Кіріспе

Ник Джонс (туған Николас Пол Джонс; 9 қаңтар 1947 жыл) – ағылшын әншісі, ән жазушы және музыкант. Британдық халықтық музыканың қайта жандануының маңызды тұлғасы саналады, ол бес жеке альбом жазып, түрлі музыканттармен ынтымақтастықта жұмыс істеген.

Өмірбаян

Ник Джонс 1947 жылғы 9 қаңтарда Англияның Кент графтығындағы Орпингтон қаласында дүниеге келді. Ол екі жасында отбасымен бірге Эссекс графтығындағы Брентвуд қаласына көшіп, кейін Брентвуд мектебінде оқыды. 1968 жылы Джонс Джулия Сеймурға үйленді және олардың үш баласы болды – Дэниел (қаза болған), Хелен және Джо. Жұбайлар Челмсфордқа қоныстанды, ал Джонс жеке халық әртісі мансабын бастауға шешім қабылдады. Ол 1969 жылы кәсіби концерттерде өнер көрсетуге кірісті, ал 1970 жылы Trailer Records лейблі үшін «Балладалар мен әндер» атты тұңғыш альбомын шығарды. 1971 мен 1980 жылдар аралығында Джонс тағы төрт жеке альбом жазды – тағы үш Trailer Records үшін, ал соңғысы, «Penguin Eggs» альбомы Topic лейблі үшін жарық көрді. Джонстың ерекше дауысынан, саусақпен орындалатын гитарадан және скрипкадан басқа, альбомдарда пианино, гармоника, бодран, мелодеон және флейтада ойнаған қонақ музыканттар да болды. Мансабы барысында Джонс сессиялық музыкант ретінде жиі шақырылды және Джун Табор, Ширли Коллинз, Барбара Диксон, Ричард Томпсон сияқты Ұлыбританияның жетекші әртістерінің альбомдарында өнер көрсетті. 1973 жылы Джонс Джон Рейвен және Тони Роузбен бірге «Өзгеріп келе жатқан әлемнің әндері» атты триолық альбомды жарыққа шығарды. Сондай-ақ Тони Роузбен, сондай-ақ Пит Коу мен Крис Коубен бірге Джонс қысқа ғұмырлы болған Bandoggs фольклорлық тобының мүшесі болды. 1982 жылғы 28 ақпанда (35 жасында) Джонс қатысты ауыр жол апатına ұшырады. «The Humpback Whale» әні альбомынан бірінші дискідегі бірінші трек ретінде, ал «Clyde Water» әні Game Set Match альбомынан жетінші дискідегі жетінші трек ретінде орын алды. 2010 жылғы 5 тамызда, 28 жылдық үзілістен кейін Джонс сахнаға оралды. Ол Сидмут фольклорлық апталығында өзінің музыкасына арналған шараға қатысты. Джонс бұрынғы Bandoggs тобымен бірге үш ән орындады және ол «қайта өнер көрсетуді қарастыратынын, бірақ өз әндерін орындағысы келетінін» айтты. 2012 жылы Джонс (музыканттар Джозеф Джонс – Никтің ұлы – және Белинда О’Хулимен бірге) 30 жыл ішінде алғашқы жеке концерттерін Уорвик, Кембридж, Уэдбридж және Тауэрси фольклорлық фестивальдерінде өткізді. 2012 жылғы 22 қыркүйекте Джонсқа Лондонның Сесил Шарп Хауста өткен арнайы концертте Англия халық биі және ән қоғамының алтын белгісі табыс етілді. Бұл – ЭФДСС музыкантқа берілген ең жоғары награда. 2013 жылғы 30 қаңтарда Джонс BBC Radio 2 Folk Awards сыйлығының иегері атанды, «Жылдың халық әншісі» атағын жеңіп алды. 2013 жылғы 23 тамызда Ник Джонс триосы (құрамында Джонс, Джозеф Джонс және Белинда О’Хули) сол жылғы Шрусбери фольклорлық фестивалінің ашылу кешінде өнер көрсетті, осы кезде сахнадан бұл олардың соңғы өнер көрсетуі болатыны жарияланды.

Гитара стилі

Джонс күрделі, ритмикалық тұрғыдан бай саусақпен тарту және гитарамен ойнау стилін дамытты. Ол стандартты гитара құрамында (EADGBE) ойнауды бастады, бірақ Мартин Картидің жазбаларын естігеннен кейін түрлі ашық құрамдарға көшті, оны маңызды ықпал етуші деп мойындайды. Оларға белгілі DADGAD құрамы және "Canada I O" (Bb F Bb F Bb C) сияқты туындыларда естілетін Bb, C және G мажорлық/минорлық/модальді құрамдардың түрлері кірді, сондай-ақ "Billy Don't You Weep For Me" үшін капо қолданылып ойналған нұсқалары да бар. Джонсқа классикалық және фламенко гитарасы да әсер еткен. Карьерасының басында ол кішкентай корпусты Epiphone акустикалық гитарасында ойнады. Кейін Fylde Oberon акустикалық гитарасында ойнады, содан кейін өзінің стиліне жақсы сай келген Fylde Orsino гитарасына ауысты. Ол пластик саусаққап пен "жалаңаш" саусақтарды қолданды. Джонс саптарды күшпен тартып, олардың фретбордқа соғылып, кері қайтаруына себеп болды – бұл Джонстың гитаралық сүйемелдеулеріне тән "шырқырау", соққылау дыбысын түсіндіреді. Тағы бір маңызды ерекшелік – гитараның бриджінің жанында немесе үстіндегі бас саптарды оң қолының ортаңғы және сақина саусақтарымен төмен қарай соғу арқылы жасалған тұрақты перкуссиялық дыбыс болды. Бұл банджо ойнаушылары қолданатын фрейлинг (frailing) техникасына ұқсас. Бұл эффект Джонстың "Ten Thousand Miles" (The Noah's Ark Trap, 1977) және "Master Kilby" (From the Devil to a Stranger, 1978) сияқты туындыларында жақсы естіледі. Джонс басқа перкуссиялық эффекттерді алу үшін, мысалы, "Billy Don't You Weep For Me" (From the Devil to a Stranger) туындысында, таңдамалы саптарды басуды да қолданды. Оның кейінірек, жетілген гитара стилінің ерекшелігі – басты вокалды толықтыратын нәзік контрапункттік мелодиялардың енгізілуі. Бұл "Miles Weatherhill", "The Golden Glove" және "Courting is a Pleasure" сияқты әндерде естіледі.

Дискография

Джонстың алғашқы төрт альбомы бастапқыда Trailer Records лейблінде винил түрінде жарық көрді. Қазіргі уақытта CD-де тек алғашқы екеуі ғана қолжетімді. Заңдық мәселелер Джонстың толық дискографиясының қайта шығарылуына кедергі келтіруде. 2001 жылы "Penguin Eggs" альбомы BBC Radio 2 радиосындағы Майк Хардинг шоуының тыңдаушылары жүргізген "Барлық уақыттың ең жақсы фольклорлық альбомы" сайысында екінші орынды иеленді. Осы альбомның "Canadee I O" атты ашылу трегі Боб Дилан да жазып алып, 1992 жылғы "Good as I Been to You" альбомына қосты. Кейбір сыншылар, мысалы FRoots журналының редакторы Ян А. Андерсон, Диланды авторлық құқығын бұзып, Джонстың әнге жасаған аранжировкасын рұхсатсыз пайдаланды деп айыптады.