Сиднейдегі 1879 жылғы крикет бүлігі

Кіріспе

Австралиялық крикет төңкерісі 1879 жылғы Сидней төңкерісі – халықаралық крикет матчының алғашқы кезеңінде болған тәртіпсіздік оқиғасы. Бұл 1879 жылдың 8 ақпанында қазіргі Сидней крикет алаңында (сол кезде Ассоциация алаңы деп аталған) Дейв Грегори басқарған Жаңа Оңтүстік Уэльс және Лорд Харрис басқарған Англия командасы арасындағы матч кезінде орын алды. Төңкерістің себебі даулы шешім болды, яғни Австралияның жұлдызды ойыншысы Билли Мёрдокты ағылшындардың қызметкері, Викториялық Джордж Колтардтың шығарып жіберуі. Бұл шешімге көрермендер арасында наразылық туды, көптеген адамдар алаңға басып кіріп, Колтард пен бірнеше ағылшын ойыншыларын ұрып-сапалады. Жаңа Оңтүстік Уэльс павильонындағы заңсыз құмар ойыншылар, үй командасына үлкен сомада ставка салғандықтан, туристер жеңіске жақын тұрғандықтан төңкеріске ықпал еткен деген күдік туды. Ашудың себебін түсіндіру үшін тағы бір теория бар: колониялар арасындағы бәсекелестік, яғни Жаңа Оңтүстік Уэльс көрермендері Викториялық төрешінің өрескелдігін сезінді. Ойын тоқтатылған кезде Мёрдокты алмастыруға ойыншы жіберілмеді. Жаңа Оңтүстік Уэльстің капитаны Лорд Харристі төреші Колтардты алмастыруға шақырды, оны тиімсіз немесе жақындық танытқан деп есептеді, бірақ ағылшын әріптесі бас тартты. Екінші төреші, болашақ премьер-министр Эдмунд Бартон, Колтард пен Лорд Харристі қорғап, Мёрдокқа қарсы шешімнің дұрыс екенін және ағылшындардың дұрыс әрекет еткенін айтты. Ақырында Грегори Колтардты алмастырмай, ойынды жалғастыруға келісті. Бірақ көрермендер алаңдаулылық тудырып, ойын күні тоқтатылды. Жексенбідегі демалыстан кейін Лорд Харристің командасы бір иннингпен жеңіске жетті. Төңкерістен кейін Англия командасы Сиднейдегі қалған ойындарын жоққа шығарды. Оқиға Англия мен Австралияда көп пікір тудырды. Австралияда газеттер бірауыздан тәртіпсіздікті айыптап, оны ұлттық ұят және жаңағы қарым-қатынастардың бұзылуы деп бағалады. Лорд Харристің оқиға туралы ашық хаты ағылшын газеттерінде жарияланды және Австралия газеттері қайта басып шығарғанда Жаңа Оңтүстік Уэльсте жаңа наразылық тудырды. Жаңа Оңтүстік Уэльс крикет қауымдастығының жауап ретінде жазған қорғаныс хаты қарым-қатынасты одан әрі нашарлатты. Бұл оқиға ағылшын-австралиялық крикет қарым-қатынасының болашағына қауіп төндірген жақсы қарым-қатынастың бұзылуына әкелді. Бірақ, крикет билігі арасындағы шиеленіс Лорд Харрис 1880 жылы Лондондағы "Овал" стадионында саяхаттаушы австралиялықтарға қарсы Англия құрамасын жетектеуге келіскенде басылды; бұл матч төртінші Тест матчы болды және ағылшын-австралиялық Тест матчтарының дәстүрін бекітті.

Australian cricket riot

The Sydney Riot of 1879 was an instance of civil disorder that occurred at an early international cricket match. It took place on 8 February 1879 at what is now the Sydney Cricket Ground (at the time known as the Association Ground), during a match between New South Wales, captained by Dave Gregory, and a touring English team, captained by Lord Harris. The riot was sparked by a controversial umpiring decision, when star Australian batsman Billy Murdoch was given out by George Coulthard, a Victorian employed by the Englishmen. The dismissal caused an uproar among the spectators, many of whom surged onto the pitch and assaulted Coulthard and some English players. It was alleged that illegal gamblers in the New South Wales pavilion, who had bet heavily on the home side, encouraged the riot because the tourists were in a dominant position and looked set to win. Another theory given to explain the anger was that of intercolonial rivalry, that the New South Wales crowd objected to what they perceived to be a slight from a Victorian umpire. The pitch invasion occurred while Gregory halted the match by not sending out a replacement for Murdoch. The New South Wales skipper called on Lord Harris to remove umpire Coulthard, whom he considered to be inept or biased, but his English counterpart declined. The other umpire, future prime minister Edmund Barton, defended Coulthard and Lord Harris, saying that the decision against Murdoch was correct and that the English had conducted themselves appropriately. Eventually, Gregory agreed to resume the match without the removal of Coulthard. However, the crowd continued to disrupt proceedings, and play was abandoned for the day. Upon resumption after the Sunday rest day, Lord Harris's men won convincingly by an innings. In the immediate aftermath of the riot, the England team cancelled the remaining games they were scheduled to play in Sydney. The incident also caused much press comment in England and Australia. In Australia, the newspapers were united in condemning the unrest, viewing the chaos as a national humiliation and a public relations disaster. An open letter by Lord Harris about the incident was later published in English newspapers, and caused fresh outrage in New South Wales when it was reprinted by the Australian newspapers. A defensive letter written in response by the New South Wales Cricket Association further damaged relations. The affair led to a breakdown of goodwill that threatened the future of Anglo Australian cricket relations. However, friction between the cricketing authorities finally eased when Lord Harris agreed to lead an England representative side at The Oval in London against the touring Australians in 1880; this match became the fourth ever Test and cemented the tradition of Anglo Australian Test matches.

Өмірбаян

Англияның Австралияға крикет турлары 1861 жылы басталды, және сәтті болғанымен, алғашқы тестілік матч 1877 жылы өткізілгеніне қарамастан, 1879 жылы әлі де даму кезеңінде болды. Командалардың сапасы әртүрлі болды; промоутерлер ең жақсы крикетшілерді іздесе де, олар шарттарға келісуі керек еді. Сонымен қатар, көптегендер ұзақ теңіз сапарына, турға және кері сапарға уақыт бөле алмады – сапардың өзі екі айға дейін созылуы мүмкін еді. 1868 жылы Австралия аборигендерінің турынан басқа, 1878 жылы Дейв Грегори басқарған науқан Англияға жасалған алғашқы маңызды австралиялық тур болды. Тур жалпы алғанда сәтті деп есептелді; ең жарқын сәт – австралиялықтардың В.Г. Грейсті қамтитын, өте күшті Мэрилебон Крикет клубын төрт сағаттан кем уақытта жеңгені болды. Осы жетістіктің артығын алуға тырысқан Мельбурн Крикет клубы – Халықаралық крикет бойынша Австралиялық Бақылау кеңесі 1905 жылға дейін құрылмады – сол кездегі көрнекті әуесқой крикетші Лорд Харристі Австралияға командамен жетектеуге шақырды. Команда бастапқыда толығымен әуесқойлардан тұруы керек еді, бірақ екі кәсіби Йоркшир боулингшісі, Джордж Улитт пен Том Эммет, екі Миддлсекс ойыншысы қайғыға ұшырағандықтан тур командасына қосылды. Әуесқойлар мен кәсіпқойлар арасындағы басты айырмашылық – әлеуметтік мәртебе болды, және әуесқойлар ойнағаны үшін ақы алмаса да, олар кәсіби ретінде алғаннан әлдеқайда көп "қаржылық шығыстарды" алды. Командада екі кәсіби ойыншы болғанына қарамастан, ағылшындарды «Джентльмендер» деп атады, бұл әуесқойларға қатысты эвфемизм. Улитт пен Эммет командаға қосылғаннан кейін, олар боулингтің көп бөлігін өздеріне алды, және комментаторлар Харрис оларды тым көп жүктеді деп ойлады. Сол кезде ағылшын крикетіне әуесқойлар басымдық берді. Әдетте Харроу және Итон сияқты жеке мектептерде, Оксфорд және Кембридж сияқты университеттерде білім алған олар үшін спорт көбінесе әлеуметтік демалыс еді. Ал, 19-ғасырдың әлеуметтік стандарттары бойынша австралиялықтар дөрекі, шулы және мәдениетсіз деп есептелді. Нед Келли сияқты қарақшылар Австралияда қарақшылар мәдениеті бар деген пікірді күшейтті. XIX ғасырдағы Австралияда спорт алаңдарында мас көрермендер мен құмар ойыншылар арасында зорлық-зомбылық, әжуалау және ұятсыз сөздер жиі кездесетін, ал құмар ойындардың таралуы көпшілік арасында тәртіпсіздіктің басты себебі ретінде қарастырылды. 1878 жылғы Англияға жасалған тур кезінде ойыншылардың мінез-құлқына қатысты көптеген алаңдатарлық жағдайлар болды, ал Грегоридің командасы тазартылмаған және шулы деп есептелді. Алдау 19-ғасырдың австралиялық крикетінде жиі кездесетін құбылыс болды, ал отарлар арасындағы бәсекелестік күшті болды – қазіргі Австралия штаттары 1901 жылы федерацияға дейін бөлек отарлар болып саналды. Шын өмірдегідей, спорттық бәсекелестік ең көп халқы бар және саяси жағынан ең күшті екі отар, Жаңа Оңтүстік Уэльс және Виктория арасында ең қатыгез болды. Отарлар арасындағы Сидней немесе Мельбурн Австралияның астанасы бола ма деген мәңгілік дау ақырында екі қаланың арасында Канберраның салынуына келісім берді. Спортқа қатысты екі отардың да крикет әкімшілері шекарадан тыс әріптестерін әлсіретуге тырысты. Ал алаңдағы матчтарда "тізе көтеру" соғыстары басым болды. Екі отар да қарсыластардың ойыншыларын тежеу үшін физикалық қорқытуды қолдану үшін өз командаларын шекаралық және кейде ашық түрде заңсыз боулинг әрекеттері бар ойыншылармен толықтыруға тырысты. Грегоридің әрекеті өте күмәнді деп есептелді, ол өзінің Жаңа Оңтүстік Уэльс командасында заңсыз боулингке көз жұмған саясатты ұстанды. Осы отарлар арасындағы алауыздық пен соғысқа бейім австралиялық спорт мәдениетінің аясында төңкеріс болды. Грегоридің 1878 жылғы австралиялық командасы үйге оралғаннан кейін көп ұзамай Лорд Харристің ағылшын командасы келді. Австралия бірінші матчты 10 қақпамен жеңіп алды. Бұл матч кейін тарихтағы үшінші тестілік матч ретінде танылды. Жаңа Оңтүстік Уэльстің пассивтері Фред Споффорт – өзінің айбынды жылдамдығы үшін «Шайтан» деп аталды – матчта 13 қақпа алды, соның ішінде тарихтағы алғашқы тестілік хет-трик. Келесі тур матчы Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы өтті және 24 қаңтарда Сиднейдегі Ассоциация алаңында басталды. Жаңа Оңтүстік Уэльс бес қақпамен жеңіске жетті, бірақ Споффорт – матч басталғаннан бір күн бұрын білезігін бұғатып, үй командасынан шығып қалды – және Грегори, жаттығудан қатыспағаны және болмауына түсінік бермегені үшін командадан шығарылды.

England cricket tours to Australia started in 1861, and while successful, were still in their infancy in 1879, despite the first Test match having been played in 1877. The teams were of variable quality; while promoters sought the best cricketers, they still had to agree to terms. In addition, many could not afford the time for the long boat trip, the tour itself, and the return voyage—the journey itself often took up to two months. Aside from a tour by an Australian Aboriginal team in 1868, the Dave Gregory led campaign in 1878 was the first major Australian tour to England. The tour was generally regarded as a success; a highlight was the Australians' famous victory over a very strong Marylebone Cricket Club outfit, which included W. G. Grace, the dominant cricketer of the 19th century, in less than four hours. Keen to make the most of this success, the Melbourne Cricket Club—the Australian Board of Control for International Cricket was not created until 1905—invited Lord Harris, an eminent amateur cricketer of the time, to lead a team to Australia. The team was originally meant to be entirely amateur, but two professional Yorkshire bowlers, George Ulyett and Tom Emmett, joined the tour team after two Middlesex players had to withdraw due to a bereavement. The main distinction between amateurs and professionals was social status, and although amateurs were not paid for playing, they did receive generous "expenses" which usually exceeded anything they would have been paid as professionals. Despite the presence of two professionals in the team, the Englishmen were described as "Gentlemen", a euphemism for amateurs. Now that Ulyett and Emmett were in the team, they did a large part of the bowling, and commentators felt that Harris had overworked them. At the time, English cricket was dominated by amateurs. Generally educated in public schools such as Harrow and Eton, and universities such as Oxford and Cambridge, to them, sport was, in a large part, a social leisure pursuit. In contrast, the Australians were regarded by the social standards of the 19th century as coarse, rowdy and uncultured. The likes of bushranger Ned Kelly heightened perceptions that Australia had a bandit culture. Violence, heckling and abusive chanting among drunken spectators and gamblers at sporting grounds were commonplace in 19th century Australia, and the prevalence of betting was seen as a major cause of crowd unrest. There were many instances of concerning player behaviour during the 1878 tour of England, and Gregory's men were considered to be unrefined and raucous. Cheating was a regular occurrence in 19th century Australian cricket, and the inter colonial rivalry was strong—the modern states of Australia were separate colonies until their federation in 1901. As in real life, the sporting rivalry was at its most bitter between the two most populous and politically powerful colonies, New South Wales and Victoria. The endless dispute between the colonies over whether Sydney or Melbourne would be the capital of Australia eventually forced the compromise that saw the construction of Canberra midway between the two cities. With regards to sport, cricket administrators from both colonies sought to undermine their cross border counterparts. On the field, matches were dominated by tit for tat throwing wars. Both colonies sought to stack their teams with players who either had borderline—and sometimes flagrantly—illegal bowling actions to use physical intimidation as a means of negating opposition batsmen. Gregory, whose action was regarded as highly dubious, was prominent in his New South Wales team pursuing a policy of condoning illegal bowling. It was amidst a background of inter colonial rancour and a belligerent Australian sports culture that the riot broke out. Soon after Gregory's 1878 Australian team returned home, Lord Harris's Englishmen arrived. Australia won the first match, played at the Melbourne Cricket Ground, by 10 wickets. The match was later recognised as the third Test match in history. New South Wales paceman Fred Spofforth—nicknamed "The Demon" because of his ferocious pace—took 13 wickets in the match, including the first ever Test hat trick. The next tour match was against New South Wales and started on 24 January at the Association Ground in Sydney. New South Wales won by five wickets, despite the absence of Spofforth—who withdrew from the home side after spraining his wrist the night before the start of the match— and Gregory, who had been dropped for missing a training session and failing to provide an explanation for his absence.

Беттестіру

Ағылшын XI (Лорд Харрис басшылығымен) мен Грегори капитанындағы Жаңа Оңтүстік Уэльс арасындағы үшінші тур матчы және екінші ойын 7 ақпанда Ассоциация алаңында басталды. Колтард – Мельбурн командасының алаңды дайындаушысы, бірақ ол әлі бірінші сыныпты крикетте дебют жасаған жоқ. Колтард Тест матчынан кейін Харристің командасымен Мельбурннен бірге келді. Жаңа Оңтүстік Уэльс Эдмунд Бартонды таңдады, ол кейіннен Австралияның бірінші премьер-министрі болды. Грегори мен Споффорт команда құрамында болғандықтан, букмекерлер ағылшындардың жеңісіне тартымды коэффициенттер ұсынды, ал Жаңа Оңтүстік Уэльс бұрынғы матчта одан да нашар құраммен жеңіске жеткендіктен, үлкен қолдауға ие болды. "Сидней Морнинг Геральд" газеті "павильонда ашық түрде тікелей ставкалар жасалғанын" айыптап, құмар ойындарға тыйым салынғаны туралы ескертулерге қарамастан, бұл жағдайға наразылық білдірді. Лорд Харрис жеребе тастап, соққы жасауды жөн көрді. Шамамен 4000 көрерменнің алдында сағат 12:10-да А.Н. Хорнби мен А.П. Лукас Англия иннингін ашты. Том Эммет соңғы жеті қақпаны алып, 8/47 есебімен ойынды аяқтады. Мёрдок 82 ұпай жинап, жергілікті жанкүйерлердің назарында батыр атанды. Кейіннен "Waltzing Matilda" атты австралиялық халық әнінің авторы атанған жас Банжо Патэрсон да алаңға басып кірді. 10 000 көрерменнің арасында шамамен 2000-ы тәртіпсіздікке қатысты. 10 ақпанда "Сидней Морнинг Геральд" газеті тәртіпсіздікке қатысқандардың санын "ең көп дегенде 2000 адам" деп бағалады. 31 мамырда Харристің хаты жарияланғаннан кейін The Argus газеті одан да аз санды атап, "тек бірнеше жүз адам қарсылық білдірді. Көбірек зорлық-зомбылық көрсеткендердің саны одан да аз болды, және олар көпшіліктің жақсы ниетті адамдарымен бақыланды". Колтардты итеріп жібергенде, оны қолдау үшін алаңға қайтқан Лорд Харриске қамшымен немесе таяқпен соққы берді, бірақ ол жарақат алмады. Хорнби, бұрын Харриске капитандыққа ұсынылған, бірақ одан бас тарған, Харристің шабуылшысын ұстап алып, "оны жеңіспен павильонға жеткізді"; кейін ол қате адамды ұстағаны айтылды. Хорнбиге де шабуыл жасалып, көйлегін жоғалтуға айналды. Эммет пен Улиетт қорғану үшін әрқайсысы бір бұтақ алып, Лорд Харристі бірнеше жанкүйерлердің көмегімен алаңнан шығарды. Осы уақытта халықтың ашуы күшейді және толқудың күшеюіне қатысты қорқыныш пайда болды, себебі көрермендер Хорнбидің тұтқынына босатуға тырысады деп күдіктенді. Алайда, ойыншылар павильонға эвакуацияланғанда тек итерісу болды, ал жарақаттар ұсақ кесулер мен көк нүктелермен шектелді. Алаңда болған ағылшын теңіз капитанының шляпасын көзіне тартты және кейбір көрермендер оны сөзбен қорлады. 30 минуттан кейін алаң тазартылды. Алаң толық тазарғаннан кейін, Гарристің сөзіне сүйенсек, Грегори Колтардты алмастыруды талап етті. Харрис келіспегенде Грегори: "Олай болса, ойын аяқталды" деді. Харрис Бартоннан матчты тікелей жеңіс ретінде талап етуге бола ма деп сұрады. Бартон: "Егер соққышылар қайтып келмесе, мен оны екі минут ішінде беремін" деді. Харрис Бартоннан Грегоридің ниетін анықтау үшін онымен сөйлесуін сұрады. Бартон шыққанда ол Алик Баннерман мен Нат Томсонның Жаңа Оңтүстік Уэльс иннингін жалғастыратынын мәлімдеді. Олар алаңға кіріп, қақпаларға жетті, бірақ допты алуға үлкермес бұрын, көрермендер тағы да алаңға басып кірді және ойынның соңына дейін сонда қалды. "Сидней мейлі" газетінің хабарлауынша, шамамен 90 минут ойын уақыты жоғалған. Лорд Харрис алаңдағы орнын сақтап, "көрермендер арасында мұстағы шаша отырып", "тік тұрып", аренадан кетуі жеңіліске әкеледі деп қорқып тұрды. Жексенбі демалыс күні болғандықтан, матч дүйсенбі, 10 ақпанда қайта басталды. Лорд Харрис көрермендерді "айқайлаған бұқара" деп атап, "Мен әлі күнге дейін Колтардтың қасиеттері туралы пікірімді өзгертудің немесе оның келісімін өкінудің еш себебін көрмедім, және бүкіл командамен келісемін" деді. Мельбурн крикет клубы ұйымдастырған қоштасу кешінде Харрис тонау туралы алғаш рет ашық айтты. Ол өзінің командасына Жаңа Оңтүстік Уэльс баспасөздерінің бір бөлігінің қалай қарағанын сынады, олар "мүмкін емес", "бірақ күмәнді сыпайылықпен", оларды "серуендеп жүрген актерлердей, әдемілердің тобындай емес" деп сипаттады. Олар көптеген көрермендерді тартты, округтер оларды қабылдамағаны үшін өкініш білдірді. Ақырында Суррейдің хатшысы К.В. Алкок лорд Харристен австралиялықтармен ойнау үшін өкілдік команда құруды сұрады, ал Грейс делдал ретінде әрекет етті. Австралиялықтар үшін, лорд Харрис өзінің капитаны Мёрдок пен жетекші ойыншысы Споффортпен жеке қарым-қатынасқа ие болды, әсіресе олардың лақтыруға қарсы ұстанымдары ортақ болды. Келісімге қол жеткізілді, және лорд Харрис команданы басқаруға келіскенімен, атақты Сидней матчында ойнаған үш крикетші – Хорнби, Эммет және Улиетт – ойнаудан бас тартты. Харрис үш Грейс ағасы да бар күшті команда құрады, ал Австралия, күшті қарсыластармен кездеспеген және жұлдызды лақтырушы Фред Споффортсыз, 45 000 көрерменнің алдында бес қақпамен жеңіліске ұшырады. Кейіннен тарихтың төртінші Тест матчы және Англияда өткен алғашқы матч ретінде танылған бұл ойын, нәтижесінен гөрі Англия мен Австралия арасындағы крикет турларының дәстүрі бекітілгенімен маңыздырақ болды. Жалпы алғанда, тур қаржылық жағынан сәтті болды және қарым-қатынасты жақсартуға тиімді болды; команда тур соңында Лондонның мэрімен қабылданды және сыйлықтар алды. Пайда көп болды және екіжақты крикет қарым-қатынасы туралы хабардарлық артты.

The third tour match and the second game between the English XI (led by Lord Harris) and New South Wales—captained by Gregory—commenced on Friday 7 February at the Association Ground. Coulthard was a ground bowler employed by Melbourne, but was yet to make his first class cricketing debut. Coulthard accompanied Harris's men from Melbourne following the Test. New South Wales selected Edmund Barton, who later became the first Prime Minister of Australia. As both Gregory and Spofforth were playing for the hosts, bookmakers were offering attractive odds against an English win, and New South Wales were heavily backed, having won the previous match with an even weaker side. The Sydney Morning Herald condemned the "impunity with which open betting was transacted in the pavilion", in defiance of the prominent notices indicating that gambling was banned. Lord Harris won the toss and chose to bat. At about 12:10 pm in front of approximately 4,000 spectators, A N Hornby and A. P. Lucas opened the England innings. Tom Emmett took the last seven wickets to end with 8/47. Murdoch batted through the innings for 82 not out, making him the hero in the eyes of the locals. A young Banjo Paterson, who later went on to write the iconic Australian bush ballad "Waltzing Matilda", was among the pitch invaders. Of the 10,000 spectators, up to 2,000 "participated in the disorder". On 10 February, the Sydney Morning Herald described the number of riot participants as "not more than 2,000, at the outside, who took an active art in the disorder". On 31 May, following the publication of Harris's letter, The Argus described a significantly lesser figure, editorialising that "only a few hundred sided with the objectors. Those that were actively violent were fewer still, and they were kept in check by the better disposed of the crowd." Coulthard was jostled and Lord Harris, who had returned to the field to support Coulthard, was struck by a whip or stick but was not hurt. Hornby, a keen amateur boxer who had been offered the English captaincy before stepping aside for Harris, grabbed his captain's assailant and "conveyed his prisoner to the pavilion in triumph"; it was later said that he had caught the wrong man. Hornby was also attacked and almost lost the shirt off his back. Emmett and Ulyett each took a stump for protection and escorted Lord Harris off, assisted by some members. In the meantime, the crowd anger grew and there was mounting fear that the riot would intensify, due to speculation that the crowd would try to free Hornby's captive. However, there was only jostling as the players were evacuated into the pavilion, and the injuries were limited to minor cuts and bruises. An English naval captain who was at the ground had his top hat pulled over his eyes and was verbally abused by some spectators. After 30 minutes, the field was cleared. When the ground was finally cleared Gregory insisted, according to Harris, that Coulthard be replaced. When Harris would not agree, Gregory said, "Then the game is at an end". Harris asked Barton whether he could claim the match on a forfeit. Barton replied "I will give it to you in two minutes if the batsmen don't return". Harris then asked Barton to speak with Gregory to ascertain his intentions. When Barton came out he announced that Alick Bannerman and Nat Thomson would resume the New South Wales innings. They walked onto the arena and reached the stumps, but before they could receive a ball, the crowd again invaded the pitch, and remained there until the scheduled end of play. According to The Sydney Mail approximately 90 minutes' play had been lost. Lord Harris maintained his position on the ground, standing "erect" with "moustache bristling" among the spectators, fearful that his leaving the arena would lead to a forfeit. Sunday was a rest day, so the match resumed on Monday, 10 February. Lord Harris referred to the crowd as a "howling mob" and said "I have seen no reason as yet to change my opinion of Coulthard's qualities, or to regret his engagement, in which opinion I am joined by the whole team". At the farewell banquet hosted by the Melbourne Cricket Club, Harris spoke publicly for the first time about the riot. He was critical of the way his team had been treated by a portion of the New South Wales press, which had "unintentionally", he trusted, "but with questionable courtesy", described them "as if they were strolling actors, rather than as a party of gentlemen." they attracted large crowds, leading the counties to regret their decision to snub them. Eventually the secretary of Surrey, C. W. Alcock asked Lord Harris to put together a representative side to play the Australians, while Grace acted as a mediator. Luckily for the Australians, Lord Harris had a personal rapport with their captain Murdoch and leading player Spofforth, especially as they shared his antipathy towards throwing. An agreement was reached, and although Lord Harris was generous in agreeing to lead the side, three cricketers who played in the infamous Sydney game—Hornby, Emmett and Ulyett—refused to play. Harris assembled a strong team, which included the three Grace brothers and Australia, who had not faced strong opposition and were without star bowler Fred Spofforth, went down by five wickets in front of 45,000 spectators. This game, later recognised as the fourth Test in history and the first to be played in England, is more important than its result, as the custom of cricket tours between England and Australia was cemented. Overall, the tour was a financial success and an effective exercise in mending relations; the team were received by the Lord Mayor of London at the end of the tour and were given gifts. Profits were healthy and public awareness of the bilateral cricketing relationship increased.