Кіріспе
Ассатейг аралы – Атлант мұхитына қарап жатқан Делмарва түбегінің шығыс жағалауында орналасқан, 60 шақырымдық (37 миль) арал. Аралдың солтүстік екі бөлігі Мэриленд штатында, ал оңтүстік бөлігі Вирджиния штатында орналасқан. Мэриленд бөлігінде Ассатейг аралдық ұлттық жағалау және Ассатейг мемлекеттік паркі орналасқан. Вирджиния бөлігінде Чинкотег ұлттық жануарлар қорығы және Ұлттық парк қызметі (немесе NPS) басқаратын, құтқарушылармен қамтамасыз етілген демалыс жағажайы мен ақпараттық орталықтары бар шамамен 1,6 шақырымдық (бір миль) жер учаскесі бар. Арал жабайы жылқылардың топтарымен, таза жағажайларымен және Ассатейг маяғымен ең танымал. Аралда сондай-ақ көптеген батпақтар, шығанақтар мен лагуналар бар, оның ішінде Томс лагунасы да бар. Автокөлікпен Мэриленд және Вирджиниядан көпір арқылы өтуге болады, бірақ аралдың солтүстік-оңтүстік бағытында тікелей жол жоқ.
Assateague Island is a 37 mile (60 km) long barrier island located off the eastern coast of the Delmarva Peninsula facing the Atlantic Ocean. The northern two thirds of the island is in Maryland, and the southern third is in Virginia. The Maryland section contains the majority of Assateague Island National Seashore and Assateague State Park. The Virginia section contains Chincoteague National Wildlife Refuge and a one mile stretch of land containing the lifeguarded recreational beach and interpretive facilities managed by the National Park Service (or NPS). It is best known for its herds of feral horses, pristine beaches and the Assateague Lighthouse. The island also contains numerous marshes, bays, and coves, including Toms Cove. Bridge access for cars is possible from both Maryland and Virginia, though no road runs the full north/south length of the island.
Тарих
Барша бөгеттік аралдар сияқты, Ассатейг те жылдар бойы өзгерген. Бұл арал бұрын Фенвик аралының оңтүстік жағымен жалғасқан. Бірақ 1933 жылғы Чесапик-Потомак даулы, Мэриленд штатындағы Оушен-Ситидің оңтүстігінде жаңа шығанақ пайда болды. Бұл шығанақ екі жер бедерін бөліп тастады. Әдетте, солтүстіктен оңтүстікке қарай ағатын жағалау ағынының әсерінен ол қайтадан толып, бірігуі керек еді. Оның нәтижесінде арал батысқа қарай қозды, және екі құрлықтың арақашықтығы 1 шақырымнан асты. Бұл Ассатейгте эрозия мәселелерін тудырды. Аралдағы кейбір жеке меншік иелері жаңадан дамытуды қолдағанмен, сол кезде Мэриленд штаты ұлттық теңіз жағалауын құруды жақтады және АҚШ Конгресінде заң жобасы енгізілді. 1964 жылы Конгрестің күш-жігері соңғы заңға әкелмеді, бірақ 1965 жылғы жаңа заң қабылданып, Ассатейг аралының ұлттық теңіз жағалауы құрылды.
Парктер мен баспаналар
Ассатейг аралының барлық аумағы үш түрлі мекеменің меншігінде және басқаруында: NPS, Мэриленд штатының парктері және АҚШ-тың Балық және жабайы табиғат қызметі. Мэриленд және Вирджиния штаттарының шекарасынан солтүстікке қарайғы аралдың барлық жері Ассатейг аралы ұлттық теңіз жағалауы болып табылады, тек кішігірім Ассатейг мемлекеттік паркін қоспағанда. Бұл ұлттық теңіз жағалауы 1965 жылы арал мен оны қоршаған суларды сақтау және демалыс мүмкіндіктерін ұсыну мақсатымен құрылды. Вирджиния штатының шекарасынан оңтүстікке қарайғы аралдың барлығы Чинкотейг ұлттық жануарлар қорығы болып табылады, бірақ бір шақырымдық учаскеден басқа – онда демалыс жағажайы мен NPS басқаратын ақпараттық орталықтар орналасқан. Бұл қорық 1943 жылы көшпенді құстарға, әсіресе қар қаздарына қорек беру үшін құрылды. АҚШ Геологиялық қызметі осы аралдар тобындағы теңіз деңгейінің көтерілуіне қарсы күресуге бағытталған зерттеулерді бастады.
Адамның аралды пайдалануы
Ұлттық парктер қызметі белгілі бір аймақтарда рұқсаттары бар көліктерге жолдан тыс жүруге рұқсат береді. Автомобильмен кемпингке орналасу орындары Ұлттық теңіз жағалауында және Ассатег мемлекеттік саябағында алдын ала брондау арқылы қолжетімді. Ұлттық теңіз жағалауынан алыс жерлерге де кемпингке орналасуға болады. Чинкотег ұлттық жануарлар қорығында кемпинг мүмкіндігі жоқ. Жануарларды Ұлттық теңіз жағалауының және мемлекеттік саябақтың белгілі бір бөліктерін қоспағанда, барлық аймақтарда ұстауға тыйым салынады. Қайықпен саяхаттау – жануарлар дүниесін көрудің танымал тәсілі, әсіресе тыныш шығанақ жағында. Жаз айларында, әсіресе шығанақ жағында, масалардың көп болуымен ерекшеленеді. Ассатег мемлекеттік паркі Мэриленд штатындағы Ұлттық теңіз жағалауының ішінде орналасқан және дерлік жабатын аумақты құрайды. Мемлекеттік саябақ – аралдағы ең дамыған аймақ, онда 350 кемпинг орны бар. Аралды қоршаған судың көп бөлігі ұлттық теңіз жағалауының шегінде жатыр. Аралдың құрлық ауданы 63 шаршы километрді (24.4 шаршы миль) құрайды және Мэриленд пен Вирджиния штаттарында тұрғындары жоқ, бірақ 2006 жылға дейін бірнеше адам мүлік құқығын сақтап келді. Бұл негізінен аң аулау лагерьлері болды.
Фауна
Аралда көптеген құстар мекендейді, оның ішінде америкалық острица, көк қасқыр және қарлы бақа. Жыл бойында аралда 320-дан астам түрдің мекендейтіні белгілі. Олардың ішінде шағалалар, теңіз құстары, жағалау құстары, жыртқыштар, су құстары және үйректер бар. Құбырлы құс – Ассатейг аралында ұялайтын, қорғауға алынған түр. Ассатейг аралының жабайы жылқылары Мэриленд штатында Ассатейг жылқысы, ал Вирджиния штатында Чинкотейг понисы деп аталады. Бұл айырмашылық тұқымдық және жеке тұлғалық ерекшеліктер бойынша жасалады, кейде пікір келіспеушіліктер туындауы мүмкін. Ат немесе понидің дәстүрлі анықтамасы жануардың бойы 14,2 дюймнан жоғары немесе төмен болуына байланысты беріледі. Аралдағы жылқылар көбінесе 14,2 дюймнан төмен болады, бірақ аттың фенотипіне ие. Олардың салыстырмалы түрде кішігірім болуы генетикалық емес, қоршаған ортаға байланысты деп саналады. Ұлттық саябақтар қызметі осы жануарлар туралы ақпаратты буклеттер мен интернет арқылы ұсынады. Мэриленд және Вирджиния жылқылары екі штат арасындағы шекарада орнатылған қоршау арқылы бөлек ұсталады. Көбінесе "жабайы" деп аталғанымен, олардың бабалары үйретілген жылқылар болған. Аңыз бойынша, олардың бабалары испандық галеон кемесінің жағалауда сүңгуге ұшыраған кезде аман қалғандар, ал ДНК-ның нәтижесінде қазіргі жылқылар 1500 жылдардың басында Америкаға әкелінген испан жылқыларының тікелей ұрпақтары екені анықталды. Бұрын, жылқылардың 17 ғасырдың соңындағы құрлық иелерінен шыққандығы болжанып келген, олар өз жылқыларын қоршау заңдары мен салықтан қашу үшін аралдарға әкелген.