Кіріспе
Планетаның мантиясының төменгі бөлігі ядроның сыртқы қабатымен жанасатын үзіліс. Жердің ядро-мантия шекарасы (ЯМШ) планетаның силикатты мантиясы мен оның сұйық темір-никельді сыртқы ядросы арасында, Жер бетінен төмен қарай орналасқан. Бұл шекара қатты мантия мен балқыған сыртқы ядроның акустикалық кедерістерінің айырмашылығына байланысты, осы тереңдіктегі сейсмикалық толқындардың жылдамдығындағы үзіліс арқылы байқалады. Сыртқы ядродағы P толқындарының жылдамдығы терең мантияға қарағанда әлдеқайда төмен, ал S толқындары ядроның сұйық бөлігінде мүлдем болмайды. Жақындағы мәліметтер ЯМШ-нің тікелей үстіндегі ерекше шекаралық қабатты көрсетеді, бұл терең мантияның негізгі перовскит минералогиясының жаңа фазасынан – постперовскиттен тұруы мүмкін. Сейсмотомографиялық зерттеулер шекаралық аймақта маңызды бұрмалаушылықтарды көрсетті, және Африка мен Тынық мұхитының үлкен төмен жылдамдық аймақтары (ҮТЖА) басым болып көрінеді. Сыртқы ядроның ең жоғарғы бөлігі үстіндегі мантиядан шамамен 500–1800 K градусқа ыстық, бұл жылулық шекаралық қабатты құрайды деп есептеледі. Шекара жер бетіндегі топографияға ұқсас топографияны қамтиды деп саналады, ол мантияның ішіндегі қатты күйдегі конвекциямен қолдау көрсетіледі. ЯМШ-нің жылулық қасиеттерінің өзгеруі сыртқы ядроның темірге бай сұйықтарының ағынына әсер етуі мүмкін, ал олар Жердің магнит өрісіне жауапты.
The core–mantle boundary (CMB) of Earth lies between the planet's silicate mantle and its liquid iron–nickel outer core, at a depth of below Earth's surface. The boundary is observed via the discontinuity in seismic wave velocities at that depth due to the differences between the acoustic impedances of the solid mantle and the molten outer core. P wave velocities are much slower in the outer core than in the deep mantle while S waves do not exist at all in the liquid portion of the core. Recent evidence suggests a distinct boundary layer directly above the CMB possibly made of a novel phase of the basic perovskite mineralogy of the deep mantle named post perovskite. Seismic tomography studies have shown significant irregularities within the boundary zone and appear to be dominated by the African and Pacific Large low shear velocity provinces (LLSVP). The uppermost section of the outer core is thought to be about 500–1,800 K hotter than the overlying mantle, creating a thermal boundary layer. The boundary is thought to harbor topography, much like Earth's surface, that is supported by solid state convection within the overlying mantle. Variations in the thermal properties of the CMB may affect how the outer core's iron rich fluids flow, which are ultimately responsible for Earth's magnetic field.
D′′ аймағы
Төменгі мантияның ядро-мантия шекарасынан (КМШ) тікелей жоғары орналасқан, қалыңдығы шамамен 200 км болатын қабаты D″ аймағы ("D қос дақыл" немесе "D дақыл") деп аталады және кейде ядролық-мантия шекаралық аймағы туралы талқылауларда қарастырылады. D″ атауы геофизик Кит Булленнің Жер қабаттарын белгілеу жүйесінен шыққан. Оның жүйесінде әр қабат әліппелік тәртіппен, А-дан G-ға дейін белгіленді, мұнда қабық 'A', ал ішкі ядро 'G' болды. 1942 жылы оның моделі жарияланғанда, бүкіл төменгі мантия D қабаты ретінде қарастырылды. 1949 жылы Буллен өзінің 'D' қабатының іс жүзінде екі бөлек қабаттан тұратынын анықтады. D қабатының жоғарғы бөлігі, шамамен 1800 км қалыңдықпен, D′ (D дақыл) деп қайта аталды, ал төменгі бөлігі (төменгі 200 км) D″ деп аталды. Кейіннен D″ сфералық емес екені анықталды. 1993 жылы Чеховски D″-дегі біртектіліктер континенттерге ұқсас құрылымдарды (яғни ядролық континенттерді) құрайтынын тапты. Олар уақыт өте қозғалып, ыстық дақтардың және мантия конвекциясының кейбір қасиеттерін анықтайды. Кейінгі зерттеулер бұл гипотезаны қолдады.
Сейсмикалық үздіксіздігі
Сейсмикалық үзіліс Жердің ішкі қабаттарында, жер бетінен шамамен 2900 км тереңдікте пайда болады, онда жер сілкінісі немесе жарылыстардан туындаған сейсмикалық толқындардың жылдамдығы күрт өзгереді. Осы тереңдікте біріншілік сейсмикалық толқындардың (P толқындары) жылдамдығы азаяды, ал екіншілік сейсмикалық толқындар (S толқындары) толығымен жоғалады. S толқындары материалды қиып өтеді және сұйықтықтар арқылы таралмайды, сондықтан үзілістің үстіндегі қабат қатты, ал төменгі қабат сұйық немесе балқыған күйде деп саналады. Бұл үзілісті сейсмолог Бену Гутенберг ашқан, ол Жердің ішкі құрылымын зерттеу мен түсінуге маңызды үлес қосты. Бұл үзіліс Гутенберг үзілісі, Олдхэм-Гутенберг үзілісі немесе Вихерт-Гутенберг үзілісі деп те аталады. Дегенмен, қазіргі кезде Гутенберг үзілісі немесе "G" термині көбінесе Жер мұхиттарының астында шамамен 100 км тереңдікте байқалатын сейсмикалық толқындардың жылдамдығының төмендеуіне сілтеме жасау үшін қолданылады.