Англиядағы азаматтық приходтар – жергілікті басқарудың ең төмен деңгейі. Кумбрия графтығында 284 приход, 359 692 тұрғын. Тарихы & басқару туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англиядағы азаматтық приход – жергілікті басқарудың ең төменгі деңгейі болып табылады. Камбрия салтанатты округінде 284 азаматтық приход бар, округтің көп бөлігі осы приходтарға бөлінген. 2001 жылғы халық санауы бойынша, осы 284 приходта 359 692 адам тұрды, бұл округ халқының 73,8 пайызын құрайды. Қазіргі заманғы азаматтық приходтардың аумағы көбінесе тарихи Англия шіркеуінің приход шекараларымен анықталады, бұл Вестри комитеті басқаратын азаматтық басқару құқықтарына ие болған діни бөлімдер еді.
A civil parish in England is the lowest unit of local government. There are 284 civil parishes in the ceremonial county of Cumbria, with most of the county being parished. At the 2001 census, there were 359,692 people living in those 284 parishes, accounting for 73.8 per cent of the county's population. The extent of modern civil parishes are largely geographically based on historic Church of England parish boundaries, which were ecclesiastical divisions that had acquired civil administration powers managed by the Vestry committee.
Тарих
1555 жылғы Тас жолдар туралы заң бойынша, жолдарды күтіп ұстау жауапкершілігі қауымдарға жүктелді. Әрбір ересек тұрғын жылына төрт күн жол жұмысына міндетті болды, өз құралдарын, арбаларын және жылқыларын өзімен алып келуге тиіс болды; бұл жұмысты жалақысыз тағайындалған жергілікті адам – Тас жолдар инспекторы қадағалап отырды. Кедейлер монастырлар таратылғанға дейін олардың қамқорлығында болды. 1572 жылы билерге «кедейлерді тексеру» және оларға көмек көрсету үшін салық салу құқығы берілді. Бұл жүйе 1601 жылғы Кедейлер туралы заңмен бекітілді, ол қауымдарды кедейлерді басқаруға жауапты етті; қауымның кедейлерін асырау үшін мөлшерлеме алу үшін бақылаушылар тағайындалды. 19 ғасырда қауымдардың жауапкершілігі артты, бірақ Кедейлер туралы заңның өкілеттіктері Кедейлер одақтарына берілді. 1872 жылғы Халық денсаулығы туралы заңға сәйкес, ауылдық санитариялық округтер Кедейлер одақтары негізінде құрылды; олар кейіннен Ауылдық округтердің негізін қалады. Қауымдар құлшылық үйлері арқылы басқарылды, олар жыл сайын лауазымды тұлғаларды тағайындау үшін жиналатын, және көбінесе діни қауымдармен бірдей болды, бірақ ірі қауымдардағы кейбір поселеністер Кедейлер туралы заңды өздері жүзеге асырды; 1882 жылғы Бөлінген қауымдар және Кедейлер туралы заңға енгізілген түзетулерге сәйкес, жеке мөлшерлеме жинаған барлық қосымша қауымдық аудандар мен поселеністер тәуелсіз азаматтық қауымдарға айналды. Қазіргі мағынадағы азаматтық қауымдар 1894 жылғы Жергілікті басқару туралы заңнан бастау алады, ол құлшылық үйлерін жойды; 300-ден астам сайлаушысы бар барлық ауылдық қауымдарда сайланған қауым кеңестерін құрды; ауылдық қауымдарды Ауылдық округтерге біріктірді; және қауым шекараларын округ және қала шекараларымен үйлестірді. 1972 жылғы Жергілікті басқару туралы заң ауылдық жерлерде азаматтық қауымдарды сақтап қалды, сондай-ақ таратылып жатқан көптеген бұрынғы қалалық округтер мен муниципалды округтердің орнына жаңа мұрагер қауымдар құрылды; жеке қауымдар құруға тым үлкен деп есептелген қалалық аудандар қауымдық емес аудандарға айналды.
The Highways Act 1555 made parishes responsible for the upkeep of roads. Every adult inhabitant of the parish was obliged to work four days a year on the roads, providing their own tools, carts and horses; the work was overseen by an unpaid local appointee, the Surveyor of Highways. The poor were looked after by the monasteries, until their dissolution. In 1572, magistrates were given power to 'survey the poor' and impose taxes for their relief. This system was made more formal by the Poor Law Act 1601, which made parishes responsible for administering the Poor Law; overseers were appointed to charge a rate to support the poor of the parish. The 19th century saw an increase in the responsibility of parishes, although the Poor Law powers were transferred to Poor Law Unions. The Public Health Act 1872 grouped parishes into Rural Sanitary Districts, based on the Poor Law Unions; these subsequently formed the basis for Rural Districts. Parishes were run by vestries, meeting annually to appoint officials, and were generally identical to ecclesiastical parishes, although some townships in large parishes administered the Poor Law themselves; under the Divided Parishes and Poor Law Amendment Act 1882, all extra parochial areas and townships that levied a separate rate became independent civil parishes. Civil parishes in their modern sense date from the Local Government Act 1894, which abolished vestries; established elected parish councils in all rural parishes with more than 300 electors; grouped rural parishes into Rural Districts; and aligned parish boundaries with county and borough boundaries. The Local Government Act 1972 retained civil parishes in rural areas, and many former Urban Districts and Municipal Boroughs that were being abolished, were replaced by new successor parishes; urban areas that were considered too large to be single parishes became unparished areas.