Пауль Гинсхиус: Немецкий юрист и церковное правоведение

Кіріспе

Пауль Хиншюс (25 желтоқсан 1835 – 13 желтоқсан 1898), неміс юрисі, Франц Сальс Август Хиншюстың (1807–1877) ұлы, Берлинде дүниеге келген. Оның әкесі ғылыми юрист қана емес, сонымен қатар Берлинде үлкен практикадағы адвокат болған. Әкесінің басшылығымен жұмыс істегеннен кейін, Хиншюс 1852 жылы Гейдельберг пен Берлинде заңтануды оқыды, оған ең көп әсер еткен оқытушы – Эмилиус Людвиг Рихтер (1808–1864) болды, ол кейіннен оған үлкен utriusque juris екенін таңдады. 1859 жылы Берлиннің заң факультетіне қабылданды. 1863 жылы ол Галле қаласына экстраординар профессор ретінде барып, 1865 жылы Берлинге сол лауазымда оралды. 1868 жылы Хиншюс Киль университетінде ординар профессор болды және ол Пруссияның Жоғарғы палатасында (1870–1871) өкілдік етті. Сондай-ақ, ол 1862–1866 жылдары Preussische Anwaltszeitung газетін, ал 1867–1871 жылдары Zeitschrift für Gesetzgebung und Rechtspflege журналын шығаруға әкесіне көмектесті. 1872 жылы ол Берлинде шіркеу құқығының ординар профессоры болып тағайындалды. Сол жылы ол шіркеу істері министрлігінің конференциясына қатысты, нәтижесінде танымал "Фальк заңдары" қабылданды. "Фальк заңдарынан" туындаған Kulturkampf дамуына байланысты ол бірнеше трактаттар жазды: мысалы, "Германия мемлекеттік үкіметтерінің Ватикан кеңесінің декреттеріне қатысты ұстанымы" (1871), "1873 жылғы Пруссияның шіркеу заңдары" (1873), "1874 және 1875 жылдардағы Пруссияның шіркеу заңдары" (1875) және "1880 жылғы 14 шілдедегі Пруссияның шіркеу заңы" (1881). Ол 1872–1878 жылдары, сондай-ақ 1881 және 1882 жылдары Рейхстагта Ұлттық либерал ретінде отырды, ал 1889 жылдан бастап ол Пруссияның Жоғарғы палатасында Берлин университетін өкілдік етті. Хиншюс өзінің атағын қалыптастырған екі маңызды еңбегі – "Decretales Pseudo Isidorianae et capitula Angilrantni" (2 том, Лейпциг, 1863) және "Das Kirchenrecht der Katholiken und Protestanten in Deutschland" (томдар I–VI, Берлин, 1869–1877). Біріншісі, 1860 және 1861 жылдары Италия, Испания, Франция, Англия, Шотландия, Ирландия, Нидерланды және Бельгияда материалдар жинағаннан кейін жарық көрген, жалған декреттердің алғашқы сындық басылымы болды. Дегенмен, оның ең монументалды еңбегі – Kirchenrecht, ол әлі де толық емес. Шын мәнінде жарық көрген алты том (System des katholischen Kirchenrechts) жоспарланған жұмыстың тек бірінші кітабын қамтиды; олар Рим-католик иерархиясы мен оның шіркеуді басқаруын толыққанды тарихи және талдамалық тұрғыдан зерттеуге арналған. Бұл жұмыс Германияға қатысты жоспарланған, бірақ оның схемасы шын мәнінде Рим-католик ұйымының барлық қағидаларын және практикасын қамтиды. Өкінішке орай, жұмыстың бұл бөлігі де толық емес; І кітабының екі тарауы және "иерархия мүшелерінің құқықтары мен міндеттері" туралы айтылған II кітабының барлығы жазылмай қалды; ең байқалатын кемшілік – бұл реглиялық ордендерге қатысты шіркеулік құқық. Толық емес болғанымен, Kirchenrecht жоғары ғылыми авторитетке ие еңбек болып қала береді. Шіркеулік құқықты теория мен практикада зерттеуге қазіргі заманғы тарихи әдісті қолданудағы революциялық тәсілімен, ол канонистердің жас мектебі үшін үлгіге айналды. Эмиль Секкельдің "Realencyklopädie" (3-ші басылым, 1900) және Ульрих Штуцтың "Allgemeine deutsche Biographie", 50-томдық (Лейпциг, 1905) мақалаларын қараңыз.

Paul Hinschius (25 December 1835 – 13 December 1898), German jurist, was the son of Franz Sales August Hinschius (1807–1877), and was born in Berlin. His father was not only a scientific jurist, but also a lawyer in large practice in Berlin. After working under his father, Hinschius in 1852 began to study jurisprudence at Heidelberg and Berlin, the teacher who had most influence upon him being Aemilius Ludwig Richter (1808–1864), to whom he afterwards ascribed the great utriusque juris, and in 1859 was admitted to the juridical faculty of Berlin. In 1863, he went as professor extraordinarius to Halle, returning in the same capacity to Berlin in 1865. In 1868, Hinschius became professor ordinarius at the University of Kiel, which he represented in the Prussian Upper House (1870–1871). He also assisted his father in editing the Preussische Anwaltszeitung from 1862 to 1866 and the Zeitschrift fur Gesetzgebung and Rechtspflege in Preussen from 1867 to 1871. In 1872, he was appointed professor ordinarius of ecclesiastical law at Berlin. In the same year he took part in the conferences of the ministry of ecclesiastical affairs, which issued in the famous "Falk Laws." In connection with the developments of the Kulturkampf, which resulted from the "Falk Laws," he wrote several treatises: e. g. on "The Attitude of the German State Governments towards the Decrees of the Vatican Council" (1871), on "The Prussian Church Laws of 1873" (1873), "The Prussian Church Laws of the years 1874 and 1875" (1875), and "The Prussian Church Law of 14th July 1880" (1881). He sat in the Reichstag as a National Liberal from 1872 to 1878, and again in 1881 and 1882, and from 1889 onwards he represented the University of Berlin in the Prussian Upper House. The two great works by which Hinschius established his fame are the Decretales Pseudo Isidorianae et capitula Angilrantni (2 parts, Leipzig, 1863) and Das Kirchenrecht der Katholiken and Protestanten in Deutschland, vols. i. vi. (Berlin, 1869–1877). The first of these, for which during 1860 and 1861 he had gathered materials in Italy, Spain, France, England, Scotland, Ireland, the Netherlands and Belgium, was the first critical edition of the False Decretals. His most monumental work, however, is the Kirchenrecht, which remains incomplete. The six volumes actually published (System des katholischen Kirchenrechts) cover only book i. of the work as planned; they are devoted to an exhaustive historical and analytical study of the Roman Catholic hierarchy and its government of the church. The work is planned with special reference to Germany; but in fact its scheme embraces the whole of the Roman Catholic organization in its principles and practice. Unfortunately, even this part of the work remains incomplete; two chapters of book i. and the whole of book ii., which was to have dealt with "the rights and duties of the members of the hierarchy," remain unwritten; the most notable omission is that of the ecclesiastical law in relation to the regular orders. Incomplete as it is, however, the Kirchenrecht remains a work of the highest scientific authority. Epoch making in its application of the modern historical method to the study of ecclesiastical law in its theory and practice, it has become the model for the younger school of canonists. See the articles by Emil Seckel in Herzog Hauck, Realencyklopädie (3rd ed., 1900), and by Ulrich Stutz in the Allgemeine deutsche Biographie, vol. 50 (Leipzig, 1905).