Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық хирург және инженер Джордж Томас Кларк (26 мамыр 1809 – 31 қаңтар 1898) – британдық хирург және инженер. Ол ерекше айқындығымен Dowlais Iron Company компаниясын басқарды. Сонымен қатар, ол Гламорганның ежелгі нәрселерді зерттейтін және тарихшысы болды.
British surgeon and engineer
Colonel George Thomas Clark (26 May 1809 – 31 January 1898) was a British surgeon and engineer. He was particularly associated with the management of the Dowlais Iron Company. He was also an antiquary and historian of Glamorgan.
Өмірбаян
Кларк Лондонның Челси қаласында туған. Ол Джордж Кларк (1777–1848) пастордың, Челсидегі Корольдік әскери бейімдемесінің капелланы, және Клараның тұңғыш ұлы болды. 1830-жылдардың ортасында Кларк Изамбард Кингдом Брунельдің қызметінде Ұлы Батыс және Тафф Вейл теміржолдарының құрылысында инженер болып жұмыс істеді. Оның лауазымы жоғары болды, ол желінің кейбір бөліктері мен азаматтық құрылыстарға толық жауапкершілік жүктеді. 1855 жылы Кларк Dowlais Ironworks басқаруын қолға алды. Кларктың әйелі, Dowlais Ironworks компаниясының негізгі серіктестерінің бірі Томас Льюистің ұрпағы еді. Отбасының компаниядағы мүдделері Джон Джозиа Гестке өтті, ол қайтыс болғаннан кейін Кларкты сенімділердің қатарына енгізді. 1855 жылы Гесттің жесірі, леди Шарлотта Гест қайтадан үйленгенде, де-факто басқару Кларкқа көшті.
Clark was born in Chelsea, London, the eldest son of the Revd George Clark (1777–1848), chaplain to the Royal Military Asylum, Chelsea, and Clara, née Dicey. By the mid 1830s, Clark was in the employ of Isambard Kingdom Brunel as an engineer on the construction of the Great Western and Taff Vale Railways. His position was a senior one with overall responsibility for some stretches of the line and for civil structures. In 1855 Clark took control of Dowlais Ironworks. Clark's wife, was a descendant of Thomas Lewis, one of the original Dowlais Ironworks partners. The family's interests in the firm had been passed to John Josiah Guest, who after his death named Clark among the trustees. When Guest's widow Lady Charlotte Guest remarried in 1855, de facto control fell on Clark. ).
Доулестің темір зауыты
1855 жылы Кларк Dowlais Ironworks компаниясын басқаруға алды. Кәсіпорын біраз уақыттан бері құлдырап, Кларк басқаруды жақсарту, қосымша капитал тарту және Генри Остин Брюсті қамқоршылық жауапкершілігін бөлісуге көндіру үшін шаралар қабылдады. Кларк Доулесте тұрып, барлық күшін кәсіпорнының дамуына және меншікті қалпына келтіруге арнады. Брюс саясатқа берілгендіктен, басқарудың барлық жауапкершілігі Кларкқа жүктелді. Оның әкімшілік қабілеті күрделі жағдайды жылдам меңгеруімен қатар, бөлім басшыларын таңдаудағы сағымдылығында да көрінді, олардың ішінде бас менеджері Уильям Менелаус ерекше көзге түсті. 1860 жылдардың ортасына қарай Кларк жүргізген реформалар пайдалы нәтиже берді және ол жылына 3500 фунт стерлинг жалақы мен пайданың бес пайызымен сыйаланды. Кларк пен Менелаус Генри Бессемерді Доулесқа шақырды, ол мұнда кеннен тікелей иілгіш темір жасау процесін жетілдірді. Доулес инновация орталығына айналды, Бессемер процесі 1856 жылы лицензияланса да, алғашқы болатты өндіру үшін тоғыз жылдық егжей-тегжейлі жоспарлау және жобаны басқару қажет болды. Компания жаңа, тиімді өндіріс әдістерінің арқасында өркендеп, Consett Iron Company және Krupp компанияларымен одақ құрды. Ол Денсаулық сақтау басқармасының қызметкері ретінде елдегі қалалар мен ауылдардың санитарлық жағдайын талдаумен айналысты. Ол Мертир Тудфулдың құрамына қосылуына қарсы болды, себебі бұл Доулестің бизнес мүдделеріне зиян келтіреді деп санады. Осыған дейін ол Кардифф қаласындағы римдік қазбалар туралы баспасөзге хат жазған еді.
In 1855 Clark took control of Dowlais Ironworks. The works had been, for a while, in some decline and Clark took rapid steps to improve management controls, attracting additional capital and persuading Henry Austin Bruce to share with him the responsibility of the trusteeship. Clark took up his residence at Dowlais and devoted all his energies to the development of the works and the redemption of the estate. As Bruce devoted himself to politics, the whole responsibility of management devolved on Clark alone, whose rare capacity for administration was displayed no less by his rapid mastery of a complicated situation than by his wise selection of heads of departments, chief among whom was his general manager, William Menelaus. By the mid 1860s, Clark's reforms had borne fruit in renewed profitability and he was rewarded with an annual salary of £3,500 and five percent of the profits. Clark and Menelaus invited Henry Bessemer to Dowlais, where he perfected his process for making malleable iron direct from the ore. Dowlais became a centre of innovation, and, though the Bessemer process was licensed in 1856, nine years of detailed planning and project management were needed before the first steel was produced. The company thrived with its new cost effective production methods, forming alliances with the Consett Iron Company and Krupp. He was retained by the General Board of Health and worked on analysing the sanitary condition of towns and villages countrywide. He opposed incorporation of Merthyr Tudful as he believed it would harm the Dowlais business interests. Days before he had written a letter to the press about Roman discoveries at Cardiff Castle.