Лондон қаласындағы Сток-Ньюингтон аймағы

Кіріспе

Лондондағы аудан, Англия

Сток-Ньюингтон – Англияның Хакни Лондон округінің солтүстік-батыс бөлігін қамтитын аудан. Бұл аймақ Чаринг-Кросс орталығынан солтүстік-шығысқа қарай 5 миль (8 км) қашықтықта орналасқан. Сток-Ньюингтон имендігі ежелгі приходқа осы атауды берген. Сток-Ньюингтон шіркеу көшесіндегі тарихи орталық Лондонның ерекше ауылдық сипатын сақтап қалған, соның нәтижесінде Николаус Певснер 1953 жылы бұл ауданды Лондон қаласының құрамында деп санау қиын екенін жазған.

Шекаралар

Қазіргі заманғы Лондонның Хакни ауданы 1965 жылы үш бұрынғы метрополитендік округтің – Хакни, және кішігірім Сток-Ньюингтон мен Шордич биліктерінің бірігуі арқылы құрылды. Бұл метрополитендік округтер 1899 жылдан бері болған, бірақ олардың атаулары мен шекаралары орта ғасырларға дейінгі шаруашылық округтеріне (приходтарға) тығыз байланысты болды. Стэмфорд-Хилл және Далстон сияқты көптеген лондондық аудандардан өзгеше, Сток-Ньюингтоннің ұзақ жылдар бойы сақталған белгілі бір шекаралары бар; алайда, көптеген адамдар үшін Сток-Ньюингтон туралы бейресми түсінік уақыт өте келе кеңейіп, бастапқыда римдік A10 жолынан шығысқа қарай созылып, бұрынғы Ежелгі шаруашылық округінің және кейіннен Хакни метрополитендік округінің аумақтарымен қабаттасты.

Бұрынғы ресми шекаралар

Метрополитен ауданы негізінен Ежелгі приходтың шекараларын қабылдады, соның ішінде A10 тас жолын ұстанған шығыс шекарасын, бірақ шағын түзетулер енгізілді, әсіресе Хорнси аудандарының бір бөлігі ауыстырылды. Сток-Ньюингтонның солтүстік және батыс шекаралары қазіргі Лондон ауданының солтүстік-батыс шекараларына айналды. Шығыс шекарасы A10 тас жолымен белгіленді, ол жерде Stoke Newington High Street (бастапқыда High Street, 1937 жылы атауы өзгергенге дейін) және оңтүстікке қарай Stoke Newington Road (Сток-Ньюингтон шағын ауылына баратын жол) деп аталады. Бұл шекаралар кішкентай Сток-Ньюингтон ауылының және Ньюингтон Гриннің бір бөлігін қамтыды, бірақ 20 ғасырдың басынан бері Сток-Ньюингтон Коммон (бастапқыда Кокхангар Грин) деп белгілі ашық кеңістік кірмеді. Сток-Ньюингтон теміржол станциясы осы аумаққа жақын, бірақ одан тысқары жерде салынды.

Қазіргі заманғы кеңінен қабылдау

Соңғы уақытта көптеген адамдар Стоук Ньюингтонды А10 жолынан шығысқа қарай кеңейтіп, Хакнидің AP\MB аумағымен араласып, Вест-Хакниді де қамтиды деп санайды. Вест-Хакни – N16 пошта индексінің нақты шекарасы жоқ аймағы, оған Стоук Ньюингтон теміржол станциясы, Ректори Роуд теміржол станциясы және Стоук Ньюингтон Коммон кіреді. Осының салдарынан, жақын орналасқан Стэмфорд Хилл сияқты, Стоук Ньюингтон да N16 пошта индексімен тығыз байланысты болды, алайда батыс Стоук Ньюингтонның маңызды бөлігі N4 пошта индексі аумағында орналасқан.

Әкімшілік тарихы

Сток-Ньюингтонның ескі иелігі Лондон епархиясының иелігіндегі Лондон төңірегіндегі үлкен жер учаскесінің бір бөлігі болды. Бұл кең аумақ көптеген иеліктерді қамтыды, шығыстағы Степни иелігінен (оның көршілес Хакни иелігі бір бөлігі болды) батыстағы Уилсденге және солтүстіктегі Хорнсиге дейін созылды. Иелік 1086 жылғы «Domesday Book» кітабында «Ньютон» деп тіркелген, Миддлсекс графтығының Оссолстон жүзінің бір бөлігі ретінде. «Domesday Book» сонымен қатар, иелік Нормандық жаулап алудан бұрын да, кейін де Сент-Пол иелігінде болғанын жазды. Сток-Ньюингтон – собор жұмысына кіріс әкелетін пребендарлық иелік болды. Сток-Ньюингтонның ежелгі приходы иеліктің аумағымен шектесетін аймаққа қызмет ету үшін құрылды және басқа приходтар сияқты, оның шекаралары 1180 жылдарға дейін бекітілді, тіпті негізгі иеліктің шекаралары өзгерсе де (бірақ иеліктің шекаралары осы ерте кезеңде тұрақты болды). Тюдор дәуірінен бастап, приходтар 1601 жылғы жаңа Кедейлер заңының әкімшілігімен қатар діни және азаматтық міндеттерді атқаруға міндетті болды. 17 ғасырда Оссолстон жүзі бөлінді, Сток-Ньюингтон приходы, Сток-Ньюингтон жоғары көшесінің батыс жағында орналасқан, жаңа Финсбери бөліміне қосылды, ал шығыстағы Хакни приходы Тауэр бөліміне қосылды. Ежелгі приходтар азаматтық (әкімшілік) және діни (шіркеу) функциялар үшін негіз болды, бірақ 19 ғасырда азаматтық және діни приходтар жүйесі екіге бөлінді. Лондонда діни приходтар өсіп келе жатқан халықтың қажеттіліктерін жақсырақ қамтамасыз ету үшін бөлінді, ал азаматтық приходтар бұрынғы приходтардың аумақтарында сақталды. 1855 жылғы Метрополис басқару туралы заң Хакни және Сток-Ньюингтонның азаматтық приходтарын жаңа Хакни округінде біріктірді. Бұл, әсіресе, Сток-Ньюингтонның байлаулы ауданында танымалдылыққа ие болмады, және төрт сәтсіз әрекеттен кейін екі приход 1893 жылғы Метрополис басқару (Пламстед және Хакни) заңы бойынша өзара келісім бойынша тәуелсіздіктерін қайта алды. 1899 жылғы Лондон үкіметі заңы приходтарды бірдей шекаралармен метрополиялық округтерге айналдырды, кейде біріктірулер немесе шекараларды ұтымды ету шаралары жасалды. Сток-Ньюингтон жаңа округтер үшін қажетті көлемнен кіші болды, сондықтан Сток-Ньюингтон мен Хакниді қайта біріктіру немесе Хакнидің солтүстік бөлігін бөліп, Сток-Ньюингтонға қосу туралы ұсыныстар жасалды. Бұл ұсыныстар қабылданбады, себебі бұрын «бірге мәжбүр болған» округтер арасындағы «көтпелі және аяқталмайтын жанжалдар» тәжірибесі болды және Парламент «екі округ тұрғындары арасында үлкен наразылық пен өзара жаулық» бар екенін мойындады. Сток-Ньюингтонға тәуелсіз округ болуға рұқсат берілді, ал Оңтүстік Хорнсидің көп бөлігі (сонымен қатар Финсбери бөлімінің бір бөлігі) жаңа биліктің көлемін ұлғайту үшін Сток-Ньюингтонға берілді. Оңтүстік Хорнсидің кейбір бөліктері бұрын оңтүстік Сток-Ньюингтонды қалған аумақтан бөліп тұратын эксклавтар болған. Сол кезде Финсбери бөлімі жойылды. Сток-Ньюингтон 1965 жылы тәуелсіздігін жоғалтты, ол Хакни және Шордич метрополиялық округтерімен бірігіп, жаңа Лондонның Хакни округін құрды.

The Manor (estate) of Stoke Newington was part of a huge block of land around London held by the Diocese of London. This broad area comprised many estates, stretching from the Manor of Stepney in the east (of which neighbouring Hackney was a part), to Willesden in the west and Hornsey in the north. The Manor is recorded, as Neutone, in the Domesday Book of 1086, as being part of the Ossulstone hundred of the county of Middlesex. Domesday also records that the Manor was held by St Paul's both before and after the Norman Conquest. Stoke Newington was a Prebendary Manor, providing an income to the work of the cathedral. The Ancient Parish of Stoke Newington was established to serve the area of the Manor with which it was coterminous and, like other parishes would have had its boundaries permanently fixed by the 1180s, even if the boundaries of the underlying Manor changed (though manor boundaries were generally stable at this early date). From the Tudor period, parishes were obliged to take on a civil as well as ecclesiastical role, with the administration of the new Poor Law of 1601. In the 17th century, the Ossulstone Hundred was sub divided, with the parish of Stoke Newington, lying on the west side of Stoke Newington High Street, becoming part of the new Finsbury division and the parish of Hackney to the east becoming part of the Tower division. The Ancient Parishes provided a framework for both civil (administrative) and ecclesiastical (church) functions, but during the nineteenth century there was a divergence into distinct civil and ecclesiastical parish systems. In London the Ecclesiastical Parishes sub divided to better serve the needs of a growing population, while the Civil Parishes continued to be based on the same Ancient Parish areas. The Metropolis Management Act 1855 merged the Civil Parishes of Hackney and Stoke Newington under a new Hackney District. This proved very unpopular, especially in more affluent Stoke Newington and after four unsuccessful attempts the two parishes regained their independence when they were separated by mutual consent under the Metropolis Management (Plumstead and Hackney) Act of 1893. The London Government Act 1899 converted the parishes into Metropolitan Boroughs based on the same boundaries, sometimes with mergers or minor boundary rationalisations Stoke Newington was smaller than the desired size for the new boroughs, and there were proposals to re merge Stoke Newington and Hackney, or to detach the northern part of Hackney and join it with Stoke Newington. These proposals were rejected due to the experience of "intolerable and interminable feuds" between the districts when they were previously "forced together", and because Parliament recognised that there was "great ill feeling and mutual ill will between the inhabitants of the two districts". Stoke Newington was permitted to become an independent Borough, and most of South Hornsey (also a part of the Finsbury Division was transferred to Stoke Newington in order to increase the size of the new authority. Parts of South Hornsey had previously been exclaves which separated southern Stoke Newington from the rest of the area. The Finsbury Division was abolished at that time. Stoke Newington lost its independence in 1965, when it merged with the Metropolitan Boroughs of Hackney and Shoreditch to form the new London Borough of Hackney.

Өкілдік

Сток Ньюингтон – 1987 жылдан бері Лейборист партиясының депутаты Дайан Эбботт өкілдік ететін Хакни Солтүстік және Сток Ньюингтон сайлау округінің бір бөлігі.

Ерте кездері

Сток Ньюингтон немесе «ормандағы жаңа қала» жүздеген жылдар бойы, Ли өзенінің жанындағы үлкен көршілес саксон елді мекендеріне жақын, сиреп қоныстанған жер болды. 19 ғасырда Стоук Ньюингтон орталығы мен Абни Парк зиратының неолит дәуіріндегі балқы жасау жұмыстарының бір бөлігі болғаны анықталды, оның кейбір мысалдары Лондон мұражайында көруге болады. Орта ғасырлар мен Тюдор дәуірінде бұл Лондон қаласынан бірнеше шақырым қашықтықтағы өте шағын ауыл болды, солтүстікке саяхаттаушылар үшін қамыту бекеті ретінде жиі тоқтаған орын болды, ал Стоук Ньюингтон жолы (A10) Кембридж жолының бір бөлігі болды. Осы кездегі усадьбаның барлығы Сент-Пол соборының меншігінде болды және олардың жұмысының бір бөлігін қаржыландыруға жететін шағын кіріс әкелді. 17 ғасырда собор усадьбаны Уильям Пэттенге сатты, ол усадьбаның алғашқы иесі болды. Оның «WP» әріптері мен «ab alto» ұраны Клиссольд паркінің жанындағы ескі шіркеудің кіреберісінің үстінде жазылған.

18 ғасыр

Бір ғасыр өткен соң, ол леди Мэри Эбниге көшті, ол дала шекараларының алғашқы толыққанды карталарын жасады және қыздары мен доктор Исаак Уоттстың көмегімен Черч-стриттегі қазіргі өрт сөндіру станциясының артында поместье паркін құруға кірісті. Ғасыр ішінде, қалаға жақындығының арқасында, аймақта көптеген квакер және басқа дін өкілдерінен құралған отбасылар қоныстанды.

19 ғасыр

XIX ғасырдың басында Лондон кеңейген сайын, Сток-Ньюингтонның иелігі құрылыс мақсатында еркін сатуға болатын учаскелерге бөлінді. Бірте-бірте ауыл Лондонның үздіріссіз өсіп-дамуына сіңіп кетті. 19 ғасырдың ортасы мен соңына қарай ол енді жеке ауыл болған жоқ. Сол кезде қала шетінде орналасқандықтан, Лондонның жаңа байлардың өсіп келе жатқан халқына арналған көптеген қымбат және кең үйлер салынды. Олардың астананың сауда орталығына саяхаты теміржолдың және алғашқы омнибустардың пайда болуымен мүмкін болды. Соңғылары 1820 жылдары Джордж Шиллибир тарапынан орталық Лондонға енгізілді, ол Уильям Аллен мен Сюзанна Кордердің "Ньюингтон қыздар академиясы" квакер мектебі үшін әлемдегі алғашқы мектеп автобусын сәтті сынаған еді. XIX ғасырдың ортасында Сток-Ньюингтон "Лондондағы квакерлердің ең ірі шоғырланған жері" болды, оның ішінде Грейсчерч-стриттегі квакерлер үйінен А10 тас жолымен келгендер көп болды. Сәулетші Уильям Альдерсон Парк-стритте (қазір Йоакли-роуд) кездесу үйін салды, ол кейіннен Ханвелл кедейлер мен ақыл-сақасы дұрыс емес адамдарға арналған аурухананы жобалады. 1854–58 жылдары сэр Джордж Гилберт Скотт жобалаған Англикандық Сент-Мэри шіркеуі, бұрынғы шіркеуді (сонымен қатар Сент-Мэри шіркеуі) алмастырды, ол Чирч-стриттің қарсы бетінде сақталған. Лордшип-роудтағы Сент-Мэри ложасы, 1843 жылы сәулетші және аудандық геодезист Джон Янгтың үйі, сол кездегі жаңа жолаушылар класының әулетті мүшелері үшін аймақта салынған бірнеше сәнді жеке үйлердің соңғы сақталған (бірақ қазір қираған және бос тұрған) үйі. 1880 жылы Сток-Ньюингтон Хай-стриттен салынған және бүгінге дейін тұрған "еңбекқор топтарға" арналған тұрғын үйлердің алғашқы мысалы – Гибсон Гарденс. Виктория және Эдвард дәуірлерінің соңында Сток-Ньюингтон гүлденді, және Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан болған өзгерістерге дейін өзінің муниципалдық үкіметімен салыстырмалы байлық пен азаматтық мақтанышпен өмір сүрді.

ХХ ғасырдың басында

1935 және 1937 жылдар аралығында Дж. Реджинальд Трулов Сток-Ньюингтон метрополитендік округі үшін қисық кірпіштен және Портленд тасынан тұрғызылған қалалық әкімшілік ғимаратын салды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аймақтың көп бөлігі Блитцте зақымданды және көптеген адамдар үйсіз қалды, бірақ бұл аймақтағы қирау деңгейі Шығыс Лондонның Степни, Шордич сияқты оңтүстікке қарай орналасқан аймақтарына қарағанда әлдеқайда төмен болды, тіпті жақын орналасқан Хакниде де одан көп зақым келген. Қаза тапқандардың саны да салыстырмалы түрде аз болды: азаматтық тұрғындардың өлімінің шамамен үштен екі бөлігі 1940 жылғы 13 қазанда Коронация даңғылындағы көпшілікке толы баспанаға тікелей бомба түскен кезде болды. Әуе шабуылында қаза болған барлық қала тұрғындарының, оның ішінде жергілікті еврейлердің ескерткіші Абни Парк зиратында сақталған. Хакни сияқты, Стоук Ньюингтон да кейінгі V қаруларының көп бөлігінен құтылды, олар негізінен Оңтүстік Лондонда жарылды; жеті V-1 және екі V-2 қаруы аймаққа тиді. Сток Ньюингтонның тарихи орталығындағы көптеген ғимараттар, кем дегенде жөндеуге болатын жағдайда, сақталып қалды. Екі ерекше жағдай бар: 1824 жылдан бері сақталған Вест-Хакнидің классикалық стильдегі әсем шіркеуі, Сток Ньюингтон жолындағы Сент-Джеймс және Уильям Бурджестің салдырған Виктория стиліндегі готикалық шіркеуі Сент-Фейт. Екеуі де, біріншісі 1940 жылғы қазан айындағы бомбалаудан, екіншісі 1944 жылы ұшқыш бомбадан қатты зақымданып, толығымен қиратылды. Сент-Джеймс соғыстан кейін көшеден алыс орналасқан, қарапайым Сент-Полс шіркеуімен ауыстырылды. Ескі шіркеудің тас қабырғаларының іздерін әлі де Сток Ньюингтон жолына қарап тұрғанын көруге болады.

Соғыстан кейінгі даму

Соғыс кезінде тұрғын үйлердің көп бөлігі қирады, ал қаланың көптеген аудандары қиратылып, экономикалық тұрғыдан жөндеуге келмейтін деп танылды. Соғыстан кейінгі жаңару осы аймақтардың көп бөлігін үлкен тұрғын үй кешендерімен алмастырды, олардың кейбіреулері басқаларына қарағанда табыстырақ болды. Осы тұрғын үйлерді қайта құрудың көп бөлігін Ливерпуль қалалық соборының авторы Фредерик Гибберд жоспарлаған.

Саяси радикализм және терроризм

Соғыстан кейінгі жылдары коммунистік партияның жиналыстары қалалық әкімдікте өткізілді. 1970 жылдардан бастап бұл аймақта бірнеше террористік актілер болды немесе олармен байланысты болды. "Сток-Ньюингтон 8" 1971 жылдың 20 тамызында 359 Амхерст жолында "Ашулы бригада" бомбалауларына қатысы бар деген күдікпен тұтқындалды. Сток-Ньюингтон тұрғындары Патрик Хейс және Ян Тейлор (бұл аймақтан бастапқыда емес) ИРА-ның екі бомбалауынан сотталды және 1990 жылдары жүк көліктерімен жасалған бомбалаулармен байланысы болды. Екеуі де қамауға алынып, Уолфорд-роудта полиция қызметкерлеріне оқ атқан, кейіннен отыз жылға бас бостандығынан айырылды. Мұхтар Саид Ибрагим кісі өлтіруге қатысу бойынша айыптау актісі бойынша кінәлі деп танылды. Ол 26 автобусқа бомба орнатты, ол кейін 2005 жылдың 21 шілдесінде Хакни жолында жарылмады. 2005 жылдың ақпан айында полиция Ибрагимді бұрынғы қоғамдық тәртіп бұзу қылмысы үшін тұтқындауға ордер іздеді. Шабуылдан кейін Ибрагим Фарли-роудта қашып кеткені байқалды және кейін Далграно бағында тұтқындалды. Ол өмір бойына бас бостандығынан айырылды, кемінде қырық жыл өтегеннен кейін ғана босатылуы қарастырылады.

21 ғасыр

Қазіргі кезде Стоук-Ньюингтон – Азия, ирландиялық, түрік, еврей және афро-кариб қауымдастықтарымен көп мәдениетті аймақ. Бұл аймақта поляк және сомалилік иммигранттар сияқты көптеген жаңа және дамып келе жатқан қауымдастықтар да тұрады. Сток-Ньюингтон, көршілес Ньюингтон Грин, Каннонбери және Далстон сияқты аудандарда үлкен өзгерістер болды. Чёрч-стритте көптеген тәуелсіз дүкендер, пабтар, барлар мен кафелер орналасқан. 2022 жылы саудагерлер «Сток-Ньюингтон Бизнес Ассоциациясын» құрып, аймаққа арналған, іс-шаралар тізімі, мақалалар, аймақтар туралы нұсқаулар және тағы да көп нәрсе бар «Стоккиде кездесейік» веб-сайтын іске қосты.

Ашық кеңістік

Ауданның солтүстігінде кең жайылған Батыс су қоймасы орналасқан, қазір ол қолданыста жоқ, бірақ демалыс үшін ашық және жасыл аймақтармен қоршалған. Кіреберісінде Castle Climbing Centre орналасқан, бұл бір кезде Су басқармасының басты сорғы станциясы болған. Оны Уильям Чадвелл Майлн биік шотланд қамалына ұқсатып жобалаған. Осы нысандардың оңтүстігінде Клиссольд паркі орналасқан, онда шағын жануарлар бағы, құс үйі және 1790 жылдары жергілікті квакер және Сэмюэл Хоардың інісі Джонатан Хоар үшін салынған Клиссольд сарайы бар, бұл ғимарат II санаттағы ескерткіш. Осы жерден шығысқа қарай және Англия шіркеуінің екі приход шіркеуінің артында, екеуі де Сент-Мари деп аталады (Сток Ньюингтон ескі шіркеуін сақтап қалды, бұл Лондон приходтары үшін ерекше жағдай), Абни Парк зираты орналасқан, ол Викториялық Лондон зираттарының ең көрнекті және прогрессивтілерінің бірі. Бұл 19 ғасырдағы конформист емес дін қызметкерлерінің Лондон бойынша басты жерлеу орны, ал Құтқарылу Армиясының негізін қалаушы Уильям Бут осы жерде жерленген. Қазір ол табиғат қорығы. Абни паркі 2009 жылы Ұлыбританияның тозығы жеткен және құлдырау қаупі бар тарихи саябақтары мен бақтарының бірі ретінде тізімге алынды. Басты көшенің шығыс жағында орналасқан Стоук Ньюингтон Коммон фрагменттелген, онда кең ауқымды және әртүрлі ағаш отырғызу бағдарламасы жүзеге асырылды.

Су қоймалары

XVI ғасырдан бастап, Стоук Ньюингтон Лондонның қарқынды өсуін қамтамасыз ету үшін сумен қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарды. Аймақ арқылы жасанды Жаңа өзен өтеді және ол әлі де Лондонның су қорына үлес қосуда. Бұрын Финсберидегі Нью-Ривер-Хедте аяқталар болған, бірақ 1946 жылдан бері оның басты ағыны Стоук-Ньюингтон су сақтағыштарында тоқтатылады. Өзен жағалауындағы Жаңа өзен жолымен солтүстікке қарай, Харрингэй арқылы және одан әрі Гертфорд маңындағы бастауына дейін жаяу жүруге болады. Сток Ньюингтоннің шығыс және батыс су сақтағыштары 1833 жылы Грин Лэйнс арғы жағындағы, қазір Браунсвуд паркі деп аталатын аймақтағы Нью Ривер компаниясының сүзгіш алаптарында суды өңдеуге дейін сақтау үшін салынған. Қазір су осы жерден Ли аңғарының су сақтағыштарына тазарту үшін жіберіледі. Батыс су сақтағышы қазір демалыс орнына айналған, онда желкен спорты, каноэ және басқа да су спорты түрлерімен айналысуға, сондай-ақ Корольдік яхталар қауымдастығы бекіткен желкен курстарына қатысуға болады. Оның батыс жағында бұрынғы сүзгі үйі орналасқан, қазір ол кафесі бар келушілер орталығы ретінде пайдаланылады; негізгі залда ескі гидравликалық жабдықтардың бір бөлігін көруге болады. 1995 жылы альпинизм орталығына айналған су сақтағышының қақпасындағы сорғы станциясы Уильям Чадвелл Майлннің қадағалауымен Роберт Биллингс жасаған ерекше қоршаулы стильде жобаланып, 1854–1856 жылдары салынған. Бұл орын әлі де Темза суының айналма жолы үшін сорғы станциясы ретінде қолданылуда. Су шаруашылығы мекемелерінен және Жаңа өзеннен басқа, Клиссольд паркінде екі үлкен сәндік көл, көптеген су құстары мен тасбақалардың популяциясы бар. Бұл көлдер – Клиссольд үйін салу үшін қолданылған кірпіштерді алу үшін қазылған саз шұңқырларының қалдықтары – Хакни Бруктың бағытын көрсету үшін қалған жалғыз белгі, ол бір кезде батыстан шығысқа қарай ағып, Сток Ньюингтон арқылы Леа өзеніне құятын Лондонның жоғалған өзендерінің бірі еді. Су тасқыны кезінде бұл өзен 10 метрге дейін кеңейген. Екі көлге су өзеннен емес, Лондонның астындағы кәріздер желісіне сіңіп кеткен өзеннен емес, магистральдық құбыр желісінен беріледі.

From the 16th century onwards, Stoke Newington has played a prominent role in assuring a water supply to sustain London's rapid growth. The artificial New River runs through the area and still makes a contribution to London's water. It used to terminate at the New River Head in Finsbury, but since 1946 its main flow has ended at Stoke Newington reservoirs. The river bank, the New River Path, can be walked for some distance to the north through Haringey and on to its source near Hertford. Stoke Newington East and West Reservoirs were constructed in 1833 to hold water prior to treatment in the New River Company's filter beds on the other side of Green Lanes, in the area now known as Brownswood Park. Water is now sent from here to the Lee Valley Reservoir Chain for treatment. The West Reservoir is now a leisure facility, offering sailing, canoeing and other water sports, plus Royal Yachting Association approved sailing courses. On its western edge stands the former filter house, now set out as a visitor centre with a café; some of the old hydraulic machinery can be viewed in the main hall. The pumping station at the reservoir gates, converted to a climbing centre in 1995 was designed in a distinctive castellated style by Robert Billings under the supervision of William Chadwell Mylne and built in 1854–56. The site is still used as a pumping station for the Thames Water Ring Main. Besides the water board facilities and the New River, Clissold Park contains two large ornamental lakes, a home to many water birds and a population of terrapins. These lakes—purportedly the remains of clay pits dug for the bricks used in the building of Clissold House—are all that is left to mark the course of the Hackney Brook, one of London's lost rivers, which once flowed from west to east across Stoke Newington on its way to the River Lea. In flood at this point, the brook was known to span 10 metres. The two lakes are not fed from the brook, which has disappeared into the maze of sewers under London, but from the mains supply.

Демография

2011 жылғы санақ бойынша Стоук Ньюингтон Орталық бөлімінде 13 658 тұрғын тіркелді. Олардың 63,1% ақ нәсілді (44,9% британдықтар, 15,2% басқалар, 2,9% ирландтар және цығандар немесе ирландтық көшпенділер, 0,1%). 16,6% қара нәсілді (7,3% Кариб теңізі аймағынан келгендер, 6,2% африкалықтар, 3,1% басқалар) және 9,9% азиялықтар (4,2% үндістер, 1,3% пакистандықтар, 1,6% бангладештіктер, 0,8% қытайлар және 2% басқалар) құрады. Бөлім тұрғындарының 33,8% христиан, 11,1% мұсылман, 3,2% яһуди дінін ұстанады, 39% дінсіз, ал 10% дінін атамады.

Ойын-сауық

Сток Ньюингтон пабтары мен барлары, жанды музыка сахнасы, оның ішінде заманауи джаз және ашық микрофондық комедия кештерімен әйгілі. Vortex Jazz клубы бұрын Черч-стритте орналасқан, бірақ қазір Далстонға көшірілді. 2010 жылдан бері Сток Ньюингтонның өзінің әдеби фестивалі бар, ол аймақтың әдеби және радикалды тарихын тойлау үшін құрылды. Фестиваль маусым айының басында аймақтағы әртүрлі жерлерде өтеді. 2011 жылы Time Out журналы оны «Хей-он-Уай сияқты, бірақ Хакниде», The Times – «Жазғы кітаптардың үздік 5-тігінің» бірі деп, ал Londonist сайты «өзінің мақтаныштарын жинаған әдеби фестиваль» деп сипаттады. 2015 жылы қазан айының соңында қаланың әртүрлі жерлерінде Сток Ньюингтон музыка фестивалі ұйымдастырылды. 2016 жылғы фестивальде 23 қазанда Маскара Бар сахнасында Sonic Youth тобының мүшесі Тёрстон Мур, ал сол күні кешке Санкт-Пол шіркеуінің залындағы бас сахнада Хэнк Вангфорд өнер көрсетті. 2017 жылғы фестивальде 20 қазаннан 22 қазанға дейін негізгі Сент-Пол сахнасында әр түні The Cesarians, The Featherz және The Frank Chickens өнер көрсетті. 2018 жылы Сент-Пол сахнасы тек жексенбіде пайдаланылды, ал Маскара Бар бас сахна ретінде тағайындалды. 19 қазаннан 21 қазанға дейін бас сахнада The Cesarians, Dodgy және Urban Voodoo Machine тобының вокалисі Пол Ронни Энджел өнер көрсетті. Сондай-ақ, Mediæval Bæbes тобы жұма күні Абни қоғамдық залында өнер көрсетті.