1572-1961 жылдар аралығындағы британ әскерінің "Баффс" полкі (Royal East Kent Regiment) тарихы
Buffs (Royal East Kent Regiment)
Британ армиясының тарихы: 1572-1961 жж. "The Buffs" (Royal East Kent Regiment) полкі – Кент графтығында құрылған, көптеген шайқастарда көзге түскен әскери бөлім.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1572-1961 жылдар аралығындағы британ армиясының жаяу әскер полкі.
British Army infantry regiment from 1572 to 1961
Бұрынғы 3-ші жаяу әскер полкі, "Баффс" (Royal East Kent Regiment) – британ армиясының желілік жаяу әскер полкі. Дәстүрлі түрде Англияның Кент графтығында құрылып, Кантербериде гарнизонталған. Оның тарихы 1572 жылға дейін жетеді және ол Британ армиясының ең көне полктерінің бірі, басымдық бойынша үшінші (желідегі 3-ші полк ретінде танылған). Полк шамамен төрт жүз жыл бойы ерекше қызмет етіп, жүз он алты шайқас наградасын жинады. 1881 жылы Чилдерс реформасы кезінде "Баффс (Шығыс Кент полкі)" деп аталды, ал 3 маусым 1935 жылы "Баффс (Royal East Kent Regiment)" деп қайта аталды. 1961 жылы Королеваның өз Корольдік Батыс Кент полкімен біріктіріліп, "Королеваның өз Баффс, Корольдік Кент полкі" құрылды. Кейіннен 1966 жылдың 31 желтоқсанында Королеваның Корольдік Суррей полкімен, Корольдік Сассекс полкімен және Миддлсекс полкісімен (Кембридж герцогының өз полкі) біріктіріліп, "Королева полкі" құрылды. Бұл полк 1992 жылдың қыркүйегінде Корольдік Гэмпшир полкімен біріктіріліп, "Уэльс ханшайымының Корольдік полкі (Королева және Корольдік Гэмпширлер)" құрылды.
The Buffs (Royal East Kent Regiment), formerly the 3rd Regiment of Foot, was a line infantry regiment of the British Army traditionally raised in the English county of Kent and garrisoned at Canterbury. It had a history dating back to 1572 and was one of the oldest regiments in the British Army, being third in order of precedence (ranked as the 3rd Regiment of the line). The regiment provided distinguished service over a period of almost four hundred years accumulating one hundred and sixteen battle honours. In 1881, under the Childers Reforms, it was known as the Buffs (East Kent Regiment) and later, on 3 June 1935, was renamed the Buffs (Royal East Kent Regiment). In 1961, it was amalgamated with the Queen's Own Royal West Kent Regiment to form the Queen's Own Buffs, The Royal Kent Regiment, which was later merged, on 31 December 1966, with the Queen's Royal Surrey Regiment, the Royal Sussex Regiment and the Middlesex Regiment (Duke of Cambridge's Own) to form the Queen's Regiment. This regiment was, in turn, amalgamated with the Royal Hampshire Regiment, in September 1992, to create the Princess of Wales's Royal Regiment (Queen's and Royal Hampshires).
17-ғасырдың аяғына дейінгі қалыптасуы
1568-1648 жылдардағы Сегіз жылдық соғыста Испаниядан тәуелсіздік үшін голландиялықтардың күресін Еуропадағы протестанттар қолдады. Полктің бастауы 1572 жылы Лондондағы жаттығушы жасақтарынан құрылған Томас Морганның 300 ерікті сарбаздарының тобы болды. 1586 жылы осы ағылшын және шотланд еріктілері бірігіп, Англо-шотланд бригадасын құрды, ол түрлі форматта голландия әскерінде 1782 жылға дейін қызмет етті. 1665 жылы Екінші ағылшын-голландия соғысы басталғанда, бригада бөлімдеріне Штадхолдерге адал болуға ант беруге бұйрық берілді, ал ант беруден бас тартқандар қызметтен босатылды. Өз қаражатын жұмсап, Голландиядағы ағылшын елшісі сэр Джордж Даунинг ант беруден бас тартқан, аштықтан зардап шеккендердің қалдықтарынан Голландия полкін құрды. 1665 жылы ол 4-ші (Голландия теңіз) полкі, ал 1668 жылы 4-ші (Голландия) полкі деп аталды. Бұл сарбаздар Англо-шотланд-голландия бригадасына қосылып, 1672-1678 жылдардағы франко-голландия соғысында шайқасты; 1688 жылдың қарашасында олар Уильям III-тің Англияға аттануына бірге ілесіп келді. Олар ағылшын әскери тізіміне "4-ші Лорд-адмирал полкі" ретінде өткізіліп, 1689 жылы 3-ші (Данияның принці Георг) жаяу әскер полкіне айналды.
The Dutch fight for independence from Spain in the 1568–1648 Eighty Years' War was supported by Protestants across Europe; the origins of the regiment were Thomas Morgan's Company of Foot, a group of 300 volunteers from the London Trained Bands formed in 1572. In 1586, these English and Scottish volunteer units were brought together in the Anglo Scots Brigade, which in various formats served in the Dutch military until 1782. When the Second Anglo Dutch War started in 1665, the Brigade's units were ordered to swear loyalty to the Stadtholder and those who disobeyed were cashiered. Using his own funds, Sir George Downing, the English ambassador to the Netherlands, raised the Holland Regiment from the starving remnants of those who refused to sign. In 1665, it was known as the 4th (The Holland Maritime) Regiment and by 1668 as the 4th (The Holland) Regiment. These men were incorporated into the Anglo Scots Dutch Brigade and fought in the 1672–1678 Franco Dutch War; in November 1688, it accompanied William III to England. It was transferred onto the English military establishment as the "4th The Lord High Admiral's Regiment" and in 1689 became the 3rd (Prince George of Denmark's) Regiment of Foot.
18 ғасыр
Испания мұрагерлік соғысы кезінде ол 1714 жылғы тамызға дейін Марлборо шайқастарында, оның ішінде Бленхайм, Рамильи, Малплаке және Оуденарде шайқастарында қызмет етті. 1751 жылғы реформаларға дейін бөлімдер көбінесе ағымдағы полковниктерінің атымен аталатын; ол 1708 жылы Данияның принці Георгий қайтыс болған кезде бұл тәжірибеге қайта оралды, бірақ сонымен қатар "Голландия полкі" немесе "Баффтар" деп те аталды. Оны кейде "Ескі Баффтар" деп атады, "Жас Баффтар", яғни 31-ші жаяу әскер полкінен ажырату үшін. 1745 жылғы мамырда Фонтеной шайқасында ол қатысты. 1745 жылғы көтеріліс басталғанда, ол Шотландияға жіберілді, 1746 жылғы қаңтарда Фолкирк Мьюр шайқасына және 1746 жылғы сәуірде Куллоден шайқасына қатысты. 1747 жылғы сәуірде Нидерландыға оралды және шілдеде Лауфельд шайқасында әрекет етті. 1748 жылғы Акс-ла-Шапель шартынан кейін ол келесі он жылды Англияда гарнизондық қызметте өткізді; 1751 жылы ол 3-ші жаяу полкі, "Баффтар" деп қайта аталды. Отанына оралғаннан кейін ол 1761 жылғы маусымда Белл-Айлді басып алуға қатысты. Содан кейін ол Португалияға көшіп, 1762 жылғы тамызда Валенсия-де-Алькантара шайқасында соғысты, 1771 жылғы көктемде Англияға оралды.
During the War of the Spanish Succession, it served in Marlborough campaigns, including the battles of Blenheim, Ramillies, Malplaquet and Oudenarde, before returning to England in August 1714. Until the 1751 reforms, units were commonly named after their current colonel; it reverted to this practice when Prince George of Denmark died in 1708, although it was also referred to as the 'Holland Regiment' or "Buffs" after its coat facings. It was also sometimes called "The Old Buffs", to distinguish it from "The Young Buffs", the 31st Foot. and at the Battle of Fontenoy in May 1745. With the outbreak of the 1745 Rising, it was sent to Scotland, taking part in the Battle of Falkirk Muir in January 1746 and Battle of Culloden in April 1746. It returned to the Netherlands in April 1747 and saw action at the Battle of Lauffeld in July. Following the 1748 Treaty of Aix la Chapelle, it spent the next ten years on garrison duty in England; in 1751, it was retitled the 3rd Regiment of Foot, "The Buffs". After returning home, it took part in the capture of Belle Île in June 1761. It then moved to Portugal and fought at the Battle of Valencia de Alcántara in August 1762 before returning to England in spring 1771.
Француз революциялық соғыстары
1795 жылы желтоқсанда полк Француз революциялық соғыстарында қызмет ету үшін Батыс Үндістанға жіберілді. Ол 1796 жылы наурызда Гренаданы, 1796 жылы маусымда Сент-Винсентті, 1797 жылы ақпанда Тринидадты және 1801 жылы наурызда басқа да түрлі аралдарды жаулап алуға қатысты, содан кейін 1802 жылы күзде елге қайтып келді.
The regiment was sent to the West Indies in December 1795 for service in the French Revolutionary Wars. It took part in the capture of Grenada in March 1796 and of Saint Vincent in June 1796 and the capture of Trinidad in February 1797 and of various other islands in March 1801 before returning home in autumn 1802.
Наполеон соғыстары
Полк 1808 жылғы тамыз айында Пиреней соғысына қатысу үшін Португалияға аттанды. Полктің гранадерлік ротасы 1809 жылғы қаңтарда Корүнна шайқасында сэр Джон Мурдың басшылығымен қызмет етті, содан кейін сол айдың соңында Англияға эвакуацияланды. Полктің қалған бөлігі Пиреней түбегінде қалды және 1809 жылғы шілдеде Талавера шайқасында, ал 1810 жылғы қыркүйекте Буссако шайқасында Торрес-Ведрас шебіне кері шегілгенге дейін шайқасты. Одан кейін 1811 жылғы мамырда Альбуэра шайқасында және 1813 жылғы маусымда Витория шайқасында қатысты. Содан кейін француз армиясын Францияға дейін қуды және 1813 жылғы шілдеде Пиреней шайқасында, 1813 жылғы қарашада Нивель шайқасында, 1813 жылғы желтоқсанда Нив шайқасында, сондай-ақ 1814 жылғы ақпанда Ортез шайқасында және 1814 жылғы сәуірде Тулуза шайқасында шайқасты. 1816 жылы Францияны оккупациялау армиясының құрамына кірді, ал 1818 жылғы күзде үйіне қайтып келді.
The regiment embarked for Portugal in August 1808 for service in the Peninsular War. The grenadier company of the regiment served under Sir John Moore at the Battle of Corunna in January 1809 before being evacuated to England later that month. The rest of the regiment remained on the Peninsula and fought at the Battle of Talavera in July 1809 and the Battle of Bussaco in September 1810 before falling back to the Lines of Torres Vedras. It then saw action at Battle of Albuera in May 1811 and the Battle of Vitoria in June 1813. It then pursued the French Army into France and fought at the Battle of the Pyrenees in July 1813, the Battle of Nivelle in November 1813 and the Battle of the Nive in December 1813 as well as the Battle of Orthez in February 1814 and the Battle of Toulouse in April 1814. It became part of the Army of Occupation of France in 1816 before returning home in autumn 1818.
Виктория дәуірі
Полк 1821 жылдан 1827 жылға дейін Жаңа Оңтүстік Уэльс британдық колониясында дислокацияланды. Қызмет ішінде "Баффтар" полкі төрт бөлімге бөлінді. Біріншісі 1821 жылдан бастап Сиднейде орналасқан. Екіншісі 1822 жылы Хобартқа жетті. 1823 жылы Сиднейге "Баффтардың бас штабы" аталған үшінші бөлім келді. Төртінші бөлім 1824 жылы Сиднейге келді, бірақ түрлі колонияларда дислокацияланды, Порт Далримпл, Параматта, Ливерпуль, Ньюкасл, Порт Маккуори және Батерст қалаларында орналасты. 1827 жылы полк қайта бірігіп, Калькуттаға ауыстырылды. Жаңа Оңтүстік Уэльстегі қызмет кезінде "Баффтар" полкін подполковник У. Стюарт және подполковник К. Камерон басқарды. Полк 1854 жылғы қырым соғысы кезінде Севастополь қамалында да қатысты. Сол кезде "Тұрыңыз, Баффтар!" деген ұран кеңінен танымал болды. 2-ші батальон ағылшын-зулу соғысына қатысты. 1870-ші жылдардағы Кардуэлл реформалары полкқа түбегейлі әсер етпеді, ол 1873 жылдан бастап Кентербери казармасында депо алды, сондай-ақ 1881 жылғы Чилдерс реформалары да оған тиісінше әсер етпеді – екі батальоны болғандықтан, басқа полкпен бірігу қажеттігі тумады. Реформалар нәтижесінде полк 1881 жылдың 1 шілдесінде "Баффтар (Шығыс Кент полкі)" атамын алды. Шығыс Кент милициясы полктің 3-ші (милиция) батальоны (1881–1953) және қысқа ғұмырлы 4-ші (милиция) батальоны (1881–1888) болды. Сонымен қатар, екі Кент ерікті мылтық полкі 1-ші ерікті батальон және 2-ші (Кент Велды) ерікті батальон болып қайта аталды. 2-ші батальон, 3-ші батальон, 1-ші ерікті (милиция) батальон және 2-ші ерікті (Кент Велды) батальон Екінші Бүр соғысында қатысты. 2-ші батальон капитаны Наунтон Генри Верту 1900 жылдың қаңтар айында Шпион-Коп шайқасында генерал-майор Эдвард Вудгейттің қолбасшылығындағы 11-ші жаяу әскер бригадасының штаб-майоры болып қызмет етті, онда қаза тапты. 1902 жылдың маусымында Оңтүстік Африкадағы соғыс аяқталғаннан кейін, 2-ші батальонның 540 офицері мен сарбазы қазан айының басында Кейптауннан SS St. Andrew кемесімен Ұлыбританияға оралды, ал батальон кейін Дуверде дислокацияланды. 1908 жылы еріктілер мен милиция ұлттық деңгейде қайта ұйымдастырылды, біріншісі Аумақтық күш, екіншісі Арнайы резервке айналды; полк енді бір резерв және екі аумақтық батальонға ие болды.
The regiment had a tour of service from 1821 until 1827 in the British colony of New South Wales. For the duration of their service, The Buffs was divided into four detachments. The first was based in Sydney from 1821. The second arrived in Hobart in 1822. The third, entitled "The Buffs' Headquarters", arrived in Sydney in 1823. The fourth, arrived in Sydney in 1824, but variously saw service throughout the colonies, being stationed at Port Dalrymple, Parramatta, Liverpool, Newcastle, Port Macquarie and Bathurst. The regiment reunited and was transferred to Calcutta in 1827. During their service in New South Wales, The Buffs was commanded by Lieutenant Colonel W. Stewart and Lieutenant Colonel C. Cameron. The regiment also saw action at the siege of Sevastopol in winter 1854 during the Crimean War. would shout "Steady, The Buffs! ", a phrase which has entered common parlance. while the 2nd Battalion saw action in the Anglo Zulu War. The regiment was not fundamentally affected by the Cardwell Reforms of the 1870s, which gave it a depot at Canterbury Barracks from 1873, or by the Childers reforms of 1881 – as it already possessed two battalions, there was no need for it to amalgamate with another regiment. Under the reforms the regiment became the Buffs (East Kent Regiment) on 1 July 1881. The East Kent Militia became the regiment's 3rd (Militia) Battalion (1881–1953) and its short lived 4th (Militia) Battalion (1881–1888). At the same time two Kent rifle volunteer corps were redesignated as the 1st Volunteer Battalion and 2nd (The Weald of Kent) Volunteer Battalion of the Buffs. The 2nd Battalion, 3rd Battalion, 1st Volunteer (Militia) Battalion and 2nd Volunteer (Weald of Kent) Battalion all saw action during the Second Boer War with Captain Naunton Henry Vertue of the 2nd Battalion serving as brigade major to the 11th Infantry Brigade under Major General Edward Woodgate at the Battle of Spion Kop where he was mortally wounded in January 1900. Following the end of the war in South Africa in June 1902, 540 officers and men of the 2nd battalion returned to the United Kingdom on the SS St. Andrew leaving Cape Town in early October, and the battalion was subsequently stationed at Dover. In 1908, the Volunteers and Militia were reorganised nationally, with the former becoming the Territorial Force and the latter the Special Reserve; the regiment now had one Reserve and two Territorial battalions.
Әдеттегі әскер
1-ші батальон 1914 жылдың 12 тамызына дейін 6-шы дивизияның 16-шы бригадасының құрамында Фермойда орналасқан, ал 1914 жылдың 8 қыркүйегінде Францияға қонуға дейін Кембриджге көшірілді. 2-ші батальон 1914 жылдың желтоқсанында Мадрастан оралып, 28-ші дивизияның 85-ші бригадасының құрамында Англияда қалды; ал 3-ші батальон Кентербериде оқу бөлімі ретінде қалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, бірнеше батальоннан шыққан шағын топ 1919 жылы үшінші ағылшын-ауған соғысында қатысты. 2-ші батальон 1940 жылы Францияға жіберілді, 132-ші жаяу әскер бригадасы 44-ші (үй округтері) жаяу әскер дивизиясына қосылды. 44-ші дивизия Солтүстік Африка кампаниясына соғысуға жіберілді, онда Алам-эль-Хальфа шайқасында көрсеткен нәтижесі нашар болды, нәтижесінде дивизия басқа бригадалар басқа дивизияларға бөлінгендіктен, қолбасшылығында тек 132-ші бригада қалды және таратылды. 132-ші бригада таратылып, 2-ші Баффс 26-шы Индиялық жаяу әскер бригадасымен бірге Қиыр Шығысқа көшірілді және соғыс бойында сол жерде қалды. 1944 жылы бригада 26-шы бригада деп қайта аталды, ол 36-шы британдық дивизияның құрамына кірді және Бирма кампаниясында британдық 14-ші армиямен бірге қызмет етті. 4-ші батальон Баффс – 1940 жылы Францияда БЭФ-те қызмет еткен 1-ші желілік аумақтық армия бөлімі. Батальон 1941 жылы Мальта аралына көшірілді және қоршау кезінде қызмет етті. Содан кейін батальон 234-ші жаяу әскер бригадасына қосылды, ол 1943 жылдың соңында Додеканез аралдарын басып алуға тырысқан Лерос шайқасына қатысты. Бригада және басқа одақтас күштер, көбінесе итальяндықтар, аралды немістерден ұстап алуға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Бұл негізінен неміс әуе күштерінің басымдығына байланысты болды, өйткені одақтастардың оларды қорғайтын ұшақтары өте аз болды. 234-ші бригада командирі Роберт Тилни көп күндік қарсылық және қатал шайқастан кейін капитуляция беруге бұйрық берді. 5-ші батальон 1939 жылы Территориялық армия екі еселенген кезде 4-ші батальонның 2-ші желілік көшірмесі ретінде қайта құрылды. Бастапқыда 5-ші Баффс 12-ші (шығыс) жаяу әскер дивизиясының бөлігі болған 37-ші жаяу әскер бригадасына тағайындалды, ол 44-ші (үй округтері) дивизиясының 2-ші желілік көшірмесі болды. Алайда, 1939 жылдың 26 қазанында ол дивизияның 36-шы жаяу әскер бригадасына ауыстырылды. 5-ші Баффс, 6-шы және 7-ші Корольдік Батыс Кенттермен бірге соғыс аяқталғанға дейін 36-шы бригадада қалды. 2-ші және 4-ші батальондар сияқты, ол 1940 жылы Францияда БЭФ-те қызмет етті және Франция шайқасында соғысты және Дюнкеркте эвакуацияланды. 12-ші дивизия көптеген жауынгерлердің оқу деңгейінің төмендігі және дивизияда артиллерия мен қолдау бөлімшелерінің болмауына байланысты ауыр шығынға ұшырады. Англияға оралғаннан кейін дивизия 1940 жылдың шілдесінде көрген шығындарына байланысты таратылды. 1942 жылы 36-шы бригада жаңадан құрылған 78-ші дивизияға тағайындалды және Солтүстік Африкаға одақтас десантына, «Факел» операциясына қатысты, содан кейін Тунис кампаниясына қатысты, онда 78-ші дивизия британдық бірінші армияның құрамында Лонгстоп төбесін басып алу кезінде өзінің ерекшелігін көрсетті. Содан кейін дивизия Сицилия кампаниясында британдық сегізінші армияның құрамында соғысты. 5-ші Баффс және 78-ші дивизияның қалған бөлігі Италиядағы шайқастарға қатысып, 1945 жылғы шабуылға дейін сол жерде қызмет етті. Баффс соғыс кезінде көптеген батальондарды, көбінесе ішкі қорғаныс немесе оқу бөлімдері ретінде құрды. 7-ші және 11-ші батальондардан басқалары шетелде активті қызмет атқарған жоқ. 7-ші және 11-ші батальондар 1940 жылы құрылды және британ армиясында бронетанктік әскерлер мен артиллерияның жетіспеушілігіне байланысты 1941 жылы 141-ші полк Корольдік бронетанктік корпусы және 89-шы жеңіл зениттік авиациялық полк Корольдік артиллерия болып өзгертілді.
The 1st Battalion was based in Fermoy as part of the 16th Brigade in the 6th Division until 12 August 1914 when it moved to Cambridge before landing in France on 8 September 1914. The 2nd Battalion returned from Madras in December 1914 and remained in England as part of the 85th Brigade in the 28th Division; meanwhile the 3rd Battalion remained in Canterbury as a training unit. After the end of the First World War, a small number of men from several battalions saw action during the Third Anglo Afghan War in 1919. The 2nd Battalion was sent to France in 1940 with the 132nd Infantry Brigade attached to the 44th (Home Counties) Infantry Division to join the British Expeditionary Force and fought in the short but fierce Battle of Dunkirk, after which it was evacuated back to Britain. The 44th Division was sent to fight in the North African Campaign, where it was broken up due to an apparently poor performance in the Battle of Alam el Halfa despite the division having just the 132nd Brigade under command as other brigades had been detached to other divisions. The 132nd Brigade disbanded and 2nd Buffs was then transferred to the Far East with the 26th Indian Infantry Brigade and remained there for the war. In 1944, the brigade was redesignated the 26th British Infantry Brigade, which itself became part of the 36th British Infantry Division and served with the British Fourteenth Army in the Burma Campaign. The 4th Battalion Buffs was a 1st Line Territorial Army unit that served with the BEF in France 1940. The battalion was transferred to the island of Malta in 1941 and served throughout the siege. The battalion then joined the 234th Infantry Brigade, which took part in the disastrous Battle of Leros in an attempt to capture the Dodecanese Islands in late 1943. The brigade and other Allied forces, mainly Italian, attempted to hold the island from the Germans, but without success. This was due mainly to German air superiority as the Allies had very few planes to cover them. The 234th Brigade Commander, Robert Tilney, ordered the surrender after many days of resistance and hard fighting. The 5th Battalion was reformed in 1939 as a 2nd Line duplicate of the 4th Battalion when the Territorial Army was doubled in size. Initially, the 5th Buffs was assigned to the 37th Infantry Brigade, part of the 12th (Eastern) Infantry Division, which was a 2nd Line duplicate of the 44th (Home Counties) Division. However, on 26 October 1939, it was transferred to the Division's 36th Infantry Brigade in exchange for the 2/6th East Surreys. The 5th Buffs, along with the 6th and 7th Royal West Kents, remained in the 36th Brigade for the rest of the war. Like the 2nd and 4th Battalions, it served with the BEF in France in 1940 and fought in the Battle of France and was evacuated at Dunkirk. The 12th Division suffered heavy casualties due mainly to most of the men having little training and the division having no artillery or support units. After returning to England, the division was disbanded in July 1940, due to the casualties it had sustained. In 1942, the 36th Brigade was assigned to the newly raised 78th Division and took part in Operation Torch, the Allied landings in North Africa, followed by the campaign in Tunisia, where the 78th Division, as part of the British First Army, distinguished itself during the crucial capture of Longstop Hill. The division then fought in the Sicilian Campaign, as part of the British Eighth Army. The 5th Buffs and the rest of 78th Division then took part in the fighting in Italy and served there until the 1945 Offensive. The Buffs also raised many more battalions during the war, mainly for home defence or as training units. None, save the 7th and 11th Battalions, saw active service overseas. The 7th and 11th Battalions were raised in 1940 and were converted to the 141st Regiment Royal Armoured Corps and the 89th Light Anti Aircraft Regiment, Royal Artillery in 1941 due to the shortage of armoured troops and artillery in the British Army.
Соғыстан кейінгі кезең
1947 жылы Аумақтық армия реформаланғанда 4-ші және 5-ші Бафф полктері бір батальонға біріктірілді. 1956 жылы 410 (Кент) жағалау полкі, Корольдік артиллериясы, жаяу әскер роліне өзгертіліп, 5-ші Бафф полкі болды. 1961 жылы полк Королеваның жеке Корольдік Батыс Кент полкімен біріктіріліп, Королеваның жеке Бафф полкі, Корольдік Кент полкі құрылды. Кейіннен, 1966 жылдың 31 желтоқсанында ол Королеваның Корольдік Суррей полкісімен, Корольдік Сюссекс полкісімен және Миддлсекс полкісімен (Кембридж герцогының өз полкі) біріктіріліп, Королева полкі құрылды. Бұл полк, өз кезегінде, 1992 жылдың қыркүйегінде Корольдік Гэмпшир полкімен біріктіріліп, Уэльс ханшайымының Корольдік полкі (Королева және Корольдік Гэмпширлер) құрылды.
When the Territorial Army was reformed in 1947 the 4th and 5th Buffs were merged into a single battalion. In 1956 410 (Kent) Coast Regiment, Royal Artillery, was converted to the infantry role and became 5th Buffs. In 1961, the regiment was amalgamated with the Queen's Own Royal West Kent Regiment to form the Queen's Own Buffs, The Royal Kent Regiment, which was later merged, on 31 December 1966, with the Queen's Royal Surrey Regiment, the Royal Sussex Regiment and the Middlesex Regiment (Duke of Cambridge's Own) to form the Queen's Regiment. This, in turn, was amalgamated with the Royal Hampshire Regiment, in September 1992, to create the Princess of Wales's Royal Regiment (Queen's and Royal Hampshires).
Аскер музейі
Бфс (Royal East Kent Regiment) әлі де Бейнй үйіндегі көрмелердің бір бөлігі сақталып тұр, бірақ коллекцияның басым бөлігі 2000 жылы Ұлттық армия мұражайының құрамына енді.
The Buffs (Royal East Kent Regiment) still has some exhibits at Beaney House, although most of the collection was subsumed into the National Army Museum in 2000.
Белгілі жауынгерлер
Альбухера шайқасы кезінде. 16 мамыр 1811 жылы прапорщик Томас полк туын алып жүрді: ол оққа ұшты, ал ту тұтқынға алынды, бірақ кейін қайтарылып алынды. Патша туын лейтенант Мэтью Лэтам алып жүрді. Оған бірнеше француз гусары шабуыл жасады, олардың бірі тудың тірегін ұстап, оның үстіне секіріп, туды кесуге тырысты, бірақ сәтсіз аяқтады, алайда өкінішке орай, бетінің бір жағы мен мұрынын қиып тастады; ол әлі де драгунмен күресіп, "Мен оны тек өміріммен бірге тапсырамын" деді. Екінші қылыш оның сол қолын және туды ұстаған қолын денесінен кесіп тастады. Лэтам, алайда, тудың тірегін оң қолымен ұстап, қылышын лақтырып тастап, қарсыластарымен күресін жалғастырды, олардың саны енді көбейді; соңында оны жерге лақтырып, таптап, польшалық ұланшылардың сөңгелерімен тесіп жіберді, оның соңғы әрекеті - туды тіректен жыртып, осылай жерге жатып қалғанда, оны кейін табылған күртешесінің кеудесіне жартылай тығып тастау болды: бұл оқиға күміспен есте қалдырылған, алғаш рет 1872 жылы S Smith & Co King St Covent Garden компаниясы жасаған "Лэтам орталық мүсіні", қазір полк мұражайында сақталуда. Таку форттары шайқасы кезінде қарапайым сарбаз Джон Мойз тұтқынға алынды: кейіннен ол жергілікті мандаринге мойынсұнудан бас тартқаны үшін қытай сарбаздары тарапынан өлім жазасына кесілді. Оның қарсылығы кейіннен сэр Фрэнсис Гастингс Дойлдың "Бафф сарбазы" атты өлеңінде бейнеленді. 1879 жылғы Рорк дрифтінің (Зулу елі) кішкентай гарнизонында Сержант Фредерик Милн (2260) 2-ші батальон, Баффтар болды. Ол түнгі уақытта су арбасын тауып алған деген аңыз бар. Ол шайқастан аман қалды және көп ұзамай әскери қызметтен кетті. Полковник Ричард С. Хокс Муди CB. Муди - полктің көрнекті офицері және кейіннен тарихшысы болды. Муди 1897 жылы Малаканд қоршауын жеңілдетуге жіберілген полктің штаб-басқарушысы болды, осы қызметі үшін ол депештерде аталды. Муди полкпен бірге Читрал экспедициясында болды, онда ол генерал Уильям Форбс Гатакрдің жедел әскер тобының құрамында болды. Ол "Баффтардың тарихи жазбалары" (Шығыс Кент полкі), 3-ші жаяу полкі, 1914-1919 жылдарды жазды, ол 1923 жылы жарық көрді. Ол кітаптың алғашқы данасын 1922 жылы Виндзордағы Корольдік кітапханасына сыйға тартты. 1916 жылы 8-ші батальонға әскери суретші Эрнест Стаффорд Карлос қабылданып, 1917 жылдың басында Батыс майданның Артуа секторына келді. Оның эскиздері, карикатуралары және суреттері сол кездегі шептегі және тылдың өмірін көрсетеді. Ол 1917 жылдың 14 немесе 15 маусымында Мессин шайқасында қаза тапты, оның бөлімшесі Фландриядағы Зильбеке маңындағы неміс бекінісіндегі үйіндіге шабуыл жасады, бұл орын "Баффтың төбесі" деп аталды. Ол Честер Фарм әскери зираттарындағы Ұлттар Достастығы зиратында майданға жақын жерленген. 10-шы батальондағы сарбаздардың арасында 1918 жылдың 18 қыркүйегінде Эпехи шайқасында Перси Джеймс Феллоус деген сарбаз ерлік көрсетті, ол Льюис пулеметшісі болды және жаумен бетпе-бет келгенде қаза тапты. Ол 74-ші (Еңбекші) дивизиясының 230-шы бригадасында қызмет етті. Ол 1918 жылдың 13 қазанында Артуадағы соңғы шабуыл кезінде алған жарақатынан қайтыс болды. Бернард Джордж Эллис 1918 жылы Альберт медалімен марапатталды, ол 1971 жылы Джордж крестіне ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыста 7-ші батальонда қызмет еткен капитан Уильям Дуглас Хоум мыңдаған француз азаматтарының қаза табатынынан қорқып, бұйрықтарға бағынбады және осы үшін түрмеге қамалды: соғыстан кейін ол сәтті драматург атанды.
During the Battle of Albuhera. On 16 May 1811, Ensign Thomas, carried the Regimental Colour: he was shot dead and the colour captured but later retrieved. The King's Colour was carried by Lieutenant Matthew Latham. He was attacked by several French hussars, one of whom seizing the flag staff, and rising in his stirrup, aimed a stroke at the head of the gallant Latham, which failed in cutting him down, but which sadly mutilated him, severing one side of the face and nose; he still however, struggled with the dragoon, and exclaimed, "I will surrender it only with my life." A second sabre struck severing his left arm and hand, in which he held the staff, from his body. Latham, however, then seized the staff with his right hand, throwing away his sword, and continued to struggle with his opponents, now increased in number; when ultimately thrown down, trampled upon and pierced by the spears of the Polish lancers, his last effort was to tear the flag from the staff as he thus lay prostrate, and to thrust it partly into the breast of his jacket where it was later found: the action is commemorated in silver by "The Latham Centrepiece" first produced in 1872 by S Smith & Co King St Covent Garden, now in the Regimental museum. During the Battle of Taku Forts, Private John Moyse was captured: he was later executed by Chinese soldiers for refusing to kow tow to a local mandarin. His act of defiance was later immortalised in The Private of the Buffs, a poem by Sir Francis Hastings Doyle. Among the small garrison of 1879 Rorke's Drift (Zulu Land) was Sgt Frederick Milne (2260) 2nd Battalion, The Buffs. Said to have found and retrieved the watercart during the night. He survived the battle and soon left the service. Colonel Richard S. Hawks Moody CB. Moody was a distinguished officer, and later a historian, of the Regiment. Moody was second in command of the Regiment when it was sent to relieve the Siege of Malakand in 1897, for which he was mentioned in dispatches, Moody served with the Regiment in the Chitral Expedition, in which he was part of General William Forbes Gatacre's flying column. he wrote The Historical Records of The Buffs (East Kent Regiment), 3rd Regiment of Foot, 1914–1919, which was published in 1923. He gave the first copy of the book to the Royal Library, Windsor, in 1922. The war artist Ernest Stafford Carlos was commissioned into the 8th Battalion in 1916, arriving in the Artois sector of the Western Front early in 1917. His sketches, cartoons and paintings record life in and behind the lines at that time. He was killed in action during the Battle of Messines on 14 or 15 June 1917 while his unit was assaulting a German held spoil heap near Zillebeke in Flanders, a feature that became known as "Buff's Bank". He is buried close to the battlefield at Chester Farm Commonwealth War Graves Commission Cemetery. Among the soldiers in the 10th Battalion, one soldier showed bravery in the Battle of Épehy on 18 September 1918. This was Private Percy James Fellows, a Lewis gunner who was mortally wounded while facing the enemy. He was serving with the 230th Brigade of the 74th (Yeomanry) Division. He died of wounds suffered during the Final Advance in Artois on 13 October 1918. Bernard George Ellis was awarded the Albert Medal in 1918. This was transferred to a George Cross in 1971. Captain William Douglas Home, who served in the 7th battalion in the Second World War, refused to obey orders, because he feared that thousands of French civilians would be killed, and was duly imprisoned for this: after the war he became a successful playwright.
Бірлік және белгілер
1667 жылы Голландия полкі "сары іштік қызыл жакеттер" кигені жазылған. Кейін Натан Бруктың 1684 жылғы Армия тізімі "сыртқы жағы қызыл, ішкі жағы ет түсті" деп сипаттады. Бұл полктің буфф түсті матамен (жарқырамайтын сары түс) тарихи байланысын қалыптастырды. 1685 жылғы 21 қаңтардағы "Лондон газетінде" Голландия полкінен дезертир болған үш әскердің киімдері туралы хабарламада буфф түсі алғаш рет айтылды: "Бұғау түсті ішкі жағы бар жаңа қызыл пальто, кең жеңдер, үш қиықпен тілінген қалталар, үлкен, қарапайым қаңылтыр түймелер, пальтоның ішкі жағымен бірдей түсті шалбар". 1707 жылғы полковниктің туында буфф түсті фонда айдаһар бейнеленген. Бұл ерекше белгі полкке "әрқашан көрсеткен батылдығы үшін сыйлық" ретінде берілген, деді Армия тарихшысы Ричард Кэннон 1839 жылы жарық көрген кітабында. Айдаһар 1572 жылы полк құруға жарлық берген Елизавета I патшаның гербіндегі екі қолдаушының бірі болғандықтан қабылдады деп есептеледі. 18 ғасырдың соңына дейін айдаһар мен буфф түсті мата (жеңдерде, жағаларда және пальтоның ішкі жағында киілетін) полктің ерекше белгісі болып сақталды. 1751 жылғы Корольдік жарлық барлық туларды (жалаушаларды), белгілерді және форма киімдерін стандартизациялады, онда "3-ші полк немесе Буффтар" деп көрсетілді. Айдаһар (қазір металлдан жасалған) бас киімнің бөлігі ретінде сақталды, бірақ жағада Кенттің ақ жорғасымен ауыстырылды. Жорға Шығыс Кент ополчениесінің белгісі болған, ол жаңа полктің 3-ші батальонын құрады. Екі өзгеріс те полкте ұнамады, ал 1887 жылы Буффтарға қызыл түсті түніктеріндегі ақ түсті маталарды буфф түсіне өзгертуге рұқсат берілді – полк қаражаты есебінен және 2-ші батальон офицері жасаған ақ илем қоспасын қолданып. 1890 жылы буфф түсі туларда, түніктерінде және офицерлік киімдерінде полктің ресми түсі ретінде қайта орнатылды. 1894 жылғы 23 мамырда айдаһарды жаға белгісі ретінде қайта пайдалануға рұқсат берілді. Жеке полк ретінде болған қалған уақытында айдаһар белгісі мен буфф түсті мата полктің ерекше белгісі болып сақталды. Бұл екінші дүниежүзілік соғыстан кейін британдық армияның көпшілігі толық киім ретінде киген қара көк түсті "№1 киім" үшін де осылай болды, бірақ буфф түсі тек иық белдеулерінің жиегіне дейін азайтылды.
In 1667 the Holland Regiment is recorded as wearing "red jackets lined with yellow". Subsequently, Nathan Brook's Army List of 1684 referred to "Coated red, lined with a flesh colour". This marked the beginning of the historic association of the regiment with buff facings (a dull yellow colour). A notice in the London Gazette of 21 January 1685 describing the clothing of three deserters from what was still the Holland Regiment, referred for the first time to the colour buff:"a new Red Coat lin'd with a Buff colour'd lining, surtout Sleeves, cross Pockets with three scallops, large plain pewter Buttons, Breeches of the same colour as the Coat lining". An illustration of the Colonel's colour in 1707 shows a dragon on a buff background, following the award of this distinctive symbol to the regiment as "a reward for its gallant conduct on all occasions"; according to the Army historian Richard Cannon in a book published in 1839. The dragon was believed to have been adopted as it was one of the supporters of the royal arms of Elizabeth I, who issued the warrant for the raising of the regiment in 1572. Through the remainder of the 18th century both the dragon and the buff facings (worn on cuffs, lapels and coat linings) remained as particular distinctions of the regiment. A Royal Warrant of 1751 standardising all colours (flags), badges and uniforms listed the "3rd Regiment, or The Buffs". The dragon survived as part of the (now metal) headdress badge, although replaced on collars by the white horse of Kent. The horse had been the insignia of the East Kent Militia, which formed the 3rd battalion of the new regiment. Both changes were unpopular within the regiment, and in 1887 the Buffs were authorised to convert the white facings on their scarlet tunics to buff – at the regiment's expense and using a pipeclay mixture developed by an officer of the 2nd Battalion. In 1890 buff was officially restored as the regimental colour on flags, tunics and mess jackets. On 23 May 1894 approval was given for the dragon to be resumed as the collar badge. For the remainder of its existence as a separate entity, both dragon badge and buff facings remained as primary distinctions of the regiment. This was the case even on the simplified dark blue "No. 1 Dress" worn by most of the British Army as full dress after World War II, although the buff colour was here reduced to piping edging the shoulder straps.