester (now the Westchester Square neighborhood of The Bronx) from 1766 to 1775.
Теңізге және құлдыққа
Сэмюэл Сибери құлдыққа негізделген экономикада және құл ұстайтын отбасында өсті. Оның әкесі заң жүзінде кем дегенде бір құлға ие болған, Ньюпорт есімді құл, ол өсиетімен белгіленген. Сэмюэл Сибери 1756 жылдың 12 қазанында Мэри Хикске үйленген кезде құл иегері болды. Сиберидің қайын атасы Эдвард Хикс қызына құлдыққа түскен әйелді сыйға берді. Эдвард Хикс Сиберилерге белгілі бір деңгейде қаржылық көмек көрсетуге уәде берді, бірақ оның осы уәдені орындамауы көп ұзамай заңдық дауға себеп болды. 1760 жылдардағы даудың аясында Хикс төрт құлдың меншігін Сэмюэл Сибериге берді. Кейін Хикс пен төрт құл Сиберилердің үйіне көшіп келді. Хикс қайтыс болғаннан кейін, Сибери үш құлды Хикс отбасына қайтарды. Сибериде Чарльз есімді бір құл заңды түрде меншігінде қалды. 1790 жылғы халық санауы бойынша, Нью-Лондондағы Сиберилердің үйінде үш құл болған. Епископ қайтыс болғаннан кейін, оның мұрагерлік тізімінде 38 жастағы Нелл есімді әйел және 9 жастағы Роза есімді қыз тіркелді. Сиберидің күнделігінде Нелл Нью-Лондондағы Сент-Джеймс шіркеуінің пасторлық үйінде жұмыс істегені, онда ол және оның қызы Мария тұрғандығы жазылған.
Samuel Seabury grew up in an economy based on slavery, and in a slaveholding family. His father legally owned at least one slave, Newport, who is marked in his will. Samuel Seabury became a slaveholder when he married Mary Hicks on October 12, 1756. Seabury's father in law, Edward Hicks, gifted his daughter with an enslaved woman. Edward Hicks promised the Seaburys a certain level of financial assistance and his failure to do so soon became part of a legal dispute. As part of the ongoing dispute in the 1760s, Hicks transferred the ownership of four slaves to Samuel Seabury. Hicks and the four enslaved people later moved into the Seabury home. After Hicks died, Seabury transferred three of the slaves back to the Hicks estate. Seabury continued to legally own one slave, Charles, as his property. According to the 1790 census, the Seabury household in New London had three slaves. After the Bishop died, a probate inventory of his estate listed a 38 year old woman, Nell, and a 9 year old girl, Rose. Seabury's journal notes that Nell worked in the parsonage house at St. James's Episcopal Church in New London, where he and his daughter Maria lived.
Америка революциясы және Александр Гамильтонмен дау
Сейбери 1775 жылдың сәуірінде барлық заңсыз съездер мен комитеттерге қарсы Уайт-Плейнс наразылығына қол қойғандардың бірі болды және көптеген басқа да жолдармен өзін адал лоялист екенін көрсетті. Ол 1774 жылы «Континенттік конгресс процедуралары туралы еркін ойлар» атты еңбегін А. В. Фармер (Уэстчестер фермері) деген псевдониммен жазды, одан кейін «Конгресс зерттелді» (1774) деген еңбек жарық көрді. Александр Гамильтон осы ашық хаттарға «Конгресс шараларының толық қорғанысы, олардың жауларының жала жапқан сөздерінен» деген жауап берді. Сейбери Гамильтонға жауап ретінде «Ұлыбритания мен оның колониялары арасындағы даудың шолуы» атты үшінші «Фермердің хаты» жазды, ал Гамильтон «Фермер таратылды» (1775) деп жазып, бұл пікір алмасуды аяқтады. Үш «Фермердің хаты» лоялисттердің талаптарын күшті түрде жеткізетін, қарапайым және қатал стильде жазылған еңбектер. Олардың авторлығы ұзақ уақыт даулы болды, бірақ Сейберидің 1783 жылы Англияда епископтық сан алуға тырысқан кезде оларды өзіндік деп мәлімдегені белгілі болды. Сонымен қатар, ол «Нью-Йорк провинциясының заң шығарушы органына ескерту» (1775) атты хаттың авторлығын да өзіне жатқызды, бұл хатқа Уэстчестер фермері қол қоймаған, онда колониядағы жалғыз заңды саяси орган деп санайтын билік туралы сөз болды. Сейберидің стильдің нақтылығы мен жалпы оқудың жеңілдігі оны өмір бойы шіркеудегі әріптестерінен ерекшелендірді. Сейберидің А. В. Фармер псевдониммен жазған «Уэстчестер фермеріне хаттар» еңбектерінде оның лоялизмі ғана емес, сонымен қатар әлеуметтік иерархия мен құлдыққа қатысты ерекше көзқарасы да көрінеді. «Дауға шолу» еңбегінде Сейбери «бостандық – өте жақсы нәрсе, ал құлдық – өте жаман нәрсе» деп жазды, кейін «адамгершілікке жараспайтын құлдық» біршама «қатыгездікке ұшыратумен» теңестірілгенін атап өтті. Осылайша Сейбери Томас Джефферсон және Джордж Вашингтон сияқты американдық қарсыластарымен келісімде болды, бірақ ол қақтығыстың қарама-қарсы жағында болды. 1775 жылдың қараша айында Сейбери жергілікті патриоттармен тұтқындалды және алты аптаға Коннектикут түрмесінде қамауда болды. Оған діни қызметін атқаруға кедергі келтірілді; Лонг-Айлендте біраз уақыт өткізгеннен кейін ол Нью-Йорк қаласына паналады, онда 1778 жылы корольдің американдық полкінің капелланы болып тағайындалды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол АҚШ-та қалды; Коннектикутқа көшіп, жаңа үкіметке адал болды.
Seabury was one of the signatories of the White Plains Protest of April 1775 against all unlawful congresses and committees and, in many other ways, he proved himself a devoted Loyalist. He wrote "Free Thoughts on the Proceedings of the Continental Congress" (1774) under the pen name A. W. Farmer (standing for "a Westchester farmer"), which was followed by "The Congress Canvassed" (1774). Alexander Hamilton responded to these open letters in "A Full Vindication of the Measures of Congress, from the Calumnies of their Enemies". Seabury wrote a third "Farmer's Letter" entitled "A View of the Controversy between Great Britain and her Colonies" to answer Hamilton, and Hamilton completed the exchange by writing "The Farmer Refuted" (1775). The three "Farmer's Letters" are forceful presentations of the Loyalist claim, written in a plain, hard headed style. Their authorship was long in question, but it is certain that Seabury claimed them in England in 1783, when he was seeking episcopal consecration. At the same time, he claimed authorship of a letter entitled "An Alarm to the Legislature of the Province of New York" (1775), not signed by the Westchester farmer, which discussed the power of what he viewed as the only legal political body in the colony. Seabury's clarity of style and general ease of reading set him apart from his ecclesiastical colleagues throughout his life. The pieces Seabury wrote under the pen name A. W. Farmer in the Letters to a Westchester Farmer display not only Seabury’s Loyalism, but a particular view of social hierarchy and slavery. In “A View of the Controversy,” Seabury wrote that “liberty is a very good thing, and slavery a very bad thing” and later notes that “abject slavery” equated in some way with “cruel oppression.” In his Revolutionary writings, he indicated that slavery was a state that individuals, namely white Loyalists, must avoid. In this Seabury aligned with his rebel American counterparts, such as Thomas Jefferson and George Washington, though he was on the opposite side of the conflict. Seabury was arrested in November 1775 by local Patriots and was kept in prison in Connecticut for six weeks. He was prevented from carrying out his ministry; after some time in Long Island, he took refuge in New York City where he was appointed chaplain to the King's American Regiment in 1778. At the end of the war, he stayed in the United States; he moved to Connecticut and was loyal to the new government.
Ғибадат жолы
1783 жылдың 25 наурызында Коннектикут штатының Вудбери қаласындағы Глейб-хауста он епископтық дін қызметкерлерінің отырысы Сейбериді екінші таңдау ретінде епископқа сайлады (бірінші таңдау денсаулығына байланысты бас тартқан еді). Америкада оны қадімдеуге англикан епископтары болмағандықтан, ол 7 шілдеде Лондонға аттанды. Бірақ Англияда оның қадімделуі мүмкін емес деп есептелді, себебі ол американдық азамат ретінде корольге адалдық серт беруге құқылы емес еді. Сонда ол Шотландия епископтық шіркеуіне жүгінді, сонымен қатар Англиядағы ант бермейтін епископтар – Шрусберилік Уильям Картрайт пен Манчестерлік Кенрик Прайске де хабарласты. Шотландиядағы епископалдықтар мемлекеттік шіркеу емес еді; олар заңды түрде мойындалған, бірақ қуғынға ұшыраған шіркеу болды, ол Ганновер патшаларын мойындаудан бас тартты. 1720 жылдары Америкада екі ант бермейтін епископтың (Джон Талбот пен Роберт Велтон) болуы салдарынан бұрынғы жанжал туды, олар Америкадағы Англия шіркеуіндегі ағысқа қатысқандары үшін лауазымдарынан алынған еді. Сейбери 1784 жылдың 14 қарашасында Абердинде қадімделді, ол Шотландия қасиетті тағайындалу рәсімін зерттеп, оны қабылдауға жұмыс істеуі, 1662 жылғы ағылшын дұға кітабының орнына қолдануы керек болды. Бүгінгі күнге дейін американдық литургия осы рәсімнің негізгі ерекшеліктерін өзінің қасиетті Евхаристиялық литургияларының бірінде сақтап келеді. Сейбериді Абердин епискобы және Шотландияның Примасы Роберт Килгур; Росс және Морей епискобы Артур Петри; және Абердиннің көмекші епискобы Джон Скиннер қадімдеді. Қадімделу рәсімі Скиннердің Лонгакрдағы үйінде, қазіргі Санкт-Андрей соборынан шамамен 500 метр қашықтықта өтті. Килгур қадімделу рәсімін орындаған кресло Кит, Морейдегі Ыстық Тринити епископалдық шіркеуінде сақталған. Оның қадімделуінің жылдығы қазір АҚШ Епископалдық шіркеуі мен Канада Англикан шіркеуінің және Англикан қауымының басқа шіркеулерінің күнтізбесіндегі кіші мереке күні болып табылады. Сейберидің ант бермейтін шотландтармен қадімделуі британ үкіметінде алаңдату тудырды, олар АҚШ-та толыққанды якобит шіркеуінің пайда болуынан қорқып, Парламентті шетелдік епископтарды қадімдеу үшін жағдай жасауға көндірді. Сейберидің бұл мәселедегі табандылығы американдық және ағылшын шіркеулері арасындағы қарым-қатынасты сақтап қалуға мүмкіндік берді. Мәселе литургиялық шектеулерде (серт) емес, саяси жоспарларда екені анықталды. 1785 жылы Сейбери Коннектикутқа оралып, Нью-Лондонды өзінің үйі етіп, ондағы Сент-Джеймс шіркеуінің пасторы болды. 1785 жылдың тамызының бірінші аптасында Коннектикут штатындағы дін қызметкерлерінің отырысы Миддлтаундағы Саут Гриндегі Христос шіркеуінде өтті. 3 тамызда Америка жеріндегі алғашқы англикандық қадімделу рәсімі Миддлтаундағы Христос шіркеуінде өтті, сол күні Генри Ван Дайк, Фило Шелтон, Эшбел Болдуин және Колин Фергюсон Диакондардың қасиетті орденіне қадімделді, ал Фергюсон 7-сі күні дін қызметкеріне қадімделді. Сейбери Миддлтаундағы Христос шіркеуі туралы былай деді: "Бұл туған жер ұзақ уақыт есте қалуы керек, және осы кезекті жалғастыратын адал басқарушылардың саны уақыт өткенше көбейе берсін". 1790 жылы Сейбери Род-Айленд епархиясын да басқарды. 1792 жылы ол ағылшынша қадімделген Уильям Уайт, Сэмюэл Провост және Джеймс Мэдисон епископтарымен бірікті, осылайша шотландтық және ағылшын елшілік мұрагерліктерін біріктірді.
On March 25, 1783, a meeting of ten Episcopal clergy at the Glebe House in Woodbury, Connecticut, elected Seabury bishop as their second choice (a favorite son was elected first but declined for health reasons). There were no Anglican bishops in America to consecrate him and so he sailed to London on July 7. In England, however, his consecration was considered to be impossible because, as an American citizen, he could no longer take the oath of allegiance to the King. He then turned to the Scottish Episcopal Church, although he had also approached the surviving non juring bishops in England, William Cartwright of Shrewsbury and Kenrick Price of Manchester. The Episcopalians in Scotland were and are not the established church; they were a legally recognized but oppressed church which refused to recognize the Hanoverian kings. Earlier scandal had been caused by the presence of two non juring bishops in America in the 1720s (John Talbot and Robert Welton) who were removed from their positions after being accused of schism in the Church of England in America. Seabury was consecrated in Aberdeen on November 14, 1784, on the condition that he study the Scottish rite of Holy Communion and work for its adoption, rather than that of the 1662 English prayer book. To the present day, the American liturgy adheres to the main features of this rite in one of its Holy Eucharist Liturgies. Seabury was consecrated bishop by Robert Kilgour, Bishop of Aberdeen and Primus of Scotland; Arthur Petrie, Bishop of Ross and Moray; and John Skinner, coadjutor bishop of Aberdeen. The consecration took place in Skinner's house in Longacre, approximately 500 metres from the present St Andrew's Cathedral, Aberdeen. The chair on which Kilgour sat to perform the consecration is preserved in Holy Trinity Episcopal Church, Keith, Moray. The anniversary of his consecration is now a lesser feast day on the calendars of the Episcopal Church (United States) and the Anglican Church of Canada and other churches of the Anglican Communion. Seabury's consecration by the non juring Scots caused alarm in the British government who feared an entirely Jacobite church in the United States, and Parliament was persuaded to make provision for the ordination of foreign bishops. Seabury's tenacity in the matter had the effect of making possible a continued relationship between the American and English churches. The problem was revealed not to be one of liturgical restrictions (the oath) but of political plans. Seabury returned to Connecticut in 1785 and made New London his home, becoming rector of St James Church there. A meeting of his Connecticut clergy was held during the first week of August 1785 at Christ Church on the South Green in Middletown. On August 3, the first Anglican ordinations on American soil took place at Christ Church in Middletown, and Henry Van Dyke, Philo Shelton, Ashbel Baldwin, and Colin Ferguson were ordained to the Holy Order of Deacons that day, with Ferguson being ordained priest on the 7th. Seabury said of Christ Church, Middletown, "Long may this birthplace be remembered, and may the number of faithful stewards who follow this succession increase and multiply till time shall be no more." In 1790, Seabury also took charge of the Diocese of Rhode Island. In 1792, he joined with Bishops William White, Samuel Provoost, and James Madison who had all received English consecration, thus uniting the Scottish and the English apostolic successions.
Литургияға үлес қосу
Сейбери Революциядан кейін Солтүстік Америкада Англикан литургиясының дамуында шешуші рөл атқарды. Оның 1786 жылы Нью-Лондонда жарияланған «Қауымдастық тілегі» 1662 жылғы Англия шіркеуінде қолданылған «Ортақ дұғалар кітабына» емес, 1764 жылғы Шотландия литургиясына негізделген. Сейберидің шотландтық қызметті қорғауы, әсіресе оның құрбандық тілін қалпына келтіруі және Киелі Рухты шақыру (эпиклезис) немесе ізгілік дұғасындағы Киелі Рухты шақыру 1789 жылы Епископальдық шіркеудің кішігірім өзгерістерімен «Ортақ дұғалар кітабына» енгізілді. Англияның 1552, 1559, 1604 және 1662 жылғы «Ортақ дұғалар кітаптары» Құрылтай сөздерімен аяқталды, бірақ шотландтық дұғасы ежелгі классикалық дұға үлгілеріне негізделген құрбандық, анамнез, эпиклезис, тілектер және даңқ айтумен жалғасты. Бұл дұға римдік және православиелік ілімдермен қатар, кейбір кальвинистік элементтерді де қамтыды. Англиялық дұғалар ізгілік дұғасында құрбандық тілін жоюға бағытталған естелікке назар аударды. Қалған құрбандық тілі қызмет соңында, міндетті емес ізгілік дұғасында орналастырылды, онда қауым «Мақтау мен алғыс құрбанымызды қабыл еткейсіз» деп Құдайға жалбарынып, өзінің құрбанын ұсынды. Құрбандықты ізгілік дұғасынан шығару себебі – Әулие Евхаристияның Құдайға, Һристос арқылы жасалған материалдық құрбандық екенін ұсынудан сақтану, ол бір рет толыққанды құрбан етілген және қазірде құрбандық ретінде танылатын. Шотландтық дұғадан алынған толық Евхаристиялық дұға «Біз енді саған ұсынамыз» деген сөздерді «Сенің қасиетті сыйлықтарыңмен» дегеннен кейін қамтыды. Дұға құрбандық сөздерінен кейін «Ұлың бізге жасауды бұйырған естелік» деген сөздермен жалғасты, осылайша американдық дұға кітабында «тілектер мен жалбарыныштар» мен қауымның ізгілік элементтері арқылы ұсынылуы арасындағы байланыс қалпына келтірілді. Бұл өзгерістер Кранмердің 1549 және 1552 жылдардағы ниеттерін жойды. Шотландиялық ритуалды қабылдау Епископальдық шіркеудің евхаристиялық ілімін католик және православие шіркеулерінің дәстүріне жақындатты. Шотландиялық ізгілік дұғасын қабылдау жаңа шіркеудің литургиясына екінші ғасырдың ортасынан бастап евхаристия шіркеудің құрбандығы деген ежелгі ілімді қайта енгізді. Сейбери басқа бір ежелгі дәстүрді, яғни Әулие Қауымдықты апта сайын, жексенбі күні тойлауды қалпына келтіруді де қолдады, протестант шіркеулерінің көпшілігінде Реформациядан кейін сирек болатын. «Жиі Қауымдыққа Шын Шынайы Шақыру» атты 1789 жылы Нью-Хейвенде жарияланған еңбегінде ол былай деп жазды: «Оның маңыздылығын, Мәсіхтің өсиеті мен одан алатын көптеген пайдаларды ескере отырып, оның әр жексенбідегі салтанатты рәсімнің бір бөлігі болмайтынына өкінемін». Сейбери өзінің заманынан озып кеткен, бірақ бір ғасырдың ішінде апта сайынғы сағат 8-дегі Евхаристия әдеті, тіпті «төменгі шіркеу» қауымдарында да (айдың бірінші жексенбісіндегі Әулие Қауымдыққа қоса) көптеген Англикан қауымдарында Литургиялық қозғалыстың әсерімен кеңінен тарады. 20-ғасырдың соңына қарай көптеген басқа протестанттық конфессиялар да осы дәстүрді қабылдады, егер бұл олардың тәжірибесі болмаса (Мәсіхтің шәкірттері сияқты).
Seabury played a decisive role in the evolution of Anglican liturgy in North America after the Revolution. His "Communion Office," published in New London in 1786, was based on the Scottish Liturgy of 1764 rather than the 1662 Book of Common Prayer in use in the Church of England. Seabury's defense of the Scottish service—especially its restoration of oblationary language and the epiklesis or invocation of the Holy Spirit in the Prayer of Consecration was adopted into the Book of Common Prayer with minor change by the Episcopal Church in 1789. The English 1552, 1559, 1604 and 1662 Books of Common Prayers of Consecration ended with the Words of Institution; but the Scottish Rite Prayer continued with an oblation, anamnesis, epiclesis, intercessions and doxology based on the ancient classical models of consecration prayers. The Prayer was a mix of Roman and Orthodox doctrines with some Calvinist elements. The English Rites focused on the memorial to the exclusion of sacrificial language in the Prayer of Consecration. Such sacrificial language as remained was placed at the end of the service in an optional Prayer of Oblation at which point the congregation made a self offering beseeching God "to accept our sacrifice of praise and thanksgiving." The removal of oblation from the prayer of consecration was done in order to avoid the suggestion that the Holy Eucharist was a material Peace Offering to God made by his Church in and with Christ with the very same sacrifice he had offered once for all and now made present as a sacrament. The restoration of the full Eucharistic Prayer taken from the Scottish Rite included the words, "which we now offer unto thee," after "with these thy holy gifts." The prayer continued after the oblationary words with, "the memorial thy Son hath commanded us to make," in the American Prayer Book, thereby restoring the connection between "prayers and supplications" and the self offering of the congregation with and through the consecrated elements. The changes fairly undid Cranmer's intentions of 1549 and 1552. The adoption of the Scottish Rite brought the Episcopal Church's eucharistic doctrine closer to the tradition of the Catholic and Orthodox Churches. The adoption of the Scottish Prayer of Consecration restored to the liturgy of the new Church the ancient doctrine from the mid second century that the eucharist is the Church's sacrifice. Seabury also argued for the restoration of another ancient custom, the weekly celebration of Holy Communion on Sunday rather than the infrequent observance that became customary in most Protestant churches after the Reformation. In "An Earnest Persuasive to Frequent Communion", published in 1789 in New Haven, he wrote that "when I consider its importance, both on account of the positive command of Christ, and of the many and great benefits we receive from it, I cannot but regret that it does not make a part of every Sunday's solemnity." Seabury was ahead of his time, but within a century the custom of weekly 8 am Eucharist even in 'Low Church' parishes (in addition to the monthly 1st Sunday of the month Holy Communion) was rapidly spreading through many Anglican congregations under the impact of the Liturgical Movement. By the end of the 20th century, many other Protestant denominations had adopted weekly communion if this had not already been their practice (as with the Disciples of Christ).
Кейінгі өмірі
1794 жылы Чеширде ол Коннектикут епископтық академиясын құрды, кейін ол Чешир академиясы аталды. Ол 25 ақпан 1796 жылы Нью-Лондонда қайтыс болды, оның денесі Сент-Джеймс шіркеуіндегі шағын капеллада жатыр. Шіркеуде оның Шотландияда санға ірістірілуін бейнелейтін әйнек терезесі бар. Ральф Эрл салған Сейберидің портреті Вашингтондағы Ұлттық портреттер галереясының қорында сақталады. Елеулі портрет Бас теологиялық семинарияда ілінген, ал кішкентай суреті Вашингтон Ұлттық соборының аумағындағы Уағыздаушылар колледжінде кездеседі. Сейбери – керемет ұйымдастырушы және қатаң дін қызметкері болды. Сейберидің «Фермердің хаттары» оны ең белсенді американдық лоялист-жанжалшы ретінде таныстырады, сондай-ақ оның дұғалары мен рухани жазбаларымен бірге, ол заманының стиль шебері саналады. Оның жарияланған уағыздары мен эсселері оның өлімінен кейін де көптеген оқырмандардың назарына ілікті.
In Cheshire in 1794, he established the Episcopal Academy of Connecticut, which later became Cheshire Academy. He died in New London on 25 February 1796, where his remains lie in a small chapel at St. James. The church also features a stained glass window depicting his consecration in Scotland. Seabury's portrait by Ralph Earl is in the collection of the National Portrait Gallery in Washington, D. C. A notable portrait hangs at the General Theological Seminary, and a smaller painting is to be found at the College of Preachers on the grounds of the Washington National Cathedral. Seabury was a superior organizer and a strict churchman. Seabury's "Farmer's Letters" rank him as the most vigorous American loyalist controversialist and, along with his prayers and devotional writings, one of the greatest masters of style of his period. His printed sermons and essays enjoyed wide readership well after his death.
Отбасы
Оның ағасы Дэвид Сибери Новая Шотландияға көшіп кеткен, патшаға адал болған адам болды. Ол 1806 жылы АҚШ-қа қайтып келді. Сибери 1756 жылы Мэри Хикске үйленді. Оның әкесінің әйелінің әкесі, Эдвард Хикс, Сибериге қаржылық көмек берді. Оның ұлы Чарльз (1770–1844) Лонг-Айлендтегі әртүрлі шіркеулерде пастор болды. Жылысуы, Сибери Тредуэлл Манхэттендегі Ескі Саудагерлер Үйінің иесі болды, қазір ол мұражай. Немересі Сэмюэл Сибери (1801–1872) американдық епископ шіркеуінің дін қызметкері болды, сондай-ақ Сиберидің ұлы Уильям Джонс Сибери де сондай болды.
His brother David Seabury was a Loyalist who moved to Nova Scotia. He returned to the United States in 1806. Seabury married Mary Hicks in 1756. His father in law Edward Hicks provided financial assistance to Seabury. His son Charles (1770–1844) was rector in various Long Island churches. A nephew, Seabury Tredwell, was the owner of the Old Merchant's House in Manhattan, now a museum. A grandson, Samuel Seabury (1801–1872) was an American Episcopal clergyman, as was that Seabury's son, William Jones Seabury.
Құрмет
1849 жылдың 12 қыркүйегінде Сэмюэл Сиберидің қалдықтары Нью-Лондон қаласындағы Ұлы Джеймс шіркеуіне көшіріліп, ғибадатхананың алдында жерленді. Қызмет дұға кітабындағы кез келген жерлеу рәсімі сияқты өткізілді, бірақ ерекше салтанаттылықпен. Даналық кітабының 5:1-17 аяттары және «Exurgat Deus» псалмы Алғыс айту рәсімі ретінде оқылды. Никеялық символ сөзден кейін, дін қызметкері доктор Джарвис батасын берді. «Колониал шіркеу хроникасы және миссионерлік журнал» басылымы осы қызмет туралы былай деп жазды: «Құрметті қалдықтар қайтыс болған прелаттың толық қаңқасынан тұрды, оның денесінің қалған бөліктері жоғалып кеткен. Сүйектер жақсы сақталған; бас ерекше үлкен болды және портреттердегідей ерекше белгілері бар еді. Мұндай қасиетті естелікке куә болған аз ғана көрермендер үнсіз, бас киімдерін шешіп, терең сезіммен қарады. Діни қызметкерлердің тобы олардың рухани ұлдары ретінде құрметтеген, шіркеудің патриархы және Құдайдың шындығын ауыр сынақтан өткен жақтасы болған адамның шаңының үстінде тұрды». Сибери қоғамы 12 қыркүйекті қосымша еске алу күні ретінде белгілейді: Сэмюэл Сиберидің қалдықтарын көшіру. Сибери Англия шіркеуінде 14 қарашада еске алынады, ал оның тағайындалуы АҚШ-тың Епископалдық шіркеуінде және Солтүстік Американың Англикан шіркеуінде сол күні мерекемен аталады. Бұл салт басқа Англикан шіркеулерінде де кездеседі, соның ішінде Канада Англикан шіркеуінің Баламалы қызметтер кітабында және 1991 жылғы Шотландия Епископалдық шіркеуінің қайта қарастырылған шотланд күнтізбесінде. Батыс Нью-Йорк епископы, құрметті Артур Кливленд Кокс оның еске алуына арнап «Сиберидің митрасы» атты өлең жазды. Бұл өлең Сибери қоғамымен Сибери мерекесінде ән салу үшін әнұран ретінде әнге алынды. Епископ Сиберидің есімін алып, оны құрметтеуге берілген бірнеше Англикандық құлшылық қоғамдары болды, ең ертедегісі 1844 жылға дейін, ал соңғысы Солтүстік Америка Англикан шіркеуінің мүшелерімен 2019 жылы қайта құрылды.
On September 12, 1849, the relics of Samuel Seabury were translated to the Church of St. James the Great in New London, Connecticut, and buried under the chancel. The service was conducted like any other funeral from the Prayerbook, but with particular solemnity. Wisdom 5:1 17 was read along with the Psalm Exurgat Deus as a Thanksgiving. After the recitation of the Nicene Creed, the Rev. Dr. Jarvis gave the benediction. The Colonial Church Chronicle and Missionary Journal wrote about the service: "The venerable relics consisted of the entire skeleton of the departed Prelate, from which every other portion of the body had disappeared. The bones were in a good state of preservation; the head was uncommonly large, and not without some distinguishing characteristics, resembling those of the portraits. The sight of such a sacred memorial deeply affected the little circle of spectators who beheld in silence, and with heads instinctively uncovered. A company of brethren in the Priesthood were standing together over the dust of him to whom they felt in common the obligations of children, and the deeper reverence of spiritual sons for a patriarch of the Church, and a sore tried confessor of the truth of God." The Seabury Society gives September 12 as an additional day of commemoration: The Translation of Samuel Seabury's Relics. Seabury is celebrated with a commemoration in the Church of England on November 14, and his consecration is honored with a feast in the Episcopal Church (USA) and the Anglican Church in North America on the same date. The observance is also found in other Anglican churches including the Anglican Church of Canada Book of Alternative Services and the Scottish Episcopal Church Revised Scottish Calendar, 1991. The Rt. Rev. Arthur Cleveland Coxe, the Bishop of Western New York, composed a poem –Seabury's Mitre– for his commemoration. This poem has since been set to music by the Seabury Society to be sung as an anthem on Seabury's Feast Day. There have been several Anglican Devotional Societies which have borne Bishop Seabury's name committed to his veneration, the earliest dating to 1844 and the most recent being reestablished in 2019 by members of the Anglican Church in North America.
Құрметтер
Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Троица колледжінің Сейбери залы Самуэль Сейберидің құрметіне аталған. Епископтық семинария, Сейбери Батыс теологиялық семинариясы, шіркеудегі оның еңбегін еске алады. Канзас штатының Лоуренс қаласындағы Бишоп Сейбери академиясы және Гавайидегі Макауаодағы Сейбери залы – епископтық шіркеупен байланысты жеке мектептер, олар өздерінің атын қою арқылы Сейбериді құрметтейді. 1875 жылы Коннектикут епископтық епархиясында құрылған және қазір Солтүстік Америка ағылшын шіркеуінің мүшесі болып табылатын Бишоп Сейбери ағылшын шіркеуі де Сейберидің есімін сақтайды.
Seabury Hall, at Trinity College in Hartford, Connecticut, is named after Samuel Seabury. An Episcopal seminary, Seabury Western Theological Seminary, memorializes his honored position in the church. Bishop Seabury Academy in Lawrence, Kansas, and Seabury Hall in Makawao, Hawaii, are private schools, affiliated with the Episcopal Church, that also honor Seabury in the naming of their schools. Bishop Seabury Anglican Church―founded in 1875 in the Episcopal Diocese of Connecticut and now a member of the Anglican Church in North America―is likewise named in Seabury's memory.
Танымал мәдениетте
2015 жылы Лин-Мануэль Миранда жазған «Гамильтон» мюзиклінде Сейбери «Фермерге жауап» әнінде жетекші вокалист ретінде пайда болады, бұл ән Гамильтонның Сейбериге жазған хатына және Американ революциясы бойынша олардың еңбекті дауға байланысты мәліметтерге арналған. Алғашқы актерлік құрамда Сейбери рөлін Тайн Джасперсон сомдады.
In the 2015 musical Hamilton written by Lin Manuel Miranda, Seabury appears as the lead vocalist in the song "Farmer Refuted", named after Hamilton's letter to Seabury and detailing their notable feud regarding the American Revolution. Seabury was portrayed by Thayne Jasperson in the original cast.