Бегүм Ақтар: Ғазалдар патшайымының өмірі мен шығармашылығы
Begum Akhtar
Бегүм Ақтар – Үндістанның әйгілі әншісі, "Газал патшайымы". Газал, дадра, тхумри өнеріндегі аса көрнекті орындаушы. Биографиясы, шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық әнші және актриса.
Indian singer and actress
the Indian singer
| кәсібі = Әнші
| жұмыс істеген жылдары = 1929–1974
| occupation = Singer
| years active = 1929–1974
Ахтари Баи Файзабади (7 қазан 1914 – 30 қазан 1974), сонымен қатар Бегум Ақтар деп белгілі, – үндістандық әнші және актриса. "Малика-йе Газал" (Газалдар патшайымы) атанған ол, Хиндустани классикалық музыкасының ғазал, дадра және тхумри жанрларындағы ең ұлы әншілердің бірі саналады.
Akhtari Bai Faizabadi (7 October 1914 – 30 October 1974), also known as Begum Akhtar, was an Indian singer and actress. Dubbed "Mallika e Ghazal" (Queen of Ghazals), she is regarded as one of the greatest singers of ghazal, dadra, and thumri genres of Hindustani classical music.
Ерте өмір
Ақтари Бай Файзабәди 1914 жылдың 7 қазанында заңгер Асғар Хусейн мен оның екінші әйелі Муштари отбасында дүниеге келді. Асғар Хусейн кейіннен Муштариді және оның егіз қыздары Зохра мен Биббиді (кейін Бегум Ахтар атымен танылды) мұрагерлік құқығынан айырды.
Akhtari Bai Faizabadi was born on 7 October 1914 to Asghar Hussain, a lawyer and his second wife Mushtari. Asghar Hussain subsequently disowned Mushtari and his twin daughters Zohra and Bibbi (later known as Begum Akhtar).
Мансап
Ақтар жеті жасқа келгенде-ақ, саялы театр тобының әншісі Чандра Байдың музыкасы оны баурап алды. Бірақ, туысының талабымен ол Патна қаласынан шыққан ұлы сарангиші Устад Имдад Ханның, содан кейін Патияладан келген Ата Мохаммед Ханның оқуына жіберілді. Кейін анасымен бірге Калькуттаға сапар шегіп, Мұхаммед Хан, Лахорлық Абдул Вахид Хан сияқты классикалық музыка шеберлерінен білім алды. Соңында ол Устад Жанде Ханның шәкірті болды. "Роти" фильмінде оның алты ғазалы болды, алайда өкінішке орай, продюсер Мехбуб Ханмен туындаған мәселелерге байланысты фильмнен үш-төрт ғазал алынып тасталды. Барлық ғазалдар "Мегафон" граммофондық пластинкаларында қолжетімді. Бегум Ахтар осы уақытта Бомбейден Лакхнауға қайтып келді. Оның есімі көптеген фильмдердің титрлерінде Ахтарибай Файзабади, Ахтарибай Файзабади, Ахтари және Бегум Ахтар деп әртүрлі жазылған. Ол Лакхнаудың "Үндістанның барлық радиосында" үш ғазал мен дадра орындады. Содан кейін ол жылап, концерттерде ән айтуға қайта оралды, және өліміне дейін осыны жалғастырды. 1962 жылы Қытаймен соғысқа көмек көрсету мақсатында Лакхнауда әйелдерге арналған концертте ол ән шырқады.
Akhtar was barely seven when she was captivated by the music of Chandra Bai, an artist attached to a touring theatre group. However at her uncle's insistence she was sent to train under Ustad Imdad Khan, the great sarangi exponent from Patna, and later under Ata Mohammed Khan of Patiala. Later, she travelled to Calcutta with her mother and learnt music from classical stalwarts like Mohammad Khan, Abdul Waheed Khan of Lahore, and finally she became the disciple of Ustad Jhande Khan. "Roti" contained six of her ghazals but unfortunately due to some trouble with the producer, Mehboob Khan subsequently deleted three or four ghazals from the film. All the ghazals are available on Megaphone gramophone records. Begum Akhtar, meanwhile, left Bombay and returned to Lucknow. Her name appears differently in many film credits as Akhtaribai Fyzabadi, Akhtaribai Faizabadi, Akhtari and Begum Akhtar. She sang three ghazals and a dadra at Lucknow All India Radio station. She started crying afterwards and returned to singing in concerts, which she continued to do unto death. She sang publicly in Lucknow, in a women's only concert in aid of the war with China, which was held in 1962.
Өлім
1974 жылы Тхируванантапурам қаласына жақын Баларампурамда өткен соңғы концертінде ол өзінің ән айтуы қалағандай жақсы болмағанын сезініп, дауысын көтерді және денсаулығы нашарлағандықтан. Өзін шаршату нәтижесінде ауырып қалды және жедел түрде ауруханаға жеткізілді. Оның 1936 жылы Лакхнаудағы Қытай базарында салынған үйін мұражайға айналдыру жұмыстары жүріп жатыр. Оның шәкірттерінің ішінде кейіннен Падма Шри сыйлығын алған Шанти Хираннд бар. Ол "Бегум Ахтар: Менің анамның тарихы" (2005) атты өмірбаяндық кітабын жазды. Сушила Мисраның "Хиндустани музыкасының ұлы шеберлері" атты еңбегі, "Хем" баспасы, 1981 жыл, 26-тарау. Бегум Ахтар: "Газалдың патшайымы", Сютапа Мукерджи, Rupa & Co, 2005 жыл, Бегум Ахтар: Менің анамның тарихы, Шанти Хираннд, Viva Books баспасы, 2005 жыл, "Аэ Мохаббат" – Бегум Ахтарды еске алу, Джоти Сабхарвал және Рита Гангули, 2008 жыл, Бегум Ахтар: Махаббаттың дауысы, С. Калидас, 2009 жыл.
During her last concert in Balaramapuram near Thiruvananthapuram in 1974, she raised the pitch of her voice as she felt that her singing had not been as good as she had wanted it to be and felt unwell. The stress she put herself under resulted in her falling ill and she was rushed to the hospital. Attempts are on to convert her home built in 1936 in China bazaar, Lucknow into a museum. Her disciples include Shanti Hiranand, who later received Padma Shri and wrote a biography Begum Akhtar: The Story of My Ammi (2005). Great Masters of Hindustani Music, by Susheela Misra. Published by Hem Publishers, 1981. Chapter 26. Begum Akhtar: The Queen of Ghazal, by Sutapa Mukherjee. Rupa & Co, 2005, Begum Akhtar: The Story of My Ammi, by Shanti Hiranand. Published by Viva Books, 2005, Ae Mohabbat Reminiscing Begum Akhtar, by Jyoti Sabharwal & Rita Ganguly, 2008, Begum Akhtar: Love's Own Voice, by S. Kalidas. 2009, .