Тарих
1870-ші жылдардың басында Солтүстік Еркін Мемлекеттегі қалалар бір-бірінен тым алыс орналасқан еді, сондай-ақ түрлі шіркеулердің мүшелері діни қызметтерге қатысу үшін ұзақ жол жүруге мәжбүр болды. Осыдан кейін Голланд реформатор шіркеуінің кеңесі Ваал өзені бойындағы Клипспруит шаруашылығының тұрғындарына Реностер өзенінің солтүстігінде жаңа қауым құру туралы ойды сіңіруді шешті, бұл шаруашылық төрт ван Коллер бауырларға тиесілі болған. Мырзалар Де Вильерс, Льюит және Флек Клипспруит иелеріне шаруашылықты қалашық ретінде жоспарлауға көндіру үшін жіберілді, бірақ ван Коллер бауырлары үш адамның ұсынған аргументтерін тыңдауға құлықсыз болды. Қалашық салу үмітін тастамай, үш мырза іргелес жатқан Вишгат (қазіргі Вредефорт) шаруашылығына барды. Вишгат иелері ұсыныс пен ықпалға көбірек құлықты болды, сондықтан Вредефорт қалашығы көп кешікпей пайда болды. Клипспруит иелері ұзақ уақыттан кейін қолдарынан шығып кеткен алтын мүмкіндікті сезіп, жағдайды түзетуге асықты. Тарих олардың қандай қадамдар жасағанын көрсетпейді, бірақ олар Голланд реформатор шіркеуінің қолдауын алған болуы мүмкін, себебі 1876 жылы қала жоспарланғанда, жердің бір бөлігі шіркеуге бөлініп, сыйға тартылды. 1876 жылдың 14 маусымында Вуттер де Вильерс мырза жеті учаскенің алғашқы сатылымын өткізді, ал әр учаскенің бастапқы бағасы 25 фунтты құрады.
20 ғасыр
1905 жылы Париге теміржолдың салынуы аяқталуымен Пари кенеттен халыққа қолжетімді болды, бұл қаланың демалыс орны және өнеркәсіптік орталық ретінде дамуына әкелді. Қала тұрғындары пойызбен жасыл жағалауға, арнайы жүзуге арналған орындарға және сол кездегі Ауылдық басқару кеңесі ұсынған жатақжайларға ағыла бастады. Вуди аралында шағын үйлер салынды және оларға Вуди аралы паромдары арқылы қызмет көрсетілді. Айынысы, бұл жоба ұзаққа соқпады, себебі су тасқыны кезінде аралға жету қиын болды. Осы кезде қала тұрғындары Ваал өзені арқылы көпір салудың қажеттігін ұзақтан сезініп келген. Вуди аралы паромдық қызметі Вуди аралына дейін, ал содан кейін тағы бір паром арқылы өтетін. Қызметтің жиілігі төмен болды және апаттар жиі орын алды. Трансваальдық фермерлер тіпті алыс Почфструмға баруды артық көрді, себебі пароммен өтудің шығынына төтеп беру қиын болды. 1913 жылдың соңында Ваал өзені үстінен темірбетон көпір салуға тендерлер жарияланды. Жоба 1914 жылдың мамыр айында басталды. Бірақ үш айдан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, бұл жобаның кешігуіне себеп болды. Көпір тек 1915 жылғы Рождествоға таяу аяқталып, қозғалысқа ашылды. Ваал өзені үстіндегі көпірдің арқасында сауда өркендеді және Пари сол кездегі Трансвааль аймағының фермерлері үшін жаңа нарыққа айналды. Қала арқылы көлік ағыны артқан сайын көптеген жаңа ғимараттар салынды. Бүгінгі күнге дейін сақталған бастапқы ғимараттар мен тарихи орындардың саны аз. Қазіргі Parys Palm Court қонақ үйі, сондай-ақ музей (бұрынғы магистрат кеңсесі) және қала орталығындағы "Moedergemeente" шіркеуі – сол дәуірден жеткен ғимараттардың бірі. Дегенмен, бірнеше ескі үйлер әлі де сақталған. Іске қосылып, кейін жабылып қалған өнеркәсіп орындарына Оранж өзенінің консерві зауыты, өзен жағасында өсірілген ерекше талдан тоқылған себеттер шығарған Parys Basket Works, тәтті фабрикасы, қайық жасау фабрикасы, сусын фабрикасы және Parys Roller Milling Company кіреді. 1950 жылдардың ортасына қарай ARWA, BASA (бөлшектер мен гайкалар зауыты), Vaalrivierse Tabakkooperasie, Vetsak (Париде құрылған ауыл шаруашылығы кооперативі) және Metro Clothing Company сияқты ірі өнеркәсіп орындары Паридің өнеркәсіптік аймағына орналасты. Бүгінде қалған өнеркәсіп орындарының саны санаулы. Ал бұрынғыдай, қала қалалық өмірдің қысымынан құтылуды қалайтын адамдар үшін демалыс орны ретінде танымалдылығы артып келеді.
Белгілі азаматтар
Спрингбоктардың ұлы ойыншысы Фрик ду През, Оңтүстік Африканың 20-шы ғасырдағы ең үздік регбиші атанған, Рустенбургте туғанына қарамастан, Пари қаласындағы Жоғары мектепте білім алған. Гари Андерсон Париде дүниеге келген. Иоганн ван Шальквайк – Халықаралық стандарттау ұйымының (ISO) 2010 жылғы Дүниежүзілік Стандарттар күнінің плакатын жасаған дизайнер. Бұрынғы Еразат провинциясының премьер-министрі және қазіргі Африка Ұлттық Конгресінің бас хатшысы – Ace Magashule. Стомпи Сейпей апартеидтің соңғы кезеңінде, бар болғаны 10 жасында азаттық күрескері болды, сотталмай 12 жасқа толған күні түрмеде отырған елдегі ең жас саяси тұтқынға айналды. Сейпей 1988 жылдың 29 желтоқсанында Винни Манделаның күзетшілері болған «Мандела Юнайтед» футбол клубы тарапынан ұрланды. Оны топ полицияға хабаршылық жасады деген айыппен айыптады. Ол 1989 жылдың 1 қаңтарында қаза тапты. Тумахоледе әлі де тұратын анасы Мананки Сейпей ұлының денесін таныды. 1991 жылы Винни Мандела ұрлық жасады деген айып танылды, бірақ оның алты жылдық жазасы айыппұлға және екі жылға шартты түрде ауыстырылды. Шындық және кешірім комиссиясы оны шабуылдарды ұйымдастырғаны және қатысқаны үшін кінәлі деп тапты, бірақ Стомпидің өліміне қатысты оның кінәсі тек «абайсыздық» деп танылды. Винни Мандела жеке өтініш жасап анасынан кешірім сұрады, ал Стомпиді өлтірді деген айыппен сотталған екі адам ұлттық телеарнада кешірім сұрады.
Former Premier of the Free State Province and current Secretary General of the African Nation Congress, Ace Magashule. Stompie Seipei was a freedom fighter during the late apartheid era from the age of only 10 years, becoming the country's youngest political detainee when he spent his 12th birthday in jail without trial. Seipei was kidnapped on December 29, 1988, by the Mandela United Football Club, who were Winnie Mandela's bodyguards. He was accused of being a police informant by the group. He was murdered on January 1, 1989. Manankie Seipei, his mother, who still lives in Tumahole, identified her son's remains. In 1991, Winnie Mandela was convicted of kidnapping, but her sentence of six years in jail was reduced to a fine and two years suspended. The Truth and Reconciliation Commission found her guilty of initiating and participating in the assaults, but regarding the actual murder of Stompie, she was only found “negligent”. Winnie Mandela apologized in person to his mother, and the two men accused of killing Stompie also apologized on national television.