Рик Аткинсон: Америка тарихшысы және журналисінің өмірбаяны
Rick Atkinson
Рик Аткинсон – танымал американдық автор, тарих және журналистика саласындағы Пулитцер жүлдесінің иегері. Әскери тарихқа арналған кітаптары, соғыс тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық автор (туған 1952)
American author (born 1952)
Лоуренс Раш "Рик" Аткинсон IV (15 қараша 1952 жылы туған) – американдық автор, соңғы жұмысы "Британдықтар келеді: Америка үшін соғыс, Лексингтоннан Принстонға дейін, 1775–1777" – "Революция трилогиясының" бірінші томы. Ол тарих және журналистика салаларында Пулитцер сыйлығының иегері. "The Washington Post" газетінде тілші, редактор және шетелдік тілші болып жұмыс істегеннен кейін Аткинсон әскери тарих жазуға көшті. Оның жеті кітабында бес әртүрлі американдық соғыстың шындығы баяндалған. Оның "Азат ету трилогиясы" екінші дүниежүзілік соғыста Еуропаны азат етудегі Американың рөлін қамтиды және 2013 жылдың мамыр айында "Соңғы жарықтағы қарулар" кітабының жарық көргенімен аяқталды. 2010 жылы ол әскери жазудағы өмірлік жетістіктері үшін 100 000 долларлық Прицкер әскери кітапханасының әдебиет сыйлығын алды. 2019 жылы Аткинсон Грузия тарихи қоғамының Винсент Дж. Дулидің ерекше ғылыми қызметкері атанды – бұл құрмет тарих саласындағы жетекші тұлғаларды, зерттеулері арқылы өткенді түсінуді жаңартқан немесе өзгерткен жазушылар мен педагогтар ретінде мойындайды.
Lawrence Rush "Rick" Atkinson IV (born November 15, 1952) is an American author, most recently of The British Are Coming: The War for America, Lexington to Princeton, 1775–1777, the first volume in the Revolution Trilogy. He has won Pulitzer Prizes in history and journalism. After working as a newspaper reporter, editor, and foreign correspondent for The Washington Post, Atkinson turned to writing military history. His seven books include narrative accounts of five different American wars. His Liberation Trilogy, a history of the American role in the liberation of Europe in World War II, concluded with the publication of The Guns at Last Light in May 2013. In 2010, he received the $100,000 Pritzker Military Library Literature Award for Lifetime Achievement in Military Writing. In 2019, Atkinson was named a Vincent J. Dooley Distinguished Fellow by the Georgia Historical Society, an honor that recognizes national leaders in the field of history as both writers and educators whose research has enhanced or changed the way the public understands the past.
Өмір және мансап
Аткинсон Мюнхенде Маргарет (құрметті әкесі Хоу) мен АҚШ Армиясының офицері Ларри Аткинсонның отбасында дүниеге келді. Вест-Пойнтқа қабылдаудан бас тартып, ол толық стипендиямен Шығыс Каролина университетіне оқуға түсіп, 1974 жылы ағылшын тілі мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. 1975 жылы Чикаго университетінен ағылшын тілі мен әдебиеті саласында магистр дәрежесін алды. 1975 жылы Канзас штатының Форт-Райли қаласында ата-анасына Рождествоға барып қайтқанда, Аткинсон Канзас штатының Питтсбург қаласындағы "The Morning Sun" газетінде репортер болып жұмысқа орналасты. Ол Канзастың оңтүстік-шығысындағы қылмыстарды, жергілікті билікті және басқа да тақырыптарды жазды, бұл аймақ этникалық әртүрлілігімен және шиеленісті саясатымен "Кішкентай Балкандар" деп белгілі болды. 1977 жылдың сәуір айында ол "The Kansas City Times" газетіне жұмысқа қабылданды, Канзас штатының Джонсон округіндегі қала маңында түнгі сменада жұмыс істеп, кейін қалалық редакцияға ауысты және ұлттық тілші болып қызмет етті; 1981 жылы газеттің Вашингтондағы бюросына қосылды. 1982 жылы ұлттық хабарламалар үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды.
Atkinson was born in Munich to Margaret (née Howe) and Larry Atkinson, who was a U. S. Army officer. Turning down an appointment to West Point, he instead attended East Carolina University on a full scholarship, graduating with a bachelor of arts degree in English in 1974. He received a master of arts degree in English language and literature from the University of Chicago in 1975. While visiting his parents for Christmas at Fort Riley, Kansas, in 1975, Atkinson found a job as a newspaper reporter for The Morning Sun in Pittsburg, Kansas, covering crime, local government, and other topics in southeast Kansas, an area known as "the Little Balkans" for its ethnic diversity and fractious politics. In April 1977, he joined the staff of The Kansas City Times, working nights in suburban Johnson County, Kansas before moving to the city desk and eventually serving as a national reporter; in 1981, he joined the newspaper's bureau in Washington, D. C. He won the Pulitzer Prize for national reporting in 1982
1983 жылдың қараша айында Аткинсон "The Washington Post" газетінің ұлттық штатына тілші болып жұмысқа алынды. Ол қорғаныс мәселелері мен 1984 жылғы президент сайлауы туралы жазды. Ол ірі партиядан алғашқы әйел вице-президенттік үміткері Джеральдин Ферраро және ұлттық тақырыптарды қамтыды. 1985 жылы қорғаныс, дипломатия және барлау салаларын бақылайтын ұлттық редактордың орынбасары болды. 1988 жылы ол "Post" газетінің тергеу бөліміне қайта оралды, Колумбия округіндегі қоғамдық тұрғын үйлер және B-2 жасырын бомбалаушыға айналған "Жоба аға сержант C" жобасының құпия тарихы туралы жазды. 1991 жылы ол Персия шығанағы соғысы кезінде газеттің жетекші жазушысы болды. Екі жылдан кейін ол Берлиндегі бюро басшысы ретінде шетелдік штабқа қосылды, Германия мен НАТО-ны қамтыды және Сомали мен Боснияда уақыт өткізді. 1996 жылы ол Еуропадан тергеулер жөніндегі редактордың көмекшісі ретінде оралды; осы қызметте ол Колумбия округінің полиция бөлімінің атыс оқиғаларын бір жылдан астам уақыт бойы зерттеген жеті адамнан тұратын команданы басқарды, нәтижесінде "Қайғылы күш" атты серия жарық көрді, осы сериясы үшін "Post" газетіне Пулитцер сыйлығының қоғамдық қызметі үшін жүлдесі табысталды. Аткинсон 1999 жылы газет саласын тастап, Екінші дүниежүзілік соғыс туралы жазуға кірісті, осы қызығушылығы Германияда туғаннан бастап, Берлиндегі үш жылдық сапары кезінде қайта жанданды. Ол екі рет "Post" газетіне қайта оралды, біріншісі 2003 жылы, ол екі ай бойы генерал Дэвид Петреус пен 101-ші әуедесанттық дивизияны Иракқа басып кіру кезінде сүйемелдеді, ал екіншісі 2007 жылы, ол "Боомның сол жағында" атты заманауи соғыстағы жол жиегіндегі бомбалар туралы тергеу сериясын жазған кезде Ирак пен Ауғанстанға сапар жасады, бұл сериясы үшін ол Ұлттық қорғаныс жөніндегі ерекше баяндамалар үшін Джеральд Р. Форд сыйлығын жеңіп алды. 2004-2005 жылдары ол АҚШ Армиялық соғыс колледжінде және Дикинсон колледжінде стратегиялық басшылықтың Омар Н. Брэдли кафедрасын басқарды және соғыс колледжінде қосымша оқытушы болып қалады. Аткинсон Жаңа Орлеандағы Ұлттық Екінші дүниежүзілік соғыс мұражайында президенттік кеңесші, Америка тарихшылары қоғамының мүшесі және Академияның жетістіктеріне енген, сонымен қатар ол оның кеңесінің мүшесі болып табылады. Ол Ұлттық портрет галереясының басқарушы комиссиясында қызмет етеді. Аткинсон Канзас штатының Лоуренс қаласының бұрынғы тұрғыны Джейн Энн Каштанатқа үйленген, ол Ұлттық денсаулық сақтау институтында зерттеуші және клиницист. Олардың екі ересек баласы бар.
In November 1983, Atkinson was hired as a reporter on the national staff of The Washington Post. He wrote about defense issues, the 1984 presidential election. He covered Rep. Geraldine Ferraro, the first woman vice presidential candidate for a major party, and national topics. In 1985, he became deputy national editor, overseeing coverage of defense, diplomacy, and intelligence. In 1988, he returned to reporting as a member of the Post investigative staff, writing about public housing in the District of Columbia and the secret history of Project Senior C. J., which became the B 2 stealth bomber. In 1991, he was the newspaper's lead writer during the Persian Gulf War. Two years later he joined the foreign staff as bureau chief in Berlin, covering Germany and NATO and spending time in Somalia and Bosnia. He returned from Europe in 1996 to become assistant managing editor for investigations; in that role, he headed a seven member team that for more than a year scrutinized shootings by the District of Columbia police department, resulting in "Deadly Force," a series for which the Post was awarded the Pulitzer Prize for Public Service. Atkinson left the newspaper world in 1999 to write about World War II, an interest that began with his birth in Germany and was rekindled during his three year tour in Berlin. He twice rejoined the Post, first in 2003 when for two months he accompanied General David Petraeus and the 101st Airborne Division during the invasion of Iraq, and again in 2007 when he made trips to Iraq and Afghanistan while writing "Left of Boom", an investigative series about roadside bombs in modern warfare, which won the Gerald R. Ford Award for Distinguished Reporting on National Defense. He held the Omar N. Bradley Chair of Strategic Leadership at the United States Army War College and Dickinson College in 2004–2005, and remains an adjunct faculty member at the war college. Atkinson is a presidential counselor at the National World War II Museum in New Orleans, a member of the Society of American Historians, and an inductee in the Academy of Achievement, for which he also serves as a board member. He serves on the governing commission of the National Portrait Gallery. Atkinson is married to the former Jane Ann Chestnut of Lawrence, Kansas, a researcher and clinician at the National Institutes of Health. They have two grown children.
Шығармалары
Аткинсонның алғашқы кітабы, «Посттан» демалысқа шыққанда жазылған, «Ұзын сұр сызық: 1966 жылғы Вест-Пойнт түлектерінің американдық саяхаты» болды. 1989 жылы Time журналындағы рецензия оны «ұлы тарих» деп атады, ал Business Week сыншысы Дейв Гриффитс оны «Вьетнам соғысы туралы жарық көрген ең жақсы кітап» деп бағалады. 1993 жылы Аткинсон «Крестовый поход: Персид шығанағы соғысының жасырын тарихы» кітабын жазды. The Wall Street Journal газеті: «Desert Storm туралы кітап жазуға ешкім одан жақсы дайындалмаған, ал Аткинсонның «Крестовый поход» кітабы осы мүмкіндікті толыққанды пайдаланды» деп жазды, сондай-ақ ол Combined Print & E Book Nonfiction бестселлер тізіміне енді. The New York Times газетіндегі рецензия кітапты «керемет байлық пен күрделілікке толы туынды» деп сипаттады. Аткинсонды «таза түсті ұсақ нүктелерді жинап, жанды, құлпыратын повесть құрастыратын «нүктелі тарих» стилінің шебері» деп атады. «Тарихи еңбек – монументальды жетістік». Генерал Петреус пен 101-ші әуе десанттық дивизиясымен бірге өткізген уақытында Аткинсон «In the Company of Soldiers: A Chronicle of Combat» кітабын жазды, оны The New York Times Book Review «жақын, жанды және жақсы хабардар» деп бағалады, ал Newsweek 2004 жылғы ең жақсы он кітаптың бірі деп таныды. Аткинсон 2007 жылы National Geographic Society басылымынан шыққан «Батырлық қайда жатыр: Арлингтон ұлттық зираты» еңбегінің жетекші эссесін жазды. Ол 2019 жылдың мамырында Library of America басылымынан шыққан журналист және әскери тарихшы Корнелиус Райанның еңбектерінің антологиясын редакциялады және кіріспе эссесін жазды. 2019 жылдың мамырында Революция трилогиясының бірінші кітабы «Британдықтар келеді: Америка үшін соғыс, Лексингтоннан Принстонға дейін, 1775–1777» Генри Холт баспасынан шықты, оны Аткинсонның барлық кітаптарын сияқты Джон Стерлинг редакциялады. The New York Times газеті «Британдықтар келеді» кітабын 2019 жылғы 100 ең танымал кітаптың тізіміне қосты. Ол 2020 жылғы Джордж Вашингтон кітап сыйлығын жеңіп алды.
Atkinson's first book, written while on leave from the Post, was The Long Gray Line: The American Journey of West Point's Class of 1966. A 1989 review in Time magazine called it "brilliant history", and Business Week reviewer Dave Griffiths called it "the best book out of Vietnam to date". In 1993, Atkinson wrote Crusade: The Untold Story of the Persian Gulf War. In a review, The Wall Street Journal wrote, "No one could have been better prepared to write a book on Desert Storm, and Atkinson's Crusade does full justice to the opportunity." and Combined Print & E Book Nonfiction bestseller lists. A review in The New York Times called the book "a tapestry of fabulous richness and complexity Atkinson is a master of what might be called 'pointillism history,' assembling the small dots of pure color into a vivid, tumbling narrative The Liberation Trilogy is a monument achievement." As a result of his time with Gen. Petraeus and the 101st Airborne, Atkinson also wrote In the Company of Soldiers: A Chronicle of Combat, which The New York Times Book Review called "intimate, vivid, and well informed", and which Newsweek cited as one of the ten best books of 2004. Atkinson was the lead essayist in Where Valor Rests: Arlington National Cemetery, published by the National Geographic Society in 2007. He is the editor and introductory essayist for an anthology of work by the journalist and military historian Cornelius Ryan published by Library of America in May 2019. In May 2019, the first book in the Revolution Trilogy, The British Are Coming: The War for America, Lexington to Princeton, 1775–1777'''', was published by Henry Holt and edited, as all of Atkinson's books have been, by John Sterling. The New York Times selected The British Are Coming for its 100 Notable Books of 2019. It won the 2020 George Washington Book Prize.