Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық конгрегациялық дін қызметкері және жазушы Леонард Бэкон (19 ақпан 1802 – 24 желтоқсан 1881) – американдық конгрегациялық дін қызметкері және жазушы. Ол Нью-Хейвендегі Бірінші шіркеудің уағызшысы болды, кейін Йель колледжінде шіркеу тарихы және басқару саласының профессоры қызметін атқарды.
American Congregational preacher and writer
Reverend Leonard Bacon (February 19, 1802 – December 24, 1881) was an American Congregational preacher and writer. He held the pulpit of the First Church New Haven and was later professor of church history and polity at Yale College.
Өмірбаян
Леонард Бэкон Мичиган штатының Детройт қаласында дүниеге келген. Ол Мичигандағы үндістер арасында миссионерлік қызмет атқарған және Огайо штатының Таллмадж қалашығын негіздеген Дэвид Бэконның (1771–1817) ұлы болды. 1811 жылы оның қарындасы Делия Бэкон, кейіннен Шекспирді зерттеудегі көрнекті ғалым, дүниеге келді. Леонард Бэкон Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы гимназияда колледжге дайындалды. Ол 1820 жылы Йель колледжін бітірді, онда ол «Бірліктегі бауырлар» мүшесі болды, ал 1823 жылы Андовер теологиялық семинариясын аяқтады. 1825 жылдан өмірінің соңына дейін ол Нью-Хейвендегі Бірінші шіркеудің (Конгрегациялық) пасторы болды, бұл Жаңа Англиядағы ең танымал шіркеулердің бірі еді және оның бұрынғы пасторлары Мұса Стюарт пен Натаниел В. Тейлор оны әйгілі еткен. 1866 жылы, шіркеу кеңесінің шешімімен қызметтен алынбаса да, ол белсенді пасторлық қызметтен бас тартты. Дегенмен, 1868 жылы ол Америкалық Конгрегациялық Одақтың президенті болды. 1826 жылдан 1838 жылға дейін ол «Christian Spectator» (Нью-Хейвен) журналының редакторы болды. 1843 жылы ол «New Englander» (кейіннен «Yale Review») журналын құрушылардың бірі болды, ал 1848 жылы Ричард Салтер Сторрс, Джошуа Левитт, Джозеф Пэрриш Томпсон және Генри К. Боуэнмен бірге құлдықтың таралуына қарсы күресу мақсатында құрылған «The Independent» журналын іске қосты; ол 1863 жылға дейін «Independent» журналының редакторы болды. 1866 жылдан қайтыс болғанға дейін ол Йель университетінде оқытты: алдымен 1871 жылға дейін теология факультетінде дидактикалық теологиядан лекция оқыды, ал 1871 жылдан бастап шіркеу құрылысы және американдық шіркеу тарихы бойынша лекция оқыды. Ол 1800 жылдардың ортасында Таяу Шығысқа (сол кезде «Үлкен Сирия») қасиетті орындарды аралау үшін сапар шекті және өзінің тәжірибелері туралы лекциялар оқыды, олардың кем дегенде біреуі «New York Times» газетінде жарияланды. 1872 жылғы Ивакура миссиясының аясында Бэконға АҚШ-қа білім алуға жіберілген жапон қызы Ямакава Сутематсудың қамқорлығы тапсырылды. Ол отбасының ең кіші қызы Элис Мейбл Бэконмен тығыз қарым-қатынас жасады және колледж бітірген алғашқы жапон әйелі атанды. Бэконның қарындасы Делия Бэкон сияқты, Гроув-стрит зиратында жерленді. Оның алты ұлының төртеуі конгрегациялық пасторлар болды: Эдвард Вулси Бэкон (Нью-Лондон, Коннектикут штатында), Леонард Вулси Бэкон, Джордж Б. Бэкон (Оранж, Нью-Джерси штатында) және Томас Рутерфорд Бэкон (Нью-Хейвен, Коннектикут штатында).
Leonard Bacon was born in Detroit, Michigan. He was the son of David Bacon (1771–1817), a missionary among the Indians in Michigan and founder of the town of Tallmadge, Ohio. There his sister Delia Bacon, later a major Shakespeare scholar, was born in 1811. Leonard Bacon prepared for college at grammar school in Hartford, Connecticut. He graduated from Yale College in 1820, where he was a member of Brothers in Unity, and from the Andover Theological Seminary in 1823. From 1825 until his death he was pastor of the First Church (Congregational) in New Haven, Connecticut, occupying a pulpit which was one of the most conspicuous in New England, and which had been rendered famous by his predecessors, Moses Stuart and Nathaniel W. Taylor. In 1866, however, though never dismissed by a council from his connection with that church, he gave up the active pastorate; still, in 1868 he was president of the American Congregational Union. From 1826 to 1838, he was an editor of the Christian Spectator (New Haven). In 1843 he was one of the founders of the New Englander (later the Yale Review), and in 1848, with Richard Salter Storrs, Joshua Leavitt, Joseph Parrish Thompson, and Henry C. Bowen, he founded The Independent, a magazine designed primarily to combat slavery extension; he was an editor of the Independent until 1863. From 1866 until his death he taught at Yale: first, until 1871, as acting professor of didactic theology in the Theological Department; and from 1871 as lecturer on church polity and American church history. He has traveled to the Middle East (then "Greater Syria") in the middle 1800s to visit holy sites, and gave lectures on his experiences, at least one of which was published in the New York Times. As a part of the 1872 Iwakura Mission Bacon was given guardianship of Yamakawa Sutematsu, a Japanese girl sent to the United States to be educated. She became particularly close with the youngest daughter in the household, Alice Mabel Bacon, and would become the first Japanese woman to receive a college degree. Bacon was buried at Grove Street Cemetery, as was his sister Delia Bacon. Four of his six sons became Congregational pastors: Edward Woolsey Bacon (in New London, Connecticut), Leonard Woolsey Bacon, George B. Bacon (in Orange, New Jersey), and Thomas Rutherford Bacon (in New Haven, Connecticut).
Сенімдер мен ықпал
Өзінің теологиялық көзқарастарында Бэкон жомарт мінезді және либералды ортодоксияның жақтаушысы болды. Сонымен қатар, ол өз қауымының немесе ұлтының әл-ауқатына қатысты барлық мәселелерге терең және тұрақты қызығушылық танытты, әсіресе, тыйым салу және құлдыққа қарсы қозғалыстармен байланысты болды, оның соңғысына қызмет етуі өміріндегі ең маңызды жұмысы болды. Осы мәселеде, көптеген даулар сияқты, ол бір жағынан құлдықты қорғаушылар мен жақтаушыларын, екінші жағынан Гаррисонның радикалды жақтастарын айыптап, орташа бағыт ұстанды. Оның 1833-1846 жылдар аралығындағы жазбаларда талқыланған "Құлдық туралы" (1846) еңбегі Авраам Линкольнге елеулі әсер етті, ал осы кітапта Линкольн қайта айтқан, кеңінен цитата келтірілген сөйлем бар: "Егер осы үкімет түрі, әлеуметтік тәртіп жүйесі дұрыс болмаса – егер Оңтүстік штаттарының құлдықтың болуын қамтамасыз ететін заңдары дұрыс болмаса, онда ештеңе дұрыс емес". Ол ерте кезде Жаңа Англия шіркеу тарихын зерттеуге қызығушылық танытты және жиі естелік сөздер сөйлеуге шақырылды, олардың кейбіреулері кітапшалар мен памфлеттер түрінде жарияланды. Олардың ішінде Нью-Хейвен тарихына арналған "Он үш тарихи сөздері" (1839) және "Төрт естелік сөздері" (1866) ерекше атауға лайық. Дегенмен, оның тарихи еңбектерінің ең маңыздысы – "Жаңа Англия шіркеулерінің пайда болуы" (1874). Ол "Жас шіркеу мүшелеріне арналған нұсқаулық" (1833) жариялады; Ричард Бакстердің "Таңдамалы практикалық жазбалары" (1831) жинағын өмірбаянымен бірге редакциялады; және көптеген гимн авторларының бірі болды, олардың ең танымалдары "О, Құдай, Сенің басшылығыңмен біздің жер аударған аталарымыз теңізден өтті" деген сөздермен басталады. Пасторлық қызметке кіріскеннен кейін, ол өз дінінде үнемі артып келе жатқан ықпалға ие болды, осылайша ол өз заманының ең көрнекті конгрегациялисі ретінде танылды және кейде оны "Жаңа Англияның конгрегациялық папасы" деп атады. Ол кездегі қызу теологиялық дауларда, әсіресе доктор Хорас Бушнеллдің көзқарастарына қатысты ұзақ және ащы дауларда, ол келісімге қол жеткізу үшін ықпалын пайдаланды, ал конгрегациялық шіркеулер кеңесінде, оның екеуінде, 1874 және 1876 жылдарғы Бруклин кеңесінде төрағалық етіп, дебатшы және парламентші ретінде өте қабілетті екенін көрсетті. Оның қауымы оның құрметіне "Леонард Бэкон, Нью-Хейвендегі Бірінші шіркеудің пасторы" (Нью-Хейвен, 1882) атты естелік жинақ шығарды, ал оның өмірбаяны Уиллистон Уокердің "Жаңа Англияның он көшбасшысы" (Нью-Йорк, 1901) еңбегінде де кездеседі.
In his own theological views, Bacon was broad minded and an advocate of liberal orthodoxy. In all matters concerning the welfare of his community or the nation, moreover, he took a deep and constant interest, and was particularly identified with the temperance and anti slavery movements, his services to the latter constituting perhaps the most important work of his life. In this, as in most other controversies, he took a moderate course, condemning the apologists and defenders of slavery on the one hand and the Garrisonian extremists on the other. His Slavery Discussed in Occasional Essays from 1833 to 1846 (1846) exercised considerable influence upon Abraham Lincoln, and in this book appears the sentence, which, as rephrased by Lincoln, was widely quoted: "If that form of government, that system of social order is not wrong — if those laws of the Southern States, by virtue of which slavery exists there, and is what it is, are not wrong — nothing is wrong." He was early attracted to the study of the ecclesiastical history of New England and was frequently called upon to deliver commemorative addresses, some of which were published in book and pamphlet form. Of these, his Thirteen Historical Discourses (1839), dealing with the history of New Haven, and his Four Commemorative Discourses (1866) may be especially mentioned. The most important of his historical works, however, is his Genesis of the New England Churches (1874). He published A Manual for Young Church Members (1833); edited, with a biography, the Select Practical Writings of Richard Baxter (1831); and was the author of a number of hymns, the best known of which is the one beginning, "O God, beneath Thy guiding hand Our exiled fathers crossed the sea." Gradually, after taking up his pastorate, he gained greater and greater influence in his denomination, until he came to be regarded as perhaps the most prominent Congregationalist of his time, and was sometimes popularly referred to as "The Congregational Pope of New England." In all the heated theological controversies of the day, particularly the long and bitter one concerning the views put forward by Dr Horace Bushnell, he was conspicuous, using his influence to bring about harmony, and in the councils of the Congregational churches, over two of which, the Brooklyn councils of 1874 and 1876. he presided as moderator, he manifested great ability both as a debater and as a parliamentarian. His congregation published a commemorative volume in his honor, Leonard Bacon, Pastor of the First Church in New Haven (New Haven, 1882), and his biography is also found in Williston Walker's Ten New England Leaders (New York, 1901).