Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киноиндустриясында қолданылатын проекциялық экран
Projection screen used in motion picture industry
Күміс экран, сондай-ақ күміс линзикалық экран деп те аталады, бұл киноиндустриясының алғашқы жылдарында танымал болған және киноиндустриясының метафорасы ретінде кеңінен қолданылған проекциялық экранның бір түрі. "Күміс экран" термині экранның жоғары шағылыстыратын бетін құрайтын материалға енгізілген нағыз күмістен (немесе осыған ұқсас шағылыстыратын алюминийден) шыққан.
A silver screen, also known as a silver lenticular screen, is a type of projection screen that was popular in the early years of the motion picture industry and passed into popular usage as a metonym for the cinema industry. The term silver screen comes from the actual silver (or similarly reflective aluminium) content embedded in the material that made up the screen's highly reflective surface.
Тарих
1897 жылдан бастап фильмдерді күміс экранда көрсету туралы мәліметтер бар. Кино көрсетуші Артур Читам кейінірек өзінің кейбір кинематографтық «Тірі суреттер» көрсетілімдерінде оны қолданды, «қазір жаңа күміс экранда көрсетілуде, ол суреттерді электр жарығындай жақсы көрсетеді». Читам осы экранның жаңалығын баса көрсетті және кейіннен оны Сильвограф деп атады. АҚШ газеттерінде күміс экран туралы хабарлар он жылдан астам соң пайда бола бастады. 1909 жылы Нью-Джерси штатының Смит көшесіндегі Лирик театры «жаңа патенттелген күміс жалатылған экранмен жабдықталды». 1910 жылғы мақалада Солтүстік Дакотадағы Джем театрында орнатылған жаңа күміс экран «алюминий немесе күміс бояумен жабылған» деп сипатталды. Осының нәтижесінде «әр сурет бұрынғы экраннан әлдеқайда анық көрінеді». Бұл фразаның метоним ретінде қолданылуын бірнеше жылдан кейін байқауға болады. «Нью-Йорк Таймс» газеті 1916 жылы өткен «Бірінші ұлттық кино көрмесі» туралы хабарлап, оның «күміс экран жұлдыздарының шеруімен» басталғанын жазды. Акронда, Огайо штатындағы проекционист Гарри Коултер Уильямс 1947 жылы винил пластиктен жасалған Уильямс Перлит экранын ойлап тапты. Ол 1925 жылы «күміс бояумен тығыз матаны бояу» арқылы жақсартылған экран жасаумен тәжірибе жүргізе бастады. Уильямс Перлит – көп мақсатты, жыртылуға төзімді экран ретінде сатылды және сол кездегі көптеген ірі кинотеатрларда, соның ішінде жақын жердегі Янгстаундағы Warner Bros компаниясы салған театрларда орнатылды. Уильямстың күміс боялған экрандары CinemaScope, VistaVision және ерте 3D фильмдерге бейімделді. Олар «барлық бұрыштардан да жарқын сурет», «тікелей қарау кезінде максималды шағылыстыру» және «жақын және балкон орындары үшін қосымша тарату» мүмкіндіктерін ұсынатыны туралы жарнамаланды. Металл экрандар 2000-2010 жылдар аралығында болған 3D фильмдердің қарқынды даму кезеңінде танымал болды.
There are descriptions of a silver screen being used in the presentation of films as early as 1897. Film exhibitor Arthur Cheetham used one for some of his later cinematograph Living Pictures presentations, "now shown on a new silver screen which brings the pictures out almost as well as electric light." The novelty of this screen was emphasised by Cheetham, and he later named his the Silvograph. Reports mentioning silver screens don't appear in US papers until over a decade later. In 1909, the Lyric theatre in Smith St., New Jersey was "equipped with a new patent silver coated screen". A 1910 article praises a new, silver screen installed at the Gem theatre in North Dakota, which is described as being "coated with aluminum or silver paint". As a result of this, "each picture stands out a great deal more distinctly than on the old screen." The phrase's use as a metonym can be observed several years later. The New York Times reported on the "First National Motion Picture Exposition" which took place in 1916 and started with "a parade of the stars of the silver screen". Akron, Ohio projectionist Harry Coulter Williams invented the vinyl plastic Williams Perlite screen in 1947. He had started experimenting with creating an improved screen by "painting a stout cloth with silver paint" in 1925. The Williams Perlite was marketed as an all purpose, tear resistant screen that was installed in many major movie houses of the day, including the rapidly expanding theaters built by Warner Bros of nearby Youngstown, Ohio. Williams' silver painted screens were adapted for CinemaScope, VistaVision, and early 3D movies. They were advertised as providing "a brighter picture at all angles" with "top reflectivity at direct viewing" and "extra diffusion for side seats and balcony." Metallic screens increased in popularity during the 3D film boom that occurred in the 2000s to 2010s.
Сипаттамалары
Күміс линзалы (тік жоталы) экрандар, тығыз тоқылған матадан жасалған, табиғи, мысалы жібек немесе синтетикалық талшықтан, төмен қуатты проектор шамдарымен және ерте проекцияланған кескіндердің негізгі бөлігі болған монохроматикалық суреттермен қолдануға өте ыңғайлы болды. Басқа күміс экрандар әдеттегі матадан жасалып, оларға күміс шаң жабыстырылады; нәтижесі бірдей. Дегенмен, нағыз күміс экрандар жарықты толық тарату мүмкін болмағандықтан, қазіргі заманғы экрандарға қарағанда тар көлденең/тік көру бұрыштарына ие. Сонымен қатар, бір проектор экранның ортасын артық қанықтырып, шеттері қараңғы болып қалуы мүмкін, бұл көрерменнің орнына және шамның дұрыс реттелгендігіне байланысты "ыстық нүкте" деп аталатын құбылысқа әкеледі. Осы шектеулер мен экран материалдарының дамуының нәтижесінде, күміс экрандарды кино көрсету индустриясында қолдану көбінесе тоқтатылды.
Silver lenticular (vertically ridged) screens, which are made from a tightly woven fabric, either natural, such as silk, or a synthetic fiber, were excellent for use with low power projector lamp heads and the monochromatic images that were a staple of early projected images. Other silver screens are made by taking normal matte sheets and adhering silver dust to them; the effect is the same. True silver screens, however, provide narrower horizontal/vertical viewing angles compared to their more modern counterparts because of their inability to completely disperse light. In addition, a single projection source tends to over saturate the center of the screen and leave the peripheries darker, depending on the position of the viewer and how well adjusted the lamp head is, a phenomenon known as hot spotting. Due to these limitations and the continued innovation of screen materials, the use of silver screens in the general motion picture exhibition industry has mostly been phased out.
3D проекциясында қолдану
Күміс линзикалық экрандар, енді кинопроекция стандарты ретінде қолданылмаса да, қазіргі поляризацияланған 3D проекцияға өте ыңғайлы болғандықтан қайта қолданысқа енгізілуде. Металл емес (диэлектрлік) беттен шағылысқан жарықтың мөлшері поляризация бағыты мен түсу бұрышына қарай күрт өзгереді; бұл металл сияқты электр өткізгіштерге тән емес (мысалы, көлденең беттен – жылтыр жол немесе су – шағылысқан күн сәулесі поляризацияланған көзілдірік арқылы тікелей жарықтан кем шағылысады; ал егер жарық металл беттен шағылысса, онда бұл осылай болмайды). Бүгінде қолданылатын көптеген 3D технологиялар әр көзге көрсетілетін бейнелердің поляризациясын сақтауға негізделгендіктен, шағылыстыратын бет диэлектрлік емес, металл болуы тиіс. Сонымен қатар, поляризацияланған 3D проекция аралық сүзгілерді қолдануды қажет етеді, нәтижесінде бейне жалпы алғанда, қалыпты проекцияланғаннан қарағанда азырақ жарық береді. Күміс линзикалық экрандар "қазіргі заманғы" экрандарға қарағанда көбірек жарықты қайтарады, бұл арқылы жарық жетіспеушілігін толықтырады – олардың киноның алғашқы жылдарында атқарған қызметі де осы еді.
Silver lenticular screens, while no longer employed as the standard for motion picture projection, have come back into use as they are ideally suited for modern polarized 3D projection. The percentage of light reflected from a non metallic (dielectric) surface varies strongly with the direction of polarization and the angle of incidence; this is not the case for an electric conductor such as a metal (as an illustration of this, sunlight reflected from a horizontal surface such as a reflective road surface or water is attenuated by polarized sunglasses relative to direct light; this is not the case if the light is reflected from a metallic surface). As many 3D technologies in use today depend upon maintaining the polarization of the images to be presented to each eye, the reflecting surface needs to be metallic rather than dielectric. Additionally, the nature of polarized 3D projection requires the use of interposed filters, and the overall image is consequently less bright than if it were being normally projected. Silver lenticular screens help compensate by reflecting more light back than a "modern" screen would—the same purpose they originally served in the early days of motion pictures.